Χωνάκι ή κυπελάκι;

Ο μοναδικός τρόπος για να κατανοήσεις μια κατάσταση, είναι να την βιώσεις εσύ ο ίδιος.
Όσο καλά και να στην περιγράψει κάποιος δεν θα την καταλάβεις πλήρως. Μπορεί να βιώσεις διάφορα συναισθήματα κατά την περιγραφή της, από αδιαφορία μέχρι ανακούφιση, αλλά το ατόφιο συναίσθημα που προκύπτει από αυτήν δεν θα το βιώσεις.
Ίσως γι' αυτόν τον λόγο δυσκολευόμουν μερικές φορές να κατανοήσω πλήρως όλα αυτά τα ωραία ''quotes'' που κυκλοφορούν. Όλα αυτά τα αποσπάσματα των ποιητών που χρησιμεύουν ως εξώφυλλα. Όλες εκείνες τις βαθυστόχαστες φράσεις που γίνονται τατουάζ.
Κάθε φράση όμως είναι προϊόν σκέψης και κάθε σκέψη συνοδεύεται κι από ένα συναίσθημα.
Ένα συναίσθημα που βίωσε ο συγγραφέας μια δεδομένη στιγμή κι αποτυπώθηκε σε ένα ολόκληρο ποίημα ή σε μια μικρή πρόταση.
Υπάρχει βέβαια και κάτι που λέγεται ενσυναίσθηση (η ικανότητα να συμμετέχουμε στις ψυχικές εμπειρίες ενός άλλου ,να ξαναζούμε , κατά κάποιον τρόπο τα βιώματά του)  , αλλά δεν μπορεί ο καθένας να το πετύχει.Δεν μπορεί ο καθένας να ξεχάσει για λίγα λεπτά την ύπαρξή του και να δει μέσα από τα μάτια του συνομιλητή του. Δεν μπορεί ο καθένας να διώξει σε τόσο μεγάλο βαθμό την υποκειμενικότητα του και να γίνει για μια στιγμή κάποιος άλλος. Αλλά και πάλι δεν θα είναι 100% γνήσιο συναίσθημα.
Το καλό της υπόθεσης όμως είναι, ότι η ζωή είναι δίκαιη γιατί είναι άδικη με όλους (κάπου το είδα κι αυτό να κυκλοφορεί). Δεν ξέρω αν εσείς θέλετε να το πείτε κάρμα, μοίρα, Νέμεσις... εγώ λέω να μην του δώσω όνομα. Θα πω ότι έτσι τυχαία και χωρίς κανένα λόγο ξαναβιώνουμε παρόμοιες καταστάσεις έχοντας κάθε φορά και μια διαφορετική θέση, έναν διαφορετικό ρόλο. Ή κατέχουμε παρόμοιο ρόλο , μόνο που εμείς είμαστε διαφορετικοί κι αυτό μας κάνει να πράττουμε και διαφορετικά.

Θέλω να πω ότι αν η ζωή είναι παγωτατζής, μην περιμένεις να σου δίνει πάντα την αγαπημένη σου γεύση.
Θα δοκιμάσεις και την πικρή κι εκεί θα δεις τη γλύκα.

Η ζωή είναι δίκαιη , γιατί είναι άδικη με άλλους.
Ακόμα και με μένα που δεν τρώω παγωτά.


#xestika #sta_@@_mou #provlima_sou #ksidi

Καλησπέρα, τι κάνετε;
Ζέστη έχει σήμερα.
Παράξενο γιατί είναι καλοκαίρι και δεν ήταν καθόλου αναμενόμενο.

Σε άλλα νέα τώρα, έχουμε μια τάση να εξιδανικεύουμε τους ανθρώπους του περιβάλλοντός μας.
Σα να περιμένουμε ότι θα τα κάνουν όλα τέλεια, σα να περιμένουμε ότι δεν θα κάνουν λάθη, σα να περιμένουμε ότι θα πούνε πάντα το σωστό πράγμα τη σωστή στιγμή.
Το να μπούμε στη θέση του άλλου, ούτε λόγος.
Διότι εμείς είμαστε αλάθητοι και στη θέση τους θα κάναμε το σωστό.
Κι αλίμονο αν ξέρουμε κι εμείς οι ίδιοι ποιο είναι αυτό το σωστό!
Στο να κρίνουμε τους άλλους είμαστε αρκετά καλοί έως υπέροχοι, στο να κρίνουμε τους εαυτούς μας είμαστε λίγο άμαθοι.
Αλλά είναι καλοκαίρι και αράζουμε τώρα.

Σε ακόμα πιο άλλα νέα, έχουμε και μια τάση να θεοποιούμε τους ανθρώπους του περιβάλλοντός μας.
Ειδικά τις πιο αδύναμες στιγμές μας όλοι οι υπόλοιποι μοιάζουν απλά μικρές θεικές οάσεις που θα φιλοξενήσουν την αδυναμία μας και θα την κάνουν δύναμη. Έτσι ρουφάμε τη δύναμη του superman που πετύχαμε πρώτο μπροστά μας και πάει να πετάξει ο superman και πέφτει.
Και καμιά φορά αντί να τον σηκώσουμε πάμε και βγάζουμε και μια selfie μαζί του.
#instasuperman #instaxestika
Αλλά είναι καλοκαίρι κι αράζουμε τώρα.

Ντινγκ , Λάμψη , Θρύψαλα

Ποια να 'ναι η ιδανική πόλη...
Αυτή με τα νεοκλασικά κτίρια ή μία με πιο μοντέρνο σχεδιασμό;
Μεγάλη ή μικρή; Πρωτεύουσα ή επαρχία;

Μάλλον η ιδανική πόλη είναι αυτή που θα μπορούσε να φιλοξενεί ταυτόχρονα όλους αυτούς που θες στη ζωή σου.
Ναι , γιατί αν το καλοσκεφτείς ,όλοι λίγο-πολύ είμαστε μοιρασμένοι εδώ κι εκεί.
Ίσως συναντηθήκαμε για κάποιο διάστημα, ίσως μοιραστήκαμε το ίδιο φροντιστήριο, το ίδιο πάρκο, την ίδια θάλασσα, το ίδιο λεωφορείο, το ίδιο σπίτι  κι ίσως μετά χωριστήκαμε κι ο καθένας πήρε το δρόμο του.
Ναι, γιατί αν το καλοσκεφτείς ο καθένας παίρνει το δρόμο του.
Ο καθένας διαγράφει την πορεία του κι αυτό είναι το φυσιολογικό.
Καμιά φορά τα φέρνει η ζωή κι οι πορείες τέμνονται και μετά ξαναχωρίζουν.
Σαν να υπάρχει ένας ζωγράφος που σχεδιάζει γραμμές σε ένα χαρτί δίχως διαστάσεις.
Όποτε θέλει τις ενώνει κι όποτε θέλει τις χωρίζει ξανά.