Κι επιτέλους, πάψε να αυτοτιμωρείσαι

Κάπου εδώ μέσα υπάρχει μια ανάρτηση με το μυστικό της ευτυχίας.
Να αγαπάτε τον εαυτό σας, σας είπα, και το εννοούσα.
Κι η αγάπη αυτή απαιτεί την αποδοχή.
Όπως αγαπάτε τους φίλους σας και τους έχετε αποδεχτεί έτσι όπως είναι, έτσι πρέπει να κάνετε και με τον εαυτό σας.
Ίσως μέχρι να κατακτήσετε αυτή την ικανότητα να περάσετε μια εσωτερική πάλη.
Κάτι μπορεί να σας φταίει, κάτι μπορεί να μην σας αρέσει, κάτι μπορεί να ζηλεύετε από τον διπλανό σας, από έναν τυχαίο στο δρόμο, από ένα άτομο που γνωρίζετε.
Κάποιο ταλέντο, κάποια συμπεριφορά, κάποιο χαρακτηριστικό που δεν έχετε και που νομίζετε ότι σας λείπει.
Αλλά αυτό είναι το θέμα; Να εντοπίζουμε μια ζωή τι έχουν οι άλλοι που δεν έχουμε εμείς ή να αρχίσουμε να εκτιμάμε αυτά που έχουμε εμείς και να τα βελτιώσουμε αν θέλουμε;
Αν θέλεις να αγαπήσεις τον εαυτό σου πρέπει να εντοπίσεις κάθε σου εκδοχή.
Ό,τι θεωρείς πως θέλεις να το αλλάξεις να προσπαθήσεις να το αλλάξεις και ό,τι δεν θέλεις ή δεν μπορείς να αλλάξεις (γιατί κάποια πράγματα δεν αλλάζουν κιόλας ) πρέπει να το αποδεχτείς.
Να ορθώσεις το ανάστημά σου και να δηλώσεις ''αυτός είμαι και σε όποιον αρέσω''.
Όχι με την έννοια της ψηλομύτας που τινάζει τη μπούκλα και τους στέλνει όλους στο διάολο, αλλά με την έννοια που γεννιέται από τη λογική.
Και ποια είναι η λογική;
Δεν γίνεται να είσαι αρεστός σε κάθε άνθρωπο που ξέρεις. Είναι αδύνατο. Είναι ανέφικτο. Και στην τελική δεν είναι αυτός ο σκοπός της ύπαρξής σου. Πάρε παράδειγμα τον εαυτό σου. Τους συμπαθείς όλους; όχι! Θα πρεπε; Όχι!
Το σημαντικό είναι να σε συμπαθείς εσύ. Εσύ που σ'έχεις 24 ώρες το 24ωρο. Κι από κει και πέρα θα υπάρξει και μια μερίδα ατόμων που το πακετάκι σου θα το δεχτεί. Θα ταιριάξουν τα χνώτα σας.

Οπότε σταμάτα, αν θέλεις, να παλεύεις μια ζωή με το πως πρέπει να είσαι για να σε δεχτεί ο ένας και ο άλλος. Γιατί ο ένας και ο άλλος είναι δεκάδες κι αυτό θα σήμαινε ότι εσύ πρέπει να χτίσεις 10 διαφορετικές εκδοχές σου. Μαλακία, γιατί στο τέλος δεν θα ξέρεις ποιος είσαι. Δεν θα σαι κάποιος βασικά. Θα είσαι ο όλας και ο τίποτας.

Έχεις ελαττώματα και προτερήματα.
Κάπου έχεις ταλέντο και κάπου είσαι σκράπας.
(Στη Γεωμετρία ας πούμε είσαι σκράπας. Τι ,όχι; Μόνο εγώ;)
Κάτι κάνεις καλά και κάτι το κάνεις σκατά όσο και να προσπαθήσεις.
Τα ελαττώματα σου και οι... σκραποσύνες σου (!?!) δεν είναι αδυναμίες.
Είναι εκεί για να σου θυμίζουν ότι είσαι άνθρωπος, Mr. Wannabe Θεούλης.

Και μη φοβάσαι.
Όσο και να μη θες να με ακούσεις, όσο και να μην αγαπάς τον εαυτό σου, εμείς-οι τρίτοι παρατηρητές-οι απέξω-οι αντικειμενικοί, πάντα κάτι θα βρίσκουμε σε σένα και θα το αγαπάμε.

Α, και για να μην φτάνουμε στα άκρα: με μέτρο η αυτοκριτική.

Τσαμπουκά θέλει.

Ίσως μπορείς να κοροιδέψεις το μυαλό σου και να τον κάνεις να βλέπει τα συναισθήματα που θέλεις να δει, όπως έχουμε πει.
Ίσως αυτό, άνθρωπε, να μπορείς να το καταφέρεις.
Αλλά είναι κι εκείνο, το άλλο, που δεν το έχεις καταφέρει.
Αυτό που βρίσκεις τη δύναμη να σταματήσεις τις σκέψεις να ξεπηδάνε από δω κι από κει.
Έψαχναν οι επιστήμονες να βρουν τι τρέχει πιο γρήγορα απ'το φως και κανείς δεν σκέφτηκε το προφανέστατο.
Τη σκέψη.
Κι όσο πιέζεσαι να σταματήσεις τα σχέδια και τα σενάρια, τόσο αυτό σου πάει κόντρα.
Σαν να μην έχεις τον έλεγχο πια.
Η μόνη λύτρωση, ο ύπνος. 
Αλλά κι εκεί καμιά φορά τα όνειρα σου σε ξυπνάνε, απλά για να χρησιμοποιήσεις ακόμα και το τελευταίο δευτερόλεπτο για να σκεφτείς και να σκεφτείς και να σκεφτείς.
Μα όριο στο μυαλό δεν έβαλε κανείς.
Ταυτόχρονα υπάρχεις σε 3 μέρη.
Παρελθόν, παρόν και μέλλον.
Σαν να'ναι τρία ανθρωπάκια και το καθένα σε τραβάει προς διαφορετική κατεύθυνση.
Και κάθεται το ένα καλά και ζωηρεύουν τα άλλα πιο πολύ.
Ηρεμία πουθενά.
Κι εσύ περπατάς ήρεμος στο δρόμο, κι όλοι αντικρύζουν απλά έναν άνθρωπο που κάνει 1 βήμα τη φορά, μα καταβάθος μέσα στο μυαλό σου υπάρχει ένας άλλος άνθρωπος με υπερδυνάμεις που κάνει 40 βήματα τη φορά.
Και τρέχει εμπρός σαν να θέλει κάτι να βρει, και τρέχει πίσω σαν να θέλει κάτι να θυμηθεί και στέκεται καμιά φορά ακίνητος να πάρει μια ανάσα, να κοιτάξει τι συμβαίνει γύρω του.
Είναι αλήθεια γιατρέ μου. 
Ακούω φωνές.
Τη φωνή της συνείδησης, τη φωνή της επιθυμίας, τη φωνή της ανάγκης.
Μια φωνή που με συμβουλεύει. Μια φωνή που με προτρέπει και μια που με αποτρέπει.
Μια φωνή απ'το παρελθόν που μου θυμίζει κι άλλη μία σιωπηλή που με βοηθάει να ξεχνώ.
Μια φωνή από το μέλλον που συμμερίζεται τον ενθουσιασμό μου κι άλλη μία που συμμερίζεται τους φόβους μου.
Μια φωνή από το παρόν που μου μαθαίνει να ζω κι άλλη μία που μου μαθαίνει να προσέχω.
Κι έτσι σε δευτερόλεπτα κάθε φορά, ούτε δευτερόλεπτα..λιγότερο, εγώ αποφασίζω και ζυγίζω τις φωνές και λέω ''σωπάστε όλοι. τώρα θα κάνουμε αυτό''

Τσαμπουκά θέλει.

Τι καμώματα είναι τούτα;

Πραγματικά συναισθήματα είναι εκείνα που πηγάζουν αβίαστα από την ψυχή μας.
Εκείνα που δεν χρειάστηκε κάποιος να μας υποδείξει να τα νιώσουμε, απλά τα νιώσαμε.
Και αντίστοιχα δεν χρειάστηκε να προτρέψουμε κάποιον άλλον να τα νιώσει, απλά τα ένιωσε.

Κι όπως θα έλεγαν και στο χωριό μου το Manchester: Με το ζόρι παντρειά δεν γίνεται.


Λακωνικότατη απόψε.

Το κυνήγι του χαμένου θησαυρού

Στο τέλος όλα τα γεγονότα που έχουν συμβεί στη ζωή μας, μοιάζουν σαν να είναι τόσο προσεκτικά τοποθετημένα στη θέση τους.
Όταν τα βιώνουμε, βιώνουμε ταυτόχρονα τόσα ανάμεικτα συναισθήματα που δεν μας αφήνουν να τα κρίνουμε σαν εξωτερικός παρατηρητής. 
Είμαστε μέσα στο χορό και χορεύουμε.
Αργότερα όμως καταλαβαίνουμε τι επίδραση είχαν τελικά σε εμάς.
Μας άλλαξαν. 
Ίσως δεν μας έκαναν ξεκάθαρα καλύτερους ή χειρότερους, αλλά πέρασαν και άγγιξαν.
Το μυαλό μας, την ψυχή μας.
Εξάλλου ό,τι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς.
Κι οι πικραμένες σου ιστορίες που δύσκολα τις λες, σίγουρα σε έκαναν πιο δυνατό.
Κι οι χαρούμενες,πάλι σε έκαναν πιο δυνατό.
Δεν ξέρω αν γίνονται όλα για κάποιο λόγο, αν δηλαδή έγιναν για να σε οδηγήσουν κάπου συγκεκριμένα τελικά κι αν αυτός ο λόγος είναι ηλίθιος ή όχι.
Ξέρω όμως ότι έπρεπε να γίνουν.
Κάθε μικρή σου ιστορία σου έμαθε και κάτι διαφορετικό.
Όχι για τους άλλους ανθρώπους απαραίτητα, αλλά κυρίως για τον εαυτό σου.
Φαντάσου πως είσαι ένα παζλ με πολλά κομμάτια και πως οι ιστορίες της ζωής σου είναι αινίγματα που πρέπει να λύσεις για να βρεις ένα κομμάτι.
Καταλαβαίνεις ότι μάλλον θα βιώσεις πολλά μέχρι να συμπληρωθεί το παζλ σου, αν συμπληρωθεί ποτέ.
Κι άλλοι είναι ένα παζλ των 100, άλλοι των 500 ,άλλοι των 1000 κομματιών και πάει λέγοντας.
Άλλα κομμάτια τα βρίσκεις εύκολα, άλλα πιο δύσκολα.
Αινίγματα υπάρχουν πολλά.

Ελπίζω να σ'αρέσουν τα αινίγματα.

Άραξε

Δεν είμαι τόσο σίγουρη πια, ότι μαθαίνουμε όντως από τα λάθη μας.
Δεν είμαι καν σίγουρη αν όλα όσα ονομάζουμε λάθη, υπάρχουν για να μας διδάξουν κάτι, για να μας βοηθήσουν να ξεχωρίσουμε τι πρέπει να κάνουμε και τι δεν πρέπει να κάνουμε.
Όταν δεν έχουμε πολύ χρόνο στη διάθεσή μας να σκεφτούμε αυτά που θα πράξουμε, είναι λογικό να γίνονται και λάθη.
Άλλο να έχεις μπροστά σου ένα σεβαστό χρονικό περιθώριο για να σχεδιάσεις τις κινήσεις σου κι άλλο να πρέπει μέσα σε δευτερόλεπτα να πάρεις αποφάσεις.
Κι οι αποφάσεις που παίρνουμε στη ζωή μας, στην πλειονότητα των περιπτώσεων , είναι θέμα δευτερολέπτων και λεπτών.
Ειδικά όταν έχουμε κάποιον απέναντί μας και μιλάμε, μέσα σε δευτερόλεπτα κάνουμε τις σκέψεις μας λέξεις.
Πώς να μην πούμε τα λάθος πράγματα; Είναι φυσικό επόμενο.
Και γυρίζουμε μετά σπίτι και είμαστε σε φάση ''καλά, τι είπα ο ηλίθιος/η ηλίθια''
Αλλά δεν πειράζει.
Ο αυθορμητισμός είναι όμορφο πράγμα.
Ο αυθορμητισμός είναι αυτό που αγγίζει και πιο πολύ την αλήθεια.
Κι αυτό είναι το πιο σημαντικό.
Ακόμα κι αν θεωρήσεις πως είπες τα λάθος λόγια, αν ήταν τα λόγια που σου βγήκαν αυθόρμητα, τότε μάλλον ήταν και τα πιο αληθινά που είχες να πεις.
Κι αυτό είναι το πιο σημαντικό.
Η ειλικρίνεια είναι το πιο σημαντικό.

Σε φάση...άρνησης

Οι αναλυτές της ψυχής το λένε ''μη αποδοχή της κατάστασης''
Με εκνευρίζει αυτή η φάση. Δεν ξέρω γιατί.
Σκέφτομαι πράγματα για να γράψω και συγχύζομαι.
Γιατί το κάνουμε αυτό στον εαυτό μας;
Γιατί βρίσκουμε τόσους τρόπους να βάζουμε τρικλοποδιές στον εαυτό μας;
Kαμιά φορά δεν τα χωράει ο νους μου τα παιχνίδια του μυαλού μας.
Και δεν είναι μόνο η άρνηση, είναι και όλα τα υπόλοιπα που λέμε τόσο καιρό.
Γιατί τέτοιο σαμποτάρισμα στα πάντα;
Στην ευτυχία μας.
Στα συναισθήματά μας.
Στις εκφράσεις μας.
Μη αποδοχή της κατάστασης δεν συνεπάγεται μόνο μη αποδοχή μιας θλιβερής κατάστασης.
Για παράδειγμα μια φάση άρνησης περνάμε όταν βιώνουμε την απώλεια ενός ανθρώπου.
Είναι μια φάση που παγώνεις τον εγκέφαλό σου, αρνείσαι να δεχτείς την απώλεια, συνεχίζεις φυσιολογικά τη ζωή σου σαν να μην έχει συμβεί απολύτως τίποτα.
Μη αποδοχή της κατάστασης μπορεί όμως να περιλαμβάνει και μιας ευχάριστη κατάσταση.
Δηλαδή αρνείσαι να δεχτείς ότι έχεις ανάγκη από κάτι που σε ευχαριστεί.
Δεν ξέρω εγώ τι λένε οι αναλυτές της ψυχής για το συγκεκριμένο ενδεχόμενο.
Ξέρω μόνο ότι εκεί έξω υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που ξέρουν πολύ καλά τι θα τους έκανε ευτυχισμένους, αλλά παρ'όλα αυτά εξακολουθούν να το αρνούνται.
Και για να το πετύχουν αυτό βρίσκουν ένα σωρό δικαιολογίες και υπεκφυγές.
Αν το Α τους έκανε ευτυχισμένους, παίρνουν αυτό το Α και του βγάζουν τα μάτια.
Βρίσκουν 100 αρνητικά για το Α.
Υποτιμούν το Α.
Απαξιώνουν το Α.
Πάει το Α μετά φίλοι μου.
Από εισιτήριο για την ευτυχία, έγινε pain in the ass που λένε και στο χωριό μου.
Δεν ξέρω γιατί το κάνουν αυτό.
Φαντάζομαι διάφορα.
Μπορεί να το φοβούνται το Α.
Μπορεί να φοβούνται ότι δεν μπορούν να έχουν το Α, οπότε για να μη νιώσουν ανεπαρκείς-ανίκανοι, υποβιβάζουν το Α.
Μπορεί να μην ξέρουν πώς να το αποκτήσουν το Α.
Και για να ενισχύσουν και την άρνησή τους, πείθουν τον εαυτό τους με διάφορους τρόπους.
Λένε συνέχεια στον εαυτό τους ''Εγώ; εγώ δεν το θέλω το Α''
''Άντε καλέ. Σιγά μην θέλω εγώ το Α''
''Καλέ τι να μου κάνει εμένα ένα Α. Εγώ με το Β είμαι μια χαρά.''
''Μακριά από μας το Α.''
''Μπα. Δεν είμαι εγώ για Α. ''
Ξεροκεφαλιά;
Πείσμα και κακό;

Άραξε τώρα.
Είσαι σε φάση άρνησης.


Συγχύζομαι εγώ τώρα. 

Αγάπη, εσύ superstar

Τα κανάλια άλλαζα μια μέρα και το αυτί μου άρπαξε μια φράση
''Έτσι κι αλλιώς, όλα τα κάνουμε με απώτερο σκοπό την αγάπη''
Πόσο βαθιά ριζωμένο είναι μέσα μας αυτό το δεδομένο που μερικές φορές δεν συνειδητοποιούμε ότι υπάρχει;

Πλανήτης: Γη
Kάτοικοι: Άνθρωποι
Κινητήριος δύναμη: Αγάπη.

Όχι, μην ανησυχείτε. 
Δεν είναι ένα άρθρο που προορίζεται για το Προς τη Νίκη, ούτε μας το είπαν στο κατηχητικό να σας το πω.
Είναι απλά ένα κοινό μυστικό που κουβαλάμε όλοι μέσα μας.
Όλα γεννιούνται από την αγάπη.
Δεν θα είχες καταφέρει κάτι σήμερα αν δεν το είχες αγαπήσει πρώτα.
Και για να μην είμαι απόλυτη, τα πιο όμορφα και ολοκληρωμένα πράγματα έχουν δημιουργηθεί μόνο με τη βοήθεια της αγάπης.
Ήδη βλέπεις πόσο δυσκολεύεσαι να κάνεις πράγματα που δεν τα αγαπάς.
Ξεκίνησες να μαθαίνεις ένα μουσικό όργανο μετά από κεραυνοβόλο έρωτα μαζί του και δεν ξεκολλάς πια. Ή το αγάπησες στην πορεία και δεν ξεκολλάς. Και είσαι και καλός γιατί το αγαπάς. Και το κάνεις με ευχαρίστηση γιατί το αγαπάς. 
Ξεκίνησες να σπουδάζεις στη σχολή που αγαπάς. Και προσπαθείς όσο μπορείς γιατί το αγαπάς. Ή ταλαιπωρείσαι να την τελειώσεις αν δεν την αγαπάς.
Και όλα αυτά μας δείχνουν πόσο σημαντική είναι η αγάπη σε αυτά που κάνεις , για να μπορείς να τα κάνεις ολοκληρωμένα.
Κι αν περάσουμε στον απώτερο σκοπό που λέγαμε... δημιουργούμε σχέσεις με σκοπό να νιώσουμε την αγάπη και την αποδοχή.
Το μικρό παιδί δεν ξεκινάει εξ αρχής να προσπαθεί για τον εαυτό του να είναι καλός μαθητής. Ξεκινάει να προσπαθεί για να δει στα μάτια των γονιών του την αποδοχή και την αγάπη. Δεν συλλαμβάνει ακόμα ότι οι γονείς του το αγαπάνε ανεξάρτητα από τις αποδόσεις του.
Και κάνει πράγματα και προσπαθεί, μόνο και μόνο γι' αυτή την ματιά της αποδοχής.
Μα ακόμα κι όταν μεγαλώνει το παιδί και γίνεται ενήλικας, κάνει πράγματα που θα τον οδηγήσουν σίγουρα στην αγάπη και την αποδοχή των γονιών του.
Προσέχουμε τη συμπεριφορά μας και κάνουμε πράγματα για τους ανθρώπους που νοιαζόμαστε γιατί τους αγαπάμε και θέλουμε να μας αγαπούν.
Φοβόμαστε μην πούμε ή κάνουμε κάτι λάθος και μας απορρίψουν.
Πόσα προβλήματα βλέπουμε κάθε μέρα , τα οποία είναι αποτέλεσμα απόρριψης.
Πατρικής,μητρικής,φιλικής,αδερφικής,ερωτικής.
Κάθε είδους απόρριψη οδηγεί στην ''καταστροφή''.
Κάθε είδους έλλειψη αγάπης οδηγεί σε ψυχική ανισορροπία.
Σε άλλους λείπουν οι γονείς, σε άλλους οι φίλοι, σε άλλους ο σύντροφος, σε άλλους ένας αδερφός.
Από όποια πλευρά κι αν την δούμε την έλλειψη αγάπης μόνο ανισορροπίας δημιουργεί.
Και ανισορροπία δεν σημαίνει αναπηρία, για να μην παρερμηνεύονται τα λόγια μου.
Σε όλους κάποιος είδος αγάπης λείπει, αλλά ο άνθρωπος είναι ον που προσαρμόζεται και επιβιώνει σε όλες τις συνθήκες.
Παρ' όλα αυτά παλεύει συνεχώς στη ζωή του με διάφορους τρόπους να καλύψει την έλλειψη της αγάπης που έχει.
Γιατί το κενό που δημιουργείται, δεν είναι ένα κενό που απλά το προσπερνάς και κάνεις πως δεν υπάρχει.
Είναι ένα κενό που συνεχώς σου φωνάζει να το γεμίσεις κι εσύ συνεχώς ψάχνεις το κατάλληλο μέσο,τον κατάλληλο τρόπο να το πετύχεις αυτό.
Κι αυτό κάνεις.
Μια ζωή παλεύεις για να κλείσεις τα κενά αγάπης.
Ασυναίσθητα.
Γι' αυτό μπορεί να μην συνειδητοποιήσεις κατευθείαν αυτό που σου λέω. 
Κι εγώ δεν το αντιλήφθηκα μέσα σε μια νύχτα.
Αλλά για μένα είναι μια αλήθεια όλο αυτό που γράφω τώρα.
Κι αν δεν τα γράφω και πολύ καλά ή τα γράφω μπερδεμένα ,είναι μάλλον γιατί κι εγώ δεν έχω κατανοήσει το ζήτημα εξ ολοκλήρου.

Μεσημεριάτικα έμπνευση; Δεν φταίω εγώ. Αυτός φταίει.
Πόσες φορές έγραψα τη λέξη ''αγάπη'' μέσα στο κείμενο άραγε ;

Και για τον κόσμο που μισείς, δεν είμαι άλλος

Μάλλον τους άλλους ανθρώπους δεν τους γνωρίζουμε ποτέ ολοκληρωτικά.
Ίσως είναι κανόνας.
Δεδομένου ότι δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, μπορούμε να φανταστούμε πόσο δύσκολο είναι να δηλώσουμε πως γνωρίζουμε έναν άνθρωπο πάρα πολύ καλά.
Αυτό γιατί πάντα συναντάμε τον κάθε άνθρωπο σε συγκεκριμένη στιγμή της ζωής του και ερχόμαστε αντιμέτωποι με εκείνα τα χαρακτηριστικά του που εκείνος μας εμφανίζει.
Το ίδιο κάνουμε κι εμείς άλλωστε.
Άλλοι μας γνώρισαν στις καλές μας , άλλοι στις κακές μας.
Κι έχει σημασία πόσο υπήρξε ο κάθε άνθρωπος στη ζωή σου.
Οι πιθανότητες να γνωρίσεις όλο και περισσότερες πτυχές κάποιου, αυξάνονται όσο περισσότερο καιρό τον έχεις στη ζωή σου. Χωρίς αυτό να σου δίνει την εγγύηση ότι ξέρεις τα πάντα.
Γι'αυτό καμιά φορά μένουμε έκπληκτοι από τις πράξεις των άλλων.
Γιατί μπορεί να είχαμε μία εικόνα στο μυαλό μας η οποία δεν ταίριαζε στις πράξεις του που μας εξέπληξαν.
Αλλά τελικά οι πράξεις του μπορεί να ήταν μέρος εκείνης της πτυχής του εαυτού του που δεν είχαμε γνωρίσει.
Οπότε, περνώντας τα χρόνια κι ενώ αυτές οι πτυχές ξεπηδάνε απο δω κι από κει , εμείς παίρνουμε συνεχώς αποφάσεις. 
Μας αρέσουν οι νέες πτυχές; Τις δεχόμαστε ως μέρος του ανθρώπου που γνωρίζουμε; Μπορεί η εικόνα που έχουμε δημιουργήσει να απορροφήσει και αυτές τις πτυχές του και να προχωρήσουμε παρακάτω;
Κι οι πτυχές μπορεί να είναι καλές, μπορεί να είναι και κακές.
Κι αν είναι κακές (σύμφωνα με τους δικούς μας κανόνες, τη δική μας ηθική) , μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε το εξής σημαντικό: ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε τους ανθρώπους , μπορούμε απλά να τους αγαπάμε;
Έτσι έρχονται και φεύγουν οι άνθρωποι από τη ζωή μας.
Με βάση τι μπορούμε εμείς να αντέξουμε από τις συμπεριφορές ενός άλλου ανθρώπου, αποφασίζουμε αν θα παραμείνει στη ζωή μας ή όχι.
Μα πρώτα πρέπει να ξέρουμε ποιοι είμαστε και τι θέλουμε, κι έπειτα θα καταλάβουμε τι θέλουμε κι από τους άλλους και ποια είναι τα όριά μας.
Κάποτε είχαμε πει ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, οι προτεραιότητές τους αλλάζουν.
Τώρα θα πούμε κι ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, απλά με τα χρόνια εμφανίζονται όλο και περισσότερες πτυχές του εαυτού τους.