Αγάλι αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι

Δεν έχω κατασταλάξει ακόμα.
Άραγε είναι χαρακτηριστικό της μικρής ηλικίας;
Άραγε είναι χαρακτηριστικό συγκεκριμένων ανθρώπων;
Άραγε είναι χαρακτηριστικό γενικά του ανθρώπινου είδους;
Πάντως έχει συγκεκριμένο όνομα και το λένε ανυπομονησία.
Η ανησυχία που αισθάνεται κανείς όταν επιθυμεί να γίνει κάτι όσο το δυνατό γρηγορότερα.
Μα υπάρχει άνθρωπος που θέλει κάτι πάρα πολύ κι έχει την υπομονή να περιμένει όσο χρειαστεί; Νόμιζα πως η αυξημένη επιθυμία αρκούσε για να σβήσει κάθε υπομονή.
Ίσως όχι.
Ίσως εξαρτάται κι από άλλους παράγοντες.
Ίσως η επιθυμία δεν είναι απλή.
Ίσως είναι πολύπλοκη και μπερδεμένη.
Και πάλι όμως νόμιζα ότι η ανυπομονησία δεν ήταν απλά μια ''ανησυχία''.
Νόμιζα ότι έκρυβε κάποιου είδους δύναμη.
Νόμιζα ότι μερικές φορές αρκούσε για να σου δώσει την τελευταία ''σπρωξιά'' για να ικανοποιήσεις την επιθυμία σου.
Αλλά μάλλον το έβλεπα μόνο μέσα από τα δικά μου μάτια.
Γιατί είμαστε εμείς (1) οι τρελοί κι αλλοπαρμένοι, ανυπόμονοι και παρορμητικοί, αλλά είναι και οι άλλοι, (2) οι λογικοί κι υπομονετικοί, οι συγκροτημένοι με την οργανωμένη σκέψη.
Προφανώς μερικά πράγματα θέλουν τον χρόνο τους για να γίνουν.
Και σ'αυτά τα πράγματα νικητές είναι οι (2)

Η υπομονή είναι αρετή. Ενίοτε.



Δεύτερη ευκαιρία

Ευκαιρία: σύμπτωση κατάλληλων συνθηκών , ευνοϊκών περιστάσεων που επιτρέπουν την πραγματοποίηση ενός σκοπού.
Οπότε για να αρπάξεις μια ευκαιρία πρέπει να είσαι την κατάλληλη στιγμή στον κατάλληλο χώρο, αλλά και να έχεις και τα μάτια σου ανοιχτά για να την αναγνωρίσεις. 
Τι γίνεται όμως αν δεν την άρπαξες κι ύστερα το μετάνιωσες;
Υπάρχει δεύτερη ευκαιρία;
Μάλλον αυτό εξαρτάται από το είδος της ευκαιρίας που έχασες.
Για κάποιες υπάρχει δεύτερη φορά , αλλά σε αντίθεση με την αρχική, δεν αρκεί απλά να βρίσκεσαι την κατάλληλη στιγμή στον κατάλληλο χώρο για να την δεις. Μάλλον την δεύτερη ευκαιρία πρέπει να προσπαθήσεις για να την κερδίσεις. Πόσο τυχερός θα είσαι άλλωστε για να εξαρτάται και η δεύτερη ευκαιρία σου από τις κατάλληλες συνθήκες μόνο;
Για κάποιες δεν υπάρχει δεύτερη φορά. Έρχονται μόνο μια φορά και η ΜΗ αρπαγή τους σου αφήνει για πάντα μια πικρία.
Τι γίνεται όμως αν η δεύτερη ευκαιρία σου είναι στα χέρια ενός άλλου προσώπου και δεν έχει να κάνει μόνο με το είδος των συνθηκών που επικρατούν;
Τότε τα πράγματα είναι πιο πολύπλοκα, διότι δεν ξέρεις αν αυτό το πρόσωπο θέλει να δώσει μια δεύτερη ευκαιρία. 
Δεν μπορώ να χωρίσω τα πρόσωπα σε κατηγορίες με βάση τους λόγους που δίνουν ή όχι δεύτερες ευκαιρίες γιατί θα ήταν πάρα πολλές.
Τόσες πολλές, όσα και τα συναισθήματα που βιώνουν αυτά τα πρόσωπα.
Τόσες πολλές, όσες και οι μάχες που έχουν να δώσουν με τη λογική τους αυτά τα πρόσωπα
Αν θέλω να βγάλω ένα συμπέρασμα πολύ γενικό, χωρίς να γίνω απόλυτη σε ένα τόσο πολυδιάστατο θέμα, νομίζω πως οι άνθρωποι αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία.
Αν και το ''μετάνιωσα'' είναι μεγάλο θέμα εξίσου , ίσως αν θέλουμε να μη χάσουμε εντελώς την πίστη μας στους ανθρώπους πρέπει να δίνουμε δεύτερες ευκαιρίες.
Να αποδεχόμαστε την ανθρώπινη φύση που δεν συμπεριλαμβάνει την έννοια της τελειότητας και να συνειδητοποιούμε πως όλοι μπορούμε να κάνουμε λάθη.
Η αλήθεια είναι πως το να δώσεις μια δεύτερη ευκαιρία εμπεριέχει αναμφίβολα ένα ρίσκο - οπότε για να το πω και λαϊκά εξαρτάται κι από το πόσο βαστάει η ψυχούλα σου.

Τρίτη ευκαιρία δεν έχει.
Ε μην το ξεφτιλίσουμε. 
Τι; μην είμαι απόλυτη λες;

Καλά. Πάντως τέταρτη δεν έχει σίγουρα. Δεν το διαπραγματεύομαι.

Της Σούλας η κόρη, του Τάσου το παιδί.

Όρισέ μου λίγο τι είναι σωστό και τι λάθος.
Όταν μου ορίσεις αυτό, όρισέ μου και το φυσιολογικό.
Όρισέ μου το καλό και το κακό.
Όρισέ μου το δίκαιο και το άδικο.
Μία ερώτηση να έκανα σε 20 άτομα, μπορεί να έπαιρνα και 20 διαφορετικές απαντήσεις.
Ποιος είναι αυτός του οποίου η γνώμη είναι πιο ισχυρή από τις επιθυμίες μας;
Ποιος είναι αυτός που θα κρίνει την επιθυμία μας και θα της βάλει και ταμπέλα;
Κατ'αρχάς δεν θυμάμαι να ζητήσαμε την άδειά του.
Κατά δεύτερον το σωστό για κάποιον είναι λάθος για άλλον και το αντίστροφο.
Τι θα πει ο κόσμος; η κοινωνία; ο γείτονας; η ξαδέρφη; 
Από τη στιγμή που θέλουμε κάτι, αυτή η επιθυμία μας είναι δημιούργημά του μυαλού μας-στο μυαλό μας είναι ουδέτερο το δημιούργημα, δεν είναι ούτε σωστό ούτε λάθος.
Οι σκέψεις τύπου ''σωστό-λάθος'' έρχονται επειδή σε αυτή τη Γη δεν ζούμε μόνοι μας και δεχόμαστε μια επιρροή από τους γύρω μας.
Δεν είναι περίεργο να αναλύεις την επιθυμία σου.
Το περίεργο είναι να ζεις μια ζωή που ορίζει κάποιος άλλος.
Το περίεργο είναι να ζεις για τους άλλους.
Τα θέλω σου να τα υποστηρίζεις, να τα προστατεύεις.
Να μάθεις να κλείνεις και τ'αυτιά σου.
Να κλείνεις τ'αυτιά σου σε εκείνους που προσπαθούν να ζήσουν μια δεύτερη ζωή μέσα από σένα. 
Σ'εκείνη την κοινωνία που δεν ξέρει τίποτα άλλο πέρα από το γνώριμο, από το καθιερωμένο κι από το συνηθισμένο. Σ'εκείνους τους ανθρώπους που αδυνατούν να ανοίξουν έστω και τόσο δα το μυαλό που κουβαλάνε για να δεχτούν κάτι άλλο πέρα από αυτό που βιώνουν οι ίδιοι στον μικρόκοσμό τους.
Σ'εκείνα τα άτομα που επειδή δεν τόλμησαν ποτέ να υποστηρίξουν τις επιθυμίες τους, προσπαθούν να σε κάνουν να κάνεις το ίδιο κι εσύ.

Φύγετε λίγο ,για να αποφασίσω τι θέλω.
ΤΙ ΘΕΛΩ είπα, όχι ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ
Είναι λάθος; Ωραία μ'αρέσει να κάνω λάθη. Είμαι συλλέκτρια. Συλλέγω λάθη. Μη μου χαλάς τη συλλογή.Αποφάσισα. Ναι αυτό αποφάσισα. Να είμαι σίγουρη. Ωραία, άμα είναι λάθος άσε με να το πληρώνω μια ζωή. Α, θες να πάρεις την ευθύνη της απόφασής μου; Γιατί αν δεν πετύχει, να ξέρεις θα σε κατηγορώ μια ζωή. Δεν φταίω εγώ αν εσύ έχεις απωθημένα. Ναι ούτε για τις δικές σου επιλογές φταίω. Όχι δεν με νοιάζει τι θα πει ο κόσμος. Ναι ούτε ο γείτονας. Χαίρομαι που αν ήσουν στη θέση μου θα έκανες αυτό κι ευχαριστώ για τη γνώμη σου. Εύχομαι όταν θα είσαι στη θέση μου να το κάνεις.Όχι δεν χτίζω profile-δεν πάω για πρωθυπουργός. Χαρούμενη θέλω να μαι. Κι αυτό λάθος είναι;



Αυτό το άρθρο είναι αφιερωμένο ,
στον αγαπημένο μου σύζυγο και στα δυο μου παιδιά
(ήθελα πάντα να το γράψω αυτό)

Σημαντικό; Όχι. Κάδο.

Οι προτεραιότητες στη ζωή ενός ανθρώπου αλλάζουν συνεχώς.
Έχει σχέση με το τι έχει πιο πολύ σημασία σε κάθε φάση της ζωής του.
Αφού σκεφτεί, ζυγίσει, αξιολογήσει τα πράγματα στη ζωή του
-ιεραρχεί τις επιθυμίες του
-θέτει στόχους
-βρίσκει τρόπους για την επίτευξή τους
Οπότε ακόμα και μέσα σε ένα διάστημα 6 μηνών (πουχου) , ένας άνθρωπος μπορεί να περάσει από πολλές φάσεις κι αυτό εξαρτάται από τους στόχους που έχουν εκπληρωθεί κι από αυτούς που μένει να εκπληρωθούν.
Έτσι έχουμε ένα τρίπτυχο
τι έχει σημασία; => θέτω προτεραιτότητες => σαλπάρω προς τα κει
Γιατί το πιο σημαντικό είναι να νιώθεις καλά και καλά νιώθεις όταν συμβαίνουν πράγματα στη ζωή σου που για σένα είναι σημαντικά.
Θα μου πεις..όλα αυτά ακούγονται πολύ ωραία και οργανωτικά.
Ναι, αλλά δεν λένε πως όλα θέλουν και από μια θυσία; Αυτό συμβαίνει κι εδώ. Άρα δεν είναι όλα ωραία και οργανωτικά.
Γιατί στον δρόμο των προτεραιοτήτων και του ''τι έχει σημασία για μένα αυτή τη στιγμή;'' θα βρεθούν και παράδρομοι που θα σε κάνουν να αναρωτηθείς για τις προτεραιότητές σου και τις αποφάσεις που έχεις πάρει. Θα σου δημιουργήσουν μια αμφιβολία.
Ένα παράδρομος πάντα μας κάνει να σκεφτούμε ''άραγε πού να οδηγεί ;''
Κι εκεί στη διακλάδωση θα πρέπει να σταθείς και να ζυγίσεις τα πράγματα- γιατί και τα δύο έχουν το βάρος τους, αλλά κάθε στιγμή η ζυγαριά γέρνει προς τη μία πλευρά.
Κι έρχεται ένα ερώτημα να κλωνίσει το τρίπτυχο... ''τι έχει ΠΙΟ ΠΟΛΥ σημασία για μένα ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ;''
Και πρέπει να αποφασίσεις.
Δρόμος ή παράδρομος;
Θα μου πεις ,Σοφούλα,...αυτή είναι μια σκέψη τύπου ''άσπρο/μαύρο'' κι η ζωή δεν είναι έτσι, η ζωή
είναι συνήθως γκρι.

Συμφωνώ.
Αλλά κάποιες αποφάσεις είναι άσπρο/μαύρο.
Κάποιες αποφάσεις είναι όλα ή τίποτα.
Γι'αυτές τις αποφάσεις μιλάω εγώ σήμερα.

Συγγνώμη

Αναρωτιέμαι, αφού δεν μπορούμε να ξεχάσουμε υπάρχει πραγματικά η έννοια της συγχώρεσης ή απλά θάβουμε μέσα μας αυτά που δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε κατάματα και συνεχίζουμε τη ζωή μας;
Συγχωρώ κάποιον σημαίνει ότι στο μέλλον δεν θα χρησιμοποιήσω εναντίον του την μεμπτή του πράξη ούτε θα προσπαθήσω να τον εκδικηθώ.
Είμαστε όμως όντως τόσο μεγαλόψυχοι και τόσο δυνατοί για να καταφέρουμε κάτι τέτοιο;
Μας είναι τόσο εύκολο να διαγράψουμε τις αδικίες που έγιναν εις βάρος μας και να κάνουμε σαν να μην συνέβη τίποτα;
Όχι. 
Όσο μεγαλόψυχος και να νομίζεις ότι είσαι να ξέρεις ότι είναι ένα αίσθημα παροδικό.
Κι αυτό είναι ίσως κάτι για το οποίο είμαι απόλυτη στη ζωή μου.
Δεν συγχωρούμε ποτέ πραγματικά κάποιον για το κακό που μας έκανε.
Υπάρχουν πολλοί δρόμοι , κανείς όμως δεν είναι η πραγματική συγχώρεση.
Μπορεί να διαγράψουμε κάποιον από τη ζωή μας, μπορεί να αρχίσουμε να υποκρινόμαστε ότι τον συγχωρέσαμε, μπορεί να φανούμε μεγαλόψυχοι στην αρχή και κάποια στιγμή στον μέλλον να επαναφέρουμε το ζήτημα.
Κατ'εμέ, επειδή θεωρώ πως είμαστε όντα εκδικητικά (και μην φανταστείτε την εκδίκηση σαν αυτές τις κινηματογραφικές- εκδίκηση μπορεί να είναι μια απλή φράση μέχρι μια απλή πράξη) το καλύτερο που μπορεί να κάνει κάποιος είναι να διαγράψει από τη ζωή του εκείνον που του προξένησε κακό. Έτσι κάνει το ελάχιστο κακό στον εαυτό του αλλά και στον άλλον.
Έτσι προστατεύει τον εαυτό του, αλλά και τον άλλον. 
Είναι δύσκολη απόφαση η διαγραφή.
Αλλά η υποκρισία είναι ανέντιμη κι η εναλλαγή από μεγαλόψυχο άνθρωπο σε σκατόψυχο άνθρωπο είναι αξιολύπητη.
Η διαγραφή ίσως διδάξει κάτι και στον άλλον.
Ίσως είναι ένα τρόπος να καταλάβει το μέγεθος του λάθους του.
Αλλά ως εκεί.
Η διαγραφή δεν αλλάζει τη λάθος πράξη, ούτε η συγχώρεση αλλάζει τη λάθος πράξη και γενικά τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει τις σοβαρές και λάθος πράξεις του παρελθόντος.
Πρέπει να μάθουμε να ζούμε τη ζωή μας αγκαλιά με μια λίστα διεγραμμένων ατόμων.
Πρέπει να μάθουμε να ζούμε τη ζωή μας όντας γραμμένοι σε λίστες διαγραφής άλλων ατόμων.
Έτσι είναι η ζωή.
Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα.


Συγχωρώ, αλλά δεν ξεχνώ.
-Αλέκα

Παπακαλιάταινα

Αν δεν αισθανθείς και λίγο χαμένος δεν θα μπεις στη διαδικασία να ψαχτείς.
Αν δεν νιώσεις και λίγο μπερδεμένος δεν θα αρχίσεις να λύνεις τα μυστήρια που κρύβονται μέσα σου.
Αν δεν κάνεις και λάθη δεν θα μάθεις ποτέ τι θεωρείς σωστό.
Αν δεν παραβείς και λίγο τους κανόνες σου δεν θα νιώσεις ποτέ ελεύθερος.
Αν δεν νιώσεις και λίγο δέσμιος των σκέψεων σου δεν θα καταλάβεις ποτέ πόση δύναμη έχουν οι σκέψεις σου.
Αν δεν γίνεις και λίγο εχθρός του εαυτού σου δεν θα καταλάβεις πόσο σημαντικό είναι να είσαι φίλος του.
Αν δεν παραμερίσεις λίγο τον εγωισμό σου δεν θα νιώσεις.
Αν δεν είσαι και λίγο τρελός δεν θα γνωρίσεις όλες τις πτυχές της ζωής.
Αν δεν βυθιστείς στην πιο βαθιά θάλασσα δεν θα μάθεις πως έχεις τη δύναμη να κολυμπάς.
Αν δεν μάθεις να ανοίγεις τα φτερά σου δεν θα πετάξεις ποτέ.
Αν δεν πληγωθείς δεν θα γίνεις πιο σκληρός.
Αν δεν αρνηθείς δεν θα μάθεις να εκτιμάς τον εαυτό σου.
Αν δεν δεχτείς δεν θα απολαύσεις.
Αν δεν ζητήσεις συγγνώμη δεν θα μάθεις τι σημαίνει ευθύνη.
Αν δεν δοκιμάσεις δεν θα μάθεις ποτέ.
Αν δεν ρωτήσεις δεν θα πάρεις απάντηση.
Αν δεν μιλήσεις δεν θα σε ακούσει κανείς.
Αν δεν καείς δεν θα μάθεις ότι μπορούσες να αναγεννηθείς από τις στάχτες σου.
Αν δεν αρπάξεις την ευκαιρία οι πόρτες θα μένουν κλειδωμένες.
Αν δεν κάνεις ελιγμούς δεν θα αποφύγεις τα εμπόδια.
Αν δεν βρεις εμπόδια δεν θα μάθεις να τα αντιμετωπίζεις.
Αν δεν χάσεις δεν θα καταλάβεις την αξία της νίκης.
Αν δεν ακούσεις δεν θα γνωρίσεις.
Αν δεν προσπαθήσεις δεν ξέρεις αν θα τα καταφέρεις.
Αν δεν νικήσεις τους φόβους σου, δεν θα φτάσεις στον τερματισμό.

Αν δεν καώ εγώ, αν δεν καείς εσύ, αν δεν καούμε εμείς, πώς θα γενούν τα σκοτάδια λάμψη;


Αθλήματα ομαδικά

Το μεγαλύτερο πλήγμα για κάποιον που δεν πιστεύει στην τύχη και προσπαθεί με τις δικές του δυνάμεις να καταφέρει τα πάντα χωρίς να περιμένει ένα θαύμα να συμβεί, είναι να του κόβεις αυτήν την δυνατότητα.
Γιατί η δυνατότητα μας να αλλάζουμε τα δεδομένα δεν είναι πάντα στο χέρι μας.
Είναι και στο χέρι άλλων ανθρώπων.
Επομένως ορισμένες πράξεις φτάνουν μέχρι ένα σημείο κι από κει και πέρα απαιτούν κάποιο άλλο χέρι πέρα από το δικό μας.
Όπως σε μια ομάδα ανθρώπων που δουλεύουν σε ένα project κι ο καθένας έχει την ειδικότητά του.
Ο καθένας ολοκληρώνει το κομμάτι που του αντιστοιχεί , αλλά για να ολοκληρωθεί το project πρέπει ο καθένας από αυτούς να ολοκληρώσει το κομμάτι του.
Μερικές καταστάσεις είναι ομαδικές.
Μερικά projects δεν ολοκληρώνονται ποτέ αν έστω κι ένας από την ομάδα αρνηθεί να δουλέψει το κομμάτι του. Κι η υπόλοιπη ομάδα πρέπει απλά να το χωνέψει, να το κάνει γαργάρα , να το καταπιεί αμάσητο, να το πιεί με το ζουμί της κι άλλες τόσες εκνευριστικές φράσεις.
Θα μου πεις, υπάρχουν πολλοί εκεί έξω με την ειδικότητα εκείνου που αρνήθηκε να δουλέψει. Ουδείς αναντικατάστατος.
Ναι, όντως.
Απλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Δεν βλέπω-Δεν ακούω-Δεν μιλάω

Δεν βλέπω, δεν ακούω , δεν μιλάω.
Ναι ναι, ξέρω. 
Σας έχω πει ότι είναι καλό να σηκώνουμε το κεφάλι ψηλά και να λέμε αυτά που θέλουμε, να απαντάμε σε αυτά που ακούμε και να υποστηρίζουμε αυτά που βλέπουμε.
Μα η ζωή δεν είναι άσπρο-μαύρο.
Μερικές φορές πρέπει να αφήνουμε τα δεδομένα να μας καθοδηγούν κι όχι τα συναισθήματά μας.
Οπότε ΝΑΙ!

Μερικές φορές θα κάνουμε ότι δεν είδαμε αυτό που έγινε μπροστά στα μάτια μας.
Ίσως γιατί δεν έχει νόημα να ασχοληθούμε, ίσως γιατί θα κάνουμε περισσότερο κακό παρά καλό.
Ίσως γιατί το να το παίξουμε ''ελεήστε τον τυφλό'' μας βοηθάει να διατηρήσουμε την ψυχική μας ηρεμία.
Ίσως γιατί δεν θέλουμε να του δώσουμε περισσότερη αξία με το να αφιερώσουμε χρόνο από τη ζωή μας για να το σχολιάσουμε-να το αναλύσουμε-να το καταλάβουμε-να το χωνέψουμε κι απλά πείθουμε τον εαυτό μας ότι δεν το είδαμε.

Μερικές φορές θα κάνουμε ότι δεν ακούσαμε αυτό που ειπώθηκε.
Ίσως γιατί δεν έχει νόημα να ασχοληθούμε, ίσως γιατί θα κάνουμε περισσότερο κακό παρά καλό.
Ίσως γιατί δεν μας αφορά και δεν χρειάζεται να το βάλουμε στη ζωή μας.
Ίσως μας αφορά αλλά δεν νιώθουμε πια την ανάγκη να αποδείξουμε τίποτα και σε κανέναν.
Ίσως έχουμε σημαντικότερα πράγματα στη ζωή μας για να ασχοληθούμε με αερολογίες.

Μερικές φορές θα προτιμήσουμε να μασήσουμε παρά να μιλήσουμε.
Ίσως γιατί δεν έχει νόημα να ασχοληθούμε ίσως γιατί θα κάνουμε περισσότερο κακό παρά καλό.
Ίσως γιατί η σιωπή μερικές φορές λέει περισσότερα πράγματα από τα πολλά λόγια.
Ίσως γιατί δεν έχουμε κάτι ουσιαστικό να πούμε και γι'αυτό καλύτερα να μην το ανοίξουμε το ρημάδι.
Ίσως γιατί δεν αξίζει να μπούμε στη διαδικασία ενός διαλόγου που δεν θα καταλήξει κάπου.

Οπότε ΝΑΙ.
Και τον Κινέζο θα κάνουμε και τον τρελό και τον κουφό και τον μουγκό και τον τυφλό κι όλα θα τα κάνουμε- οχι γιατί δεν είδαμε-δεν ακούσαμε-δεν έχουμε κάτι να πούμε, αλλά γιατί οι ισορροπίες μερικές φορές είναι πολύ λεπτές. Είναι ανορεξικές οι ισορροπίες και δεν κάνει να τις αγγίζουμε.
Κι ίσως γιατί υπάρχει κάτι πιο σημαντικό στη ζωή μας για να μας απασχολεί από μια κουβέντα-μια εικόνα-έναν διάλογο.
 
Οπότε ΝΑΙ.
Μερικές φορές δεν τίθεται θέμα ειλικρίνειας.
Τίθεται θέμα υψηλής αυτοεκτίμησης, εκτίμησης προσώπων που αγαπάμε και έλλειψης εκτίμησης προς πρόσωπα που δεν ανήκουν στον μικρό-πολύ μικρό και πραγματικό κύκλο μας.

Ζούμε στη φούσκα μας στην οποία χωράνε συγκεκριμένοι άνθρωποι. 
Με συγχωρείτε , δεν χωράτε όλοι.
Ζούμε στη φούσκα μας στην οποία χωράνε συγκεκριμένα λόγια-συγκεκριμένες εικόνες-συγκεκριμένοι διάλογοι κι από συγκεκριμένους ανθρώπους.

Οπότε ΝΑΙ.
Μερικές φορές θα τινάξουμε τη μπούκλα και δε θα πούμε απλά ''ΔΕΝ ΜΕ ΑΦΟΡΑ'' , αλλά θα το νιώθουμε κιόλας.


Καλημέρα αγαπημένοι μου!
Σήμερα έβγαλε ήλιο κι εγώ σεληνιάζομαι στον ήλιο.
 Οξύμωρο,αλλά συμβαίνει.

Έστω χ το ζητούμενο

Αναρωτιέμαι πόση είναι τελικά αυτή η δύναμη που έχουμε μέσα μας.
Αναρωτιέμαι αν αυτή η δύναμη έχει αρχή και τέλος , αν σχετίζεται με τα όριά μας κι αν μπορεί να φτάσει στο μηδέν. 
Κι έστω ν οι φορές που 'πέφτει' κάποιος και ν+1 οι φορές που σηκώνεται, αυτό το ν σε τι σύνολο αριθμών ανήκει; Να ποντάρουμε στο άπειρο ή δεν είμαστε και σίγουροι;
Εγώ όταν την είχα ρωτήσει την κυριούλα μου είπε να ποντάρουμε στο άπειρο.
Και μετά κατάλαβα ότι η σιγουριά της στηρίζεται στο γεγονός ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή πέρα από το άπειρο.
Ακόμα κι αν έχεις νιώσει ο πιο δυνατός άνθρωπος στον κόσμο έρχονται και οι στιγμές που ''υποτροπιάζεις'' για να το πω και επιστημονικά αφού είμαι μια επιστημόνισσα.
Διότι όπως λένε και στο χωριό μου η ζωή είναι γεμάτη up's and down's.
Όλο και κάποιο δυνατό χτύπημα θα βρεθεί στο δρόμο σου και θα σε ρίξει στα down's σου.
Ακόμα και η Δέσποινα Καμπούρη που είναι μια σελέμπριτι-μια κοσμικιά παραδέχθηκε στο Γιώργο και τη Φαίη σήμερα το πρωί ότι υπάρχουν στιγμές που νιώθει εντελώς χάλια στη ζωή της.
Οπότε τελικά δεν υπάρχουν super ήρωες με super δυνάμεις ακόμα κι αν όλοι γύρω σου βγαίνουν έξω φορώντας ένα χαμόγελο.

Παρ'όλα αυτά όταν πέφτεις,  πέφτεις με τη μούρη στο πάτωμα και το μόνο που βλέπεις είναι το πλακάκι,ένα μπισκοτάκι που έπεσε χθες και 3 τρίχες επειδή πριν χτενιζόσουν. Αν θέλεις να σηκωθείς πρέπει να γυρίσεις το κεφάλι και να κοιτάξεις στο ταβάνι, για να δεις ότι η δύναμη τελικά σου χει πετάξει ένα σκοινί για να το πιάσεις και να ανέβεις.
Και μη μου μπερδέψετε το ταβάνι με τον ουρανό ,τη δύναμη με τον Θεό  και το σκοινί με καμιά προσευχή. Δεν θα θελα - φχαριστώ.

Μη διαβάσεις αυτό το άρθρο - είναι γεμάτο στερεότυπες εκφράσεις και κλισέ.

Οι ειδήσεις θανάτου είναι ένα καλό χαστούκι για όλους εμάς που ξεχνάμε πολύ εύκολα πόσο μικρή είναι η ζωή.
Πολύ μικρή για να κάνεις τη στεναχώρια πρωταγωνιστή της.
Πολύ μικρή για να περιτριγυρίζεσαι από ανθρώπους που σε πληγώνουν.
Πολύ μικρή για να ανέχεσαι ανεξέλεγκτα καταστάσεις.
Πολύ μικρή για να μην διεκδικείς αυτό που θες.
Πολύ μικρή για να μην παλεύεις για τα όνειρά σου.
Πολύ μικρή για να μη λες αυτά που νιώθεις.
Πολύ μικρή για να μη νιώθεις αυτά που λες.
Πολύ μικρή για να μην πράττεις.
Πολύ μικρή για να μην προχωράς μπροστά.
Πολύ μικρή για να βλέπεις μόνο εμπόδια.
Πολύ μικρή για να κάνεις τον εγωισμό σου πρωταγωνιστή.
Πολύ μικρή για να είσαι κάποιος άλλος πέρα από τον εαυτό σου.
Πολύ μικρή για να υποκρίνεσαι.
Πολύ μικρή για να μην ρισκάρεις.
Πολύ μικρή για να μην κυνηγάς τις καταστάσεις που σχηματίζουν χαμόγελο στα χείλη σου.
Πολύ μικρή για να ανέχεσαι καταστάσεις που σχηματίζουν δάκρυα στα μάτια σου.
Πολύ μικρή για να μην δοκιμάζεις νέα πράγματα.
Πολύ μικρή για να έχεις απωθημένα.
Πολύ μικρή για να φοβάσαι.
Πολύ μικρή για να λυπάσαι.
Πολύ μικρή για να ναι θλιβερή μωρό μου.

Στου Δαρβίνου την ταβέρνα, βάλε μου κρασί και κέρνα.

Διαβάζω φράσεις που έχουν πει γνωστοί άνθρωποι και εμπνέομαι.
Πρόσφατα διάβασα κάτι που είπε ο Noel Coward 

“It's discouraging to think how many people are shocked by honesty and how few by deceit.”

κι αναρωτιέμαι εγώ με τη σειρά μου, σε ποια φάση της εξέλιξής μας χάσαμε την ικανότητα του να είμαστε ειλικρινείς;
Σε ποια φάση της εξέλιξής μας γίναμε τόσο δειλοί ώστε όχι απλά να μην είμαστε ειλικρινείς αλλά να μην αντέχουμε και την ειλικρίνεια των άλλων;
Ποιος φταίει τελικά για το γονίδιο της ειλικρίνειας που χάθηκε με τα χρόνια;
Αυτός που είναι πολύ δειλός για να είναι ειλικρινής και σερβίρει το ψέμα ή αυτός που είναι αρκετά δειλός ώστε να δεχτεί ένα ψέμα και να μην απαιτήσει την ειλικρίνεια;
Ποιος από τους δυο δεν έχει τα guts- που λένε και στο χωριό μου.
Μάλλον και οι δυο βοήθησαν στο να διαδοθεί αυτή η κακιά συνήθεια.

Ας αφήσουμε την ειλικρίνεια στους πραγματικά θαρραλέους λοιπόν.
Ας αφήσουμε την ειλικρίνεια και πολλά άλλα, στους πραγματικά θαρραλέους.
Τουλάχιστον αυτοί βγαίνουν κερδισμένοι-τα βράδια που ξαπλώνουν κοιμούνται με τη συνείδησή τους καθαρή.


Καν'το

Κάποια πράγματα εξηγούνται, κάποια άλλα όχι.
Έχουμε κάνει την τρίχα τριχιά εδώ μέσα.
Ψάχνουμε να βρούμε πού είναι ο Αλέξης πίσω από τις λέξεις.
Αλλά παντού υπάρχει και μια εξαίρεση.
Κι είναι εξαίρεση εκείνη η κατάσταση στην οποία δεν χωρούσε κανένας έλεγχος.
Μια κατάσταση γεμάτη εσωτερικές παρορμήσεις.
Παρόρμηση....παρόρμηση.. έντονη και ισχυρή τάση που αισθάνεται κάποιος για την εκτέλεση μιας συγκεκριμένης πράξης.
Ούτε μια σταγόνα λογικής δεν κρύβει ο ορισμός.
Μόνο μια έντονη και μια ισχυρή τάση.
Υποσυνείδητη ή ενσυνείδητη. Λεπτή η διαφορά στην περίπτωση αυτή.
Μια τάση.
Μια τάση που σε έσπρωχνε στην εκτέλεση της πράξης.
Ήσουν πολύ απασχολημένος με την εκτέλεση που δεν είχες χρόνο να σκεφτείς το πριν και το μετά.
Σκεφτόσουν μόνο το τώρα. Μόνο τη στιγμή.
Παρόρμηση.
Πόσες άλλες λέξεις κρύβει αυτή η λέξη μέσα της;
Πάντως δεν κρύβει δεύτερες σκέψεις.
Η σκέψη είναι μία και κατακλύζει τον εγκέφαλο. ''Καν'το''