Οδηγός επιβίωσης για το 2014

Και μου λέει ο φίλος μου ο Γιώργος ''Σοφούλα κάνε έναν οδηγό επιβίωσης για το 2014'' , 
κι εγώ σαν υπάκουο κορίτσι θα το κάνω.

Τα έχω ξαναπεί για την έννοια του χρόνου, οπότε δεν σηματοδοτεί κάτι το τέλος του 2013 ή η αρχή του 2014. Απλά πέρασαν 365 μέρες και μπαίνουμε καμιά φορά στη διαδικασία να σκεφτούμε λιγάκι ήρεμα αυτές τις 365 μέρες συνολικά.
Επειδή όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος, αν σκεφτούμε πόσα πολλά πράγματα έχουν συμβεί αυτές τις πολλές ώρες που μαζεύτηκαν τότε θα εκπλαγούμε.
Αλλάξαμε λίγο, έτσι δεν είναι; Έστω λιγουλάκι. Δεν γίνεται όλα όσα ζήσαμε να πέρασαν και να μην ακούμπησαν. Κάτι παίχτηκε μέσα μας.

Λέω να χρωματίσω το 2013 με μια φράση.
''Οι μεγάλες αλλαγές ξεκινάνε από μέσα μας''
Ακριβώς αυτή η φράση μου έρχεται στο μυαλό τώρα που σκέφτομαι τις 365 μέρες.
Είναι όλα στο μυαλό μας.
Με λίγη προσπάθεια και πολύ χρόνο μπορούμε να καταφέρουμε να οδηγήσουμε τη σκέψη μας στα μονοπάτια που θέλουμε, ακόμα κι αν έχουμε φτάσει στο έσχατο σημείο υποταγής σε αυτήν.

Λέω να χρωματίσω κι άλλο λίγο.
''Συν Αθηνά και χείρα κίνει''
Επειδή δεν πιστεύω ιδιαίτερα στην τύχη, μάλλον αν θέλουμε κάτι πρέπει να προσπαθήσουμε για να το καταφέρουμε και να το αποκτήσουμε. Το να καθόμαστε και να περιμένουμε τα πράγματα να μπούνε στη θέση που θέλουμε, είναι σαν να καθόμαστε και να περιμένουμε να πλυθούν τα πιάτα από μόνα τους. Το'χω προσπαθήσει και δεν πιάνει. (εκτός από τις φορές που υπάρχει η μητέρα στο σπίτι)

Θα ρίξω κι ένα μωβ που είναι το αγαπημένο μου
''Να είσαι ο εαυτός σου''
Προσπάθησε και το 2014 να παραμείνεις ο εαυτός σου.
Με τα καλά σου και τα κακά σου.
Άσε τις μάσκες και δείχνε το πρόσωπό σου.

Και λίγο κόκκινο του πάθους
''Τα συναισθήματα να τα ζεις στην ώρα τους''
Μην καταχωνιάζεις αυτά που νιώθεις επειδή φοβάσαι τα απρόοπτα.
Αν θέλεις να χαρείς, να χαρείς. Όχι να το κρατάς γιατί μπορεί αργότερα να λυπηθείς.
Για το 2014 συνέχισε να ΜΗΝ είσαι μέντιουμ της κακιάς ώρας.

Και λίγο κίτρινο καναρινί
''Δεν είναι οι άλλοι που θα σε κάνουν ευτυχισμένο''
Εσύ θα βρεις τον τρόπο να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου για να συμβιώνεις αρμονικά μαζί του.
Πίστεψε σε σένα, μάθε να σε αγαπάς και τότε όλα γύρω σου θα αρχίσουν να κινούνται με διαφορετική ταχύτητα.

Και λίγο μαύρο για το καλό
''Να κοιτάς τον φόβο στα μάτια και να τον κάνεις να σε φοβάται''
Μια φορά ζεις. Μην το ξεχνάς. Ο φόβος μπορεί να σε κρατήσει στάσιμο ή να σε πάει και πιο πίσω.
Μπροστά όμως δεν σε πάει. Ρίσκαρε και μη φοβάσαι το ενδεχόμενο του κακού σεναρίου. Όλα είναι μέσα στη ζωή, και τα καλά και τα κακά.



Για το 2014 εύχομαι πολλές μέρες με ηλιοφάνεια




Timing

Η σωστή απόφαση, τη σωστή στιγμή.
Στο σωστο μέρος, τη σωστή ωρα.
Όλα θα ηταν διαφορετικά αν βρισκόσουν κάπου μισή ώρα μετά ή μισή ώρα πριν.
Αυτό που ήθελε να δείξει ο Παπακαλιάτης περίπου.

Λίγο ναι, λίγο όχι, λίγο ρίσκο, λίγος φόβος, λίγη τύχη, λίγη γρουσουζιά και μια πρέζα αλάτι.
Τα βάζουμε όλα στο μεγαλο καζάνι που βράζουμε όλοι μαζί παρέα, ανακατεύουμε λίγο γιατί συν Αθηνά και χείρα κίνει και έτοιμο το φίλτρο.


Μαγεία.
Ή αλλιώς, timing.

Απωθημένο

Το λοιπόν, είχα μία έμπνευση αλλά δεν ήξερα πώς να ξεκινήσω- κι όταν δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω είπαμε πάω στο λεξικό. Πάω που λέτε στο λεξικό...πουθενά ορισμός της λέξης που με απασχολούσε!
Τρελάθηκα! Άρχισα να τα σπάω όλα, να φωνάζω , να τραβάω τα μαλλιά μου..τι θα κάνω τώρα, τρελαίνομαι. 
Τελικά κανείς δεν μπορεί να μας εξηγήσει μέσα σε λίγες γραμμές τι είναι το απωθημένο.
Το λοιπόν, θα βγάλω δικό μου ορισμό.
Απωθημένο είναι η ανεκπλήρωτη επιθυμία.
Βέβαια, δεν στέκει και ακριβώς γιατί η λέξη ''ανεκπλήρωτη'' από μόνη της θέτει ένα χρονικό πλαίσιο. 
Ανεκπλήρωτη ...δηλαδή δεν έχει εκπληρωθεί ακόμα ή δεν πρόκειται να εκπληρωθεί ποτέ;
Είναι κάπως φλου η φάση. Γιατί η λέξη απωθημένο έχει μέσα παρελθόν-παρόν-μέλλον.
Γιατί για να έχεις μια ανεκπλήρωτη επιθυμία , κάποτε είχες μια σκέτη επιθυμία (παρελθόν), που αυτή τη στιγμή δεν εκπληρώνεται (παρόν), αλλά μπορεί και να εκπληρωθεί (μέλλον).
Οπότε με αυτήν την έννοια ανεκπλήρωτες είναι όλες οι επιθυμίες μας που δεν έχουν εκπληρωθεί.
Άρα το απωθημένο ΔΕΝ είναι η ανεκπλήρωτη επιθυμία.
Είναι κάτι άλλο, τι όμως;
Περιμένετε! Το βρήκα!
Απωθημένο είναι η ανολοκλήρωτη επιθυμία.
Κάτι από το οποίο έχεις πάρει μια μικρή γεύση, αλλά δεν το γεύτηκες ολοκληρωμένα.
Σαν να ξεκίνησες να βλέπεις μια ταινία και να μην την είδες ολόκληρη.
Ναι ναι...αυτό μου κάνει καλύτερα.
Ανολοκλήρωτη επιθυμία.
Αποφάσισες πού θα πας, έφτιαξες βαλίτσα, ετοιμάστηκες ψυχολογικά για το ταξίδι, ενθουσιάστηκες με την ιδέα του πού θα είσαι σε 1,2,..,10 ώρες από τώρα,πήγες στο αεροδρόμιο,έδωσες βαλίτσα, περίμενες 2 ώρες πριν πετάξεις, περίμενες άλλες 2 γιατί είχε καθυστέρηση, περίμενες άλλες 2 γιατί ο πιλότος είχε περίοδο και τελικά το ταξίδι ακυρώθηκε.
Είχε λέει ακραία καιρικά φαινόμενα.
Ήταν λέει πολλά τα μποφόρ.
Δεν σας σήκωνε το κλίμα- κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Απ'το ολότελα καλή κι η Παναγιώταινα;

Το ξέρω πως για να συνυπάρξουμε με τον περίγυρό μας χρειάζονται συμβιβασμοί.
Ένα βήμα πίσω ο ένας, ένα βήμα πίσω ο άλλος.. μπας και βρούμε μια ισορροπία.
Τι γίνεται όμως όταν αντί για συμβιβασμούς κάνουμε εκπτώσεις;
Δεν πειράζει το ένα, δεν πειράζει το άλλο.
Πού βρισκόμαστε εμείς και τα θέλω μας ,ανάμεσα σε τόσα δεν πειράζει;
Μερικές φορές για να μην μη μείνει ανεκπλήρωτη κάποια μας ανάγκη, βολευόμαστε όπως όπως.
Δεν πειράζει που είναι λιγότερο από αυτό που θέλουμε.
Ή μήπως νομίζουμε κιόλας ότι αυτό μας αξίζει τελικά;
Γι'αυτό είναι σημαντικό να μην είμαστε δέσμιοι των αναγκών μας.
Εμείς διαμορφώνουμε τις ανάγκες μας, όχι αυτές εμάς.
Πολύ δύσκολο.
Είναι πολύ δύσκολο να μην είσαι δέσμιος των αναγκών σου.
Όλοι κάποια στιγμή στη ζωή τους θα το βιώσουν.
Το ότι αργούμε να το συνειδητοποιήσουμε αποτελεί ακόμα ένα εμπόδιο στην προσπάθειά μας να ξεφύγουμε από αυτό.
Όμως, ακόμα κι όταν το δούμε, θέλει τεράστια ψυχική δύναμη για δώσουμε μεγαλύτερη αξία στον εαυτό μας από ότι στις ανάγκες μας.
Είναι μια νίκη όμως, αν τα καταφέρουμε.
Είναι μια νίκη-εφόδιο για όλη μας τη ζωή.
Γι'αυτό είναι σημαντικό να ξέρεις ποιος είσαι και τι θες.
Μόνο τότε πετάγεσαι εμπρός και διεκδικείς.
Μόνο τότε μαθαίνεις να λες όχι στις εκπτώσεις.
Μόνο τότε εκτιμάς τον εαυτό σου και δεν τον αφήνεις να χαθεί μέσα στα εκατομμύρια ''δεν πειράζει''

Το κοτέτσι

Οι καλύτερες αποφάσεις, είναι οι στιγμαίες αποφάσεις.
Αυτές που δεν τις πολυσκέφτεσαι.
Γιατί όσο περισσότερο σκέφτεσαι κάτι, τόσο περισσότερα αρνητικά βρίσκεις και τελικά κάνεις πίσω.
Είναι σαν αυτό, που ρίχνεις κέρμα για να ξεφύγεις από το δίλλημα και μέχρι να εμφανιστεί η κορώνα ή τα γράμματα έχεις σκεφτεί τι θα προτιμούσες να βγει.
Οι καλύτερες αποφάσεις είναι αυτές που παίρνεις χωρίς να το πολυσκεφτείς ούτε εσύ ο ίδιος.
Το χουμε κι αυτό το κακό εμείς οι άνθρωποι.
Όσο πιο πολύ ψυρίζουμε τις επιθυμίες μας, τόσο περισσότερο απομακρυνόμαστε από αυτές.

Αυτοί που ζούνε περισσότερα είναι αυτοί που ρισκάρουν.


Καλά Χριστούγεννα!

1...2...3...με λένε Πόπη

Δεν είναι λίγες οι φορές που αναπολώ την παιδική ηλικία κι όλη αυτήν την ανεμελιά που την χαρακτηρίζει.
Λιγότερο άγχος, λιγότερες έννοιες, λιγότερες ευθύνες.
Αλλά μετά σκέφτομαι ότι κάθε πράγμα έχει τα αρνητικά του και τα θετικά του.
Και το να μεγαλώνεις έχει κάτι πολύ θετικό.
Αποκτάς εμπειρία.
Και την εμπειρία δεν την αποκτάς με τα χρόνια, την εμπειρία την αποκτάς με την επανάληψη.
Οπότε όσο μεγαλώνεις έχεις περισσότερες ευκαιρίες για επανάληψη.
Κάτι σαν τα κύτταρα μνήμης του ανοσοποιητικού μας που κάνουν όλο και πιο εύκολη την αντιμετώπιση μιας ασθένειας που μας έχει ξαναχτυπήσει την πόρτα. (χονδρικά μιλώντας)
Όλα την πρώτη φορά είναι δύσκολα.
Γιατί δεν ξέρεις πως να τα αντιμετωπίζεις.
Γιατί είσαι μέσα στο χορό και χορεύεις. 
Δεν έχεις βγει ακόμα εκτός για να τα κρίνεις σαν εξωτερικός παρατηρητής. 
Για να τα εξηγήσεις. Για να τα κατανοήσεις.
Η δεύτερη φορά όμως δεν είναι ίδια. Ούτε η τρίτη. Ούτε η τέταρτη.
Κι αν ο χορός που χόρευες ήταν κάτι άσχημο για σένα, τότε η εμπειρία σε προστατεύει.
Όχι με το να μη σε βάζει στο χορό. Αυτό δεν μπορεί να το κάνει. Δεν είναι μέντιουμ.
Έμμεσα σε προστατεύει. 
Με το να σε τοποθετεί ταυτόχρονα και στην θέση του εξωτερικού παρατηρητή. 
Κάτι που την πρώτη φορά δεν είχες την πολυτέλεια να κάνεις.
Και σου δίνει μια ευκαιρία.
Διότι το δις εξαμαρτείν, ουκ ανδρός σοφού.


Κουτάκι 1 - Κουτάκι 2

Δεν είναι υπέροχο που αν χτυπήσουμε και κάνουμε μια πληγή, ο οργανισμός μας έχει την ικανότητα να θεραπεύσει την πληγή του;
Λίγο χρόνο θέλει και σιγά σιγά κλείνει.
Μερικές φορές αφήνει και σημάδι, αλλά όχι πάντα.
Αναλόγως την πληγή.

Δεν είναι υπέροχο που ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός;
Εκεί που νομίζουμε ότι τα γεγονότα που ζούμε/ζήσαμε θα μας πονάνε πάντα το ίδιο, ξαφνικά και με έναν μαγικό τρόπο .... μπουμ! ξεφουσκώνουν.
Δεν το χωράει το μυαλό μου μερικές φορές αυτό το πράγμα.
Τι σόι διεργασίες γίνονται μέσα μας κι όλα αυτά που κάποτε πονούσαν, ξαφνικά χάνουν την ισχύ τους και δεν μας επηρεάζουν τόσο.
Τι σόι κόλπα κάνει αυτός ο εγκέφαλος;
Δεν ξέρω.
Ίσως όσο λιγότερο χρόνο δίνεις από την καθημερινότητά στις εκάστοτε σκέψεις, τόσο περισσότερη ισχύ χάνουν.
Δεν εξαφανίζονται..όχι όχι..όλα μέσα στο μυαλό παραμένουν.
Ό,τι γεννιέται στο μυαλό, μένει για πάντα σε αυτό.
Απλά μπαίνουν σε άλλο κουτάκι.
Έτσι μπορώ να το χωνέψω καλύτερα.
Είναι τα κουτάκια με τις καθημερινές σκέψεις, τις εβδομαδιαίες, της μηνιαίας.
Τα κουτάκια με τις συνεχείς σκέψεις, τις πιο αραιές, τις σπάνιες, τις συχνές.
Είναι πολλά τα κουτάκια.
Και μάλλον είναι μέσα μας αυτή η ικανότητα να μεταφέρουμε κάποιες σκέψεις από κουτάκι σε κουτάκι.
Κι οι συνεχείς γίνονται σπάνιες.
Κι οι καθημερινές γίνονται μηνιαίες.
Γιατί ίσως κάθε μέρα έχουμε ένα όριο σκέψεων κι όσο περνάει ο καιρός μπαίνουν στα κουτάκια καινούριες, οπότε οι παλιές κάπου πρέπει να πάνε για να διατηρηθεί το όριο.
Σε άλλα κουτάκια.

Κουτάκια...κουτάκια...κουτάκια...
Κουτουκάκια.
Να 'χαμε έναν μεζέ.

Κι επιτέλους, πάψε να αυτοτιμωρείσαι

Κάπου εδώ μέσα υπάρχει μια ανάρτηση με το μυστικό της ευτυχίας.
Να αγαπάτε τον εαυτό σας, σας είπα, και το εννοούσα.
Κι η αγάπη αυτή απαιτεί την αποδοχή.
Όπως αγαπάτε τους φίλους σας και τους έχετε αποδεχτεί έτσι όπως είναι, έτσι πρέπει να κάνετε και με τον εαυτό σας.
Ίσως μέχρι να κατακτήσετε αυτή την ικανότητα να περάσετε μια εσωτερική πάλη.
Κάτι μπορεί να σας φταίει, κάτι μπορεί να μην σας αρέσει, κάτι μπορεί να ζηλεύετε από τον διπλανό σας, από έναν τυχαίο στο δρόμο, από ένα άτομο που γνωρίζετε.
Κάποιο ταλέντο, κάποια συμπεριφορά, κάποιο χαρακτηριστικό που δεν έχετε και που νομίζετε ότι σας λείπει.
Αλλά αυτό είναι το θέμα; Να εντοπίζουμε μια ζωή τι έχουν οι άλλοι που δεν έχουμε εμείς ή να αρχίσουμε να εκτιμάμε αυτά που έχουμε εμείς και να τα βελτιώσουμε αν θέλουμε;
Αν θέλεις να αγαπήσεις τον εαυτό σου πρέπει να εντοπίσεις κάθε σου εκδοχή.
Ό,τι θεωρείς πως θέλεις να το αλλάξεις να προσπαθήσεις να το αλλάξεις και ό,τι δεν θέλεις ή δεν μπορείς να αλλάξεις (γιατί κάποια πράγματα δεν αλλάζουν κιόλας ) πρέπει να το αποδεχτείς.
Να ορθώσεις το ανάστημά σου και να δηλώσεις ''αυτός είμαι και σε όποιον αρέσω''.
Όχι με την έννοια της ψηλομύτας που τινάζει τη μπούκλα και τους στέλνει όλους στο διάολο, αλλά με την έννοια που γεννιέται από τη λογική.
Και ποια είναι η λογική;
Δεν γίνεται να είσαι αρεστός σε κάθε άνθρωπο που ξέρεις. Είναι αδύνατο. Είναι ανέφικτο. Και στην τελική δεν είναι αυτός ο σκοπός της ύπαρξής σου. Πάρε παράδειγμα τον εαυτό σου. Τους συμπαθείς όλους; όχι! Θα πρεπε; Όχι!
Το σημαντικό είναι να σε συμπαθείς εσύ. Εσύ που σ'έχεις 24 ώρες το 24ωρο. Κι από κει και πέρα θα υπάρξει και μια μερίδα ατόμων που το πακετάκι σου θα το δεχτεί. Θα ταιριάξουν τα χνώτα σας.

Οπότε σταμάτα, αν θέλεις, να παλεύεις μια ζωή με το πως πρέπει να είσαι για να σε δεχτεί ο ένας και ο άλλος. Γιατί ο ένας και ο άλλος είναι δεκάδες κι αυτό θα σήμαινε ότι εσύ πρέπει να χτίσεις 10 διαφορετικές εκδοχές σου. Μαλακία, γιατί στο τέλος δεν θα ξέρεις ποιος είσαι. Δεν θα σαι κάποιος βασικά. Θα είσαι ο όλας και ο τίποτας.

Έχεις ελαττώματα και προτερήματα.
Κάπου έχεις ταλέντο και κάπου είσαι σκράπας.
(Στη Γεωμετρία ας πούμε είσαι σκράπας. Τι ,όχι; Μόνο εγώ;)
Κάτι κάνεις καλά και κάτι το κάνεις σκατά όσο και να προσπαθήσεις.
Τα ελαττώματα σου και οι... σκραποσύνες σου (!?!) δεν είναι αδυναμίες.
Είναι εκεί για να σου θυμίζουν ότι είσαι άνθρωπος, Mr. Wannabe Θεούλης.

Και μη φοβάσαι.
Όσο και να μη θες να με ακούσεις, όσο και να μην αγαπάς τον εαυτό σου, εμείς-οι τρίτοι παρατηρητές-οι απέξω-οι αντικειμενικοί, πάντα κάτι θα βρίσκουμε σε σένα και θα το αγαπάμε.

Α, και για να μην φτάνουμε στα άκρα: με μέτρο η αυτοκριτική.

Τσαμπουκά θέλει.

Ίσως μπορείς να κοροιδέψεις το μυαλό σου και να τον κάνεις να βλέπει τα συναισθήματα που θέλεις να δει, όπως έχουμε πει.
Ίσως αυτό, άνθρωπε, να μπορείς να το καταφέρεις.
Αλλά είναι κι εκείνο, το άλλο, που δεν το έχεις καταφέρει.
Αυτό που βρίσκεις τη δύναμη να σταματήσεις τις σκέψεις να ξεπηδάνε από δω κι από κει.
Έψαχναν οι επιστήμονες να βρουν τι τρέχει πιο γρήγορα απ'το φως και κανείς δεν σκέφτηκε το προφανέστατο.
Τη σκέψη.
Κι όσο πιέζεσαι να σταματήσεις τα σχέδια και τα σενάρια, τόσο αυτό σου πάει κόντρα.
Σαν να μην έχεις τον έλεγχο πια.
Η μόνη λύτρωση, ο ύπνος. 
Αλλά κι εκεί καμιά φορά τα όνειρα σου σε ξυπνάνε, απλά για να χρησιμοποιήσεις ακόμα και το τελευταίο δευτερόλεπτο για να σκεφτείς και να σκεφτείς και να σκεφτείς.
Μα όριο στο μυαλό δεν έβαλε κανείς.
Ταυτόχρονα υπάρχεις σε 3 μέρη.
Παρελθόν, παρόν και μέλλον.
Σαν να'ναι τρία ανθρωπάκια και το καθένα σε τραβάει προς διαφορετική κατεύθυνση.
Και κάθεται το ένα καλά και ζωηρεύουν τα άλλα πιο πολύ.
Ηρεμία πουθενά.
Κι εσύ περπατάς ήρεμος στο δρόμο, κι όλοι αντικρύζουν απλά έναν άνθρωπο που κάνει 1 βήμα τη φορά, μα καταβάθος μέσα στο μυαλό σου υπάρχει ένας άλλος άνθρωπος με υπερδυνάμεις που κάνει 40 βήματα τη φορά.
Και τρέχει εμπρός σαν να θέλει κάτι να βρει, και τρέχει πίσω σαν να θέλει κάτι να θυμηθεί και στέκεται καμιά φορά ακίνητος να πάρει μια ανάσα, να κοιτάξει τι συμβαίνει γύρω του.
Είναι αλήθεια γιατρέ μου. 
Ακούω φωνές.
Τη φωνή της συνείδησης, τη φωνή της επιθυμίας, τη φωνή της ανάγκης.
Μια φωνή που με συμβουλεύει. Μια φωνή που με προτρέπει και μια που με αποτρέπει.
Μια φωνή απ'το παρελθόν που μου θυμίζει κι άλλη μία σιωπηλή που με βοηθάει να ξεχνώ.
Μια φωνή από το μέλλον που συμμερίζεται τον ενθουσιασμό μου κι άλλη μία που συμμερίζεται τους φόβους μου.
Μια φωνή από το παρόν που μου μαθαίνει να ζω κι άλλη μία που μου μαθαίνει να προσέχω.
Κι έτσι σε δευτερόλεπτα κάθε φορά, ούτε δευτερόλεπτα..λιγότερο, εγώ αποφασίζω και ζυγίζω τις φωνές και λέω ''σωπάστε όλοι. τώρα θα κάνουμε αυτό''

Τσαμπουκά θέλει.

Τι καμώματα είναι τούτα;

Πραγματικά συναισθήματα είναι εκείνα που πηγάζουν αβίαστα από την ψυχή μας.
Εκείνα που δεν χρειάστηκε κάποιος να μας υποδείξει να τα νιώσουμε, απλά τα νιώσαμε.
Και αντίστοιχα δεν χρειάστηκε να προτρέψουμε κάποιον άλλον να τα νιώσει, απλά τα ένιωσε.

Κι όπως θα έλεγαν και στο χωριό μου το Manchester: Με το ζόρι παντρειά δεν γίνεται.


Λακωνικότατη απόψε.

Το κυνήγι του χαμένου θησαυρού

Στο τέλος όλα τα γεγονότα που έχουν συμβεί στη ζωή μας, μοιάζουν σαν να είναι τόσο προσεκτικά τοποθετημένα στη θέση τους.
Όταν τα βιώνουμε, βιώνουμε ταυτόχρονα τόσα ανάμεικτα συναισθήματα που δεν μας αφήνουν να τα κρίνουμε σαν εξωτερικός παρατηρητής. 
Είμαστε μέσα στο χορό και χορεύουμε.
Αργότερα όμως καταλαβαίνουμε τι επίδραση είχαν τελικά σε εμάς.
Μας άλλαξαν. 
Ίσως δεν μας έκαναν ξεκάθαρα καλύτερους ή χειρότερους, αλλά πέρασαν και άγγιξαν.
Το μυαλό μας, την ψυχή μας.
Εξάλλου ό,τι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς.
Κι οι πικραμένες σου ιστορίες που δύσκολα τις λες, σίγουρα σε έκαναν πιο δυνατό.
Κι οι χαρούμενες,πάλι σε έκαναν πιο δυνατό.
Δεν ξέρω αν γίνονται όλα για κάποιο λόγο, αν δηλαδή έγιναν για να σε οδηγήσουν κάπου συγκεκριμένα τελικά κι αν αυτός ο λόγος είναι ηλίθιος ή όχι.
Ξέρω όμως ότι έπρεπε να γίνουν.
Κάθε μικρή σου ιστορία σου έμαθε και κάτι διαφορετικό.
Όχι για τους άλλους ανθρώπους απαραίτητα, αλλά κυρίως για τον εαυτό σου.
Φαντάσου πως είσαι ένα παζλ με πολλά κομμάτια και πως οι ιστορίες της ζωής σου είναι αινίγματα που πρέπει να λύσεις για να βρεις ένα κομμάτι.
Καταλαβαίνεις ότι μάλλον θα βιώσεις πολλά μέχρι να συμπληρωθεί το παζλ σου, αν συμπληρωθεί ποτέ.
Κι άλλοι είναι ένα παζλ των 100, άλλοι των 500 ,άλλοι των 1000 κομματιών και πάει λέγοντας.
Άλλα κομμάτια τα βρίσκεις εύκολα, άλλα πιο δύσκολα.
Αινίγματα υπάρχουν πολλά.

Ελπίζω να σ'αρέσουν τα αινίγματα.

Άραξε

Δεν είμαι τόσο σίγουρη πια, ότι μαθαίνουμε όντως από τα λάθη μας.
Δεν είμαι καν σίγουρη αν όλα όσα ονομάζουμε λάθη, υπάρχουν για να μας διδάξουν κάτι, για να μας βοηθήσουν να ξεχωρίσουμε τι πρέπει να κάνουμε και τι δεν πρέπει να κάνουμε.
Όταν δεν έχουμε πολύ χρόνο στη διάθεσή μας να σκεφτούμε αυτά που θα πράξουμε, είναι λογικό να γίνονται και λάθη.
Άλλο να έχεις μπροστά σου ένα σεβαστό χρονικό περιθώριο για να σχεδιάσεις τις κινήσεις σου κι άλλο να πρέπει μέσα σε δευτερόλεπτα να πάρεις αποφάσεις.
Κι οι αποφάσεις που παίρνουμε στη ζωή μας, στην πλειονότητα των περιπτώσεων , είναι θέμα δευτερολέπτων και λεπτών.
Ειδικά όταν έχουμε κάποιον απέναντί μας και μιλάμε, μέσα σε δευτερόλεπτα κάνουμε τις σκέψεις μας λέξεις.
Πώς να μην πούμε τα λάθος πράγματα; Είναι φυσικό επόμενο.
Και γυρίζουμε μετά σπίτι και είμαστε σε φάση ''καλά, τι είπα ο ηλίθιος/η ηλίθια''
Αλλά δεν πειράζει.
Ο αυθορμητισμός είναι όμορφο πράγμα.
Ο αυθορμητισμός είναι αυτό που αγγίζει και πιο πολύ την αλήθεια.
Κι αυτό είναι το πιο σημαντικό.
Ακόμα κι αν θεωρήσεις πως είπες τα λάθος λόγια, αν ήταν τα λόγια που σου βγήκαν αυθόρμητα, τότε μάλλον ήταν και τα πιο αληθινά που είχες να πεις.
Κι αυτό είναι το πιο σημαντικό.
Η ειλικρίνεια είναι το πιο σημαντικό.

Σε φάση...άρνησης

Οι αναλυτές της ψυχής το λένε ''μη αποδοχή της κατάστασης''
Με εκνευρίζει αυτή η φάση. Δεν ξέρω γιατί.
Σκέφτομαι πράγματα για να γράψω και συγχύζομαι.
Γιατί το κάνουμε αυτό στον εαυτό μας;
Γιατί βρίσκουμε τόσους τρόπους να βάζουμε τρικλοποδιές στον εαυτό μας;
Kαμιά φορά δεν τα χωράει ο νους μου τα παιχνίδια του μυαλού μας.
Και δεν είναι μόνο η άρνηση, είναι και όλα τα υπόλοιπα που λέμε τόσο καιρό.
Γιατί τέτοιο σαμποτάρισμα στα πάντα;
Στην ευτυχία μας.
Στα συναισθήματά μας.
Στις εκφράσεις μας.
Μη αποδοχή της κατάστασης δεν συνεπάγεται μόνο μη αποδοχή μιας θλιβερής κατάστασης.
Για παράδειγμα μια φάση άρνησης περνάμε όταν βιώνουμε την απώλεια ενός ανθρώπου.
Είναι μια φάση που παγώνεις τον εγκέφαλό σου, αρνείσαι να δεχτείς την απώλεια, συνεχίζεις φυσιολογικά τη ζωή σου σαν να μην έχει συμβεί απολύτως τίποτα.
Μη αποδοχή της κατάστασης μπορεί όμως να περιλαμβάνει και μιας ευχάριστη κατάσταση.
Δηλαδή αρνείσαι να δεχτείς ότι έχεις ανάγκη από κάτι που σε ευχαριστεί.
Δεν ξέρω εγώ τι λένε οι αναλυτές της ψυχής για το συγκεκριμένο ενδεχόμενο.
Ξέρω μόνο ότι εκεί έξω υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που ξέρουν πολύ καλά τι θα τους έκανε ευτυχισμένους, αλλά παρ'όλα αυτά εξακολουθούν να το αρνούνται.
Και για να το πετύχουν αυτό βρίσκουν ένα σωρό δικαιολογίες και υπεκφυγές.
Αν το Α τους έκανε ευτυχισμένους, παίρνουν αυτό το Α και του βγάζουν τα μάτια.
Βρίσκουν 100 αρνητικά για το Α.
Υποτιμούν το Α.
Απαξιώνουν το Α.
Πάει το Α μετά φίλοι μου.
Από εισιτήριο για την ευτυχία, έγινε pain in the ass που λένε και στο χωριό μου.
Δεν ξέρω γιατί το κάνουν αυτό.
Φαντάζομαι διάφορα.
Μπορεί να το φοβούνται το Α.
Μπορεί να φοβούνται ότι δεν μπορούν να έχουν το Α, οπότε για να μη νιώσουν ανεπαρκείς-ανίκανοι, υποβιβάζουν το Α.
Μπορεί να μην ξέρουν πώς να το αποκτήσουν το Α.
Και για να ενισχύσουν και την άρνησή τους, πείθουν τον εαυτό τους με διάφορους τρόπους.
Λένε συνέχεια στον εαυτό τους ''Εγώ; εγώ δεν το θέλω το Α''
''Άντε καλέ. Σιγά μην θέλω εγώ το Α''
''Καλέ τι να μου κάνει εμένα ένα Α. Εγώ με το Β είμαι μια χαρά.''
''Μακριά από μας το Α.''
''Μπα. Δεν είμαι εγώ για Α. ''
Ξεροκεφαλιά;
Πείσμα και κακό;

Άραξε τώρα.
Είσαι σε φάση άρνησης.


Συγχύζομαι εγώ τώρα. 

Αγάπη, εσύ superstar

Τα κανάλια άλλαζα μια μέρα και το αυτί μου άρπαξε μια φράση
''Έτσι κι αλλιώς, όλα τα κάνουμε με απώτερο σκοπό την αγάπη''
Πόσο βαθιά ριζωμένο είναι μέσα μας αυτό το δεδομένο που μερικές φορές δεν συνειδητοποιούμε ότι υπάρχει;

Πλανήτης: Γη
Kάτοικοι: Άνθρωποι
Κινητήριος δύναμη: Αγάπη.

Όχι, μην ανησυχείτε. 
Δεν είναι ένα άρθρο που προορίζεται για το Προς τη Νίκη, ούτε μας το είπαν στο κατηχητικό να σας το πω.
Είναι απλά ένα κοινό μυστικό που κουβαλάμε όλοι μέσα μας.
Όλα γεννιούνται από την αγάπη.
Δεν θα είχες καταφέρει κάτι σήμερα αν δεν το είχες αγαπήσει πρώτα.
Και για να μην είμαι απόλυτη, τα πιο όμορφα και ολοκληρωμένα πράγματα έχουν δημιουργηθεί μόνο με τη βοήθεια της αγάπης.
Ήδη βλέπεις πόσο δυσκολεύεσαι να κάνεις πράγματα που δεν τα αγαπάς.
Ξεκίνησες να μαθαίνεις ένα μουσικό όργανο μετά από κεραυνοβόλο έρωτα μαζί του και δεν ξεκολλάς πια. Ή το αγάπησες στην πορεία και δεν ξεκολλάς. Και είσαι και καλός γιατί το αγαπάς. Και το κάνεις με ευχαρίστηση γιατί το αγαπάς. 
Ξεκίνησες να σπουδάζεις στη σχολή που αγαπάς. Και προσπαθείς όσο μπορείς γιατί το αγαπάς. Ή ταλαιπωρείσαι να την τελειώσεις αν δεν την αγαπάς.
Και όλα αυτά μας δείχνουν πόσο σημαντική είναι η αγάπη σε αυτά που κάνεις , για να μπορείς να τα κάνεις ολοκληρωμένα.
Κι αν περάσουμε στον απώτερο σκοπό που λέγαμε... δημιουργούμε σχέσεις με σκοπό να νιώσουμε την αγάπη και την αποδοχή.
Το μικρό παιδί δεν ξεκινάει εξ αρχής να προσπαθεί για τον εαυτό του να είναι καλός μαθητής. Ξεκινάει να προσπαθεί για να δει στα μάτια των γονιών του την αποδοχή και την αγάπη. Δεν συλλαμβάνει ακόμα ότι οι γονείς του το αγαπάνε ανεξάρτητα από τις αποδόσεις του.
Και κάνει πράγματα και προσπαθεί, μόνο και μόνο γι' αυτή την ματιά της αποδοχής.
Μα ακόμα κι όταν μεγαλώνει το παιδί και γίνεται ενήλικας, κάνει πράγματα που θα τον οδηγήσουν σίγουρα στην αγάπη και την αποδοχή των γονιών του.
Προσέχουμε τη συμπεριφορά μας και κάνουμε πράγματα για τους ανθρώπους που νοιαζόμαστε γιατί τους αγαπάμε και θέλουμε να μας αγαπούν.
Φοβόμαστε μην πούμε ή κάνουμε κάτι λάθος και μας απορρίψουν.
Πόσα προβλήματα βλέπουμε κάθε μέρα , τα οποία είναι αποτέλεσμα απόρριψης.
Πατρικής,μητρικής,φιλικής,αδερφικής,ερωτικής.
Κάθε είδους απόρριψη οδηγεί στην ''καταστροφή''.
Κάθε είδους έλλειψη αγάπης οδηγεί σε ψυχική ανισορροπία.
Σε άλλους λείπουν οι γονείς, σε άλλους οι φίλοι, σε άλλους ο σύντροφος, σε άλλους ένας αδερφός.
Από όποια πλευρά κι αν την δούμε την έλλειψη αγάπης μόνο ανισορροπίας δημιουργεί.
Και ανισορροπία δεν σημαίνει αναπηρία, για να μην παρερμηνεύονται τα λόγια μου.
Σε όλους κάποιος είδος αγάπης λείπει, αλλά ο άνθρωπος είναι ον που προσαρμόζεται και επιβιώνει σε όλες τις συνθήκες.
Παρ' όλα αυτά παλεύει συνεχώς στη ζωή του με διάφορους τρόπους να καλύψει την έλλειψη της αγάπης που έχει.
Γιατί το κενό που δημιουργείται, δεν είναι ένα κενό που απλά το προσπερνάς και κάνεις πως δεν υπάρχει.
Είναι ένα κενό που συνεχώς σου φωνάζει να το γεμίσεις κι εσύ συνεχώς ψάχνεις το κατάλληλο μέσο,τον κατάλληλο τρόπο να το πετύχεις αυτό.
Κι αυτό κάνεις.
Μια ζωή παλεύεις για να κλείσεις τα κενά αγάπης.
Ασυναίσθητα.
Γι' αυτό μπορεί να μην συνειδητοποιήσεις κατευθείαν αυτό που σου λέω. 
Κι εγώ δεν το αντιλήφθηκα μέσα σε μια νύχτα.
Αλλά για μένα είναι μια αλήθεια όλο αυτό που γράφω τώρα.
Κι αν δεν τα γράφω και πολύ καλά ή τα γράφω μπερδεμένα ,είναι μάλλον γιατί κι εγώ δεν έχω κατανοήσει το ζήτημα εξ ολοκλήρου.

Μεσημεριάτικα έμπνευση; Δεν φταίω εγώ. Αυτός φταίει.
Πόσες φορές έγραψα τη λέξη ''αγάπη'' μέσα στο κείμενο άραγε ;

Και για τον κόσμο που μισείς, δεν είμαι άλλος

Μάλλον τους άλλους ανθρώπους δεν τους γνωρίζουμε ποτέ ολοκληρωτικά.
Ίσως είναι κανόνας.
Δεδομένου ότι δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, μπορούμε να φανταστούμε πόσο δύσκολο είναι να δηλώσουμε πως γνωρίζουμε έναν άνθρωπο πάρα πολύ καλά.
Αυτό γιατί πάντα συναντάμε τον κάθε άνθρωπο σε συγκεκριμένη στιγμή της ζωής του και ερχόμαστε αντιμέτωποι με εκείνα τα χαρακτηριστικά του που εκείνος μας εμφανίζει.
Το ίδιο κάνουμε κι εμείς άλλωστε.
Άλλοι μας γνώρισαν στις καλές μας , άλλοι στις κακές μας.
Κι έχει σημασία πόσο υπήρξε ο κάθε άνθρωπος στη ζωή σου.
Οι πιθανότητες να γνωρίσεις όλο και περισσότερες πτυχές κάποιου, αυξάνονται όσο περισσότερο καιρό τον έχεις στη ζωή σου. Χωρίς αυτό να σου δίνει την εγγύηση ότι ξέρεις τα πάντα.
Γι'αυτό καμιά φορά μένουμε έκπληκτοι από τις πράξεις των άλλων.
Γιατί μπορεί να είχαμε μία εικόνα στο μυαλό μας η οποία δεν ταίριαζε στις πράξεις του που μας εξέπληξαν.
Αλλά τελικά οι πράξεις του μπορεί να ήταν μέρος εκείνης της πτυχής του εαυτού του που δεν είχαμε γνωρίσει.
Οπότε, περνώντας τα χρόνια κι ενώ αυτές οι πτυχές ξεπηδάνε απο δω κι από κει , εμείς παίρνουμε συνεχώς αποφάσεις. 
Μας αρέσουν οι νέες πτυχές; Τις δεχόμαστε ως μέρος του ανθρώπου που γνωρίζουμε; Μπορεί η εικόνα που έχουμε δημιουργήσει να απορροφήσει και αυτές τις πτυχές του και να προχωρήσουμε παρακάτω;
Κι οι πτυχές μπορεί να είναι καλές, μπορεί να είναι και κακές.
Κι αν είναι κακές (σύμφωνα με τους δικούς μας κανόνες, τη δική μας ηθική) , μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε το εξής σημαντικό: ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε τους ανθρώπους , μπορούμε απλά να τους αγαπάμε;
Έτσι έρχονται και φεύγουν οι άνθρωποι από τη ζωή μας.
Με βάση τι μπορούμε εμείς να αντέξουμε από τις συμπεριφορές ενός άλλου ανθρώπου, αποφασίζουμε αν θα παραμείνει στη ζωή μας ή όχι.
Μα πρώτα πρέπει να ξέρουμε ποιοι είμαστε και τι θέλουμε, κι έπειτα θα καταλάβουμε τι θέλουμε κι από τους άλλους και ποια είναι τα όριά μας.
Κάποτε είχαμε πει ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, οι προτεραιότητές τους αλλάζουν.
Τώρα θα πούμε κι ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, απλά με τα χρόνια εμφανίζονται όλο και περισσότερες πτυχές του εαυτού τους.

Μπου!

Δυσκολεύτηκα.
Κι όταν δυσκολεύομαι αναζητώ τη βοήθεια του λεξικού.
Και ορίστε τι μου είπε
''Φόβος είναι ένα έντονο δυσάρεστο συναίσθημα, που προκαλείται εξαιτίας (πραγματικού ή φανταστικού) κινδύνου ή απειλής.''
Και να προσθέσω... ''ένα από τα πιο ισχυρά συναισθήματα''
Τόσο ισχυρά που είναι ικανό να ορίσει τη ζωή σου, αν δεν πατήσεις πόδι.
Όσο μεγαλώνουμε τόσο πιο πολύ φοβόμαστε τα πάντα.
Όταν είμαστε μικροί όλα είναι πιο απλά.
Ίσως η περιέργειά μας είναι και πιο έντονη κι αυτό μας κάνει περισσότερο ριψοκίνδυνους.
Κι ενώ ξεπερνάς το φόβο σου για το τέρας στη ντουλάπα, ή την κακιά μάγισσα, έρχονται νέοι φόβοι που επηρεάζουν τη ζωή σου όχι μόνο τη νύχτα αλλά και όλη την υπόλοιπη μέρα.
Ένας από αυτούς, είναι ο φόβος σου να νιώσεις. Ένας φόβος που πολλές φορές είναι τόσο μεγάλος που δεν αφήνει χώρο στα υπόλοιπα συναισθήματα να εμφανισθούν.
Ένας φόβος που προκαλείται εξαιτίας φανταστικού κινδύνου ή απειλής.
Ένας φόβος που στο δικό σου μυαλό μοιάζει σαν ασπίδα προστασίας ,κομμένη και ραμμένη στα μέτρα σου, αλλά που στην πραγματικότητα είναι μια ασπίδα περιορισμού.
Ενός περιορισμού που σου επιβάλλει να παγώσεις την καρδιά σου, ώστε να δίνεις περισσότερη ενέργεια στο μυαλό σου και κατα συνέπεια στη λογική σου.
Κι ενώ από το στόμα σου έπρεπε να βγαίνουν λόγια όπως ''νιώθω έτσι..'', βγαίνουν συνεχώς συναισθηματικοί αλγόριθμοι..''αν κάνω αυτό θα οδηγηθώ εκεί, κι αν όχι τότε θα κάνω εκείνο, κι αν δεν πετύχει τότε θα πρέπει να αλλάξω εκείνο''
Κι ένας συναισθηματικός αλγόριθμος σε μετατρέπει σε ένα άψυχο ον.
Που δεν νιώθει γιατί αργότερα μπορεί να πληγωθεί.
Δεν ενθουσιάζεται γιατί αργότερα μπορεί να στεναχωρηθεί.
Δεν χαίρεται γιατί μπορεί αργότερα να κλάψει.
Δεν ρισκάρει γιατί μπορεί να αποτύχει.
Και τελικά δεν ζει, γιατί είναι τόσο έξυπνος και τόσο διορατικός που έχει προβλέψει εκ των προτέρων το τι θα συμβεί.
Είναι τόσο έξυπνος που δεν δέχεται την αποτυχία, τη στεναχώρια, τη θλίψη ως φυσιολογικό περιεχόμενο μιας γεμάτης ζωής ,γι'αυτό και επιλέγει να μην κάνει κάτι, ώστε να μειώσει την πιθανότητα εμφάνισής τους.
Και είναι τόσο έξυπνος που νομίζει ότι η απραγία του , του προσφέρει την ηρεμία στη ζωή του ενώ στην πραγματικότητα η ζωή του είναι μισή, αφού έχει επιλέξει να αφαιρέσει από αυτή τα αρνητικά συναισθήματα.
Κι αν νομίζετε ότι τα συναισθήματα δεν περιορίζονται, τότε κάνετε λάθος , γιατί ο περιορισμός αυτός είναι χρονικά εξαρτώμενος κι η ικανότητα ενός ανθρώπου να θάβει ό,τι νιώθει και να το πιστεύει και ο ίδιος ότι δεν νιώθει αυξάνεται με την καιρό και την εξάσκηση.
Γιατί το μεγαλύτερο κακό δεν είναι να συνθλίβεις συναισθήματα για να μην φανούν, το μεγαλύτερο κακό είναι να μπορείς να πείσεις τον ίδιο σου τον εαυτό ότι δεν νιώθεις.
Αυτοαναισθητοποίηση.

Είναι τόσο έξυπνος που κατάφερε να δημιουργήσει έναν διακόπτη on/off και να κρατάει την καρδιά του κλειστή. Γεμάτη μεν, κλειστή δε.
Σαν ένα σπίτι με κλεισμένα παράθυρα και σβηστά φώτα συνεχώς.
Μπορεί να είναι γεμάτο με όλα τα καλά του κόσμου , αλλά ο ιδιοκτήτης να είναι κλεισμένος μέσα, με κλεισμένα παράθυρα και σβηστά τα φώτα.

Εγώ αν περνούσα απέξω από ένα τέτοιο σπίτι θα πίστευα απλά ότι είναι ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι.

Μετά, τι;

Χμμμ... νομίζω μιλήσαμε για αποτυχίες εδώ μέσα.
Είναι κάπως ξεκάθαρο τι συμβαίνει όταν αποτυγχάνεις.
Κάποιος τα παρατάει, κάποιος ξαναπροσπαθεί, κάποιος ξαναβάζει στόχους από την αρχή.
Είναι δύσκολο να διαχειρίζεσαι αποτυχίες και να αρχίζεις από το μηδέν ή από κει που το άφησες.
Αυτό είναι κάπως κοινά αποδεκτό.
Τι γίνεται όμως με τη διαχείριση μιας επιτυχίας σου;
Θέλω να πω.. η χαρά και η ικανοποίηση είναι φυσιολογικές εκδηλώσεις, τι γίνεται όμως αν ψάξουμε το μετά.
Αν πάρουμε για παράδειγμα ότι προσπαθείς πάρα πολύ καιρό για κάτι και συνέχεια αποτυγχάνεις, τότε όσο πιο πολύ κρατάει το διάστημα που αποτυγχάνεις τόσο πολύ το βάζεις μέσα σου. Σαν να αποκτάς ένας είδος ανοσίας. Αρχικά στεναχωριέσαι, όσο αποτυγχάνεις αρχίζεις να σκληραίνεις και σε κάποια φάση μπορεί να θεωρήσεις την αποτυχία δεδομένη και να σε πάρει από κάτω. Τα χουμε πει αυτά.
Εγώ μιλάω για το άλλο τώρα. Αυτό που μετά τις 100 αποτυχίες τελικά τα καταφέρνεις.
Μια σύγχυση δεν θα υπάρξει;
Γιατί ενώ έχεις δώσει στον εαυτό σου μια ταμπέλα, τώρα πρέπει να του δώσεις μία άλλη.
Κι όσο περισσότερα τα χρόνια που είχες μια ταμπέλα, τόσο πιο δύσκολο να την βγάλεις από το μυαλό σου.
Δεν μπορώ να βρω ένα εύστοχο παράδειγμα να σας εξηγήσω τι εννοώ.
Ίσως εννοώ κάτι σαν το σύνδρομο της Στοκχόλμης που αιχμάλωτοι, αρχίζουν να τρέφουν συμπάθεια προς αυτούς που τους αιχμαλώτισαν.
Σαν να ζούσες δηλαδή αιχμάλωτος κάποια κατάστασης κι ενώ στην αρχή μισούσες αυτή την κατάσταση με τον καιρό την έκανες μέρος της ζωής σου και την αποδέχτηκες.
Κάπως έτσι φαντάζομαι και τις συνεχείς αποτυχίες. Ο,τι και να σημαίνει αποτυχία για τον καθένα. Και στη λέξη αποτυχία μπορείτε να βάλετε εσείς όποιο άλλο γεγονός νιώθατε ότι σας αιχμαλωτίζει.
Τι γίνεται τότε που αλλάζουν τα δεδομένα και δεν είσαι αιχμάλωτος;
Πρέπει να αυτοπροσδιοριστείς ξανά. Πρέπει όπως είχες προσαρμοστεί στην αιχμαλωσία σου να μάθεις να ζεις χωρίς αυτήν. Πρέπει να ξαναβρεις τον εαυτό σου. Αλλά αυτό δεν είναι και τόσο σωστό. Στην πραγματικότητα πρέπει να ξαναχτίσεις σημεία του εαυτού σου που ορίζονταν με βάση την αιχμαλωσία σου. Μόνος σου. Και πρέπει να γίνει αυτό το πράγμα, διότι μπορεί να ξυπνήσεις μια μέρα και να πεις ''τελικά ποιος είμαι;''
Kι όταν βάζουμε ως παράδειγμα τις συνεχόμενες αποτυχίες, όταν τελικά πετύχεις κάτι..μετά τι;
Ίσως υπάρχει περιθώριο για έναν νέο στόχο, οπότε ξεκινάει ένα νέο κυνήγι.
Όταν όμως πρόκειται για έναν αγώνα που έχει αρχή και τέλος, τι γίνεται όταν φτάσεις στο τέλος και είσαι νικητής; Θα νιώσεις απελευθερωμένος από αυτό που είχες αρχίσει και τελικά το τελείωσες επιτυχώς ή θα νιώσεις ότι το τέλος είναι ένας τοίχος που τερματίζοντας έπεσες πάνω του και δεν βλέπεις τον δρόμο εμπρός σου να συνεχίζεται;
Περίπλοκο το θέμα και με πολλές εκδοχές.
Άλλη επιτυχία εκείνη, άλλη επιτυχία η άλλη. Κάποιες σου δίνουν περιθώρια για νέa ταξίδια κάποιες όμως είναι σταθμοί τερματικοί.

Μόνο αν ψάξεις πολύ μέσα σου θα βρεις τον πραγματικό σου εαυτό. Αυτόν που δεν ορίζεται και δεν επηρεάζεται από αιχμαλωσίες. Αυτόν που δεν έχει ταμπέλες.

Εξαρτήσεις

Είναι οι εξαρτήσεις αδυναμία;
Ή μήπως απλά είναι η ανάγκη μας να δωθούμε ολοκληρωτικά σε κάτι;
Μια ένδειξη του ότι έχουμε μέσα μας μια τάση για αυτοκαταστροφή.
Και πότε η ανάγκη γίνεται εξάρτηση;
Και ποιο είναι εκείνο το σημείο που κάνει την επιλογή μας, συνήθεια;
Ποιο είναι εκείνο το σημείο που δεν ελέγχουμε πια αυτά που νιώθουμε κι αυτά που κάνουμε;
Μήπως ακόμα και στην εξάρτηση γνωρίζουμε πολύ καλά τι κάνουμε;
Μήπως καμιά φορά βλέπουμε τον εαυτό μας να κρέμεται από μια κλωστή και εν γνώσει μας ρισκάρουμε να την κόψουμε;
Μήπως είναι μια ανάγκη να ζούμε συνεχώς σε μια ένταση;
Μια ένταση που τη δημιουργούμε μόνοι μας.
Απλά και μόνο για να νιώσουμε ότι ανασάνουμε ακόμα κι όταν κάτι μας κρατάει από το λαιμό;
Απλά και μόνο για να νιώσουμε ότι ζούμε.
Ένα βασανιστήριο που προσφέρουμε στον εαυτό μας για να ελέγξουμε αν ακόμα νιώθουμε.
Να επιβεβαιώσουμε ότι δεν γίναμε άψυχα όντα που περιφέρονται άσκοπα εδώ κι εκεί.
Να αντλήσουμε τη χαμένη μας δύναμη μέσα από κάτι που έχει δύναμη. Την εξάρτηση.
Να μας ονομάσουμε εξαρτημένους απλά για να μην είμαστε ανώνυμοι.
Ακόμα μια φορά να κάνουμε κάτι για να τοποθετηθούμε κάπου.
Ποιες είναι οι εξαρτήσεις;
Αυτές οι γνωστές;
Ή μήπως ο καθένας μπορεί να δημιουργήσει τις δικές του;
Τότε τις λέμε εξαρτήσεις ή απλά ανάγκες;
Και τελικά οι εξαρτήσεις σου αφαιρούν την ελευθερία σου ή σου δίνουν την πνοή που σου έλειπε;
Νιώθεις;
Κι αν νιώθεις, τότε τι νιώθεις;

Υπάρχει λόγος

Πάντα υπάρχει κάποιος λόγος για κάθε σου πράξη.
Μικρός, μεγάλος, σημαντικός, ασήμαντος, ηλίθιος.
Πάντα υπάρχει κάποιος λόγος για κάθε σου απόφαση.
Όμως, πολλές φορές όταν ο χρόνος περνάει και κρίνουμε τις πράξεις μας ξανά, ξεχνάμε εκείνον τον λόγο. Αναρωτιόμαστε γιατί κάναμε ό,τι κάναμε. Μετανιώνουμε και προσπαθούμε να αλλάξουμε την πράξη μας. Παρακαλάμε να γυρίσει ο χρόνος πίσω να διορθώσουμε την απόφασή μας. Να πάρουμε μια διαφορετική απόφαση.
Αλλά ο λόγος είναι εκεί.
Κι η απόφασή μας, οποιαδήποτε χρονική στιγμή κι αν την πάρουμε, θα είναι ίδια αν ο λόγος παραμείνει ο ίδιος.
Επομένως , γι'αυτό αν ραγίσει το γυαλί δεν ξανακολλάει.
Γιατί υπήρχε λόγος που κάποτε ράγισε.
Κι όσο ο λόγος μένει , το γυαλί δεν ξανακολλάει.
Οπότε κάθε φορά που χτυπάς το κεφάλι σου, θυμήσου ότι κάποια δεδομένη στιγμή σκέφτηκες συγκεκριμένα πράγματα και πήρες μία απόφαση.
Ακόμα κι αν η απόφασή σου φαντάζει ηλίθια μετά από χρόνια, τότε ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσες να κάνεις για σένα. Τότε, ήταν αυτό ακριβώς που ήθελες.


Κάτι από αγάπη

You cannot save people. You can only love them.

Ύστερα από πολλά χρόνια, μια μέρα θα ξυπνήσεις και θα συνειδητοποιήσεις ότι κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός. Αντιμετωπίζει ακόμα και ίδια προβλήματα με σένα, αλλά τα αντιμετωπίζει με τόσο διαφορετικό τρόπο που και οι δύο μπορεί να οδηγηθείτε σε τελείως διαφορετικά αποτελέσματα.
Οπότε, όταν προσπαθείς να βοηθήσεις κάποιον άνθρωπο, πρέπει να έχεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου, ότι μιλάς σε κάποιον άλλον κι όχι σε έναν καθρέφτη.
Δεν είναι λογικό να θεωρείς δεδομένο πως θα δεχτεί τον τρόπο σκέψης σου , επειδή σε σένα μοιάζει σωστός. Έτσι κι αλλιώς, κανένας ενήλικας δεν μπορεί να πάρει απόφαση για κάποιον άλλον ενήλικα , αλλά ο καθένας αποφασίζει για τον εαυτό του.
Δεν μπορείς να σώσεις τους ανθρώπους από μονοπάτια που θεωρείς εσύ ότι οδηγούν στον γκρεμό.
Δεν μπορείς να εγκαταλείπεις ανθρώπους επειδή δεν σε άκουσαν και προχώρησαν προς τα εκεί που ήθελαν.
Μπορείς απλά να τους αγαπάς.
Να είσαι εκεί, όχι για να τους πεις ''στα'λεγα'' , εκτός κι αν περιορίζεται στα πλαίσια της καζούρας.
Επομένως, όταν αγαπάς έναν άνθρωπο τον αγαπάς στο σύνολό του.
Και το σύνολό του περιλαμβάνει τις επιλογές του και τις αποφάσεις του. Αυτές που δημιούργησε με το δικό του μυαλό. Ένα μυαλό που υπακούει σε παρελθόν, παρόν και μέλλον. Σε ένα προσωπικό παρελθόν, παρόν και μέλλον.

Δεν μπορείς να σώσεις έναν άνθρωπο.
Μπορεί να προσπαθήσεις και ίσως να τα καταφέρεις. Αλλά και πάλι αυτό θα γίνει γιατί ο άλλος συμφώνει κατά βάθος με τον δικό σου τρόπο σκέψης.
Μπορεί να προσπαθήσεις και να μην τα καταφέρεις.
Και τότε απλά θα συνεχίσεις να τους αγαπάς.

Το αν ένα μονοπάτι οδηγεί στον γκρεμό ή στον παράδεισο είναι υποκειμενικό.
Αλλά φαντάζομαι ούτε εσύ θα ήθελες να σε εγκαταλείψουν για την ύπαρξη υποκειμενικότητας στα πράγματα.


Πρωινός καφές με τη Σοφία

Τα συναισθήματα αλλάζουν.
Οι άνθρωποι αλλάζουν.
Οι σκέψεις αλλάζουν.
Οι αποφάσεις αλλάζουν.
Οι στόχοι αλλάζουν.
Οι ανάγκες αλλάζουν.
Οι επιθυμίες αλλάζουν.
Οι συνθήκες αλλάζουν.
Οι καταστάσεις αλλάζουν.
Τα σχέδια αλλάζουν.
Τα όνειρα αλλάζουν.
Οι συνήθειες αλλάζουν.
Οι εποχές αλλάζουν.
Οι δείκτες του ρολογιού αλλάζουν.

Το μόνο που μπορεί να μείνει σταθερό είναι αυτό για το οποίο θα παλεύεις κάθε μέρα,με νύχια και με δόντια ,να κρατήσεις σταθερό. 

Έχεις φαντασία;

Από μικρός ήθελες την επιβεβαίωση από κάποιον μεγαλύτερο.
Ίσως το δάσκαλο, ίσως τη μάνα, ίσως το θείο.
Αργότερα μπορεί να ήταν ένας φίλος. Ένας γνωστός.
Ήθελες κάποιον να σου δώσει το οκ, το πράσινο φως για να συνεχίσεις.
Μόλις ήθελες να κάνεις κάτι έπρεπε να έχεις και τη σύμφωνη γνώμη κάποιου άλλου για να προχωρήσεις. 
Όχι σαν δεύτερη γνώμη. 
Πολλές φορές, το αν θα έκανες κάτι ή όχι κρεμόταν από τα χείλη κάποιου άλλου.
Και μεγαλώνεις και μεγαλώνεις και καμιά φορά βλέπεις ότι ακόμα και τις ελευθερίες που δικαιούσαι τις διώχνεις μόνος σου.
Ενώ έχεις την ικανότητα να αποφασίζεις και το μυαλό να κρίνεις (δεδομένου ότι δεν είσαι 4 χρονών) ακόμα πρέπει να υπάρξει κάποιος να σου αφαιρέσει τις ανασφάλειες και όλο το βάρος που προσδίδει μια απόφαση για να νιώθεις καλύτερα.
Κι αυτό γιατί μάλλον δεν είσαι και πολύ εξοικειωμένος με το να κάνεις και λάθη εκτός από σωστά και να ζεις με αυτά ή καλύτερα δεν είσαι εξοικειωμένος με το να υποστηρίζεις τις επιλογές σου ό,τι αποτέλεσμα και να φέρουν
Οπότε θέλεις έναν συνήγορο, έναν μάρτυρα, έναν αποδιοπομπαίο τράγο που δεν θα τον κατηγορήσεις κυριολεκτικά, απλά στο μυαλό σου θα τοn θεωρήσεις συνυπεύθυνο του λάθους σου, γιατί λάθος μοιρασμένο..μισό λάθος.

Ήταν κάτι δασκάλες κάποτε που ενώ ζωγράφιζε το παιδί του έλεγαν να προσέχει να μη βγει εκτός από τα περιθώρια. Άλλες του έλεγαν να χρησιμοποιεί μόνο άσπρο μαύρο. Άλλες να κάνει τον κύκλο με διαβήτη.Αλλά η ζωή είναι αφηρημένο σχέδιο. Κι αν εγώ θέλω να κάνω τοn ήλιο πράσινο αντί για κίτρινο και το γρασίδι ροζ αντί για πράσινο, θα το κάνω. Και δεν θα σε ρωτήσω. Ούτε εσένα που δεν βγαίνεις ποτέ εκτός από τα περιθώρια, ούτε εσένα που χρησιμοποιείς μόνο άσπρο και μαύρο, ούτε εσένα που κάνεις τον ήλιο πάντα κίτρινο και το γρασίδι πράσινο, ούτε εσένα που κάνεις τον κύκλο πάντα με διαβήτη για να είναι τέλειος και ολοστρόγγυλος.

Άλλο επιβράβευση, άλλο επιβεβαίωση, άλλο περιορισμός.


Ποτέ και Πάντα και Δεν και Μη και Ίσως

Όλα αλλάζουν, όλα διορθώνονται, όλα φτιάχνουν αρκεί να το θες.
Αυτό θα σας έλεγε κάποιος αν ήθελε να σας ''ξεπετάξει'' στα γρήγορα.
Αλλά, η ζωή δεν είναι και τοοοοσο ... απλή.
Συμφωνώ, πως μπορεί να πετύχεις πράγματα ακατόρθωτα αν προσπαθήσεις λίγο παραπάνω και λίγο διαφορετικά.
Αλλά δεν γίνεται να μην υπάρχουν και πράγματα που απλά ΔΕΝ μπορείς να τα αλλάξεις όσο κι αν θες.
Ειδικά όταν εμπλέκονται και άλλα άτομα.
Δεν θα μπορείς πάντα να αλλάζεις τη γνώμη κάποιου με την σπουδαία επιχειρηματολογία σου.
Δεν θα μπορείς πάντα να συγχωρεθείς για τα λάθη σου.
Δεν θα μπορείς πάντα να συγχωρέσεις το λάθος κάποιου άλλου.
Δεν θα μπορείς πάντα να ξεχνάς τα πράγματα που σε πλήγωσαν.
Δεν θα μπορείς πάντα να προσπερνάς τα εμπόδια με χαμόγελο.
Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν. 
Είτε γιατί κάποιος άλλος δεν συνηγορεί σε αυτό , είτε γιατί κουράστηκες να προσπαθείς, είτε γιατί δεν υπάρχει κάποιος τρόπος που ταιριάζει σε σένα.
Οπότε μερικές φορές πρέπει απλά να το χωνεύεις και να προχωράς παρακάτω.
Όσο και να στεναχωριέσαι, όσο και να σε πληγώνεις, όσο και να τρώγεσαι γιατί η ΜΗ αλλαγή δεν ήταν καθόλου στα σχέδιά σου, δεν έχεις άλλη επιλογή από το να το χωνέψεις.
Το θέμα είναι αν όντως έχεις κάνει τα αδύνατα δυνατά.
Αν όντως έχεις κάνει ό,τι μπορούσες.
Αν όντως η τελευταία σου προσπάθεια είναι η τελευταία.
Αν όντως είσαι σίγουρος ότι με λίγη παραπάνω προσπάθεια δεν θα τα καταφέρεις.
Πρέπει να είσαι αρκετά σίγουρος ότι κάτι όντως δεν αλλάζει πριν μπεις στη διαδικασία να το χωνέψεις.
Ποτέ όμως δεν θα είσαι και απόλυτα βέβαιος.

Αλλά, τελικά ...ναι.
Μερικά πράγματα δεν αλλάζουν όσο και να το θες.
Μπορεί όμως να μην αλλάζουν τώρα ή αύριο ή στο άμεσο μέλλον.

''Ποτέ'' ,δεν λέμε.
Ούτε ''πάντα'', λέμε.
Ειδικά το ''ποτέ'', κλείνουμε το στόμα πριν προλάβουμε να το ξεστομίσουμε.
Τα μεγαλύτερα ''ποτέ'' έγιναν ''πάντα'' και το αντίστροφο.

Το μυστικό της ευτυχίας

Μην περιμένετε καμία λίστα με συμβουλές.
Μην περιμένετε καμία ανάρτηση ατελείωτη.
Μην αγοράσετε κάποιο βιβλίο με αυτόν τον τίτλο και 323 σελίδες.

Το μυστικό είναι ένα και μοναδικό.



Να αγαπάς τον εαυτό σου

Το καρντιά πονάει όταν πζηλώνει.

Κάπου διάβασα ότι αλλάζουμε φίλους κάθε 7 χρόνια. Δεν έδωσα και πολύ σημασία αλλά έχει βάση αυτό που λέει. Μπορεί η απόσταση να μην είναι η πραγματική αιτία για να διαλυθεί μια σχέση, αλλά η απόσταση μπορεί να αποτελέσει βαρύ πλήγμα. Αλλάζουμε τόπους, συνήθειες , προτεραιότητες. Κάπου εκεί συναντιόμαστε με αγνώστους και γινόμαστε γνωστοί.
Άλλους τους βρήκες στο σχολείο και μοιραστήκατε το θρανίο.
Άλλους τους βρήκες μέσω γνωστών και μοιραστήκατε μυστικά.
Άλλους τους βρήκες στο Πανεπιστήμιο και μοιραστήκατε εμπειρίες.
Άλλους τους βρήκες στη δουλειά και μοιραστήκατε τα νεύρα για το αφεντικό.
Και οι άνθρωποι πάνε κι έρχονται, όπως πας και έρχεσαι κι εσύ.
Και θέλει δύναμη , θέληση και πολύ προσπάθεια να ''βρεθείς'' με έναν άνθρωπο.
Όταν τα πράγματα στη ζωή σου αλλάζουν, όταν τα πράγματα στη ζωή του αλλάζουν, τότε πρέπει να παλέψεις.
Γιατί άνθρωποι έρχονται και φεύγουν. Έρχονται και φεύγουν.
Παίρνουμε και δίνουμε. Ξεχνάμε και θυμόμαστε. Ερωτευόμαστε και ξε-ερωτευόμαστε.
Μα κάθε τόσο χάνουμε κι από έναν.
Είτε γιατί το θέλησε ο άλλος, είτε γιατί το θέλησες εσύ, είτε γιατί το θελήσατε και οι δυο.
Αλλά, θα υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι στη ζωή σου που θα είναι αναντικατάστατοι.
Κι αυτούς τους αναντικατάστατους θα τους κρατήσεις με νύχια και με δόντια.
Και οι άνθρωποι φεύγουν κι εμείς δεν αντιδράμε, μάθαμε να ξεχνάμε και να μένουμε μόνοι κι η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει.Αλλά από μικροί μαθαίνουμε να χάνουμε. Η απώλεια θα μπορούσε να ναι κούνια μας. Και τα χρόνια περνάνε. ΄Ωσπου κάτι τελειώνει.
Και τα λοιπά και τα λοιπά και τα λοιπά. Και το story επαναλαμβάνεται.
Το κακό είναι να εκμεταλλεύεσαι την απόσταση που δημιουργείται για να αφήσεις πίσω σου ανθρώπους. Για να ξεχάσεις. Για να φερθείς σαν έναν παιδί που παράτησε το παλιό του παιχνίδι γιατί του αγόρασαν ένα καινούριο,καλύτερο και πιο εξελιγμένο.Αυτό είναι το χειρότερο.Να ξεχνάς.

Αλλά η ζωή συνεχίζεται..

Τικ-τακ-τικ-τακ

Έβγαλα την ημερομηνία και την ώρα από τις αναρτήσεις.
Γιατί, τι νόημα έχει; Τι νόημα έχει να θυμάμαι πότε έγραψα το κάθε τι; Τι νόημα έχει να βλέπω αν έχω καιρό να γράψω ή αν έχει περάσει απλά μια ώρα.
Τι παίζει δηλαδή με αυτή την έννοια του χρόνου. Μας έχει καταστρέψει.
Να κάνεις αυτό τότε κι όχι τότε. Να καταφέρεις αυτό τότε κι όχι τότε. Να γίνεις αυτό τότε κι όχι τότε.
Κι αν όχι τότε τι; Δεν είναι φυσιολογικό; Δεν είναι αποδεκτό;
Δεν είναι όλα τα πράγματα τοποθετημένα μέσα σε ένα φυσιολογικό εύρος τιμών που καθορίζεται από την κοινωνία.
Αρκετές προθεσμίες αναγκαζόμαστε να ακολουθούμε.
Γιατί να βάζεις προθεσμία και στη ζωή σου;
Γιατί να σε πνίγει τόσο πολύ αυτό που κάποιοι άλλοι προωθούν ως το normal.
Δεν είσαι μικρός για να αρχίσεις κάτι. Δεν είσαι μεγάλος για να αρχίσεις κάτι. 
Άσε τις ηλικίες και τα νούμερα.
Άσε τις συγκρίσεις και τις συμβουλές αυτών που δεν τόλμησαν.
Αλλά κυρίως άσε τις συγκρίσεις.
Δεν ταιριάζουν σε όλους τα ίδια.
Δεν έχουν όλοι τα ίδια όνειρα.
Όταν κλείνουμε τα μάτια μας και ταξιδεύουμε, ο καθένας μας φαντάζεται και κάτι διαφορετικό.
Γιατί την κυνηγάμε τόσο πολύ αυτή την διαφορετικότητα;
Γιατί πρέπει όλοι να σκέφτονται το ίδιο; Γιατί όλοι πρέπει να κάνουν τα ίδια όνειρα;
Δεν πρέπει τίποτα.  Δεν ΠΡΕΠΕΙ ΤΙ-ΠΟ-ΤΑ.
Τα πρέπει σου να τα χτίσεις εσύ.
Γιατί πρέπει να κρίνουμε τόσο έντονα , όσους έχουν άλλο τρόπο σκέψης;
Γιατί;

Με έχουν κουράσει ετούτοι οι αριθμοί.
24 Αυγούστου
3 Μαίου
2013
23 χρονών
12 το μεσημέρι
3 το πρωί
σε 2 χρόνια
σε 6 χρόνια
σε ένα τέταρτο
σε 5 μήνες.

Ο χρόνος όσο μας οργανώνει, άλλο τόσο μας καταναλώνει τα σωθικά.
Άκου τη φωνή μέσα σου που σου λέει ΘΕΛΩ κι άσε τη φωνή μέσα σου που σου λέει ΠΡΕΠΕΙ.
Ακολούθα τις επιθυμίες σου . Δεν είναι πολύ αργά, ούτε πολύ γρήγορα.

Μη νομίζεις...κι εγώ ακόμα το δουλεύω

Θα μου άρεσε να γράψω αυτό το άρθρο στα αγγλικά μόνο και μόνο για να λέω συνέχεια και με γεμάτο στόμα φράσεις όπως LIFE IS FUCKING HARD ή LIFE IS FUCKING AWESOME ή FUCK! ή  WHY IS THE UNIVERSE SO SCREWED UP? και τέτοια όμορφα πράματα.
Αλλά είμαι Χελληνίδα και τα τιμάω εγώ τα ελληνικά μου fuck yeah!
Anyway (χουχού)
Τελοσπάντων.

Όλα σε αυτή τη ζωή είναι θέμα οπτικής γωνίας.
Οπότε , η ζωή...ναι! μπορεί να είναι δύσκολη αντικειμενικά για διάφορους λόγους για τον καθένα , αλλά παίζει τεράστιο ρόλο με τι μάτι θα τις κοιτάς αυτές τις δυσκολίες. Παίζει τεράστιο ρόλο τι είδους σκέψεις θα κάνεις , διότι οι σκέψεις διαμορφώνουν τα συναισθήματά μας, τις πράξεις μας και τελικά τη ροή της ζωής μας.
Ναι, όλα στο ξεκίνημα φαίνονται εύκολα. Η μανούλα σου σε ταίζει, σε ξεσκατίζει, σε βάζει για ύπνο, σου αλλάζει πάνες,σε βοηθάει να γράψεις καλά το ζήτα και το ξι και τέτοια. Μεγαλώνεις όμως σιγά σιγά και όσο πιο πολλά πράγματα αναλαμβάνεις να κάνεις μόνος σου τόσο πιο πολύ σκουραίνουν τα πράγματα. Μέχρι που θα έρθει μια μέρα που θα είσαι υπεύθυνος για τα πάντα και μάλιστα μπορεί να είσαι υπεύθυνος και για μια άλλη ζωή. Γενικά οι ευθύνες είναι βαρύ πράγμα αλλά δεν είναι αυτό ακριβώς το θέμα μας.
Το θέμα μας είναι ότι η ζωή είναι... FUCKING HARD.
Έχει δυσκολίες, έχει εμπόδια, έχει άγχη, έχει σκατανθρώπους, έχει αποτυχίες, έχει κλάματα, έχει πόνο. Έχει ανατροπές που σου μαυρίζουν την ψυχή και εξελίξεις που σου καταστρέφουν την ηρεμία σου.
Αλλά έχει και ωραία πράγματα. Έχει γέλια και χαρές, έχει έρωτες κι αγάπες, φρου φρου κι αρώματα, όμορφους ανθρώπους, θεσπέσιες μουσικές, ατέλειωτες κουβέντες, αγκαλιές και φιλιά, χαμόγελα μεγάλα, όμορφες εκπλήξεις, έντονα συναισθήματα , γλυκά λόγια. Έχει σοκολάτα για εσάς και πατατάκια για εμένα.
Κι εδώ έρχομαι εγώ να σου πω, διάλεξε από ποια οπτική γωνία θα τα βλέπεις.
Θα δώσεις ένταση στις κακοτυχίες και θα σκέφτεσαι πως όλο τέτοιες σου συμβαίνουν και πως πολύ σπάνια συμβαίνει κάτι καλό ή θα δώσεις ένταση στις καλοτυχίες και θα σκέφτεσαι πως η ζωή σου είναι γεμάτη τέτοιες με εξαίρεση κάποια δύσκολα διαλείμματα που πλάνταξες και λίγο;

Μη το αφήνεις να σε πάρει από κάτω.
Να ξέρεις πως αν το αφήσεις, θα σε αφήσει κι αυτό.
Πρέπει να προσπαθείς συνεχώς. Πρέπει να σκοτώνεις τις σκέψεις-διαολάκια για να επιβιώνουν οι σκέψεις-αγγελάκια.
Δυστυχώς το μυαλό δεν ελέγχεται εύκολα. Τρέχει με ταχύτητα φωτός.
Αλλά έχεις δύναμη να βάλεις φρένο στις κακές σου σκέψεις.
YOU ARE FUCKING STRONG.
Μα ό,τι και να σου έχει τύχει, τι νόημα έχει να σκέφτεσαι πως όλα θα πηγαίνουν πάντα στραβά.
Εσύ τότε δεν ζεις, απλά περιμένεις το κακό να συμβεί.
Μαλακία θα παιχτεί stadart κάποια στιγμή. Είναι αναπόφευκτο. Ειδικά όταν τα θέματα σου περιλαμβάνουν άλλους ανθρώπους μαλακίες παίζονται συνέχεια γιατί κάθε άνθρωπος σκέφτεται και αποφασίζει με το δικό του μυαλό.
Αλλά αυτό δεν αφορά εσένα.

Αυτό που έχεις να κάνεις ΕΣΥ,  είναι να αντιμετωπίζεις τη ζωή με χαμόγελο.
Όσο ηλίθιο κι αν ακούγεται, όσο χιλιοειπωμένο, όσο ρομαντικό , όσο βλακώδες, όσο και να θες να με δείρεις τώρα και να με φιμώσεις γιατί ΛΕΩ ΜΑΛΑΚΙΕΣ, εγώ δεν σκάω.
ΤΗ ΖΩΗ ΘΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΊΖΕΙΣ ΜΕ ΧΑΜΟΓΕΛΟ.
ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΊΖΕΙΣ ΜΕ ΧΑΜΌΓΕΛΟ ΑΡΓΑ Ή ΓΡΗΓΟΡΑ ΘΑ ΠΑΘΕΙΣ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΨΥΧΟΛΟΓΟ ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΗΠΙΕΣ.
ΤΟ ΞΕΡΕΙ Η ΜΑΝΑ ΣΟΥ ΟΤΙ ΗΠΙΕΣ ΤΟ ΝΟΙΚΙ ;

YOLO

Είναι κοντά σου.
Είναι δίπλα σου.
Είναι διαφορετικός.
Όχι καλύτερος, όχι χειρότερος.
Απλά διαφορετικός από εσένα.
Δεν κυνηγάει την επιτυχία. Ούτε την αποτυχία.
Δεν έχει τους ίδιους στόχους με σένα.
Έχει μονάχα έναν στόχο.
Να φτάσει την ελευθερία.
Μια ελευθερία μοναδική, διαφορετική.
Εκείνη που τον απαλλάσσει από τα βάρη τα κοινωνικά,τα οικονομικά, τα επαγγελματικά.
Έναν άνθρωπο που θα μετακινείται από μέρος σε μέρος δίχως να ανήκει κάπου.
Θα εξασφαλίζει όσα χρειάζεται δουλεύοντας εδώ κι εκεί.
Δεν θα του ανήκει τίποτα.
Τα υπάρχοντά του θα ναι λίγα και συγκεκριμένα.
Θα περπατήσει πολύ.
Θα γνωρίσει κόσμο πολύ και τόπους που δεν θα μοιάζουν με τον τόπο που γεννήθηκε.
Θα μάθει να βλέπει κι όχι μόνο να κοιτάζει.
Κι αν δεν μπορεί να πετάξει, θα βρει τον τρόπο να χρησιμοποιήσει τα φτερά του.
Ίσως κινδυνέψει, ίσως φοβηθεί.
Μα κάθε μέρα, θα είναι μια μέρα κοντά στην ελευθερία.
Κι ίσως στο δρόμο του συναντήσει κι άλλον έναν τέτοιον άνθρωπο.
Κι ίσως αρχίσουν να κυνηγάνε την ελευθερία μαζί.
Κι όταν φτάσει η στιγμή, θα πεθάνουν μαζί.
Άγνωστοι, χωρίς δεσμούς, χωρίς υπάρχοντα, χωρίς τόπο, χωρίς ταυτότητα.
Άνθρωποι χωρίς όνομα.
Άνθρωποι ελεύθεροι.
Χωρίς δεσμά κοινωνικά και οικονομικά.
Χωρίς πορείες έτοιμες.
Άνθρωποι που έζησαν.

Κι όμως, αυτός ο διπλανός σου είναι κολλημένος εδώ μαζί σου.
Σε έναν κόσμο που δεν αγαπά και δεν θα αγαπήσει ποτέ.
Σε έναν κόσμο με το οποίο πρέπει να συμβιβαστεί.
Κι ίσως μια μέρα κάνει το μεγάλο μπαμ, ίσως και όχι.
Ίσως απλά κάνει αυτό που πρέπει.
Και τότε θα γίνει εκείνος ο θλιμμένος περαστικός που κάθεται δίπλα σου στο λεωφορείο.
Ο θλιμμένος που δεν θα κλαίει γιατί έχασε τα λεφτά του, τη δουλειά του, τα σπίτια του, τα αυτοκινητά του, αλλά ο θλιμμένος που θα κλαίει για την χαμένη του ελευθερία.



Εκείνη τη μέρα ξεκινάει η ζωή σου

Βρήκα μια ωραία φράση τις προάλλες σε μια εικόνα αυτού του tumblr την οποία θα τη δείτε παρακάτω. Και τη βρήκα τόσο σωστή και to the point.
Είναι κάποιοι άνθρωποι που θέλουν και βάζουν μπελάδες στον εαυτό τους.
Κάποιοι που παλεύουν να αποδείξουν τις ικανότητές τους στους άλλους.
Και δεν το λέω με την έννοια της ''επίδειξης''.
Αλλά με την έννοια του ότι συνεχώς προσπαθούν να αποδείξουν συνεχώς ότι δεν είναι ελέφαντες.
Παιδιά που προσπαθούν να αποδείξουν στους γονείς τους ότι θα τα καταφέρουν, άνθρωποι που προσπαθούν να αποδείξουν σε φίλους τους ότι είναι καλοί εργαζόμενοι, γονείς που προσπαθούν να αποδείξουν ότι είναι καλοί γονείς.
Κι όλο αυτό είναι τόσο μεγάλο βάρος.
Κι ακόμα μεγαλύτερο είναι το βάρος, όταν το δημιουργείς εντελώς μόνος σου και κανείς άλλος δεν στο επιβάλλει.
Αλλά το θέμα ξέρεις ποιο είναι καλέ μου άνθρωπε;
Δεν έχεις να αποδείξεις τίποτα και σε κανέναν.
Ο,τι κάνεις το κάνεις για τον εαυτό σου. 
Θα έρθει μια άγια μέρα που θα καταλάβεις ότι η ζωή που έχεις στα χέρια σου και λέγεται ''ζωή σου'' είναι δική σου και κανενός άλλου. 
Θα έρθει μια άγια μέρα που θα καταλάβεις ότι δεν πρέπει να απολογηθείς σε κανέναν για τις επιλογές σου και δεν χρειάζεται να βρεις δικαιολογίες για αυτές.
Θα έρθει μια άγια μέρα που θα νιώσεις την ανάγκη να μην στηρίζεσαι σε κανέναν. Να μην νιώθεις την ανάγκη να βρεις κάποιον να κατηγορήσεις για τις δικές σου επιλογές για να σου φύγει το βάρος.
Η ζωή σου δεν είναι των γονιών σου, δεν είναι των φίλων σου, δεν είναι των γνωστών σου, δεν είναι κανενός.
Δεν χρωστάς στους γονείς σου κάτι. Ήταν υποχρέωσή τους να σε μεγαλώσουν εφόσον αποφάσισαν να σε δημιουργήσουν. Δεν είσαι η πλαστελίνη που θα πλάσουν για να ξεφύγουν από τα απωθημένα τους. Τους σέβεσαι, τους αγαπάς αλλά οφείλεις να τους στεναχωρήσεις αν πρέπει να υποστηρίξεις τις επιλογές σου και τις αποφάσεις σου.
Δεν χρωστάς στους φίλους σου κάτι. Είναι κοντά σου και σε αγαπούν γι'αυτό που είσαι. Είναι εκεί για να σε στηρίζουν σε σωστές και λάθος επιλογές. Επιτυχίες και αποτυχίες. Γιατί είναι δικές σου και αφού σε αγαπούν οφείλουν να τις σεβαστούν. Θα σε συμβουλεύσουν, αλλά οφείλεις στον εαυτό σου να κάνεις αυτό που θέλεις.
Δεν χρωστάς κάτι στους γνωστούς. Τι θα πει ο κόσμος και τι θα πει ο κόσμος.. Άραγε σε νοιάζει τι θα πει ο κόσμος ή σε νοιάζει να είσαι ευτυχισμένος.
Κουβαλάς μέσα σου τόσα αχρείαστα βάρη.
Ξέρω πως είναι δύσκολο να ξεφύγεις από το αίσθημα ευθύνης που νιώθεις απέναντι στα άτομα που αγαπάς. 
Κάνε το πρώτο βήμα και διώξε από το μυαλό σου ''τι θα πει ο κόσμος''. Ο κόσμος δεν ξέρει την ιστορία σου. Ο κόσμος δεν ξέρει τι ζεις. Ο κόσμος βλέπει μόνο αυτό που δείχνεις. Κι ο κόσμος είναι μαθημένος να κρίνει βιαστικά. Κι ο κόσμος είναι μαθημένος να ασχολείται με τα προβλήματα όλων των άλλων γιατί τα δικά του δεν μπορεί καν να τα αντικρύσει. Οπότε κάνε αυτό το πρώτο δώρο στον εαυτό σου και λαικιστί ΧΕΣΤΟΝ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ. Ο κόσμος πάντα θα λέει. Σημασία έχει εσύ πότε θα σταματήσεις να ακούς τα περιττά.
Κι έπειτα κάνε το δεύτερο βήμα και διώξε από το μυαλό σου τι θα πουν οι άνθρωποι που αγαπάς. 
Βαλ'το βαθιά μέσα στο μυαλό σου. Μάθε να αναλαμβάνεις τις ευθύνες για τις πράξεις σου. Μπορείς να κλάψεις όσο θες στην αγκαλιά της μητέρας σου και στην αγκαλιά του πατέρας σου. Ποτέ δεν θα είσαι αρκετά μεγάλος για να μην είσαι το μικρό τους. Αλλά κάποια στιγμή, όταν το αντιληφθείς, θα είσαι αρκετά μεγάλος για να χτίσεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις. 
Οι γονείς σου πάντα θα φοβούνται, οι γονείς σου πάντα θα είναι καχύποπτοι με πράγματα που δεν ξέρουν, οι γονείς σου πάντα θα θέλουν να σε ορίζουν και ταυτόχρονα θα εύχονται να ανοίξεις τα φτερά σου και να πατήσεις στα πόδια σου. Αλλά αυτά τα δύο δεν μπορούν να υπάρξουν ταυτόχρονα. Είναι έννοιες αυτοαναιρούμενες. Υποστήριξε , επιχειρηματολόγησε, φέρε αντίρρηση. Είναι υγιές. Η αγάπη και ο σεβασμός δεν χτίζεται με ''ναι''.  Η αγάπη δημιουργείται και ο σεβασμός κερδίζεται. Τα όχι δεν είναι αυτό που θα τα καταστρέψει.
Κι έπειτα κάνε κι άλλο βήμα και μη νιώθεις ευθύνη απέναντι σε φίλους. Οι φίλοι σου, όπως όλοι, σε συμβουλεύουν με βάση τις εμπειρίες τους, με βάση τη ζωή τους. Έχουν τη δική τους βάση δεδομένων κι εσύ τη δική σου. Δεν απογοητεύεις κανέναν με τις επιλογές σου.

Να ξέρεις. Κανείς δεν είναι χαρούμενος όταν απλά συμφωνείς μαζί του. Αυτός που σε αγαπάει είναι χαρούμενος όταν σε βλέπει χαρούμενο.


Διλήμματα, τριλήμματα, υδάτινα τα λύματα

Για να κερδίσεις κάτι, θα χάσεις κάτι άλλο.

Είναι κάτι σαν νόμος του σύμπαντος.
Κάτι που γίνεται κάθε φορά για να επέλθει η ισορροπία.
Μερικές φορές αυτό που χάνεις κι αυτό που κερδίζεις συνυπάρχουν την ίδια χρονική στιγμή. Οπότε ξέρεις αμέσως τι χάνεις και τι κερδίζεις.
Άλλες φορές η απόστασή τους είναι τόσο μεγάλη που δεν πιστεύεις ότι ισχύει η παραπάνω φράση. Οπότε βλέπεις μελλοντικά τι κέρδισες ή τι έχασες.
Από τα πιο μικρά πράγματα στα πιο μεγάλα επικρατεί αυτός ο νόμος.
Οπότε έρχεται μια στιγμή που πρέπει να ιεραρχήσεις τις ανάγκες σου για να κάνεις τις επιλογές σου και να είσαι ευχαριστημένος με αυτές.
Δηλαδή, ενώ υπάρχει ο νόμος , εσύ θα πρέπει να διαλέξεις τι θα χάσεις και τι θα κερδίσεις ώστε να νιώσεις λιγότερη λύπη από την απώλεια και μεγαλύτερη χαρά από την απόκτηση αυτού που διάλεξες.
Μερικές φορές τα πράγματα είναι εύκολα. Δηλαδή θέλεις πολύ περισσότερο αυτό που κερδίζεις από ότι αυτό που χάνεις ή το αντίστροφο.
Είναι όμως και κάποιες φορές που και τα δύο είναι σημαντικά για σένα για διαφορετικούς λόγους.
Εκεί λοιπόν έρχεται να σε βοηθήσει η ερώτηση ''τι θα μου προκαλέσει λιγότερη λύπη και περισσότερη χαρά;''.
Οπότε λογικά διαλέγεις αυτό που σου προκαλεί μεγαλύτερη χαρά.
Άλλες πάλι φορές, ακόμα κι αυτή η ερώτηση δεν βοηθάει, γιατί αυτό που κερδίζεις κι αυτό που χάνεις είναι σε απόσταση αναπνοής το ένα από το άλλο στην καρδιά σου.
Κι εκεί έρχεται το ''ρίσκο'' να δώσει την απάντηση.
Απλά διαλέγεις ένα. Απλά διαλέγεις ένα κι ό,τι γίνει. 
Είναι σαν να βρίσκεσαι ξαφνικά σε ένα δρόμο που χωρίζεται σε δύο μονοπάτια.
Δεν ξέρεις πού θα σε οδηγήσουν, αλλά πρέπει να διαλέξεις ένα. Δεν έχεις άλλη επιλογή. 
Μα όλα δεν μπορείς να τα έχεις ποτέ. 
Συγγνώμη που στο λέω. Συγγνώμη αν σε πληγώνω, αλλά όλα δεν θα τα έχεις ποτέ.
Πρέπει απλά όταν έχεις τη δυνατότητα,να διαλέγεις αυτά που σε κάνουν πιο χαρούμενο, πιο ήσυχο, πιο ισορροπημένο.
Μα μη νομίζεις ότι θα είναι πάντα τόσο εύκολο όσο στο παρουσιάζω. Μιλάμε για τη ζωή σου και όχι για μια άσκηση που σου μαθαίνω να λύνεις. Δεν λύνεται η ζωή με μαθηματικά και φυσική.
Τα διλήμματα είναι ένα δύσκολο θέμα και θα τα συναντήσεις πολλές φορές στη ζωή σου, ειδικότερα στα σημεία καμπής της. Στα σημεία δηλαδή που έρχονται οι μεγάλες αλλαγές.
Πρέπει λοιπόν να είσαι ψύχραιμος και να μην πνιγείς από τις σκέψεις κι από την προσπάθειά σου να έχεις τα πάντα γιατί δεν μπορείς. 
Εσύ απλά διαλέγεις.
Αλλά δεν πρέπει να στεναχωριέσαι από αυτά που σου λέω. Ακόμα και ''λάθος'' να αποδειχθεί η επιλογή σου , εσύ θα έχεις διαλέξει ένα μονοπάτι. Ένα μονοπάτι γεμάτο άγνωστες προσκλήσεις και γεγονότα. 
Αλλά τα πάντα κρίνονται εκ του αποτελέσματος που σημαίνει ότι κάθε μας απόφαση όταν την παίρνουμε μοιάζει σωστή. Το ''λάθος'' είναι προιόν μελλοντικό. Γεννιέται όταν οι επιλογές μας μας λυπούν. Θέλω να πω, το ''λάθος'' δεν είναι καν αντικειμενικό. Άπαξ και είσαι χαρούμενος με την επιλογή σου δεν υπάρχει πουθενά λάθος. Αν ήσουν λυπημένος με την ίδια ακριβώς επιλογή τότε θα το ονόμαζες λάθος. 

Πολλά είπα.
Αν ακούγομαι απόλυτη, σας εύχομαι να με διαψεύσετε. 


Χρυσή τομή

Πάντα θα καίει εκείνο το κερί
μόνο για να φωτίζει τα μονοπάτια που δεν πήρες
εκείνες τις στιγμές που έπρεπε να στρίψεις
μα έμεινες στην ευθεία και κοίταζες μπροστά
Σε εκείνα τα χαμόγελα, τα αληθινά τα ψεύτικα
Σε εκείνο το βλέμμα των ματιών το χαμογελαστό
Δέσμιος για χρόνια σε ένα λαβύρινθο απραξίας
Να ζήσω ή να πεθάνω, να χαθώ ή να σωθώ
Να βάλω μια τελεία ή να κατέβω στην επόμενη γραμμή να γράψω πάλι;

Μέσα σε άψυχο παραμύθι θα κοιμάσαι
μ'όλα εκείνα που δεν πρόλαβες να πεις, δεν ήξερες να κάνεις
και θα στοιχειώνει κάποια βράδια σκοτεινά
και θα χτυπάει την καρδιά, το μυαλό, τη ψυχή
Μα πιο πολύ θα χτυπάει το κουδουνάκι της συνείδησης
εκείνης της φωνής που δεν ησυχάζει ποτέ
ούτε κοιμάται, ούτε ξυπνά
μονάχα ζει σε μια γωνιά και ξεπετάγεται μπροστά
εκείνα τα λεπτά που συναντά αδυναμίες και κουρασμένα σώματα

Ήχους, μυρωδιές κι αρώματα
περίεργες μουσικές, αισθαντικές και μη
σ' ένα καλάθι αναμνήσεων τυλιγμένα με μοβ κορδέλα
Δραματικά και τραγικά και απίστευτα ιδανικά
όλα τα όνειρα που έκανες μια νύχτα
Επιθυμίες, ελπίδες κι όνειρα
στάχτες από μια λάβα που δεν έσβησε και δεν θα σβήσει ποτέ

Και τώρα εδώ να κλαις και να φωνάζεις
για κείνα που βίαια σου πήραν απ'τα χέρια
Να ρίχνεις βλέμματα νεκρά απ'τα δάκρυα
μπας και γεμίσεις του μυαλού σου το κενό
Για μια ζωή που ποτέ δεν έζησες και ποτέ δεν θα ζήσεις
μνημόσυνο αγάπης και στοργής
με τα χρόνια να περνάνε χωρίς να γυρνάνε
και το ρολόι ποτέ σταματημένο, να τρέχει σαν τρελό

Κι αν είναι η ζωή να σου δώσει πίσω ό,τι χρωστάει
χωρίς φθηνό ρεαλισμό και ψυχρές καταστάσεις
τότε καλώς να τα δεχτείς τα δώρα
Τίποτα άλλο μην πεις και τίποτα μην γράψεις
καιρός είναι να πράξεις αυτά που εσύ μπορείς
δίχως ακραίες καταστάσεις θα είναι ήρεμη η ζωή
μα ποιος σου είπε ότι είσαι ήρεμη εσύ;



Χαμένος, ανεξαρτητοποιημένος,πολυταξιδεμένος

''Not until we are lost we begin to find ourselves''

Λοιπόν.
Έσβησα, έγραψα, έσβησα, έγραψα, μα μια πρόταση δεν μπόρεσα να φτιάξω σωστή.
Δεν μπορώ να την αναλύσω την παραπάνω φράση και να ξεδιπλώσω τις σκέψεις μου.
Αλλά πρέπει να την έχετε στο νου σας.
Αν δεν χαθείς δεν θα βρεις τον εαυτό σου.
Κι αν τον βρήκες χωρίς να χαθείς συγχαρητήρια. Ειλικρινά.
Κάποιοι, όμως, δυσκολεύονται λίγο παραπάνω να καταλάβουν

ποιοι είναι
τι κάνουν
γιατί ήρθαν σε αυτόν τον κόσμο
ποιος είναι ο σκοπός ύπαρξής τους
τι παριστάνουν σε αυτή τη ζωή
κτλ

Θα περιπλανηθείς σε μονοπάτια.
και σε άλλα μονοπάτια.
και σε ακόμα λίγο μονοπάτια.

Θα είσαι πολύ μεγάλος για να είσαι μικρός και πολύ μικρός για να είσαι μεγάλος.

Τι θέλω να είμαι;
Πώς θέλω να είμαι;
Πώς πρέπει να είμαι;
Πώς πρέπει να είμαι για να επιβιώσω στον κόσμο αυτό;
Τι στόχο έχω;

''Γουστάρω τους ανθρώπους που έχουν στόχο. Ακόμα κι αν δυσκολευτούν, ακόμα κι αν βασανιστούν, θα την βρουν την άκρη. Γιατί ξέρουν τι θέλουν'' είπε.

Πολύ σημαντικό να ξέρεις τι θέλεις σε αυτή τη ζωή.
Όταν ξέρεις τι θέλεις κάνεις και τις επιλογές σου. 
Όταν δεν ξέρεις τι θέλεις χάνεσαι στο εύρος των επιλογών και δεν ξέρεις τι να διαλέξεις και γιατί να το διαλέξεις.


Και μέσα από αυτή την αναζήτηση κάποια στιγμή θα βρεις τον εαυτό σου.
Δύσκολη αναζήτηση.
Μεγάλο βάρος για τους ευαίσθητους ανθρώπους.
Ακόμα ένας άθλος για τους πιο ψυχρούς.
Μη φοβηθείς και πάνω απ'όλα μην περιμένεις την κατανόηση των πάντων.
Όχι γιατί δεν θέλουν να σε κατανοήσουν, αλλά κανείς δεν ξέρεις τι ακριβώς γίνεται στο κεφαλάκι σου, τι σκέψεις περνάνε και τι δυσκολίες αντιμετωπίζεις.

Είναι ένα εμπόδιο.
Αυτή η ωρίμανση είναι ένα αναγκαίο εμπόδιο.
Όχι η ηλίθια ωρίμανση που σου επιβάλλει να διώξεις το παιδί που πάντα θα υπάρχει μέσα σου.
Άλλη ωρίμανση. Ψυχική.
Αυτή που σε σκληραγωγεί. Που σε προετοιμάζει για τον κόσμο ''των μεγάλων''
Εκείνον τον κόσμο στον οποίο θα είσαι υπεύθυνος για τον εαυτό σου, θα πρέπει να αναλαμβάνεις τις ευθύνες σου και να αντιμετωπίζεις τις επιλογές σου. Εκείνον τον κόσμο που δεν θα είσαι προστατευόμενος κανενός, αλλά θα πρέπει μόνο σου να προστατεύεις τον εαυτό σου.
Εκείνον τον κόσμο που θα πρέπει να λαμβάνεις μόνος σου αποφάσεις.

Αυτό είναι το εμπόδιο.
Το σημείο που ο φόβος σου να πατήσεις στα πόδια σου σε κάνει να αναζητάς την ασφάλεια,την προστασία,τη φούσκα σου, αλλά η ανάγκη για αυτοκυριαρχία και ανεξαρτητοποίηση σε κάνει να πεισμώνεις και σου δίνει ώθηση να σηκωθείς.
Σαν τα νεογέννητα πουλάκια. Μένουν στη φωλιά για όσο χρειαστεί, αλλά όταν έρθει η ώρα πρέπει να μάθουν να πετάνε. Μόνα τους.

Οπότε η ανεξαρτητοποίηση είναι κάτι παραπάνω από αυτό που νομίζεις.
Δεν είναι μόνο οικονομική, δεν είναι μόνο ''εδαφική''.
Η πραγματική ανεξαρτητοποίηση έρχεται εκείνη τη στιγμή που πιστεύεις στον εαυτό σου, του έχεις εμπιστοσύνη και κάνεις το μεγάλο άλμα για να πετάξεις, ακόμα κι αν στο μυαλό σου τα φτερά σου μοιάζουν αδύναμα ,ακόμα κι αν οι γύρω σου σου λένε ότι τα φτερά σου είναι αδύναμα.
Εκείνη λοιπόν τη στιγμή που θα είσαι έτοιμος να αμφισβητήσεις και τον εαυτό σου και τους γύρω σου, να ξέρεις ότι τα φτερά σου δεν θα σε προδώσουν.
Και έτοιμος να αμφισβητήσεις τα μηνύματα φόβου που σου στέλνει ο εαυτός σου θα είσαι όταν θα έχεις βρει τον εαυτό σου, θα ξέρεις τι θέλεις και θα καταλάβεις ότι τα μηνύματα φόβου που σου στέλνει δεν είναι τίποτα άλλο παρά μόνο ένας εσωτερικός μηχανισμός προστασίας από τις μελλοντικές δυσκολίες που θα έρθουν.
Αλλά εδώ έρχεται μια άλλη φράση να δώσει την απάντηση.

A ship in a harbour is safe, but this is not what a ship is built for

ένα πλοίο στο λιμάνι είναι ασφαλές, αλλά το πλοίο δεν φτιάχτηκε γι'αυτό το λόγο


Θα βγεις από το λιμάνι. Η θάλασσα δεν θα είναι ήρεμη πάντα. Θα κάνεις και λάθος χειρισμούς. Το πλοίο σου μπορεί να χαλάσει, αλλά θα το ξαναφτιάξεις. Μα ποτέ μην υποτιμήσεις τη θάλασσα. Ποτέ. Γιατί τη μια στιγμή είναι ήρεμη και την άλλη σηκώνει κύματα πιο ψηλά κι από το πλοίο σου. Αυτά έχουν τα ταξίδια όμως.

Και το δικό σου ταξίδι λέγεται ζωή.


Τον καιρό εκείνον...

Σε θέλω απόλυτα συγκεντρωμένο για αυτή την ανάρτηση.
Άσε τις ειδοποιήσεις σου στο facebook, τα τηλέφωνα να χτυπάνε, τους γύρω σου να φωνάζουν, την τηλεόραση να ηχεί.
Σβήσ'τα όλα, κλεισ'τα όλα.
Για μια φορά στη ζωή σου επικεντρώσου απόλυτα σε αυτό που θες να διαβάσεις.
Όχι γιατί η ανάρτησή μου έχει μεγαλύτερη αξία από τις υπόλοιπες ασχολίες σου.
Αλλά έχω την εντύπωση πως όταν δεν συγκεντρωνόμαστε σε αυτό που ζούμε τώρα, δεν φτιάχνουμε αναμνήσεις, δεν νιώθουμε τη στιγμή, δεν την αποτυπώνουμε απόλυτα στο μυαλό μας.
Χάνουμε τη στιγμή και χάνοντας τη στιγμή χάνουμε τη ζωή.
Τη βλέπουμε να περνάει μπροστά από τα μάτια μας και βρισκόμαστε να λέμε ''πώς πέρασε έτσι αυτή η χρονιά''.
Στάσου λίγο. Κλείσε τα μάτια σου και σκέψου για λίγα λεπτά.
Τι όμορφο έκανα σήμερα; Ποιον είδα; Γέλασα; Έκλαψα; Ποιος μου δημιούργησε τα συναισθήματα αυτά; Βγήκα το βράδυ; Πέρασα καλά;
Στάσου λίγο. Κλείσε τα μάτια σου και σκέψου. Πήγαινε και πιο πίσω.
Θυμήσου τους ανθρώπους που πέρασαν από τη ζωή σου.
Αυτούς που χάθηκαν κι αυτούς που υπάρχουν ακόμα μέσα σε αυτή.
Εκτίμησε το κάθε λεπτό που μοιράστηκες μαζί τους.
Εκτίμησε αυτά που σου έχουν προσφέρει.
Ίσως σε πόνεσαν, ίσως σε έκαναν χαρούμενο.
Ό,τι και να έγινε είναι ο θησαυρός σου.
Φίλοι και εχθροί.
Στάσου λίγο. Μην κατηγορείς κανέναν. Ούτε αυτούς, ούτε τον εαυτό σου.
Κάποιοι έκαναν λάθη. Έκανες κι εσύ.
Κάποιοι έκαναν σωστά. Έκανες κι εσύ.
Νιώσε για λίγο ευλογημένος που σε αυτά τα 15, 25, 35 χρόνια που ζεις είχες συνοδοιπόρους.
Νιώσε για λίγο ευλογημένος που γνώρισες τόσους ανθρώπους, τόσες παραξενιές, τόσες ομορφιές.
''Πότε θα ξεκινήσω να ζω;'' λέμε καμιά φορά και διαγράφουμε τόσο βίαια ολόκληρα κομμάτια μας.
Τα χρόνια περνάνε όντως γρήγορα.
Τη μια στιγμή μαθαίνεις την αλφαβήτα, την άλλη βιώνεις την πρώτη ερωτική απογοήτευση και την επόμενη κάνεις το πρώτο σου παιδί.
Όντως. Αν σταθείς και κοιτάξεις πίσω ίσως νιώσεις πως μεγάλωσες.
Αλλά σκέψου πόσες όμορφες και άσχημες στιγμές έχεις ζήσεις.
Σκέψου πόσο έχεις αλλάξει.
Απλά στάσου και εκτίμησε.
Στο προηγούμενο άρθρο λέγαμε πόσο σημαντικό είναι να προχωράς και να μην αφήνεις το παρελθόν να σε σταματάει.
Σε αυτό το άρθρο θέλω να σας θυμίσω πόσο σημαντικό είναι να μην ξεχνάμε πως δεν εμφανιστήκαμε ξαφνικά σήμερα στη Γη. Από όταν γεννήθηκες μέχρι σήμερα η ζωή σου είναι γεμάτη μικρά και μεγάλα πυροτεχνήματα.

Προχωρώ αλλά ποτέ, ποτέ, ΠΟΤΈ, δεν ξεχνώ.
Εκτιμώ.
Απλά αυτό.

15 Ιουλίου

Λίγο ήθελα και θα έκλεινα ένα μήνα μακριά σας.
Λίγο οι διακοπές, λίγο η απουσία ερεθισμάτων και έμπνευσης...έμεινα μακριά σας.
Εξάλλου, είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου στο καινούριο blog να προσπαθώ να μιλάω μόνο όταν έχω όντως να πω κάτι.

Το λοιπόν.
Τις τελευταίες μέρες σκεφτόμουν πολύ. Πάρα πολύ. Έπρεπε να πάρω μια απόφαση. Καθοριστική. Μπήκα στη διαδικασία να προγραμματίσω ξανά έντονα τη ζωή. Μετά θυμήθηκα ότι σχεδόν ποτέ δεν πετυχαίνουν τα προγράμματα μου. Αντίο προγράμματα.

Μερικές φορές κολλάμε στο μπαμπούλα στην ντουλάπα, στο πνεύμα της νεκρής γιαγιάς, στο δαίμονα του σκότους και ξεχνάμε ένα φάντασμα που είναι πιο δυνατό, ανατριχιαστικό και επώδυνο από κάθε παραφυσικό-μεταφυσικό-κτλ γεγονός.Το φάντασμα του παρελθόντος.

Η δύναμή του; Ανεξέλεγκτη. Ικανή να σε δέσει και να σε ρίξει σε μια δίνη που δύσκολα βγαίνεις.
Η πηγή του; Εσύ ο ίδιος, κι όπως έχουμε ξαναπεί πώς να τρέξεις μακριά από κάτι που βρίσκεται μέσα σου;
Κι όμως το φάντασμα του παρελθόντος είναι εκεί και θα είναι εκεί θέλεις δε θέλεις για όλη σου τη ζωή. Γιατί το παρελθόν, είναι μέρος της ζωής σου. Δεν μπορείς να ξεφύγεις από αυτό και στην τελική δεν πρέπει. Μπορείς όμως να φύγεις από αυτό. Όσο και να αναπολείς στιγμές, όσο και να κάνεις σενάρια, όσο και να φαντάζεσαι αμερικάνικες ταινίες με πρωταγωνιστή εσένα, ζωή είναι αυτό που συμβαίνει όσο εσύ είσαι απασχολημένος κάνοντας σχέδια.
Ό,τι έγινε έγινε και δεν ξαναγυρίζει. Ευτυχείς, λυπημένοι και πότες είμαστε όλοι στο ίδιο τσουβάλι. Το τσουβάλι που σου λέει να κοιτάς μπροστά , γιατί η ζωή σου είναι μπροστά και δεν ξέρεις τι σου φέρνει. Κι αν φτιάχνεις χέρια με το μυαλό σου που σε κρατάνε πίσω κόψ'τα τώρα-κόψ'τα χθες ,γιατί τα μάτια σου κοιτάνε μπροστά και πρέπει να κοιτάνε μπροστά.
Ο χρόνος σου τελείωσε, η υπομονή σου τελείωσε, οι αναμνήσεις ξεθώριασαν.
Κι αν κάνεις σχέδια για να ξαναχρωματίσεις ίδιους πίνακες ξέχασέ τα τώρα.
Πάρε λευκές κόλλες, καινούρια χρώματα και νιώσε ελεύθερος.
Νομίζω πως ο χρόνος που αφιέρωσες στον εαυτό σου για να απαντήσεις σε 'γιατί' και σε 'αν' είναι υπεραρκετός. Φαντάζομαι κατάλαβες πια πως απαντήσεις δεν θα βρεις για πράγματα αόριστα.
Ξέχνα τα παλιά σωστά, τα παλιά λάθη. Κάνε καινούρια. Ήρθε η ώρα.
Φαντάσου πως κάθε επίτευγμα στη ζωή είναι ένα κάστρο που χτίζεις στην άμμο.
Κάποια είναι πολύ γερά, κρατάνε για πολύ καιρό.
Κάποια δεν είναι τόσο γερά, φοβάσαι μήπως γκρεμιστούν από στιγμή σε στιγμή.
Κάποια είναι τόσο κακοφτιαγμένα που πέφτουν κατευθείαν. 

Τα πολύ γερά σου δείχνουν ποια είναι εκείνα τα υλικά που προσφέρουν αντοχή και τα κακοφτιαγμένα σου δείχνουν τα υλικά που είναι σκάρτα, έτσι ώστε να μην τα χρησιμοποιήσεις ξανά.

Και ω!! Κοίτα να δεις πόσο απέραντη είναι η παραλία σου και πόσα κάστρα μπορείς να φτιάξεις ακόμα. Κάθε μέρα είναι μια ευκαιρία για να χτίσεις ένα καινούριο κάστρο.
Μικρό, μεγάλο, γερό, κακοφτιαγμένο.

Χτίσε. Χτίσε όσο μπορείς. Χτίσε σαν να μην υπάρχει αύριο. Χτίσε για σένα, όχι για να αποδείξεις κάτι. Δεν έχεις να αποδείξεις τίποτα και σε κανέναν.

Χτίσε με την ευτυχία, τη χαρά και την ανεμελιά που χτίζει ένα 6χρονο στην παραλία.

Και για όνομα του Θεού, χτίσε τα κάστρα ΟΠΩΣ ΘΕΣ ΕΣΥ. ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΙΑ ΣΟΥ Η ΠΑΡΑΛΙΑ.
ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ.




Κουτσουμπιλοοοοοοο

Αν έχεις ένα plan A και δεν σου βγει τότε βάλε μπροστά το plan B. Αν δεν πετύχει το plan B, τότε πήγαινε στο C. Αν δεν πετύχει ούτε το C τότε ήρθε η ώρα να σου αποκαλύψουμε ότι ζωή είναι αυτά που σου συμβαίνουν όση ώρα εσύ είσαι απασχολημένος φτιάχνοντας προγράμματα και σχέδια.

Καμιά φορά είναι καλό να έχεις πρόγραμμα. Ίσως νιώθεις μια ασφάλεια. Τι γίνεται όμως όταν τα προγράμματά σου δεν σου αφήνουν περιθώριο να αναπνεύσεις; Είσαι διατεθειμένος να μειώσεις τις αναπνοές σου ή μήπως ήρθε η ώρα να αράξεις λίγο την πέτσα σου;

Καμιά φορά είναι καλό να έχεις πρόγραμμα. Ίσως νιώθεις ότι έτσι βάζεις κάποιο στόχο. Τι γίνεται όμως όταν δεν πετυχαίνεις αυτό το στόχο στο χρονικό πλαίσιο που έχεις ορίσει; Είσαι ικανός να πάρεις μια βαθιά ανάσα και να το θεωρήσεις ''απλό γεγονός'' ή θα είναι για σένα ''το τέλος του κόσμου;''

Πριν από εσένα υπήρξαν εκατομμύρια άνθρωποι.
Κάποιοι από αυτούς ίσως είναι για σένα πρότυπα προς μίμηση και κάποιοι πρότυπα προς αποφυγή.
Πώς όμως θα μπορείς να μιλάς για την προσωπική σου πορεία αν αυτή είναι 1% δικές σου αποφάσεις και το άλλο 99% αποφάσεις που βρήκες έτοιμες στο ράφη και τις διάλεξες γιατί τις θεώρησες ΣΩΣΤΕΣ;

Διάλεξε. Ή θα είσαι ΕΣΎ ή θα είσαι ένα κολάζ άλλων ανθρώπων.

Δεν είναι κακό να έχεις πρότυπα. Κακό είναι να ταυτίζεσαι εξ ολοκληρου με ανθρώπους για τους οποίους ξέρεις μόνο όσα σου δείχνουν. Ίσως αν ήξερες κι άλλα πράγματα γι'αυτούς, να μην ήταν και τόσο πρότυπα.

Οπότε, διάλεξε. Βάλε προτεραιότητες. Κάνε λάθη. Πειραματίσου με τις επιλογές σου. Μάθε τα όρια σου. Χτίσε δική σου πορεία. Μόνο μέσα από τη συνεχή αναζήτηση θα μάθεις τι ταιριάζει σε σένα. Μόνο έτσι θα μάθεις ποιος είσαι. Κι αυτό θα σου χρειαστεί για το υπόλοιπο της ζωής σου.

Γίνε πιο ελαστικός αν είσαι μανιακός με τον προγραμματισμό.
Δεν είναι ψέμα πως όταν κάνουμε σχέδια κάποιος από πάνω γελάει. Πιστεύεις δεν πιστεύεις κάποιος γελάει. Εγώ γελάω τώρα ας πούμε. :P
Στις περισσότερες περιπτώσεις τα σχέδια δεν βγαίνουν.
Για να βγει ένα σχέδιο ή πρέπει να είσαι αρκετά τυχερός ή πρέπει να μπορείς να ελέγξεις μαζί με τον εαυτό σου και πολλούς άλλους ανθρώπους, δεδομένου ότι αυτό που ζούμε χαρακτηρίζεται από μια σειρά συμπτώσεων.

Δεν θα είσαι πάντα στον σωστό τόπο τη σωστή στιγμή.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν θα είσαι και ποτέ.


Άραξε φιλαράκι.
Το στρες κάνει μπάκα. 
Μπάκα κάνε.. αλλά καν'την με μπύρες.

Μανταρίνια θες;

Καθόμουνα κι αγνάντευα
πέρα τα δύο σπίτια
και τότε αναρωτήθηκα
τι κάνουν τα σπουργίτια.

Είπα να ξεκινήσω σήμερα με ένα μικρό ποιηματάκι γιατί δεν ήξερα πώς να ξεκινήσω για να σας πω ότι ο καθένας μας είναι στον κόσμο του. Όχι ότι το ποίημα κολλάει αλλά έτσι επιβεβαιώνεται κιόλας ότι είμαι στον κόσμο μου, κάτι που ταυτόχρονα προσδίδει αξία σε αυτή την ανάρτηση πριν ακόμα μπω στο θέμα. :P

Ναι , λοιπόν, ο καθένας μας είναι στον κόσμο του.
Όχι με την κακή έννοια αλλά με την λογική έννοια.
Το χω λίγο στο μυαλό μου σαν τις μπάμπουσκες.
Ζούμε στη Γη ξέρω γω, μετά εμείς είμαστε Ευρώπη, μετά Ελλάδα, μετά στην πόλη μας, μετά στην οδό μας, μετά στο σπίτι μας και μετά ΣΤΟΝ ΚΌΣΜΟ ΜΑΣ.
Έχουμε τους δικούς μας κανόνες, τις δικές μας αξίες, τα δικά μας πιστεύω και γενικά έχουμε έναν εγκέφαλο ολόδικό μας. Δεχόμαστε και ερεθίσματα και για να τα βάλουμε στο κεφάλι μας τα ερμηνεύουμε πρώτα με τον δικό μας τρόπο.

Οπότε αν κάποιος θέλει μια συμβουλή, εσύ θα του δώσει την Συμβουλή 1 , ο άλλος τη Συμβουλή 2, ο τρίτος τη Συμβουλή 3, που μπορεί να είναι ίδιες,παρόμοιες ή τελείως άσχετες μεταξύ τους. Κι ο καψερός ή θα πάρει την 1 ή την 2 ή την 3 , ή θα κάνει συνδυασμό ή θα σας γράψει και θα κάνει ό,τι γουστάρει στην τελική. :P

Επίσης μπορεί κάποιος να μη σας ζητήσει συμβουλή αλλά απλά να συζητήσει μαζί σας κάποιο θέμα του. Ο τύπος 1 θα τον καταλάβει γιατί μπορεί να χει βιώσει κάτι ίδιο, ο τύπος 2 θα προσπαθήσει να τον καταλάβει κι ας μην τον κατανοεί κι ο τύπος 3 ούτε θα τον κατανοήσει ούτε θα μπορέσει να τον καταλάβει.

Ο καθένας μας έχει τα δικά του δεδομένα.
Για παράδειγμα αν εσύ έχεις 2 τελάρα μανταρίνια στο μπαλκόνι και τρως κάθε μέρα κι έρθει ένας τύπος και σου πει ''το όνειρό μου είναι να χω πολλά μανταρίνια γιατί μ'αρέσουν'' δεν είναι σίγουρο ότι θα κατανοήσει την μεγάλη του αυτή ανάγκη.
Αν κάποτε κι εσύ δεν είχες και μετά απέκτησες, ίσως θυμηθείς πως ένιωθες παλιά και να τον ''νιώσεις''
Αν από πάντα τα είχες , δεν θα τον κατανοήσει πλήρως. Μπορεί να σου φανεί και αστεία η ανάγκη του ή υπερβολική.
Και μην ερμηνεύσετε τα μανταρίνια σαν οποιοδήποτε υλικό αγαθό.
Μανταρίνια υπάρχουν πολλά.
Είναι τα μανταρίνια-καλές καταστάσεις. Τα μανταρίνια-κακές καταστάσεις. Τα μανταρίνια-υλικά αγαθά. Τα μανταρίνια-συναισθήματα. Γενικά μανταρίνι είναι τα πάντα.


Πάνω απ'όλα βγαίνει νόημα απ'τα άρθρα μου!

Με κατατρέχουν, με εξουσιάζουν φρικιά και ΔΑΙΙΙΙΙΙΙΜΟΝΕΣ. No. 2

Σας είχα δείξει μία αισιόδοξη πλευρά.
Αυτή που νικάμε τους δαίμονες που κυριεύουν το νου μας.
Αυτή που βρίσκουμε τρόπους να τους ξεγελάμε και να μπαίνουμε μπροστά τους χωρίς να το καταλάβουν.
Αλλά η ζωή δεν είναι έτσι.
Δεν επικρατεί πάντα η αισιόδοξη πλευρά.
Και για να ακολουθήσω και τη ροή της ανάρτησης, μάλλον τις περισσότερες φορές ακολουθεί την απαισιόδοξη.
Δεν είναι πάντα τόσο εύκολο να νικήσεις τους δαίμονές σου.
Καμιά φορά σου παίζουν κι αυτοί παιχνίδια.
Σε αφήνουν να πιστεύεις ότι έχεις το πάνω χέρι , κι όταν αφεθείς για λίγο να ξεκουραστείς απ'τον αγώνα, τότε στη φέρνουν.
Θυμάστε εκείνο το παραμύθι με τον λαγό και την χελώνα;
Κάπως έτσι.
Αλλά όχι ακριβώς έτσι. Εσύ δεν είσαι ο συγκεκριμένος λαγός. Δεν έκατσες να ξεκουραστείς γιατί υπερεκτίμησες τις δυνατότητές σου και υποτίμησες τους δαίμονες.
Στάθηκες για λίγο, βγήκες απ'τον αγώνα δρόμου, γιατί κουράστηκες.
Γιατί πραγματικά κουράστηκες.
Στάθηκες λίγο στο πλάι για να σκεφθείς.
''Μήπως θα πρέπει να τρέχω συνεχώς για να είμαι μπροστά τους τελικά;''
Αλλά κι ο καλύτερος δρομέας κάποια στιγμή κουράζεται.
Δεν είναι ρομπότ. Αλλά και ρομπότ να ήταν κάποια στιγμή θα τελείωνε η ενέργειά του.
Ενέργεια. Δεν μπορείς να παράγεις ενέργεια χωρίς σταματημό.
Κουράζεσαι καμιά φορά.
Πρέπει να ξεκουράζεσαι.
''Μα θα με περάσουν οι δαίμονες''
Ε και; Τι πειράζει καμιά φορά να φανερώσεις την αδυναμία σου; Όχι στους άλλους, σε σένα.
Τι πειράζει καμιά φορά να δέχεσαι πως τα χεις φτύσει;
''Μα αν με περάσουν μετά θα θέλω διπλάσια προσπάθεια για τους ξαναπεράσω''
Εσύ είπες πριν πως ίσως πρέπει να τρέχεις μια ζωή σε αυτόν τον αγώνα. Οπότε τι σε πειράζει ; Σε έναν αγώνα χωρίς τέλος θα έχεις πολλές ευκαιρίες να τους περάσεις.
''Ναι αλλά θα έχουν κι αυτοί αντίστοιχα τις ίδιες ευκαιρίες να με περάσουν''
Το ξέρω και ξέρεις τι σκέφτηκα τώρα;
Ίσως αυτός ο συνεχής αγώνας είναι μια λύση που οι ίδιοι οι δαίμονες σου σου παρουσίασαν.
Ο αγώνας δεν είναι η λύση που θα οδηγήσει στο ολοκληρωτικό τέλος του προβλήματος. Είναι ένας τρόπος για ένα τέλος με μικρή διάρκεια.
Ίσως υπάρχει λύση.
Καλύτερη. Μόνιμη.
Ίσως απλά πρέπει να προσπαθήσεις να καταλάβεις ότι οι δαίμονές σου είναι δημιούργημα του μυαλού σου. Κι ως δημιουργός έχεις κάθε δικαίωμα να καταστρέψεις το δημιούργημα σου. Ακριβώς έτσι όπως το έφτιαξες, ακριβώς έτσι θα το καταστρέψεις.
''Απλά;''
Tρόπος του λέγειν.

Το ανικανοποίητο

Το ανικανοποίητο.
Δεν ξέρω αν είναι γνώρισμα του ανθρώπου ή γνώρισμα κάποιων ανθρώπων.
Ξέρω απλά ότι υπάρχει.
Είναι κάτι σαν δύναμη.
Άλλες φορές συμβάλλει στην εξέλιξή σου κι άλλες φορές σου κάνει κακό.
Ανάλογα σε ποιον τομέα θα κάνει την εμφάνισή του.
Βάζεις έναν στόχο, τον πετυχαίνεις αλλά κάπου εκεί..κάπου σε ένα σημείο νιώθεις πάλι πως δεν είσαι ικανοποιημένος με την κατάσταση που βρίσκεσαι. Θέλεις κι άλλο. Βάζεις κι άλλους στόχους, Νέους, δυσκολότερους, πιο μακρινούς. Δεν μπορείς απλά να σταθείς για χρόνια και να χαίρεσαι μία σου επιτυχία. Θέλεις να γευτείς και νέες επιτυχίες.
Κι έρχονται κάποιες λεπτές γραμμές.
Να μπερδέψουμε το ανικανοποίητο με την απληστία ή την αχαριστία;
Όχι, να μην τα μπερδέψουμε.
Να φοβηθούμε ότι μπορεί και να μπερδευτούν κάποια φορά;
Ναι να φοβηθούμε.
Γιατί το ανικανοποίητο υπάρχει παντού.
Σε κάθε τομέα.
Εσύ έχεις την ευθύνη για το πού θα το εφαρμόσεις.
Κι έρχεται κι εκείνη η παγίδα, που εφαρμόζεις το ανικανοποίητο στις ανθρώπινες σχέσεις.
Σαν να ψάχνεις να δημιουργήσεις προβλήματα, όταν δεν υπάρχουν.
Σαν να ψάχνεις να βάλεις μπελάδες στο κεφάλι σου, όταν δεν υπάρχουν.
Αλλά το ανικανοποίητο είναι εκεί για να σου θυμίζεις πως έχεις ανάγκη να νιώθεις ενθουσιασμένος, έχεις ανάγκη να γνωρίζεις νέα πράγματα, έχεις ανάγκη να ξαναγεννιέσαι απ'την αρχή.
Τι είσαι διατεθειμένος να θυσιάσεις όμως στο βωμό του ανικανοποίητου;
Ή μάλλον είσαι ικανός να ορίσεις σωστά λέξεις όπως ανικανοποίητο,εξέλιξη,αχαριστία,απληστία;
Ίσως το αίσθημα του ανικανοποίητου είναι μια δύναμη που υπάρχει μέσα μας.
Είναι ρίσκο. Είναι ρίσκο που στα χέρια κάποιων οδηγεί σε θαύματα και στα χέρια άλλων οδηγεί σε καταστροφές.
To ανικανοποίητο είναι δύναμη κι όλοι ξέρουμε το γνωστό

With great power comes great responsibility


Χρησιμοποιήστε τη δύναμη με σύνεση.

Ήρθα για να σας μπερδέψω. ΚΑΙ ΘΑ ΣΑΣ ΜΠΕΡΔΕΨΩ.

Ήρθα ακόμα μια φορά εδώ, άκρως προβληματισμένη, να σας μιλήσω.
Και σήμερα λέω να σας μιλήσω για τα παραμύθια.
Κι επειδή με προβλημάτισε είπα να κοιτάξω στο λεξικό τη λέξη παραμύθι.
Έλεγε διάφορα. Λαική και φανταστική διήγηση. Ψευδολογία. Στάση ιδανική, εξωπραγματική.
Δεν με ικανοποίησε τίποτα.
Εγώ για κάποιο λόγο έχω συνδέσει τη λέξη παραμύθι με τη λέξη happy end.
Mα πώς θα ορίσουμε το happy end; Από την πλευρά ποιου;
Από του αδικημένου που τελικά δικαιώνεται ή από του άλλου που βασάνιζε τον αδικημένο και κάηκε στα τάρταρα;
Και στα γνωστά μας παραμύθια με λίγη τύχη, λίγο θαύμα, λίγα μαγικά και μια μικρή νεράιδα όλα κυλάνε πιο εύκολα.
Τι γίνεται όμως στην πραγματική ζωή που, οι περισσότεροι τουλάχιστον, δεν ξέρουμε ξόρκια ούτε έχουμε καμια φίλη μάγισσα να μας βοηθήσει;

Οπότε, προβληματισμένη από όλα αυτά για μένα το παραμύθι πήρε μια άλλη προοπτική.
Ενώθηκε με το happy end. Και για μένα κάθε ιστορία που έχει happy end είναι παραμύθι. Ακόμα κι αν στα θεμέλιά της έχει πόνο, εμπόδια, δυσκολίες, κλάματα, αποχωρισμούς, προβλήματα αν το τέλος της είναι καλό τότε η ιστορία ήταν ένα παραμύθι.

Μα σε ποιο τέλος αναφέρομαι, όταν κάθε τέλος είναι μια καινούρια αρχή;
Μάλλον στο ένα τέλος από τα πολλά που θα έχεις στη ζωή σου.
Τουτέστιν η ζωή για μένα είναι ένα κουτί με πολλές πολλές πολλές ιστορίες.
Μικρές και μεγάλες. Αυτές που έχουν happy end τις λέω παραμύθια, αυτές που δεν έχω δεν τις ονομάζω. Σιγά μη τις ονομάσουμε κιόλας.
Παρ'όλα αυτά όλες οι ιστορίες μας έχουν κάτι να μας μάθουν.

Επιμένω βέβαια ότι το παραμύθι είναι μια κατάσταση που τη διαμορφώνεις εσύ κι όχι μια κατάσταση που ως εκ θαύματος ξεκινάει να υπάρχει.
Πώς να το πω...αν αποφασίσεις να παλέψεις για το happy end και το καταφέρεις τότε η ιστορία σου θα είναι παραμύθι.
Κι αν δεν το παλέψεις κι απλά η ζωή τα φέρει έτσι που τελικά να υπάρξει happy end;
Ε τότε ανήκεις σε αυτό το μισητό ποσοστό των κωλοτύχερων ανθρώπων που τριγυρνάνε εδώ κι εκεί χωρίς να κουνήσουν το μικρό τους δαχτυλάκι κι απλά τους έρχονται παγωτά εξ ουρανού. Μικρό ποσοστό υποθέτω.

Κι αν δεν υπάρξει happy end;
Δεν ξέρω.

Με κατατρέχουν, με εξουσιάζουν φρικιά και ΔΑΙΙΙΙΙΙΙΜΟΝΕΣ

Εσύ με ξέρεις πιο πολύ απ'όλους στη ζωή μου.
Έτσι λέει το άσμα κι εγώ δεν διαφωνήσω.
Σίγουρα έχουμε στη ζωή μας κάποιον-κάποιους που μας ξέρουν καλά.
Κάποιους που τους δείχνουμε τον εαυτό μας ακριβώς όπως είναι, ή ...περίπου ακριβώς.
Αλλά εγώ θα σου κάνω μια άλλη ερώτηση. Πολύ πιο σημαντική.
Εσύ τον εαυτό σου πόσο καλά τον ξέρεις;
Θέλω να πω, τα όρια σου τα ξέρεις; τις επιθυμίες σου; τις ανάγκες σου; τα θέλω και τα μη σου; τους φόβους; τις αδυναμίες σου;
Ξέρεις να κρίνεις τον εαυτό σου όταν χρειάζεται;
Ξέρεις να τον επαινείς όταν καταφέρνει κάτι;
Μήπως μόνο τον κατηγορείς ή μόνο τον επαινείς;

Γιατί καμιά φορά επαναπαυόμαστε στους άλλους και στην επιβεβαίωση που μας δίνουν και δεν ψάχνουμε να βρούμε τους δικούς μας μηχανισμούς.
Να βρούμε εκείνο τον τρόπο που θα μας οδηγήσει να αγκαλιάσουμε τον εαυτό μας, όπως θα έκανε ένας φίλος σε μια δύσκολη στιγμή και όχι να τον κατηγορήσουμε μέχρι τελικής πτώσεως.
Να βρούμε εκείνο τον τρόπο που θα μας οδηγήσει να μαλώσουμε τον εαυτό μας, όπως θα έκανε ένας φίλος μας όταν έχουμε κάνει λάθος και όχι να προσπερνάμε τα λάθη μας καθώς εμείς είμαστε οι αλάνθαστοι!

Αν όχι χθες, αν όχι σήμερα, μια μέρα θα καταλάβεις πόσο σημαντικό είναι να μάθεις εσένα.
Γιατί όταν μάθεις εσένα, όλα θα γίνουν λιγουλάκι πιο εύκολα.
Όταν καταλάβεις ποιοι είναι οι δικοί σου ''δαίμονες'' που μπορούν να μαυρίσουν τη μέρα σου ή τις μέρες σου τότε σιγά σιγά θα βρεις και τον τρόπο να τους πολεμήσεις.
Όταν καταλάβεις ότι αυτοί οι ''δαίμονες'' ρουφάνε την ενέργειά σου και έχουν τον έλεγχο της ζωής σου τότε θα βρεις και τη δύναμη να ορθώσεις ανάστημα και να τους αντιμετωπίσεις.
Και θα τους νικήσεις όταν ξέρεις πολύ καλά τον εαυτό σου.
Γιατί αυτό είναι το μειονέκτημά τους.
Ποτέ δεν θα σε μάθουν τόσο καλά όσο μπορείς εσύ να μάθεις τον εαυτό σου.
Αυτοί σε πατάνε εκεί που ξέρουν ότι θα πονέσεις. 
Στους φόβους, τις αδυναμίες, τα μειονεκτήματα και τα ελαττώματά σου. 
Κι όσο πιο πολύ μαθαίνεις να αντιμετωπίζεις φόβους,αδυναμίες,μειονεκτήματα και ελαττώματα τόσο πιο μικρά γίνονται. Τόσο περισσότερο εξασθενούν.
Και φτάνει ένα σημείο που εξασθενούν τόσο πολύ που οι δαίμονες δεν έχουν πια όπλα για να σε πολεμήσουν.
Κι απλά φεύγουν, έτσι ηττημένοι πια ... :)

Sicore

Ό,τι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό.
Απλά μέχρι να νιώσεις δυνατός θα νιώθεις σκοτωμένος.
Για πολύ καιρό.
Θα περάσεις από εσωτερικές συγκρούσεις, ερωτήσεις δίχως απαντήσεις.
Θα σκεφτείς να τα παρατήσεις όλα μα η ανάγκη σου για ζωή δεν θα σε αφήσει.
Θα θες να εξαφανιστείς από όλους αλλά η αγάπη σου για τους ανθρώπους σου θα είναι πιο δυνατή από αυτή σου την ανάγκη.
Θα χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο γιατί δεν θα βρίσκεις λύσεις-θαύματα. Δεν υπάρχουν λύσεις θαύματα.
Θα εύχεσαι να ξυπνήσεις και να είναι όλα αλλιώς. Να κάνεις ένα κλικ και να αλλάξεις τα πάντα.
Κι όλα αυτά γιατί θα νιώθεις ότι δεν έχεις καμία δύναμη πια να προσπαθήσεις.
Κι έτσι χωρίς να το πολυκαταλάβεις θα μάθεις καλύτερα εσένα.
Θα έρθεις τόσες φορές αντιμέτωπος με τις πράξεις σου, τα λάθη σου, τις επιλογές σου που θα αναγκαστείς να μπεις στη διαδικασία της αυτοκριτικής.
Και κάπου εκεί ανάμεσα θα ανακαλύψεις πτυχές τους εαυτού σου που δεν ήξερες ότι υπάρχουν.
Θα ανακαλύψεις έναν άλλον εαυτό.
Κι όταν πια συνειδητοποιήσεις πως οι λύσεις είναι μπροστά στα μάτια σου απλά δεν είχες το κουράγιο να ανοίξεις τα μάτια σου και να τις αρπάξεις , τότε θα βρεις εκείνη τη δύναμη που σου έλειπε.
Τη δύναμη να αντιμετωπίσεις ό,τι σε βασανίζει με λύσεις εφικτές κι όχι φανταστικές ή τη δύναμη να προσπεράσεις ό,τι σε ταλαιπωρεί αφού αποδεχτείς ότι σε αυτή τη ζωή δεν μπορούμε να έχουμε τα πάντα.
Μακάρι να υπήρχαν μαγικές λύσεις, μακάρι να τα ελέγχαμε όλα και μακάρι όλα να πήγαιναν ρολόι.
Ή προσπαθείς ή προσπερνάς. Διάλεξε αυτό με το οποίο θα είσαι ήρεμος.
Οπότε , ναι. Ό,τι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό. Σε κάνει πιο σοφό.
Ίσως μερικές φορές σε αλλάζει ριζικά αλλά κι η αλλαγή είναι μέρος της εξέλιξής σου.
Δεν είναι η ηλικία που διαμορφώνει το χαρακτήρα σου. Η ηλικία είναι ένας αριθμός.
Τον χαρακτήρα σου τον διαμορφώνουν οι εμπειρίες σου. Και οι εμπειρίες σου.
Και στον αγώνα της εμπειρίας δυστυχώς ή ευτυχώς νικάνε όσοι έχουν φάει τα περισσότερα σκατά, όσοι συνάντησαν τα περισσότερα εμπόδια κι όσοι ''χτυπήθηκαν'' από πολλά βέλη στο δρόμο τους.
Και τις δικές μου γενικολογίες να τις προσαρμόζεις στην Ιστορία σου πάντα.

Κι αν πέσεις να σηκωθείς.
Δεν το λέω για να ακουστεί σαν κλισέ.
Αλήθεια σου λέω. Σήκω.

ΣΗΚΩ ΡΕ