Είμαι κι εγώ ένοχη

Δεν θεωρώ τον εαυτό μου ικανό να γράψει άρθρα πολιτικού περιεχομένου και δεν θα προσπαθήσω. Ίσως δεν έχω τις απαραίτητες γνώσεις. Ίσως κάποτε μπορέσω να το κάνω κι αυτό.
Αλλά καλούμε αυτή τη στιγμή να ψηφίσω σε ένα δημοψήφισμα, όπως κλήθηκα πριν κάποιους μήνες να ψηφίσω στις εκλογές.

Γεννήθηκα το 1992, όταν η Ελλάδα διατηρούσε μια συγκεκριμένη κατάσταση κοινωνικά,πολιτικά, οικονομικά. Τότε ήμουν ένα τίποτα. Δεν ήμουν σε θέση να γνωρίζω, δεν ήμουν σε θέση να μάθω. Ήμουν αθώα. 
Τα χρόνια περνούσαν, οι κυβερνήσεις διαδέχονταν η μία την άλλη και τα γεγονότα έτρεχαν. Ακόμα ήμουν ένα τίποτα. Ήμουν αθώα.
Ως πότε όμως μπορώ να είμαι αθώα;
Ως πότε φταίνε οι άλλοι και όχι εγώ;
Ως πότε δεν είμαι υπεύθυνη για τίποτα;
Ως πότε μπορώ να κατηγορώ τους πάντες πέρα από τον εαυτό μου;

Η αφορμή για την ανάρτηση δεν είναι ούτε οι εκλογές, ούτε το δημοψήφισμα, ούτε τίποτα καινούριο. Είναι κάτι που είχε παρελθόν, έχει παρόν και φαίνεται να έχει μέλλον και πολύ ορθά περιέγραψε στο facebook του ο Yorgos Nanouris

Τρώμε ανεξέλεγκτα για μήνες και μετά προσπαθούμε να αδυνατίσουμε σε μια μέρα. Χωρίς να ματώσουμε καθόλου.
Δε ανοίγουμε βιβλίο όλο το χρόνο και μετά περιμένουμε να περάσουμε διαβάζοντας την τελευταία μέρα. Χωρίς να ματώσουμε καθόλου.
Τελειώνουμε το σχολείο και μετά τρέχουμε σε talentshow για να κάνουμε καριέρα σε ένα βράδυ. Χωρίς να ματώσουμε καθόλου.
Τα 'χουμε καταστρέψει όλα χρόνια τώρα και μετά θέλουμε να τη βγάλουμε καθαρή σε μια νύχτα. Χωρίς να ματώσουμε καθόλου.
Η άνοιξη είναι όντως ακριβή και ναι, για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά. Πολύ.

Είμαι ένοχη. 
Είμαι ένοχη για εκείνα που δεν φιλτράρισα καθώς προσπαθούσαν να εισχωρήσουν μέσα μου.
Είμαι ένοχη για εκείνα που τα θεωρούσα λάθος κι όμως τα υιοθέτησα.
Είμαι ένοχη για τις αλήθειες μου που δεν υπερασπίστηκα.
Είμαι ένοχη για την δειλία μου.
Είμαι ένοχη για την άγνοιά μου.
Είμαι κι εγώ ένοχη σε αυτό το έγκλημα.
Κι ίσως το παρελθόν να μην αλλάζει, αλλάζει όμως το μέλλον.

Στο κελί 33

Το πρόβλημα ξεκίνησε με μια εκπομπή της Άννας Δρούζα με θέμα φαντάσματα,μεταφυσική, κτλ. Από εκείνη τη μέρα και για πολύ καιρό έχασα τον ύπνο μου, διότι ήμουν πολύ μικρή για να το διαχειριστώ με λογική.
Από εκείνη τη μέρα και για πολλές μέρες (ή καλύτερα νύχτες) έχασα την ελευθερία μου. Τα βράδια ήταν γολγοθάς μέχρι να κοιμηθώ, η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή όταν τύχαινε να μείνω για λίγο μόνη το βράδυ, κάθε ήχος σήμαινε Κάσπερ.
Μέχρι που πέρασε ο καιρός κι όλο αυτό ξεθώριασε.
Βέβαια δεν είχε φύγει για πάντα.
Έφυγε για πάντα, όταν μεγάλωσα αρκετά για να καταλάβω ότι τα τέρατα δεν κρύβονται κάτω από το κρεβάτι, αλλά υπάρχουν παντού γύρω μας και λέγονται άνθρωποι.
Αλλά όταν μεγάλωσα αρκετά και έπαψε να με απασχολεί η μεταφυσική , έμεινε χώρος στο κεφάλι μου για να σκεφτώ ότι δεν είμαι ελεύθερη και ίσως να μην καταφέρω να είμαι ποτέ εξ ολοκλήρου.
Κι η ελευθερία την οποία λησμονώ, είναι μια ελευθερία που δεν μου την στέρησε κανείς, παρά μόνο εγώ στον εαυτό μου.

Είμαι δέσμια των φόβων μου.
Είμαι δέσμια των ανασφαλειών μου.
Είμαι δέσμια των αναμνήσεών μου.
Είμαι δέσμια των εμπειριών μου.
Είμαι δέσμια των κόμπλεξ μου.
Είμαι δέσμια των αποτυχιών μου.
Είμαι δέσμια των επιτυχιών μου.
Είμαι δέσμια των αδυναμιών μου.
Είμαι δέσμια των λαθών μου.

Πρέπει καθημερινά να παλεύω με τον ίδιο μου τον εαυτό για να λύνω τα δεσμά μου, μήπως και καταφέρω να αγγίξω λίγο περισσότερο την ελευθερία μου.

Ίσως την ελευθερία που νομίζεις πως κάποιοι άλλοι στην στερούν, να την στερείς εσύ από τον ίδιο σου τον εαυτό.
Σου πέρασε αυτό απ'το μυαλό;

Σπασμένε Καρπε Ντιεμ

Σε έναν κόσμο γεμάτο εικόνες με βαθυστόχαστα δίστιχα επιτρέπεται να είσαι απογοητευμένος;
Επιτρέπεται να είσαι λυπημένος;
Επιτρέπεται να κάνεις πισωγυρίσματα;
Επιτρέπεται να νιώσεις αδύναμος;
Επιτρέπεται να μένεις στάσιμος;
Επιτρέπεται να δακρύζεις;
Επιτρέπεται να φοβάσαι;
Επιτρέπεται να τα παρατάς;
Επιτρέπεται να νιώθεις λίγος;
Επιτρέπεται να αποτύχεις;
Επιτρέπεται να πονάς;
1. Επιτρέπεται να πέσεις;
2.(Επιβάλλεται να σηκωθείς.)

Ανερέθιστη περίοδος

Μερικοί άνθρωποι , όταν συμβεί κάτι που τους πληγώνει, δεν το κοιτάνε απευθείας κατάματα, παρά το βάζουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους και κάνουν ό,τι δεν συνέβη.
Λένε δεν πειράζει, δεν με πόνεσε.
Λένε σιγά τ'αυγά, δεν είναι δα και τόσο σημαντικό.
Λένε δεν πονάω τόσο εύκολα εγώ, δεν είμαι τόσο ευαίσθητος.
Λένε, περσινά ξινά σταφύλια.
Μαζεύουν τις πληγές μία προς μία, τις αποδυναμώνουν , τις ονομάζουν μη σημαντικές, τις βαφτίζουν αστείες, τις τοποθετούν στα υπόγεια και προσπαθούν να πείσουν τον εαυτό τους ότι τίποτα δεν τους αγγίζει αυτούς.
Μα αυτές, εκεί που είναι μαζεμένες όλες στο υπόγειο, ενώνονται και φτιάχνουν μία μεγάλη που είναι πιο δυνατή και πιο βαριά.
Κι αυτή ,περιμένει υπομονετικά στο υπόγειο εκείνο το ερέθισμα που θα ξεχειλίσει το ποτήρι.
Μία μία μαζεύονται οι σταγόνες στο ποτήρι, αργά και σιωπηλά, δίνοντας την ψευδαίσθηση πως ο χρόνος που χρειάζεται για να ξεχειλίσει είναι απεριόριστος.
Μα τα περιθώρια στενεύουν κι η ψυχή διαμαρτύρεται και θέλει ν'αδειάσει.
Άλλοτε το νερό βγαίνει με τη μορφή του, βουβά.
Άλλοτε γίνεται ήχος και κάνει σαματά.
Άλλοτε γίνεται δύναμη και φτιάχνει λέξεις.
Άλλοτε δεν βρίσκει έξοδο και μένει μέσα και πνίγει τον αφέντη.

Έτσι καταλαβαίνουν πως αυτό που τόσο καιρό έκαναν πως δεν υπάρχει, είναι
εκεί.
Είναι σημαντικό, είναι μεγάλο, είναι έντονο και πονάει.
Όσο κάνουν ότι δεν υπάρχει, τόσο αυτό δυναμώνει.
Είναι κομμάτι του εαυτού τους και οφείλουν να το αποδεχτούν.
Πώς να ξεφύγουν από κάτι που είναι μέσα τους άλλωστε.