Μελοκαμάρονα και κουμπαριέδες.

Υπάρχει το κανονικό τέλος  και το γιαλαντζί τέλος.

Το γιαλαντζί τέλος είναι αυτό που κατά βάθος μέσα σου ξέρεις ότι δεν έχει καμία ισχύ.
Όπως το ''Τέλος. Δεν θα ξαναφάω μελομακάρονο''

Το κανονικό τέλος είναι αυτό που λέει και ο ορισμός της λέξης.
-το χρονικό σημείο όπου ολοκληρώνεται μια ενέργεια , συμπληρώνεται μια περίοδος. μια κατάσταση,ένα φαινόμενο παύει να υπάρχει-
Όπως το ''The end.'' Στο τέλος της ταινίας.

Στην πραγματικότητα το κανονικό γίνεται γιαλαντζί και το γιαλαντζί γίνεται κανονικό συχνά-πυκνά.

Η αλήθεια είναι όμως ότι παντού υπάρχει μια αρχή, μια μέση κι ένα κανονικό τέλος.
Και κάπου εκεί στη μέση εμφανίζεται και το γιαλαντζί τέλος.

Μερικές φορές το γιαλαντζί τέλος νομίζουμε ότι είναι το κανονικό.
Άλλες νομίζουμε ότι το κανονικό είναι γιαλαντζί.

Αλλά το τέλος είτε γιαλαντζί είτε κανονικό είναι μέσα στη λίστα με τις μεγάλες κουβέντες που κυβερνάνε την ανθρωπότητα.

(μεγάλες κουβέντες : πάντα,ποτέ,τέλος,αρχή,ορκίζομαι,υπόσχομαι)



Ανανανανανανανανανανανάς εξωτικός

Αν μια στιγμή μπορεί να τ'αλλάξει όλα μ'ένα βλέμμα μ'ένα φιλί.
Αν μια λέξη αρκεί

Ένα από τα πιο αβάσταχτα συναισθήματα είναι αυτό.
Αυτό το αν. Αυτή η υπόθεση.
Αν είχα πει αυτό.
Αν είχα κάνει εκείνο.
Αν είχα διαλέξει να κάνω το άλλο.
Δέντρα αυτές οι αποφάσεις.
Κι όμως είσαι αναγκασμένος κάθε φορά να ζεις με τις συνέπειες ενός μόνο σεναρίου.
Δεν μπορείς να δεις τις επιλογές σου.
Απλά πράττεις κι η μια πράξη σε οδηγεί στην άλλη και αυτή στην επόμενη και δεν έχει γυρισμό.
Αυτή η αβεβαιότητα.
Αυτό το ερωτηματικό.
Αυτό σε καίει πάντα.
Σε τρώει. Πραγματικά.

Αλλά εκ των υστέρων ξέρουμε πάντα το καλύτερο σενάριο.
Όταν είμαστε μέσα στη στιγμή, όταν τη ζούμε..απλά ζούμε.
Δεν ξέρουμε το μέλλον. Τίποτα δεν ξέρουμε. Αποφασίζουμε με βάση τα γεγονότα και τα δεδομένα.
Μα αυτό το Αν εκεί να σου τρώει την ψυχή.

SPOILER
Αν είναι να βρεις τη γυναίκα της ζωής σου θα τη βρεις είτε βγάλεις το σκύλο βόλτα είτε όχι.
Κι αν σου πεθάνει η γυναίκα θα σου μείνει η κόρη.


Νασκαλά.
Καλά Χριστόγεννα και χάπε Χόλεντέι.

Χριστούγεννα με βαθύ προβληματισμό.

Δεν μου πάει η καρδιά να μη μιλήσω για τα Χριστούγεννα φέτος.
Και γενικά για το 2012.
Λοιπόνανε.

Τα Χριστούγεννα είναι τρομερή γιορτή ε. Βασικα οι διακοπές Χριστουγέννων, όχι η 25η Δεκεμβρίου.
Για κάποιο λόγο όμως πήγαν και τα έβαλαν πριν την χειμερινή εξεταστική και ο Δίας κάτι παθαίνει.
Δηλαδή νταξ.
Γιατί το άλλο πού το πας; Έχω γενέθλια 24 Γενάρη. Mες την εξεταστική! Πάντα μες την εξεταστική!
24 Γενάρη εξετάζεται η Βιοχημεία ΙΙ. Σημαδιακό. 

Τρως τον κουραμπιέ και κάθε βράδυ κοιμάσαι με τύψεις ρε φίλε γιατί ''ούτε σήμερα άνοιξα βιβλίο''.
Κοίτα πως έχει το πρόγραμμα.
Ξυπνάς μεσημέρι-Τρως όλο το σπίτι όλη μέρα γιατί ''σου λειψε το ζεστό φαί της μάνας''-Βγαίνεις για καφέδες-Βγαίνεις για ποτά-Όχι δεν διάβασες-Πας να κοιμηθείς και σκέφτεσαι ''αύριο θα σηκωθώ νωρίς,θα διαβάσω,θα φάω χωρίς να κουβαλάω το σύνδρομο της Κατοχής,δεν θα βγω για καφέ αλλά θα κάνω παρέα στη γιαγιά μου,δεν θα βγω πάλι το βράδυ,θα κοιμηθώ νωρίς.

Αυτή είναι η ζωή σου.
Κι αν είσαι από τους ισορροπημένους τύπους που μένουν εντός προγράμματος, ΜΠΡΑΒΟ ΣΟΥ! ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΟΙ! Γούστο μας και καπέλο μας!!! Γαμώ τον τιναγμένο κουραμπιέ!

Το 2012 ήταν μια ωραία χρονιά
Το παραδέχομαι.
Όπως κάθε χρονιά ,είχε τα πάνω της και τα κάτω της.
Μου άρεσε. Το αγαπώ το 2012.

Το 2013 όμως.
Τι διαφορετικό που θα είναι το 2013.
Χρονιά σταθμός θα'ναι.
Να μου το θυμηθείς.
Αλλαγές, πολλές αλλαγές.
Επώδυνες αλλαγές, όπως σας είπα στην προηγούμενη ανάρτηση.
Θα το πιούμε κι αυτό το ποτήρι όμως γιατί είμαστε σκυλιά ρε κι αντέχουμε!!!

Έχω 2 ευχές.
1. Να έχουμε την υγειά μας. Σημανδικότατο.
2. Τα Χριστούγεννα του 2013 η μάνα μου να θυμηθεί να κρατήσει κανέναν κουραμπιέ χωρίς ζάχαρη άχνη γιατί αναγκάζομαι να τους τινάζω.

Άσε που γίνομαι 21. Πω.
Με το καλησπέρα το 2013 μας καταστρέφει ρε φίλε.
Πόσα θα αντέξω.
Το Γενάρη θα γίνω 21.
Τον Φλεβάρη θα βγαίνουν τα αποτελέσματα από τα μαθήματα.
Το Μάρτη θα ρθει το παλούκι του παλουκοκάφτη να μας γδάρει.
Τι άλλο θέλω.

Είμαι πολύ αισιόδοξη. Να το προσέξω.

Ορίστε και μερικά κλισέ που σου έστελναν στο Nokia 3310 κάποτε.
Εύχομαι το 2013 υγεία,ευτυχία και αγάπη σε όλο τον κόσμο. Ειρήνη και δικαιοσύνη. Χαρά και χαμόγελα. Μακάρι να αποκτήσεις όσα ποθείς και να πραγματοποιήσεις όλα σου τα όνειρα. Φέτος είναι η χρονιά σου. Να περνάς καλά. Καλή χρονιά.






Θέλω; Μπορώ; Χέστηκες;


''Ό,τι δε σας αρέσει, αλλάξτε το.''
Σπύρος Σούλης, Έλληνας αρχιτέκτονας, διακοσμητής και παρουσιαστής. 



Αλλαγή
  •  μετάβαση από μια κατάσταση ή μορφή σε άλλη 
  •  αντικατάσταση
έτσι λέει το λεξικό.

Περίεργο πράγμα η αλλαγή και συνήθως δύσκολο.
Ειδικά όταν έχεις συνηθίσει σε κάτι είναι πολύ δύσκολο να το αλλάξεις.

Η αλλαγή είναι μια διεργασία που πρώτα πραγματοποιείται στο κεφάλι σου και μετά απολαμβάνεις τα αποτελέσματά της.
Καμιά φορά η διεργασία στο κεφάλι θέλει πολύ περισσότερο χρόνο από όσο νομίζεις.
Θες χρόνο να τη χωνέψεις. Να την συνειδητοποιήσεις. 
Ακόμα και για να αλλάξεις το χρώμα στα τα μαλλιά σου το σκέφτηκες κάποιο διάστημα.
Εκτός κι αν είσαι αυθόρμητος και μια μέρα που πήγες για κούρεμα έριξες και μια βαφή.
Αλλά δεν μπορείς να είσαι στα πάντα αυθόρμητος.

Μπαίνω στη διαδικασία να σκεφτώ ότι κάποιες αλλαγές τις φέρνει ο χρόνος αλλά τριγυρίζει στο κεφάλι μου ο Dr House με το 
''That's what people say, it's not true. Doing things changes things. Not doing things leaves things exactly as they were.''


Αλλά όπως ο χρόνος περνάει από πάνω μας και αφήνει ρυτίδες ,κουρασμένες καρδιές και χαλαρωμένα δέρματα έτσι περνάει και σμιλεύει και τον χαρακτήρα μας. Αλλά και πάλι γίνονται μόνο μικροαλλαγές. Δεν πιστεύω ότι άνθρωπος μπορεί να αλλάξει έναν χαρακτήρα χρόνων. 
Σίγουρα μπορεί να φορέσει μια μάσκα και να νομίζει κάποιος άλλος ότι άλλαξε αλλά στην πραγματικότητα είναι ο ίδιος.

Ίσως από τις πιο επώδυνες αλλαγές είναι αυτές που δεν διαλέγουμε εμείς να κάνουμε.
Όταν έπρεπε να μετακομίσεις, λόγω της δουλειάς των γονιών σου, ήταν μια μεγάλη και δύσκολη αλλαγή.
Κάποιος άλλος αποφάσισε ότι θα άλλαζες σχολείο,πόλη,φίλους,ζωή σε μια μικρή ηλικία.
Όταν έπρεπε να δεχτείς έναν χωρισμό που αποτέλεσε απόφαση κάποιου άλλου ήταν μια μεγάλη και δύσκολη αλλαγή. Έπρεπε να διώξεις κάποιον από τη ζωή σου χωρίς να είναι δική σου απόφαση.
Ή όταν πρέπει να δεχθείς έναν θάνατο. Μακάβριο μεν, αλήθεια δε. Είναι πολύ δύσκολη αλλαγή και βίαιη.

Η ρουτίνα σου είναι και η ασφάλειά σου όσο και να τη βαριέσαι και να τη θεωρείς αβάσταχτη ορισμένες φορές.
Γιατί πολύ απλά το ''Τα ίδια μωρέ,εσύ;'' είναι καλύτερη απάντηση από το ''Ναι έχω κακά νέα''.

Η αλήθεια είναι ότι αποζητάς την αλλαγή αλλά δεν την έχεις προσδιορίσει και πλήρως στο μυαλό σου.
Μια αλλαγή δεν είναι πάντα μια αλλαγή απλά ,ειδικά όταν επηρεάζει και άλλους ανθρώπους πέρα από εσένα.

Επώδυνες είναι και οι αλλαγές που θέλεις εσύ ο ίδιος να κάνεις αλλά είτε είσαι πολύ κουρασμένος ψυχολογικά από τις προσπάθειες είτε δεν έχεις βρει τον κατάλληλο τρόπο.
Αλλά αυτό είναι περισσότερο μια προσωπική πάλη με τον εαυτό σου και το μυαλό σου.
Είναι αυτό που λέμε ''μην αναλώνεις χρόνο στο να παραπονιέσαι για το πρόβλημα. απλά λύστο''
Έλα όμως που καμιά φορά η σκέψη από την πράξη απέχει έτη φωτός.
Κολλάει το μυαλό καμιά φορά.

Γενικά θεωρώ πως είμαστε φτιαγμένοι να αντέχουμε και να αναγεννιόμαστε από τις στάχτες μας.
Αντιμετωπίζουμε τις αλλαγές, ο καθένας με διαφορετικό τρόπο και για διαφορετικό χρονικό διάστημα και επανερχόμαστε.
Και η αλλαγή παύει να είναι επώδυνη όταν γίνεται συνήθεια.
Εκεί ποντάρουν και όσοι μας εκμεταλλεύονται και μας κοροϊδεύουν.
Στο ότι φοβόμαστε μη μας πάρει κανείς τη συνήθειά μας, την ασφάλειά μας, τη σιγουριά μας.
Ακόμα κι όταν μια πράξη μάς μας κάνει κακό, άπαξ και γίνει συνήθεια τέλος. Τυφλωνόμαστε και δεν βλέπουμε μπροστά μας. Δύσκολα ξεφεύγουμε.


Αλλαγές,αλλαγές,αλλαγές.
Τις φοβόμαστε όπως ο διάολος το λιβάνι και τις λαχταρούμε όπως οι μέλισσες το μέλι.

Λίγο απ'όλα.

Πολύ μαυρίλα έπεσε στο blog τελευταία και δεν γουστάρω!!! 

Λοιπόν. Πάμε να αγαπηθούμε λίγο τώρα.

Τι είναι ευτυχία αλήθεια;
Πρέπει να περάσεις πολλά για να καταλάβεις.
Λένε όλοι πως ευτυχία είναι οι στιγμές αλλά πόσοι πραγματικά καταλαβαίνουν τι πάει να πει αυτό;

Μας τα έχουν πρήξει χρόνια τώρα με την ευτυχία.
Έχουμε το Σκορδολιάγκα πρωί πρωί με το χαμόγελο στο στόμα. Έχουμε τη Μενεγάκη το μεσημέρι. Έχουμε τον Φώτη και τη Μαρία το απόγευμα. Έχουμε και τον μάγκα τον Κωστόπουλο το βράδυ καμιά φορά. Αι στα διάλα με τα πρότυπα σε αυτή τη χώρα.

Η ευτυχία δεν είναι ο σκοπός της ζωής. Δεν είναι κάτι συνεχόμενο όπως θέλουν να μας κάνουν να πιστεύουμε. Δεν είναι καν κάτι που αποκτιέται με προσπάθεια. 
Η ευτυχία είναι ιδέα. Είναι ένας σπόρος που υπάρχει φυτεμένος στο μυαλό σου και αναπτύσσεται μόνο όταν διώξεις τα ζιζάνια και βάλεις καλό χώμα.
Ευτυχία είναι να είσαι καλά με τον εαυτό σου. Να έχεις βρει τον εαυτό σου. Να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου. Να τον αποδέχεσαι, να τον αγαπάς. Να ξέρεις ποιος είσαι και τι θες. 
Ευτυχία είναι να συνειδητοποιείς αυτά που έχεις και να μην κολλάς σε αυτά που δεν έχεις.
Δεν σου λέω να χαίρεσαι απαραίτητα με αυτά που έχεις. Απλά να τα συνειδητοποιείς. Μην είσαι σε φάση ΠΟΎ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΓΥΑΛΙΆ μου , ενώ τα φοράς.
Ευτυχία είναι να νιώθεις περήφανος για τους σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή σου και να μην αναλώνεσαι με τους ασήμαντους.  
Ευτυχία είναι να αποδέχεσαι την ανθρώπινη φύση. Να αποδέχεσαι το γεγονός ότι δεν είμαστε φτιαγμένοι να είμαστε χαρούμενοι συνέχεια. Να αποδέχεσαι ότι δεν μπορείς να ελέγχεις τα πάντα σε αυτή τη ζωή, μπορείς όμως να βρεις τρόπους αντιμετώπισης.
Δεν είναι η ευτυχία στόχος ζωής.
Απλά δεν είναι.
Αν δεν είναι εφικτό δεν είναι στόχος.
Δεν είναι στόχος να θες να χτίσεις μονοκατοικία στον Κρόνο.

Και δεν είναι οι άλλοι που θα σε κάνουν ευτυχισμένο.
Κανείς δεν μπορεί να αναλάβει τέτοια ευθύνη για σένα. 
Γιατί μήπως εσύ νιώθεις πως έχεις την ικανότητα να αναλάβεις την ευτυχία κάποιου άλλου;
Οι άνθρωποι,ακόμα και οι πιο σημαντικοί, έρχονται και παρέρχονται για διάφορους λόγους.
Αυτόν όμως που θα κουβαλάς μια ζωή είναι ο εαυτός σου. Αυτός είναι η βασική πηγή χαράς. Με αυτόν πρέπει να τα έχεις καλά.
Ας σου λένε άλλοι τρεις πως σε αγαπάνε, αν εσύ δεν αγαπάς τον εαυτό σου δεν θα νιώθεις άξιος για την αγάπη κανενός, δεν θα την δέχεσαι από κανέναν πραγματικά οπότε θα είναι σαν να μην την έλαβες ποτέ.

Φρόντισε να ακούς και να ελέγχεις τις φωνές στο μυαλό σου.
Αυτές που σου λένε τι έκανες λάθος και τι σωστό.
Αυτές που σε επιβραβεύουν και αυτές σε αποθαρρύνουν.
Αυτές που σε σπρώχνουν κι αυτές που σε τραβάνε.
Αυτές που σου ανοίγουν τα φτερά κι αυτές που σε περιορίζουν.

Κάτσε γαμώτο μια ώρα να κοιτάς το ταβάνι και κάνε λίγη αυτοκριτική.

Και μιας που μου δόθηκε η ευκαιρία θα πω και κάτι άλλο (και το βρήκα πετυχημένο) το οποίο περιγράφει λίγο την εποχή, που το χε πάρει το μάτι μου κάπου γραμμένο αλλά δεν θυμάμαι πού.
Κάποτε σε λέγανε πουτάνα και ντρεπόσουν, τώρα δεν σε λένε και ντρέπεσαι.
(sorry για το ''κάποτε'')

Έλα και καλά Χριστούγεννα.
Κι αν δεν σ'αρέσουν τα Χριστούγεννα ....ας μη σ'αρέσουν! Εμένα μ'αρέσουν!


Σα-πί-λα

Τα λάθη είναι για τους ανθρώπους.
Το θέμα είναι να τα παραδέχεσαι, να διορθώνεις ό,τι μπορείς και να πηγαίνεις παρακάτω.
Όσο πιο μικρός είσαι τόσο περισσότερα λάθη θα κάνεις μάλλον.
Βλέπεις,παθαίνεις,μαθαίνεις,διαλέγεις.
Αυτό που λένε ότι δεν πρέπει να μετανιώνεις για τίποτα ισχύει.
Όχι γιατί είσαι μάγκας αλλά μέσα από τις επιλογές σου μαθαίνεις ποιος είσαι και τι θέλεις.
Αρκεί να είσαι ικανός να κρίνεις τις επιλογές σου αντικειμενικά.
Να κάτσεις και να σκεφτείς τι έχεις κάνει.
Να αποφασίσεις τι σε αρρρωσταίνει, τι σε τραβάει πίσω.
Να διαλέξεις τι σου ταιριάζει.
Αν κάπου εκεί μέσα αποφασίσεις ότι κάποιες επιλογές ήταν λάθος, κούλαρε.
Αν δεν τις είχες κάνει δεν θα ήξερες ότι ήταν λάθος.
Διόρθωσε τα λάθη σου όμως με το να μην τα ξανακάνεις.
Ποτέ δεν είναι αργά να βάλεις φωτιά σε ό,τι σε καίει σε ό,τι σου τρώει την ψυχή.
Κι όταν αποφασίσεις να αλλάξεις μονοπάτι και να μη συνεχίζεις να οδεύεις προς την δική σου καταστροφή τότε θα νιώσεις κάτι παραπάνω από ανακούφιση.
Μην μπερδεύεσαι. Τα μονοπάτια είναι πολλά.
Το δικό σου λάθος μονοπάτι για κάποιους είναι το σωστό. Μην τους κρίνεις. Εσύ κάνε τη δουλειά σου.
Θα ξέρεις ότι το μονοπάτι που προχωράς είναι σωστό όταν δεν θα αγχώνεσαι με το τι θα συναντήσεις. Ξέρεις πως ό,τι και να συναντήσεις θα το αντιμετωπίσεις γιατί σε αυτό το μονοπάτι είσαι ο εαυτός σου κι όταν είσαι ο εαυτός σου είσαι πολύ δυνατός και μπορείς να αντιμετωπίσεις τα πάντα.
Αυτό δεν λένε όλοι; ''το παν είναι να τα έχεις καλά με σένα πρώτα απ'όλα και μετά με τους υπόλοιπους''
Και είναι η αλήθεια.
Πρώτα να προσπαθείς να ευχαριστήσεις εσένα και μετά τους υπόλοιπους.
Κι αν μέσα σε αυτούς τους ''υπόλοιπους'' υπάρχουν άνθρωποι που αγαπάς και σε αγαπούν πραγματικά τότε να το σκεφτείς διπλά αυτό που σου είπα πριν. Ίσως γι'αυτούς να αξίζει να παραμερίσεις τον εαυτό σου για να είναι εκείνοι καλά.
Εξάλλου γι'αυτούς τους ανθρώπους δεν θα το πολυσκεφτείς. Θα σου βγει αυθόρμητα. Δεν θα σου είναι καν βάρος να ξεχάσεις τα δικά σου θέλω και να βάλεις πάνω απ'όλα τα δικά τους. Ξέρεις ότι κι εκείνοι μπορούν να κάνουν το ίδιο για σένα.  Όχι ότι θα το κάνεις επειδή περιμένεις το ίδιο. Απλά έτσι νιώθεις.
Την επόμενη φορά λοιπόν που θα αποφασίσεις να βάλεις τον εαυτό σου σε δεύτερη μοίρα,φρόντισε να είναι για όσους εκτιμάς,αγαπάς και πιστεύεις ότι το αξίζουν.
Εσείς οι ευαίσθητοι και ανασφαλείς άνθρωποι να προσέχετε. Εύκολα σας ντουμπάρουν. Είτε γιατί δεν αγαπάτε αρκετά τον εαυτό σας λόγω ανασφάλειας είτε γιατί είστε αρκετά ηλίθιοι λόγω ευαισθησίας.
(συγγνώμη για το ''αρκετά'')

Να κολυμπάς μες τα σκατά και να νομίζεις ότι πάντα σου άρεσαν τα σκατά αλλά δεν το είχες καταλάβει.
Μη σου τύχει.
Μεγάλη σαπίλα φίλε μου.

Τούμπανο-ανάρτηση. Αντέχεις;


Μεγάλωσες.
Στο τέρας της πόλης. Της πόλης που χωρίζεται στους ανώτερους και τους κατώτερους. Τους καλούς και τους κακούς. Τους όμορφους και τους άσχημους. Τους έξυπνους και τους χαζούς. Τους ικανούς και τους ανίκανους.
Ήπιες φόβο πολύ. Σε βομβάρδισαν με σίδερα για να μεγαλώσουν το κελί που σε κλείνουν. Να μην βγεις ποτέ, να μείνεις κλεισμένος στην απομόνωση.
Ήπιες μόλυνση. Γύρω σου να σε κυκλώνει ένα νέφος που μπαίνει κατευθείαν στο μυαλό. Αυτό που σε ζαλίζει, που σε μπερδεύει, που σε αποπροσανατολίζει.
Ήπιες ψέμα. Πολύ ψέμα. Υποσχέσεις. Ψεύτικες υποσχέσεις. Σου χάιδεψαν τ'αυτιά. Σου χτύπησαν παλαμάκια και χόρεψες στο δικό τους χορό.
Κατάπιες λόγια λιπαρά. Το ξυγκάκι που βγάζεις από το κρετάκι σου γιατί παχαίνει, το δέχεσαι στα αυτάκια σου γιατί σε γλυκαίνει. Μεγάλα λόγια. Παχιά.
Ξεγλίστρησες από τον πόθο σου να μάθεις. Να δεις και κάτι διαφορετικό. Να ζήσεις κάτι αλλιώτικο. Μπας και νιώσεις ολοκληρωμένος. Μπας κι αγγίξεις την ευτυχία που είχες ακούσει στα βιβλία, που είχες δει σε κάτι ταινίες.
Κορόιδεψες τη δίψα σου να δεις γιατί είσαι εδώ. Γιατί είσαι εδώ; Ποιος είναι ο σκοπός σου; Για ποιο λόγο υπάρχεις άραγε. Για τι παλεύεις; Για τι πολεμάς; Για τι προδίδεις; Για τι φωνάζεις;

Μεγάλωσες.
Με αισθήματα χημείας, με στυλ δοσοληψίας. Με φτιαχτά συναισθήματα, μετρημένα. Τόσα όσα χρειάζεται. Τόσα όσα πρέπει. Τόσα όσα μπορείς να δώσεις χωρίς να επηρεάζεις το εγώ σου.
Με βλέμματα συμπάθειας. Με το μυαλό αντίθετο από τη γλώσσα που μόνο λανθάνουσα λέγει την αλήθεια.
Και άσκοπης προσπάθειας να είσαι καλός. Να είσαι αυτός. Να γίνεις αποδεκτός. Να είσαι συμπονετικός. Να είσαι δοτικός και όχι επιφυλακτικός. Να είσαι ευχάριστος.
Εσύ;
Όχι. Άλλο εσύ,άλλο εσύ. Εσύ δεν τα κάνεις αυτά. Είσαι διαφορετικός. Είσαι αλλιώς. Είσαι απλά κάτι άλλο. Δεν μοιάζεις με τους άλλους.

Μεγάλωσες.
Τέρας της οικογένειας. Γέννημα δύο ανθρώπων με πολλά μάλλον απωθημένα. Με αμαρτίες που παιδεύουν τα τέκνα. Στριμωγμένος μέσα στις επιθυμίες τις δικές σου και του σπιτιού. Δημιούργημα που πολλοί βάλαν το χεράκι τους να γίνει αλλά κανείς δεν συμφώνησε στο αποτέλεσμα. Και να το. Τέρας.
Ανούσιας ευγένειας με ψευτουποταγή. Με σεβασμό που αποκτήθηκε λόγω φόβου κι όχι λόγο επιθυμίας. Με υποταγή στους δημιουργούς. Έτσι για να γίνει η επανάσταση μετά. Απλά κι ενήλικα. Με μαύρη πέτρα να πέφτει.
Ηθοποιός παιδί στο ρόλο του μεγάλου. Ωριμότητα. Πλεονέκτημα και μειονέκτημα μαζί. Σε πάει και σε φέρνει. Σε φρενάρει και σε σπρώχνει ταυτόχρονα. Κοπλιμέντο κάποτε και ρετσινιά ενίοτε.
Δε σου μιλώ για βία, μιλώ για βιασμό. Γιατί οι λέξεις μένουν, ενώ οι μελανιές ξεθωριάζουν. Βιασμός ψυχικός. Ολοκληρωτικός και μόνιμος.
Να ζεις την εφηβεία σημαίνει πόλεμο. Μόνος σου να λύσεις τις μεγαλύτερες απορίες που θα έχεις ποτέ. Απλά για να μείνεις στο χάος και να σε πάρουν από το χέρι όταν έρθει η ώρα να βγάλεις δίπλωμα. Να σε μάθουν να οδηγάς στους δρόμους που εκείνοι θα ορίσουν.
Με μια εφηβεία λάσπη, στο σιχαμένο άστυ. Σκοτεινά επαναστατική, ψευτοαναρχική, υποτιθέμενα προοδευτική. Απλά προκατασκευαστική για τη μεγάλη γιορτή των μεγάλων ανθρώπων.
Ενήλικας μετά νευρωτικός. Με ανασφάλειες , κόμπλεξ, απωθημένα, τσακισμένα όνειρα, ανεκπλήρωτες επιθυμίες. Με τάσεις φυγής και τάσεις αυτοκαταστροφής. Κατάθλιψη, πανικός. Πνιγμός. Κι άλλος πνιγμός.

Μεγάλωσες.
Σύνδεση otenet. Γρήγορα. Όλα γρήγορα. Γρήγορο φαγητό ,γρήγορες σχέσεις, γρήγορα αισθήματα. Που φθείνουν, που χάνονται , που σβήνουν στο λεπτό.
Γλυκά από το Pallete. Πριγκήπισσα πολυτελείας. Πολυτελείας και ακριβοπληρωμένη γενικά. Μη μου άπτου.
Μετά στα Silhouette. Σκεπάζουμε τους πόνους με φαί. Στην κοινωνία που αυτοαναιρείται. Στην κοινωνία των άκρων. Κλείνουμε τα ψυχικά κενά με το γρήγορο φαγητό. Για μια μικρή ψεύτικη χαρά. Με μόνιμα αποτελέσματα. Με άκαρπες προσπάθειες να τα βγάλεις από πάνω σου. Ο φαύλος κύκλος της συναισθηματικής υπερφαγίας.
Τα όνειρα σε σύνθλιψη, αργότερα η κατάθλιψη. Με εκπτώσεις στις επιθυμίες κάθε τόσο. Με συμβιβασμούς. Με ανεκπλήρωτους σκοπούς. Κι ύστερα ποιος είμαι; Πού πάω; Εγκλωβισμένος.
Φρικιό του Εγώ με τσαμπουκά ναυαγό. Παρτάκιας. Καλοπερασάκιας απ'τους λίγους. Εαυτούλης μεγάλος. Εγώ,εγώ,εγώ. Επιλεκτικός τσαμπουκάς. Όταν σε παίρνει. Υποκριτής από τους λίγους. Διεκδικείς τη θέση στο παρκινγκ με μεγαλύτερο ζήλο από ότι τα δικαιώματά σου.
Πάμε για άλλα. Πάμε μπροστά. Ξεχνάμε. Αφήνουμε πίσω τα σκουπίδια. Μέχρι να μη χωράει άλλο ο σκουπιδοτενεκές. Κοιτάμε μπροστά. Δεν πειράζει. Ξεχνάμε. Πάμε για άλλα.
Βαλτο στα πόδια, πονάει πολύ. Μη το αντιμετωπίζεις. Κάνε πως δεν έγινε. Ξέχνα. Ζήσε. Ζήσε με το λασπωμένο σου μυαλό.
Τον φτύνεις τον φιλάς, δεν τον πας μα τον αγαπάς. Ανάλογα με το συμφέρον σου.
Παράνοια διανοια επιφάνεια. Τρέλα και σοφία χωρισμένα από μια λεπτή γραμμή που πάει να σπάσει.
Στεριά πιάσαμε στεριά. Να ανασάνουμε για να συνεχίσουμε να κολυμπάμε στα σκατά.
Δάκρυα...καυτά μου δάκρυα. Για να ανακουφίζεσαι ή να τραβάς την προσοχή.
Βιολογικός καθαρισμός. Άνθρωποι στη διαλογή. Ρομποτάκια. Με παρτίδες πετυχημένες και παρτίδες ελαττωματικές.

Μεγάλωσες.
Αγάπη πριν το Άλφα. Χωρίς να ξέρεις τι σημαίνει να το λες. Ξεφτύλλισες τη λέξη.
Και κάτω απ'το μηδέν το υποσυνειδητό σου.Το χώμα του λασπώνει. Τους σάπιους του καρπούς ανακυκλώνει. Να μη το βλέπεις. Να μη το νιώθεις γιατί κρύβεις τις μεγάλες σου αλήθειες και τα πιο απόκρυφα σου μυστικά. Μα αυτό εκεί να επιμένει. Στέλνει μπροστά στα μάτια σου τα πιο μεγάλα λάθη σου.
Μεγάλωσες.
Μα το παιδάκι κλαίει. Δεν ξέρει γιατί φταίει. Δεν έχει που να πάει. Τα νύχια του μασάει και βρέχει τα σεντόνια. Αυτό που είναι μέσα σου. Αυτό που κάποτε δεν χόρτασε. Αυτό που δεν ήθελε πολλά τότε αλλά κι αυτά τα λίγα δεν τα πήρε. Τώρα αναρωτιέται. Ψάχνει να βρει την αρχή του λαβυρίνθου κι όλο μπλέκεται στα μονοπάτια. Συγχρόνως μεγαλώνει. Αγχωτικό, ψυχωτικό, με εμμονές, με φόβους, ένα σκαλοπάτι πριν την κατάθλιψη.
Αποσυρμένο χρόνια στης φάτνης του τα βαθη ''Καλά να πάθει, καλά να πάθει, καλά να πάθει'' η μάνα του φωνάζει.Του δίνει γάλα το μαλώνει. Έτσι πια θα το μεγαλώνει. Να πάθει για να μάθει. Μόνο του να τα βρει όλα. Έτσι πρέπει. Να σκληραγωγηθεί. Καμιά αγκαλιά, ψυχρό φιλί. Κανείς εκεί.

Μεγάλωσες θα πει να κάνεις το παπί. Να κάνεις τον μαλάκα.
Να ζεις την απουσία. Βιώνοντας τη δική σου μοναξιά.
Να γίνεις εξουσία. Αλλιώς είσαι ανίκανος. Ο πρώτος ο καλύτερος.
Να μάθεις να γελάς. Όχι από την ψυχή σου. Σφιγμένα, αναγκαστικά.
Και να παραφυλάς. Μη δείχνεις εμπιστοσύνη. Τριγύρω πιθανοί εχθροί..
Να παίρνεις αποφάσεις. Να ορίζεις τη ζωή σου. Υπεύθυνος της ωριμότητάς σου.
Να απαγορεύεται να χάσεις. Να είσαι τέλειος. Να είσαι αλάνθαστος.
Μεγάλωσα σημαίνει
Να ζεις μ'αυτό που σ'αρρωσταίνει. Να υπομένεις γιατί φοβάσαι. Να δέχεσαι γιατί λυπάσαι. Να αντέχεις κι ας πονάς.
Να χτίζεις κι άλλα κεραμίδια. Σπίτια πολλά. Μεγάλα. Ακριβά. Επιχρυσωμένα και ψηλά.
Να βγάζεις τόνους τα σκουπίδια. Να καταναλώνεις πολύ. Να ξέρουμε ότι υπάρχεις.
Να ρίχνεις σ'αλλους τ'αδικά. Ευθύνη να μην αναλάβεις ποτέ. Εκεί τριγύρω ψάξε. Σίγουρα θα υπάρχει τουλάχιστον ένα θύμα τη φορά.
Να βλέπεις πρωινάδικα. Και σήριαλ , και τούρκικα. Αποχαύνωση.
Να ακούς πιστά τις αναλύσεις. Τα ποσοστά ,τις εξήγήσεις. Είναι σπουδαγμένοι. Ξέρουν. Μη μιλάς.
Να αιμοδιψάς για τις ειδήσεις. Αυτές τις κατευθυνόμενες, τις χρωματισμένες.
Να λες και yes να λες και no. Όταν σου πουν, όχι όταν θέλεις. Όταν πρέπει, όχι όταν μπορείς.
Να συνηθίζεις τα πορνό. Να τα κάνεις μέρος της ζωή σου. Να περιστρέφεις τις συζητήσεις γύρω από αυτό. Σεξ. Σεξ. Σεξ. Σεξ.
Να πολεμάς στον καναπέ. Επαναστάτης πολυτελείας ,ξεκούραστος. Με σημάδια απ'τα κεριά τα αρωματικά.
Να μην μπορείς χωρίς φραπέ. Υποταγμένος στις εξαρτήσεις σου.

Μεγάλωσα θα πει
Να έρχεται η ανατροπή. Να ξυπνάς από τον ύπνο τον βαθή. Να βγάζεις από μέσα το χάπι το υπνωτικό που σου είχαν δώσει. Nα καταλαβαίνεις. Να νιώθεις τι γίνεται.
Οι καιροί να στην φέρνουν. Γιατί δεν αντέχεις άλλο. Δεν μπορείς. Γιατί έφτασε ο κόμπος στο χτένι.
Να ζητάς να κουρνιάσεις. Μια αγκαλιά να χωθείς. Γιατί νιώθεις γυμνός. Νιώθεις άδειος,μόνος,άλλος.
Και να βρίσκεις οάσεις. Γιατί τις αγκαλιές τις έχασες. Ψάχνεις αλλού χαρά. Εκεί στα ψεύτικα τα φτιαχτά. Που τα καταπίνεις. Που τα πίνεις. Που τα μυρίζεις. Που τα φτύνεις.
Στις ψυχώσεις των άλλων που έχουν για περιβάλλον ίδιες φάτσες με σένα. Στις ψυχώσεις των ψευτοαρχηγών που φτάχτηκαν αφού βρέθηκαν τα πρόβατα που θα ακολουθήσουν. 
Γόνατα λυγισμένα. Κεφάλια σκυμμένα. Ζώα υποταγμένα.
Όνειρα ξεχασμένα. Αυτά που έκανες μικρός. Αυτά. Στα πήραν ή απλά τους άφησες να στα πάρουν;

Πάντα για άλλους μιλάμε,έτσι δεν πονάμε,έτσι ξεχνάμε. Γιατί τον εαυτό μας δεν αντέχουμε να τον κρίνουμε. Τους φόβους μας δεν μπορούμε να τους αντιμετωπίσουμε και τους προβάλλουμε στους άλλους γύρω μας. Τα μειονεκτήματά μας δεν τα βλέπουμε σε εμάς, παρά μόνο στους άλλους.

Κάτι δε γίνεται σωστά, κάτι δεν πάει τη ζωή παραπέρα.

Κάθομαι ρε συ και σκέφτομαι αν έχω γνωρίσει ΈΝΑΝ άνθρωπο στη ζωή μου που δεν παραπονιέται για κάτι.
Σκέφτομαι,σκέφτομαι...σκέφτομαι...κανείς.
Απογοήτευση.
Κανείς δεν είναι ευχαριστημένος τελικά.

Όλο κάτι μας λείπει. Όλο κάτι μας φαίνεται στραβό. Όλο κάτι παραπάνω θέλουμε.
Μα ακόμα κι αν αποκτήσουμε το κάτι παραπάνω τότε θα εμφανιστούν νέα παράπονα. 
Τότε κάτι άλλο θα μας λείπει.
Κι έχουμε αυτή την λίστα με τις επιθυμίες μας η οποία φαίνεται να έχει τον ατελείωτο.
Εκεί που σβήνεις ένα, εκεί δημιουργείται κι άλλο.
Αγχώνεσαι,ξεφυσάς κι αναρωτιέσαι πότε επιτέλους θα αποκτήσεις όλα όσα θες.
Προσπαθείς και όχι μόνο δεν χαίρεσαι το ταξίδι , αλλά όταν φτάνεις στην Ιθάκη αποφασίζεις πως έπρεπε να πας λίγο Μύκονο τελικά.
Αλλά κι αυτή την Ιθάκη, πόσο την έχεις θεοποιήσει πια.
Την βλέπεις από μακριά και μοιάζει να αγγίζει την τελειότητα κι όσο την πλησιάζεις χάνει το ενδιαφέρον της.
Τη μια ανεβάζεις ταχύτητα για να την φτάσεις όσο πιο γρήγορα μπορείς, την άλλη πατάς λίγο φρένο για να χαλαρώσεις.
Μπρος,πίσω,μπρος,πίσω...κουράστηκα.

Και κοιτάζεις κι αυτούς που μένουν στην Ιθάκη σαν εξωγήινους.
Τους ζηλεύεις. Με την καλή ή την κακή έννοια.
Εύχεσαι να ήσουν κι εσύ κάτοικος της Ιθάκης.
Θα έδινες τα πάντα για να είσαι κάτοικος της Ιθάκης.
Κι οι κάτοικοι της Ιθάκης έχουν τα δικά τους θέματα. Θα ήθελαν να πάνε λίγο Πάρο.

Και οι ξανθιές θέλουν να γίνουν καστανές , κι οι καστανές ξανθιές.
Και οι σγουρομάλλες θέλουν να ισιώνουν το μαλλί, κι αυτές με το ίσιο το πνίγουν στον αφρό μπας και εμφανιστεί καμιά μπουκλίτσα.

Κι όλο προσπαθείς να γίνεις κάποιος άλλος. Να φτάσεις αυτό που εσύ θεωρείς τέλειο.

Και τελικά ΜΟΥ ΣΠΑΣ ΤΑ ΝΕΥΡΑ.
Προσπαθείς να φτάσεις το τέλειο!
Είναι σαν να προσπαθείς να ανέβεις σε μια πορτοκαλιά για να κόψεις τα λεμόνια της.
Λογικό ε;

Κι αυτό το τέλειο πια είναι και λίγο υποκειμενικό.
Εγώ ας πούμε θεωρώ ότι τέλειος είναι ο νες που φτιάχνει το μαγαζί που βρίσκεται επί της Κορίνθου,μεταξύ Ερμού και Αγ.Νικολάου, από την αριστερή μεριά όπως κοιτάζουμε στην Πλατεία Γεωργίου. Μετά από έναν μικρό φούρνο. Ένα περίεργο μαγαζί με πολλά χρώματα και κάτι τραπέζια μανιτάρια.
Εσύ ας πούμε.. δεν έχεις καταλάβει ακόμα για ποιο μαγαζί λέω.



''Aχ, μωρέ, είσαι λίγο μαλάκας''

Όμορφοι άνθρωποι. Κρυμμένοι πίσω απ΄τις μάσκες που αγόρασαν.
Μοναδικές προσωπικότητες, μοναδικές ψυχές.
Ξεχωριστοί.
Μικρά αστέρια τσουβαλιασμένα ανάμεσα σε αντικείμενα για απόσυρση.
Δεν ταιριάζετε σου λέω και τα λοιπά.
Αποξενωμένοι, αποτραβηγμένοι, απλά μακριά.
Άνθρωποι ικανοί να αγαπήσουν και να αγαπηθούν.
Άνθρωποι ικανοί να ερωτευτούν. Να ζήσουν. Να προσφέρουν.
Καρδιές ζεστές με συναισθήματα.
Που πονάνε, που ελπίζουν ,που φοβούνται, που γελάνε, που κλαίνε.
Που αναζητούν την αγκαλιά και το φιλί.
Που νιώθουν.
Φυλακισμένοι σε μια κοινωνία που δημιουργεί στερεότυπα για να αυτοκαταστραφεί μετά από αυτά.
Θυμωμένοι, αδιάφοροι, κενοί, επαναστάτες. Αναλόγως τα όριά τους.
Κάποιοι με αντοχές για να παλέψουν, άλλοι με χαμένες ελπίδες από αγώνες χρόνων.
Άνθρωποι.
Απλά, άνθρωποι.
Κι εσύ, κι εμείς ,εκεί...έτοιμοι με το όπλο στο χέρι να τους χτυπήσουμε,να τους διώξουμε, να τους περιφρονήσουμε.
Και φτύνεις τις εικόνες που δείχνουν εκείνα τα ''αποβράσματα της κοινωνίας'' όπως λες, που κάποτε ήθελαν να εξαφανίσουν κάτι κατώτερες για εκείνους φυλές.
Να χτίσουν ένα κόσμο με την τελειότητα όπως εκείνοι τη θεωρούν.
Ενώ μέσα σου κι εσύ κρύβεις έναν μικρό τέτοιο δικτάτορα.

Μια κοινωνία με στερεότυπα, με λανθασμένα πρότυπα, με προκαταλήψεις, με φόβους. 
Την κοινωνία των άκρων.
Έτοιμη να κόψει το κλαδί που προεξέχει για να μη χαλάσει το image της.

Υποκριτή άνθρωπε.
Τέτοιος είσαι ,τέτοιοι είμαστε.

Μα πριν βιαστείς να κρίνεις, φρόντισε να βεβαιωθείς πως εσύ είσαι τέλειος.

Είμαι εθισμένη στο μαρούλι.

Κάποιοι ''see dead people'' και κάποιοι άλλοι ''hear people's minds''.
Δεν είναι ακριβώς το ίδιο αλλά δεν βαριέσαι.
Ναι κάποιοι έχουν την ικανότητα να ξέρουν τι σκέφτεται ο διπλανός.
Και δεν είναι κάτι που περιλαμβάνει μαγεία και υπερφυσικές ικανότητες.
Είναι απλά θέμα υψηλού βαθμού αυτογνωσίας.

Να στο περιγράψω απλά.
Είναι σαν να έχεις ένα μαρούλι στο δόντι, να το ξέρεις ή να το φαντάζεσαι (γιατί έφαγες μαρουλοσαλάτα) και ο άλλος από ευγένεια (συνήθως) να μη στο λέει.
Ξέρεις ρε παιδί μου ότι ο άλλος σκέφτεται ''έχει μαρούλι στο δόντι'' και δεν στο λέει.
Απλά σε κοιτάζει σαν να μη συμβαίνει τίποτα.
Καμιά φορά κάνει αυτός να καθαρίσει διακριτικά τα δόντια του με τη γλώσσα μπας και τον μιμηθείς.
Κι αν πάρεις χαμπάρι ότι έχεις μαρούλι στα δόντια θα σου πει ''αχ ναι;δεν το είχα προσέξει ρε''.
Κάπως έτσι.

Εδώ που τα λέμε η αυτογνωσία είναι μεγάλο πράγμα.
Την αποκτάς δύσκολα. Πρέπει να αφιερώσεις πολύ χρόνο στον εαυτό σου και να τον κριτικάρεις. Κάπως. Να είσαι και αντικειμενικός. Κάπως. Να είσαι έτοιμος να δεχθείς τα αρνητικά σου. Κάπως. Αλλά και τα θετικά σου. Κάπως.
Και ποιος θα κρίνει καλύτερα εσένα εκτός από εσένα;
Κανείς.
Εσύ ξέρεις τις απόκρυφες σκέψεις σου, τις επιθυμίες σου και τις ανάγκες σου.
Εσύ ξέρεις τα λάθη σου και τα σωστά σου.
Εσύ ξέρεις τις ανησυχίες σου, τα προβλήματά σου.

Οπότε;
Αν γνωρίζεις ήδη ότι έχεις μαρούλι στο δόντι δεν θα σε ενοχλήσει τόσο να σου το πει κάποιος για να το βγάλεις.
Στην πραγματικότητα όμως δεν θέλεις να σου το πει.
Και ξέρεις γιατί;
Γιατί όση ώρα εσύ μιλούσες αυτός είχε το νου του στο μαρούλι.
Κι αυτό πονάει. Καμιά φορά.

Μεγάλο μέντιουμ Χαμουραμπί

Κι αν όντως καταστρεφόταν ο κόσμος στις 21 Δεκέμβρη;
Τότε τι;
Μπήκες καθόλου στη διαδικασία να σκεφτείς πώς θα ένιωθες;
Είναι δύσκολο γιατί έχεις δεδομένο ότι όλο αυτό είναι ψέμα οπότε δεν βλέπεις κανένα τέλος να πλησιάζει.
Αλλά αν είχες ακόμα 2 εβδομάδες ζωής τι θα έκανες;
Τι θα άλλαζες;
Τι θα ήθελες ακόμα να ζήσεις;
Και πάνω απ' όλα εκείνη τη στιγμή που θα φοβόσουν και ταυτόχρονα θα ένιωθες τόσο ελεύθερος, με ποιον θα ήθελες να τη μοιραστείς;
Ή μήπως θα έπαιρνες ένα εισιτήριο για Μπαχάμες για να πας να πεθάνεις μόνος σου;
Αλήθεια,σκέψου το λίγο.
Έχεις 2 βδομάδες ζωής ακόμα.
Μετά τέλος.
Δεν έχεις τρόπο να ξεφύγεις.
Είσαι εγκλωβισμένος σε έναν κόσμο που απλά θα πάψει να υπάρχει.
Βαρύ συναίσθημα.
Εσύ δεν θα το ζήσεις.
Κάποιοι κάποτε θα το ζήσουν όμως.
Να που πάλι είσαι κάπως τυχερός μέσα σε όλες αυτές τις ατυχίες που σε πλακώνουν μέρα με τη μέρα.