Η συνταγή για την ευτυχία: ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΠΡΙΝ ΤΟ ΚΑΤΕΒΑΣΟΥΝ!!1!!!!!!11

Ο καθένας μας έχει ένα δικό του αγαπημένο φαγητό.
Ας πάρουμε για παράδειγμα τις φακές. Ναι ναι τις φακές.
Για άλλους είναι εντελώς αδιάφορο, μα για κάποιους είναι αγαπημένο.
Σίγουρα 1-2 φορές τη βδομάδα θα το φάνε. Αν δεν το φάνε θα τους λείψει. Αν τους λείψει θα στεναχωρηθούν.
Κυκλοφορούν πολλές συνταγές για φακές, αλλά ο καθένας έχει βρει τον δικό του τρόπο να τις φτιάχνει. Έτσι-όπως-του-αρέσουν.

Γιατί βάζουμε την κατσαρόλα με το νερό στο μάτι χωρίς να ρίξουμε μέσα τις φακές και να ανάψουμε την κουζίνα;
Πιο βασικό όμως; γιατί μετά από μια ώρα πηγαίνουμε πεινασμένοι να δούμε αν είναι έτοιμες;


Μικρό διάλειμμα για διαφημίσεις.
Τα λέμε.

Το μυαλό μάς πάει μέχρι εκεί που αντέχουμε

Αν δοκιμάσεις να ξεκινήσεις jogging και είσαι αρχάριος στην αρχή θα αντέξεις κάποια λεπτά. Μετά από αυτά τα λεπτά ο οργανισμός σου θα αρχίσει να αντιδράει. Η αναπνοή θα γίνει πιο δύσκολη, τα πόδια σου θα αρχίσουν να σε πονάνε, μπορεί να ζαλιστείς και να νιώθεις ότι κάθε βήμα παραπάνω είναι εκατό φορές πιο δύσκολο από το προηγούμενο. Και σταματάς γιατί κάποιος πρέπει να προστατεύσει το σώμα σου από όλη αυτή την ''επίθεση''.
Την επόμενη φορά που θα πας για jogging ίσως κάνεις μερικά λεπτά παραπάνω.
Αν συνεχίσεις να κάνεις jogging για πολύ καιρό, το σώμα σου θα διαμορφωθεί έτσι ώστε να αντέχει την ''επίθεση'' που του κάνεις.
Έτσι γίνεται και με το μυαλό σου. Πάει μέχρι εκεί που είναι μαθημένο να αντέχει.
Αν δοκιμάσεις να ξεκινήσεις να ερμηνεύεις καταστάσεις στην αρχή θα δεις τα πιο επιφανειακά γεγονότα που σου είναι εύκολο να τα χειριστείς. Αν συνεχίσεις και φτάσεις σε σημείο που πρέπει να επιτεθείς στα πιο βαθιά ριζωμένα στοιχεία του χαρακτήρα σου, ίσως το μυαλό σου αρχίσει να χτυπάει κόκκινο και να σε διατάξει να σταματήσεις. Ένας εύκολος τρόπος για να σταματήσεις είναι να ψάξεις αλλού για αιτίες, πέρα από τον εαυτό σου. Σε άλλους ανθρώπους, σε συμπτώσεις, σε περιστάσεις, στην τύχη, στα θεία. Και σταματάς. Η ''επίθεση'' όμως έχει αρχίσει να διαμορφώνει το μυαλό σου διαφορετικά. Το μυαλό σου λέει ''ώπα, τι έγινε τώρα; αφού αυτό το κουτάκι το είχαμε τακτοποιημένο από πού κι ως πού τώρα μετακινήθηκε 2 εκατοστά πιο κει;'' Την επόμενη φορά που θα ξεκινήσεις την ανασκόπηση όμως το κουτάκι θα είναι 2 εκατοστά πιο εκεί.
Πάντα όμως μέχρι να φτάσει κάπου, το μυαλό σου θα σε πηγαίνει μέχρι εκεί που αντέχεις και μετά θα σταματάει. Το πότε θα είσαι έτοιμος να κάνεις ατομικό ρεκόρ είναι λίγο άγνωστο. Ίσως αύριο, ίσως σε 5 χρόνια. Εξαρτάται από τη ζωή σου και από πολλές πολλές πολλές ασυνείδητες διεργασίες.
Για να τρέξεις πολλά χιλιόμετρα θέλει ξεκούραση, διατροφή, υπομονή κι επιμονή.
Για να κάνεις και χρόνο θέλει ακόμα περισσότερη υπομονή.
Επίσης , αν τα παρατήσεις για μεγάλο διάστημα μετά πρέπει να το ξαναπάρεις από την αρχή , γιατί το σώμα θυμάται για ένα διάστημα και μετά ξεχνάει πάλι. ''Τεμπελιάζει''

Κι όσο για ντόπα...θα σε στεναχωρήσω.
Με το μυαλό δεν πιάνει.
Για κάθε συνειδητοποίηση υπάρχει η κατάλληλη στιγμή.

Ποια είσαι στ'αλήθεια Γκουνάντα;

Ποιοι είμαστε στα μάτια των άλλων;
Είμαστε αυτό που είμαστε; είμαστε αυτό που θέλουν; είμαστε αυτό που νομίζουν; είμαστε αυτό που νομίζουμε;
Κι αν δεν έχουμε την ανάλογη σχέση και οικειότητα για να ρωτήσουμε;
Κι αν ρωτήσουμε και δεν μας πούνε την αλήθεια;
Δεν το λέω για χάρη της ανασφάλειας, αλλά για χάρη της περιέργειας.
Εκεί που λες ότι το τάδε το έκανες σωστό κι είσαι τόσο σίγουρος, δεν θα ήθελες να ξέρεις αν ήταν και για τον άλλον σωστό , αν τον αφορά άμεσα;
Πού ξέρεις αν συμβαδίζουν τα σωστά σας;
Όχι για να αλλάξεις στάση. Γι'αυτό σου λέω, δεν στο λέω για χάρη μιας ανασφάλειας.
Απλά να, όταν συμβαίνει κάτι το ερμηνεύεις με το δικό σου το μυαλό (με ποιο άλλο άλλωστε;)
Αλλά μάλλον στην ερμηνεία σου κρύβεται η μισή αλήθεια.
Δεν θες και την άλλη μισή (αν είναι 2 οι πρωταγωνιστές) για να καταλήξετε πιο κοντά στην πραγματικότητα;
Μα αν δε μπορείς να ρωτήσεις, γιατί δεν είναι πάντα εύκολο, μένεις με τη δική σου εικόνα.
Εκεί ήσουν σωστός, εκεί ήσουν υπερβολικός, εκεί ήσουν τίμιος, εκεί ήσουν σπαστικός, εκεί ήσουν μικροπρεπής, εκεί ήσουν λάθος, εκεί ήσουν κουραστικός, εκεί ξεπέρασες τα όρια, εκεί ήσουν μαγκωμένος, εκεί είπες μαλακία, εκεί ήσουν αστείος, εκεί φάνηκες έξυπνος, εκεί φάνηκες ηλίθιος, εκεί ήσουν γοητευτικός, εκεί ήσουν αηδιαστικός, εκεί ήσουν πεισματάρης, εκεί ήσουν εγωιστής, εκεί ήσουν καλόκαρδος, εκεί ήσουν υπομονετικός, εκεί ήσουν συμπονετικός.
Για σένα.
Για κάποιον άλλον μπορεί να ήσουν όλα τα αντίθετα.
Ή μπορεί να ήσουν απλά γλυκούλης.
Ή μπορεί να ήσουν απλά μαλάκας.
Ή μπορεί να μην αντιλήφθηκε καν την ύπαρξή σου.

Κλαίγοντας πάνω από χυμένο γάλα

Όταν χρωστάς κοινόχρηστα, υπάρχουν διάφορα είδη διαχειριστών.
Κάποιος θα έρθει την επόμενη μέρα αφότου έχουν λήξει και δεν θα φύγει αν δεν του τα δώσεις.
Κάποιος άλλος θα φύγει και θα σου δώσει ένα χρονικό περιθώριο.
Κάποιος θα έρθει μετά από μέρες και θα σε αφήσει να του πεις το λόγο που τα άργησες κι ίσως δείξει κατανόηση.
Σε κάποιον θα χρωστάς 6 μήνες κι αυτός θα έρχεται κάθε τόσο να τα ζητάει μέχρι να εξαντληθεί η υπομονή του.
Έτσι γίνεται και στη ζωή με τις εκκρεμότητες που αφήνεις μέσα σου άλυτες.
Κάποιες φορές η ζωή σου δίνει το περιθώριο να τις λύσεις, κάποιες φορές περιμένει την επόμενη αμέσως μέρα από το πρόβλημα να είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα.
Κάποιες φορές σου δίνει πολλούς μήνες υπενθυμίζοντας σου κάθε τόσο ό,τι της χρωστάς.
Γίνεσαι εξπέρ στη δικαιολογία και στο ψέμα.
''Θα στα δώσω τον επόμενο μήνα.''
Και περνάνε 5 χρόνια και σου λέει game over τώρα. 
Όσο pause έκανες, έκανες.
Ή τα λύνεις ή σε διώχνω απ'το παιχνίδι.  
Δεν πάει άλλο.
Καλά παίξαμε, καλά με κορόιδεψες-καλά σε κορόιδεψες , τώρα όμως πρέπει  να πάρεις μια απόφαση. Ή θα μείνεις και θα βρεις τρόπο να τα λύσεις και θα πατήσεις resume ή θα αποδεχτείς ότι έχασες και θα ξαναρχίσεις το παιχνίδι ή θα βρεις καινούριο παιχνίδι.
Διάλεξε και πάρε.
Το βλέπεις ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή πλέον έτσι;

Πλήττω

Οι αισθήσεις μου με βοηθούν να αντιλαμβάνομαι τον κόσμο που υπάρχει γύρω μου. Ο μόνος τρόπος για να κατανοήσω τον κόσμο είναι με το μυαλό μου. Πολλοί βρίσκονται μπροστά μου με τις δικές τους θεωρίες για τη ζωή. Προσπαθώ να συναισθανθώ την πραγματικότητα που βιώνουν αλλά η δική μου συνείδηση με εγκλωβίζει να βλέπω τα χρώματα που έχω μάθει να βλέπω. Συνήθιζα τον εαυτό μου κι όλα τα χαρακτηριστικά του και έχτιζα μια βάση για να κινούμαι. Μα κάποτε χτυπούσε η περιέργεια την πόρτα μου και ήθελα να δοκιμάσω τα όρια μου. Να χτίσω μια νέα βάση. Να δω τη ζωή από μια άλλη οπτική γωνία. Γίνεται. Κάπως έτσι κλείνουμε εισιτήρια για να δούμε έναν άλλο τόπο. Δεν θα μάθεις ποτέ τι κρύβει κάθε χωριουδάκι αυτού του χάρτη ξεχωριστά, μπορείς όμως να τοποθετήσεις τον εαυτό σου σε αυτό το πλαίσιο νέων ερεθισμάτων και να παρατηρήσεις τον εαυτό σου μέσα σε αυτό. Έτσι γίνεται. Μπορείς να πας Παρίσι. Μπορείς όμως να πας και Κίνα. Μπορείς να πας και Βλαδιβοστόκ. Μπορείς επίσης να βάψεις τα μαλλιά σου πράσινα. Μπορείς να γνωρίσεις έναν καινούριο άνθρωπο.Πάλι τοποθετείς τον εαυτό σου σε ένα νέο πλαίσιο. Μπορείς να ζήσεις 1 χρόνο σε χωριό. Μπορείς να ζήσεις 5 χρόνια σε νησί. Αν θέλεις να ενσωματωθείς , δε θα είσαι ακριβώς ο ίδιος.
Αν όμως μείνεις σταθερός σε ένα σημείο , πόσες φορές θα βάψεις τα μαλλιά σου;
Αν μείνεις σταθερός σε ένα σημείο πόσο μακριά θα τρέξει το μυαλό σου αν όχι μέχρι το περίπτερο.
Κι αν στο σταθερό σου σημείο δεν έχεις κάτι στα χέρια σου για να σε ταξιδέψει, όπως ένα βιβλίο, πόσο μακριά θα τρέξει το μυαλό σου.
Κι αν στο σταθερό σου σημείο νιώσεις ασφάλεια , τι θα κάνεις με τη βαρεμάρα;
Πού πάει η περιέργεια όταν νιώθεις ασφάλεια;
Είναι ακόμα μέσα σου και κάνεις μια επιλογή ή χάνεται όταν φύγει το παιδί;
Ίσως θέλουμε να κάνουμε μια αλλαγή για να δούμε τον εαυτό μας μέσα σε αυτό το διαφορετικό πλαίσιο ερεθισμάτων. Τώρα μας ξέρουμε. Μας μάθαμε. Εκεί πράττουμε έτσι κι εκεί πράττουμε έτσι. Εκεί νιώθουμε έτσι κι εκεί νιώθουμε έτσι. Σιγά σιγά προσαρμοστήκαμε για να μην έχουμε συχνά συναισθηματικές εναλλαγές.
Μα μετά έρχεται αυτή η βαρεμάρα. Έπαψε να μας εκπλήσσει ο εαυτός μας.
Αυτοί είμαστε;
Όντως τώρα;
Μας μάθαμε τόσο καλά; Λύσαμε όλα μας τα μυστήρια; Λύσαμε όλα τα αινίγματα του μυαλό μας;
Κάναμε όλες μας τις προσπάθειες; Λύσαμε όλες μας τις απορίες;
Πλήττω.

πρ πλ σημαντικό

Τόσα άρθρα, τόσες συζητήσεις, τόσες αναλύσεις.
Τόσα δάκρυα, τόσες αϋπνίες, τόσα γέλια.
Τόση προσπάθεια, τόση υπομονή, τόση δύναμη, τόση επιμονή, τόση αδυναμία.
Τόση απόγνωση, τόση απογοήτευση, τόση απαισιοδοξία, τόση αισιοδοξία.
Τόσο άγχος, τόση κριτική, τόσο δηλητήριο, τόσα λόγια.
Τόσες υποσχέσεις, τόσα όνειρα, τόσες φιλοδοξίες, τόσοι στόχοι.
Τόσα σχέδια, τόσα βήματα, τόσος προγραμματισμός, τόσος αυθορμητισμός.
Τόση μελέτη, τόση αμφιβολία, τόση αποδοχή, τόση αμφισβήτηση.
Τόσος ενθουσιασμός, τόση ηδονή, τόση ευχαρίστηση, τόση σημασία.
Τόση βαρεμάρα, τόσο κενό, τόσο βάθος, τόση ικανοποίηση.
Τόσα τραγούδια, τόσα ποιήματα, τόσες ταινίες, τόσα βιβλία, τόσοι πίνακες.
Τόση επιστήμη, τόση άγνοια, τόση γνώση, τόσα άλματα.
Τόσο μίσος, τόση αγάπη, τόση ζήλια, τόσος έρωτας.

Τόση σημασία. Τόση σημασία. Τόση σημασία.
Γιατί;
Γιατί, αλλιώς τι;