Μη μιλάς, δεν είναι απαραίτητο

Θα ξεκινήσω κάπως ανορθόδοξα, αλλά δεν έχει σημασία.
Προχτές, είδα την ταινία BABEL. Δεν ξέρω αν η πειρατεία σκοτώνει τον κινηματογράφο ή τα videoclub, αλλά εγώ την είδα σε ένα ξένο site online, ελπίζω όμως να μην με πιάσει ο θείος σας που δουλεύει στη δίωξη. Εφόσον το site ήταν ξένο, δεν θα είχε ελληνικούς υπότιτλους.
Άρχισε η ταινία με μια οικογένεια - που τελικά από ότι είδα ήταν στο Μαρόκο - και μίλαγε στη γλώσσα της. Υπότιτλοι αγγλικοί πουθενά. Εντάξει, λέω, μπορεί να βγάλει σε λίγο (tea στο διάολο). 
Δεν έβγαλε ούτε μετά. Οπότε είχα τη φαεινή ιδέα (όπως διαπίστωσα googlάρωντας αργότερα δεν την είχα μόνο εγώ την ιδέα) ότι το ''χωρίς υπότιτλους'' ήταν άποψη και είχε λογική δεδομένου ότι η ταινία λεγόταν BABEL. Άκουσα μαροκινά , ισπανικά, γιαπωνέζικα και προφανώς δεν καταλάβαινα τι λένε.
ΩΣΤΟΣΟ, τελείωσε η ταινία και είχα καταλάβει ΤΑ ΠΑΝΤΑ, με κάποιες λεπτομέρειες μόνο να μου έχουν ξεφύγει.
Πού θέλω να καταλήξω; δεν ξέρω.
Ίσως στο ότι η γλώσσα είναι ένα μέσο για να εξηγήσεις τι νιώθεις , αλλά δεν είναι πάντα αναγκαίο κι αρκετό.
Κατάλαβα τι νιώθει ο καθένας τους στην ταινία όχι επειδή μου το είπε, αλλά γιατί μου το έδειξε.
Εδώ θέλω να καταλήξω μάλλον. 
Στο Κατάλαβα τι νιώθει ο καθένας όχι επειδή μου το είπε, αλλά γιατί μου το έδειξε.
Γιατί αν υπάρχει κάτι που περιέχει μια αυταπόδεικτη αλήθεια είναι οι πράξεις. 
Όλα τα υπόλοιπα είναι γλυκό νερατζάκι. 
Μα αλίμονο αν χορταίναμε με λίγο νερατζάκι.

Πότε το ξεπερνάτε το σύνδρομο της Disney είπαμε; 

Μεγάλες προσδοκίες

Ο μοναδικός εύκολος τρόπος με τον οποίο μπορούμε να αντιληφθούμε αυτόν τον κόσμο είναι μέσα από τα δικά μας μάτια.
Ο μοναδικός τρόπος για να ερμηνεύουμε τη συμπεριφορά κάποιου άλλου ανθρώπου είναι με βάση την δική μας κρίση, με βάση του τι θεωρούμε εμείς λογικό αλλά και με βάση του τι θα κάναμε εμείς στη θέση του.
Ενίοτε μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας με άλλους ανθρώπους για να δούμε πώς ερμηνεύει τον κόσμο μια άλλη ψυχή, πώς βλέπουν την πραγματικότητα δύο άλλα μάτια - χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι εύκολο να αντιληφθούμε και να χωνέψουμε το τι βλέπουν αυτά τα άλλα μάτια.
Η προσωπική μας κρίση όμως είναι αρκετά δεσμευτική.
Η υποκειμενικότητα μας μπορεί να γίνει μια τεράστια παγίδα για εμάς τους ίδιους.
Κάπου εκεί μέσα στην υποκειμενικότητα ,γεννιούνται και οι μεγάλες προσδοκίες.
Καθρεφτίζουμε τον εαυτό μας στους άλλους ανθρώπους εντελώς αυθαίρετα και σχεδιάζουμε τις κινήσεις τους αλγοριθμικά με βάση τα δεδομένα που θα προέκυπταν από τις δικές μας προσωπικές αποφάσεις.
Μετατρέπουμε ασυναίσθητα τους ανθρώπους γύρω μας σε μαριονέτες  και τους κινούμε προς την δική μας λογική.
Θεωρούμε ότι το να κάνει η μαριονέτα μας ένα βήμα αριστερά και δύο δεξιά είναι η πιο λογική απόφαση, παρ'όλο που είναι η πιο λογική δική μας απόφαση.
Προσδίδουμε καθολικότητα στην προσωπική μας λογική και θεωρούμε εντελώς εγωιστικά και αυθαίρετα πως όλοι γύρω μας πρέπει να φέρονται όπως εμείς και πως κάθε παρεκκλίνουσα συμπεριφορά δεν εμπίπτει στο διαφορετικό αλλά στο παράλογο και το αφύσικο.
Δεν μιλάω για παραβατική συμπεριφορά , για νομοταγείς ή μη πολίτες.
Μιλάω για πιο απλά, καθημερινά γεγονότα που χρωματίζουν την καθημερινότητά μας.
Μιλάω για αυθαίρετες προσδοκίες που οδηγούν σε δυνατές απογοητεύσεις.
Μιλάω για προσδοκίες πάνω στις οποίες χτίζονται τα τέλεια σενάρια.
Μιλάω για προσδοκίες που γεννιούνται από το Εγώ μας, χωρίς απαραίτητα αυτού του είδους ο εγωισμός να συνδέεται με κακία και εγωκεντρισμό.
Μιλάω για το πόσο εύκολα ο ίδιος μας ο Εαυτός μπορεί να μας φυλακίζει σε ένα μονοπάτι και να μην μας αφήνει να δούμε πέρα από αυτό.
Μιλάω για το πόσο εύκολο ερμηνεύουμε συμπεριφορές με βάση τις δικές μας αρχές και τα δικά μας βιώματα και πόσο εύκολα αυτοχριζόμαστε μελλοντολόγοι.
Μιλάω για προσδοκίες που θεωρητικά ακυρώνουν την βούληση ενός άλλου ατόμου.
Μιλάω για φαντασία, παραμύθια και ποπ κορν.