Η αβάσταχτη ελαφρότητα της αλήθειας

Η αλήθεια είναι μπροστά στα μάτια μας.Πάντοτε μπροστά στα μάτια μας.
Αλλά καμιά φορά αρνούμαστε πεισματικά να την κοιτάξουμε.
Ίσως είναι θέμα δύναμης κι αδυναμίας, ίσως θέμα ωριμότητας κι ανωριμότητας.
Ίσως δεν είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε αυτά που κουβαλάει μαζί της μια αλήθεια.
Γιατί το ψέμα έχει αρχή και τέλος. Όσο και να το τραβήξεις έρχεται κάποια στιγμή και χτυπάει σε αδιέξοδο το οποίο έχει χτιστεί απ'την αλήθεια.
Ενώ η αλήθεια είναι ποτάμι. Δημιουργείται από μικρότερα ποταμάκια και καταλήγει να κάνει νέες διακλαδώσεις. Χωρίς να χτυπάει σε κάνενα αδιέξοδο. Εμπόδια βρίσκει πολλά μα πάντα τα ξεπερνάει, αργά ή γρήγορα.
Όσο δύσκολο και να είναι όμως, κάποια στιγμή πρέπει να τα ανοίξεις τα μάτια σου και να την αντιμετωπίσεις.
Μου θυμίζεις τα μικρά παιδιά που νομίζουν ότι κάτι είδαν στο σκοτάδι, φτιάχνουν σενάρια με το μυαλό τους, κλείνουν τα μάτια τους και σκεπάζονται μέχρι πάνω και περιμένουν να ξημερώσει.
Μα εσύ δεν είσαι μικρό παιδί. Εσύ πρέπει να ανοίξεις το φως και να δεις επιτέλους και μόνος σου ότι αυτά που έφτιαξες με το μυαλό σου δεν υπάρχουν. Ούτε μάγισσες, ούτε φαντάσματα, ούτε σκιές, ούτε τίποτα. Όλα ήταν δημιούργημα μιας καλπάζουσας φαντασίας.
Καλή κι η φαντασία, αρκεί να διοχετεύεται στη σωστή κατεύθυνση. Στο θέατρο, στον κινηματογράφο. Εκεί ανήκει η φαντασία. Και στο μυαλό των μικρών παιδιών.
Μα εσύ δεν είσαι μικρό παιδί.
Το ξέρω πως είναι δύσκολο. Το ξέρω πως φοβάσαι. Το ξέρω πως νιώθεις ότι δεν έχεις αυτή τη δύναμη μέσα σου και πως δεν θα την αποκτήσεις ποτέ. Ξέρω όμως ότι δεν έχεις και άλλη επιλογή. Ή θα κάνεις αυτό το άλμα ή θα παραμείνεις εγκλωβισμένος στα παιδικά σου παπούτσια. Μπορεί να είναι τα αγαπημένα σου, αλλά σε στενεύουν δεν το βλέπεις; Δεν το νιώθεις; Δεν πονάς;
Δεν είναι αναποφασιστικότητα.
Είναι φόβος.
Και στην τελική, ποια είναι η απειλή;

Πας καλά μωρέ;

Μερικές φορές ξεχνάμε τι έχει πραγματικά σημασία - what really matters που λένε και οι Άγγλοι.
Όχι για να θέσουμε προτεραιότητες. Άλλο αυτό.
Ξεχνάμε πού πρέπει πραγματικά να αφιερώνουμε ψυχική ενέργεια και σκέψη.
Ξεχνάμε με τι αξίζει πραγματικά να βασανίσουμε το μυαλό μας.
Ξεχνάμε τι αξίζει ένα κομμάτι από τον πολύτιμο χρόνο μας.
Μερικές φορές δεν βλέπουμε καν τον φαύλο κύκλο μέσα στον οποίο χορεύουμε.
Κι εκεί καμιά φορά ,αν είμαστε τυχεροί, βρίσκεται το κατάλληλο ερέθισμα για να μας ξυπνήσει.
Να μας φωνάξει
Τι κάνεις;
Γιατί το κάνεις αυτό;
Αξίζει; Μετράει; Μήπως υπάρχει κι η άλλη πλευρά του νομίσματος;
Γιατί καμιά φορά είναι δύσκολο να δεις αυτήν την άλλη πλευρά.
Σα να έγινε ο κόσμος ασπρόμαυρος, μα εσύ ξέμεινες στη μαύρη πλευρά.

Δεν αξίζουν όλοι οι άνθρωποι κομμάτι από τον χρόνο μας κι είναι κρίμα να στερούμε αυτό το κομμάτι από αυτούς που το έχουν κερδίσει με την αξία τους.
Δεν αξίζουν όλες οι καταστάσεις κομμάτι από τις σκέψεις μας κι είναι κρίμα να στερούμε αυτό το κομμάτι από τις καταστάσεις που μπορούν όντως να μας κάνουν να νιώσουμε όμορφα.

Το παρόν δεν είναι η καρέκλα που κάθεσαι για να σκεφτείς το μέλλον.
Το παρόν δεν είναι το αυτοκίνητο που θα σε πάει από την Κατερίνη στην Τρίπολη.
Το παρόν είναι το τικ και το τακ* που κάνει η καρδιά σου.

*λουπ-ντουπ :P

Αγάπη μου, δεν είναι αυτό που νομίζεις!

Αγάπη μου δεν είναι αυτό που φαίνεται. 
Δεν είναι κάθε άνθρωπος μονάχα αυτό που δείχνει. Κυρίως είναι αυτό που δε δείχνει. 
Δεν είναι υποκρισία, τουλάχιστον όχι πάντα. Είναι μια επιλογή.
Είναι αυτός ο σύντομος διάλογος του ''επ, γεια, τι λέει;'' ''καλά, εσύ;'' ''καλά, τα λέμε''
Δεν πιάνεις τον κάθε γνωστό για να του αναλύσεις την ψυχοσύνθεσή σου. 
(δεν τον ενδιαφέρει στην τελική)
Ακόμα κι οι φίλοι έχουν τις διαβαθμίσεις τους. 
Δεν είναι υποκρισία. Είναι μια επιλογή.
Είναι θέμα εμπιστοσύνης.
Είναι και πόσο μάχεται κάποιος για να κατακτήσει ένα κομμάτι σου.
Είναι και πόσο νοιάζεσαι εσύ να κατακτήσεις ένα δικό του.
Είναι θέμα υπομονής, επιμονής, χρόνου, θέλησης, κι όλα αυτά.
Είναι να θες ν'ακούσεις κιόλας χωρίς διάθεση κριτή, αλλά ακροατή.

Σε διαβεβαιώ όμως, ούτε που πάει το μυαλό σου τι κρύβει ο κάθε άνθρωπος στην ψυχή του.

Παρεπιπτόντως , όλοι το πρωί στο λεωφορείο καθόμαστε αμίλητοι κι αγέλαστοι με τα ακουστικά στ'αυτιά και κοιτάμε μία εδώ και μία εκεί....φαντάζεσαι να άρχιζαν ξαφνικά οι σκέψεις μας να ακούγονται δυνατά σε όλο το λεωφορείο; 

Γούστο μου και καπέλο μου

Οι προθεσμίες στη ζωή μόνο άγχος δημιουργούν και λάθος αποφάσεις κρύβουν.
Άλλο η προθεσμία μιας εργασίας που σου έχει ανατεθεί κι άλλο η προθεσμία που γεννιέται από την κοινωνία.
Τι πάει να πει, μέχρι την τάδε ηλικία πρέπει να έχω κάνει αυτό κι αυτό; Ότι τι;
Ότι άμα δεν τα κάνεις τελείωσε η ζωή σου; Ότι άμα δεν τα κάνεις είσαι ανάπηρος; Ότι άμα δεν τα κάνεις είσαι μισός; αποτυχημένος; για λύπηση; Τι; Πείτε μου τι.
Ποιος είναι αυτός ο κριτής των πάντων που χωρίζει τις ζωές σε δεκαετίες και προκαθορίζει τι πρέπει να γίνει και πότε;
Μπορεί όταν είμαστε μικροί το μυαλό μας να είναι σφουγγάρι και να μάθαμε τα Αγγλικά εύκολα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να τα μάθουμε στα 20, στα 30, στα 40.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε την ανάγκη να μάθουμε Αγγλικά στα 50.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε την ικανότητα να μάθουμε Αγγλικά στα 50.
Δεν ξέρω αν είναι πιο δύσκολο. Δεν με νοιάζει αν είναι πιο δύσκολο.
Με νοιάζει το ότι δεν υπάρχει όριο στο δικαίωμά μου να έχω σε κάθε ηλικία επιθυμίες όλων των ειδών.
Ο άνθρωπος μπορεί να σπουδάζει για όσο θέλει.
Να διαβάσει ένα βιβλίο όποτε θέλει.
Να ερωτευτεί όποτε θέλει.
Να ταξιδέψει όποτε θέλει.
Να πλουτίσει τις γνώσεις του για όσο θέλει.
Να κάνει πλάκα όποτε θέλει.
Να γελάσει με την ψυχή του όποτε θέλει.
Να γίνει ρεζίλι δημοσίως όποτε θέλει.
Να κρατηθεί με το ταίρι του όποτε θέλει.
Στα 20, στα 30, στα 40, στα 50, στα 60, στα 70, στα 80, στα 90, στα 100
Τελειώνει μωρέ ποτέ η ζωή ; Όσο χτυπάει η καρδιά και δουλεύει το μυαλό είσαι ζωντανός!

Τα κοινωνικά πρότυπα μπορεί να γεννιούνται από ανθρώπινα μυαλά και να συντηρούνται από αυτά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι γεννιούνται από ΌΛΑ τα ανθρώπινα μυαλά σε αυτόν τον πλανήτη.

Όλη την ευτυχία αναζητούμε μωρέ.
Αλλά η ευτυχία για τον καθένα είναι κάτι διαφορετικό, τι δεν καταλαβαίνετε;

Εξαιρετικά αφιερωμένο 
στην Σούλα που είναι 32 και δεν έχει παντρευτεί  (η καημένη ας αυτοκτονήσει καλύτερα)
στην Καιτούλα που είναι 44 και ζει έναν κεραυνοβόλο έρωτα (σα δεν ντρέπεται η γριέτζο)
στον Κωστάκη που είναι 53 κι αποφάσισε να σπουδάσει (που πάει ο παππούς μωρέ)
στην Δώρα που είναι 62 και ξεκίνησε yoga (τι τη θέλει τη yoga το ερείπιο; )
στον Νικολάκη που είναι 74 και έκλεισε εισιτήρια για Θηβετ (δεν του φτάνει η πίεση , θέλει και Θηβέτ)
στην Ελενίτσα που είναι 80 και μαθαίνει να χορεύει βαλς (εδώ δεν μπορεί να πάρει τα πόδια της)

Φιλάκια