5 λεπτά ακόμα

5 λεπτά ακόμα λέγαμε στην μάνα μας όταν μας ξυπνούσε για το σχολείο.
Κάπως έτσι συνηθίσαμε να ζητάμε 5 λεπτά ακόμα, όχι μόνο ύπνου.
5 λεπτά ακόμα από σχέσεις τοξικές.
5 λεπτά ακόμα από καταστάσεις τελειωμένες.
5 λεπτά ακόμα από συνήθειες που μας πνίγουν.
Αναβολή στην αναβολή τα 5 λεπτά έγιναν μήνες κι εμείς δεν ξυπνούσαμε με τίποτα.
Κι όσο βουλιάζαμε στο κρεβάτι, τόσο πιο δύσκολο γινόταν το να ξυπνήσουμε.
Μερικές φορές εμφανιζόταν κάποιος να μας κουνήσει μπας και ξυπνήσουμε.
Άλλοι μας κούνησαν γλυκά, άλλοι μας φώναξαν, άλλοι μας κοίταζαν ενώ κοιμόμασταν και παρακαλούσαν να ανοίξουμε τα μάτια μας.
Μας εμείς σφίγγαμε το μαξιλάρι, αλλάζαμε πλευρό και βυθιζόμασταν στα όνειρά μας.
Αλλά μία ήταν η λύση για να ξυπνήσουμε.
Έπρεπε να χορτάσουμε τον ύπνο.
Να μην μπορούμε να κοιμηθούμε άλλο.
Έπρεπε να νιώσουμε μόνοι μας ότι φτάνει πια.
Έπρεπε ο ίδιος μας ο οργανισμός να αποφασίσει ότι δεν θέλει 5 λεπτά ακόμα.

Κι η αναβολή έγινε απενεργοποίηση.
Ας χουζουρέψουμε λίγο ελπίζοντας ότι δεν θα αποκοιμηθούμε ξανά.
Χορτάσαμε, δεν χορτάσαμε;
Έτσι δεν είπαμε;

Τα αντίο

Τα αληθινά αντίο δεν ειπώθηκαν ποτέ.
Δεν είχαν δράματα και κλάματα.
Δεν είχαν στιχάκια και στόματα γεμάτα υποσχέσεις.
Δεν είχαν τελευταίες αγκαλιές και τελευταία φιλιά.
Τα αληθινά αντίο έμειναν να ταξιδεύουν ελεύθερα στο άπειρο.
Ήταν κοινή απόφαση , κοινό μυστικό.
Γεννήθηκαν ταυτόχρονα σε δύο μυαλά κι έμειναν για πάντα εκεί.
Δεν έκλεισαν την πόρτα πίσω τους.
Δεν έκαναν θόρυβο, δεν είχαν λάμψη.
Τα αληθινά αντίο δεν έχουν γεύση, δεν έχουν χρώμα.
Δεν έχουν δικιά τους μελωδία.
Δεν δημιουργούν αναμνήσεις.
Δεν αποτυπώνονται για πάντα.
Δεν είσαι σίγουρος για την αλήθεια τους μέχρι το τέλος,
μα η εκκωφαντική τους σιωπή διαλύει τις αμφιβολίες σου.


Ερμηνεία

Δεν έχει σημασία να μετρήσεις τα σωστά και τα λάθη.
Δεν έχει σημασία να απολογηθείς, να εξηγήσεις, να αναλύσεις.
Δεν έχει σημασία να ακούσεις για να μάθεις, ούτε να δεις για να καταλάβεις.
Όλα φαίνονται μπροστά σου να περνάνε και να δίνουν τη δική τους εκδοχή.
Και τρέχουν και πάνε.
Και σταματάνε και σε κοιτάνε.
Και σου φωνάζουν και γελάνε.
Μα το μόνο που έχει σημασία είναι η παύση.
Αυτό το διάλειμμα απ'την φασαρία.
Αυτό το σταμάτημα του χρόνου.
Αυτή η αδράνεια.
Τι νόημα έχει να εξηγηθούν τα ανεξήγητα.
Τι νόημα έχει να κατανοήσεις, να καταλάβεις και να ξεκαθαρίσεις.
Αφού χτενίζεις τα μαλλιά σου και ο ύπνος σου είναι αρκετός για να τα ανακατέψει.
Κι εσύ χτενίζεις κι αυτά μονίμως μπλεγμένα.
Σα να παίζουν με την υπομονή σου.
Ενίοτε διψάς για τα μη ειπωμένα.
Για τα άγραφα.
Γι'αυτά που φτάσανε στα χείλη και σταμάτησαν το ταξίδι εκεί.
Γι'αυτά που γεννήθηκαν κι έμειναν στη σκέψη.
Για όλα τα ψέμματα που δέχτηκες.
Για κάθε αλήθεια που έκρυψες.
Για τα λόγια τα γεμάτα αλλά και τα άδεια.
Να ξεδιψάσεις την ακόρεστη ψυχή σου.
Κι ενίοτε διψάς για το λίγο.
Για τα όρια.
Για τα μη και τα όχι.
Για τα δεν πρέπει, δεν είναι σωστό.
Για τα εντάξει, για τα ίσως, για τα ναι και τα θα.
Για τα δεν πειράζει.
Και λέει το στόμα και τα μάτια αναιρούν, γιατί ο καθρέφτης της ψυχής δεν έσπασε ακόμα.
Και τι νόημα έχει;
Οι συζητήσεις γράφτηκαν σε χαρτιά που μπήκαν στα συρτάρια.
Οι διάλογοι παίχτηκαν στο θέατρο και χειροκροτήθηκαν.
Κι αυτό που μένει είναι μια παύση.

Μια σιωπή γραμμένη στο χαρτί που δεν ειπώθηκε ποτέ κι όμως είναι πιο εκκωφαντική κι απ'την ίδια τη μελωδία που προηγήθηκε.


Πσαιβδεσθισυ

Υπάρχει ένα ενδιάμεσο στάδιο μεταξύ αλήθειας και ψέματος. 
Ένα ενδιάμεσο στάδιο που το χτίζουμε καμιά φορά άθελά μας, για να κάνει το ταξίδι προς την πραγματικότητα πιο υποφερτό.
Το στάδιο της ψευδαίσθησης.
Συνειδητοποιήσαμε την ύπαρξη του ψέματος, αλλά η αλήθεια ήταν πολύ βαριά για να τη σηκώσουμε κατευθείαν στην πλάτη μας.
Μαγέψαμε το ίδιο μας το μυαλό και φτιάξαμε ένα σενάριο.
Ένα σενάριο που ναι μεν μας βολεύει, αλλά ξέρουμε κι ότι δεν ισχύει.
Ένα σενάριο που κάνει τις δύσκολες στιγμές πιο εύκολες.
Μα η ψευδαίσθηση για να χτιστεί θέλει κατάλληλες συνθήκες.
Δεν υπάρχει πάντα ενδιάμεσο στάδιο.
Όταν οι συνθήκες αλλάξουν, η ψευδαίσθηση θα γκρεμιστεί απ'τα θεμέλια.
Τότε θα πρέπει να κοιτάξεις την αλήθεια στα μάτια.
Είναι τελικά πιο υποφερτή;
Σε βοήθησε η ψευδαίσθηση που έχτισε το ίδιο σου το μυαλό;
Μου θυμίζει κάτι έντονα όνειρα που ξυπνάς και νομίζεις ότι αυτά που συνέβησαν στο όνειρο είναι πραγματικότητα και βιώνεις το υπόλοιπο της ημέρας κουβαλώντας σαν δεδομένα τα γεγονότα ενός ονείρου. 
Δεν σε κατηγορώ.
Όντως, η πραγματικότητα καμιά φορά είναι too much για να την κουβαλήσεις ολόκληρη με τη μία. 
Θες να πάρεις την ανάσα σου, να νιώσεις πιο δυνατός κι ύστερα να είσαι έτοιμος να τα βάλεις όλα σε μια σειρά.


Προς το παρόν, το στυλό στο πάτωμα κι η βρύση να στάζει.

Θα βρέξει; γιατί έχω απλωμένα

Τον Σεπτέμβρη είχαμε πάει στη συναυλία του Ludovico Einaudi στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού. Είχαμε μία αγωνία μήπως βρέξει, γιατί κοιτούσαμε συνέχεια τον ουρανό και βλέπαμε κάτι συννεφάρες ΝΑ . Από την αρχή της συναυλίας τα σύννεφα δεν έλεγαν να φύγουν, μα την Παναγία. 
Ξεκίνησε ο λεβεντάκος να παίζει το αγαπημένο μου κομμάτι.
Σεληνιάζομαι. 
Το σύννεφο από πάνω.
Η στιγμή μοναδική.
Είχαμε για φώτα τα αστέρια, είχαμε θερμοκρασία δροσερή, είχαμε απόλυτη ησυχία από το ακροατήριο, είχαμε μαξιλαράκι για να μην πονέσει ο κώλος μας, είχαμε τον πιανίστα - ο καθένας για την πάρτη του, είχαμε πιάνο με ουρά.
Γενικά τα είχαμε όλα.
Το σύννεφο όμως από πάνω.
Τα ενδεχόμενα ήταν δύο.
Ή θα ξεκινούσε η βροχή ή δεν θα ξεκινούσε.
Αν ξεκινούσε θα κατέστρεφε τα πάντα, αν δεν ξεκινούσε θα γεννιόταν ένα θαύμα.
Και δεν ξεκίνησε. 
Παιδιά, μα το Θεό δεν έβρεξε κι ας ήμουν κι εγώ στο κοινό.
Πού θέλω να καταλήξω;
Θέλω να καταλήξω στο εξής.
Ότι μερικές φορές όλα στηρίζονται στις συνθήκες που επικρατούν.
Όλα στηρίζονται στο σύννεφο που κάθεται από πάνω σου.
Ή θα βρέξει και θα τα καταστρέψει όλα, ή δεν θα βρέξει και θα γεννηθεί ένα θαύμα.

Μη μου αρχίσετε τώρα μαλακίες του τύπου 
'Life isn't about waiting for the storm to pass...It's about learning to dance in the rain.'

Αυτά να τα βάλετε εξώφυλλο στο facebook.
Άιντε , να πούμε.


Η Ελπίδα η τραγουδίστρια

Σκεφτόμουν για πολύ καιρό τι διαφορά έχουν τα παραμύθια που μας διάβαζαν από την πραγματική ζωή.
Αρχικά νόμιζα ότι οι ήρωες δεν έβρισκαν κανένα εμπόδιο στο διάβα τους και πως όλα πήγαιναν όπως τα θέλουν κάτι που στην πραγματική ζωή δεν υπάρχει. 
Μετά όμως συνειδητοποίησα ότι ακόμα και στα παραμύθια υπήρχαν εμπόδια, αδικία, ανατροπές και δυσκολίες. 
Αυτό που τα έκανε παραμύθια είναι το γεγονός ότι με κάποιον μαγικό τρόπο, όλα έπαιρναν τελικά την τροπή που έπρεπε να έχουν εξ αρχής. 
Μαζί με την κακιά μάγισσα υπήρχε και μια καλή που έλυνε τα μάγια, μαζί με το κακό φίλτρο υπήρχε κι ένα καλό που το εξουδετέρωνε. 
Υπήρχε πάντα αυτή η ανώτερη δύναμη που ερχόταν να αποδώσει δικαιοσύνη και να μοιράσει στον καθένα το χαρτί που έπρεπε να έχει εξ αρχής.
Όλα ήταν δομημένα έτσι ώστε να έρθει το happy end, να ζήσουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
Αυτό λείπει από την πραγματική ζωή.
Δεν υπάρχει η βεβαιότητα ότι στο τέλος όλα θα πάνε καλά.
Δεν υπάρχει κανένα σύμπαν να συνωμοτεί υπέρ σου.
Δεν υπάρχει κανείς που να αποκαθιστά τις αδικίες.
Δεν υπάρχει πάντα η ανατροπή που θα φέρει το happy end.
Δεν υπάρχει κάποια εγγύηση πως κάτι καλό σε περιμένει στην επόμενη γωνία.
Υπάρχει ένα ''μπορεί''
Υπάρχει ένα 'ίσως''
Κανένας μηχανισμός δεν δουλεύει μόνο για πάρτη σου.
Γιατί δεν είσαι μόνος σου.
Γιατί το δικό σου καλό μπορεί να είναι κακό για κάποιον άλλον και το αντίστροφο.
Οπότε όλα είναι τόσο τυχαία. 
Κι αν σου ήρθαν 10 αναποδιές κανείς δεν σου λέει πως δεν θα έρθει και μια 11η.
Κι αν σου ήρθαν 10 επιτυχίες κανείς δεν σου λέει πως θα έρθει και μια 11η.
Δεν υπάρχει σειρά, δεν υπάρχει συνέχεια, δεν υπάρχει λογική.
Δεν τριτώνει το κακό και μετά την γλιτώνεις.

What is normal for the spider, is chaos for the fly

Υπάρχει μόνο η ελπίδα
Η ελπίδα πως όλα θα πάνε καλά, η ελπίδα πως το σύμπαν θα μιλήσει και για σένα, η ελπίδα πως θα δικαιωθείς, η ελπίδα πως θα έρθει μια ανατροπή που θα φέρει το happy end, η ελπίδα πως στην επόμενη γωνία υπάρχει κάτι καλό φτάνει να συνεχίσεις να περπατάς.
Αυτό σε κάνει να περπατάς, η ελπίδα.