Πιασάρικος τίτλος για να διαβάσετε τη μεγάλη μου ανάρτηση

Σκεφτόμουν, σκεφτόμουν, σκεφτόμουν γιατί οι σχέσεις* είναι τόσο δύσκολες; (*φιλικές ,ερωτικές)
Και κατέληξα σε διάφορες απαντήσεις.

Μία από αυτές είναι η ανατροφή μας.
Ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο καθένας από εμάς έχει μεγαλώσει διαφορετικά.
Είμαστε από διαφορετικές πόλεις που σημαίνει ότι ο καθένας κουβαλάει μια διαφορετική εκδοχή της ελληνικής νοοτροπίας.
Αλλά ακόμα κι αν ζούσαμε στην ίδια πόλη με κάποιον, πάλι είμαστε διαφορετικοί στη συμπεριφορά μας γιατί ο καθένας μας είχε συγκεκριμένους γονείς. Κι όλα αυτά ισχύουν και για τους γονείς μας κ.ο.κ. Οπότε χρόνια τώρα ο ένας μεταλαμπαδεύει στον άλλον τρόπους συμπεριφοράς. Χρόνια τώρα ο μικρός μαθαίνεις από τον μεγαλύτερο τι είναι σωστό και τι λάθος, τι είναι καλό και τι κακό αλλά και ο μεγαλύτερος από τον μικρότερο. Έτσι όλοι μας έχουμε συγκεκριμένες ηθικές αξίες. Άλλες φορές οι δικές μας αξίες μοιάζουν με πολλών άλλων και μπαίνουμε σε μεγαλύτερη κατηγορία ,άλλες φορές δεν μοιάζουν με κανενός και περιθωριοποιούμαστε.
Παρ'όλα αυτά, για εμάς αυτά που πιστεύουμε είναι τα σωστά και συνήθως κάνουμε τα πάντα για να τα υπερασπιστούμε.

Καλούμαστε όμως πολλές φορές να συνάψουμε σχέσεις με άλλους ανθρώπους. Ανθρώπους που μας μοιάζουν ή ανθρώπους που δεν έχουν καμία σχέση με εμάς.
Έτσι έρχονται σε σύγκρουση τα πιστεύω μας και ψάχνουμε μανιωδώς να βρούμε μια κοινή γραμμή και να συμβιβαστούμε αν όχι να συμφωνήσουμε.
Η φιλία που χρωματίζεται πιο πολύ από τη λέξη λογική πιο δύσκολα στεριώνει γιατί προσπαθούμε πάρα πολύ ισχυρά να υπερασπίσουμε την προσωπικότητά μας.  Όταν όμως υπάρχει κοινή ανάγκη για την ανάπτυξή της τότε αυτή η ισχύς μειώνεται κι αρχίζουμε να κάνουμε συμβιβασμούς. Όσο περνάει ο καιρός μαθαίνουμε ο ένας τις παραξενιές του άλλους και μπορούμε πια να συμβιώσουμε με αυτές. Ή απλά δεν έχουμε την αντοχή και την υπομονή να μάθουμε τον άλλον οπότε δεν μπαίνουμε στη διαδικασία να στεριώσουμε τη φιλία μας. Οπότε ή η φιλία βγαίνει αυθόρμητα , ειδικά όταν δυο άτομα μοιάζουν σε πάρα πολλά ή δημιουργείται με δυσκολία αν υπάρχει μεγάλη ανάγκη για τη δημιουργία της. Παρ'όλα αυτά άπαξ και στεριώσει δύσκολα καταστρέφεται όταν υπάρχει η καλή θέληση από όλες τις πλευρές.
Από την άλλη ένας έρωτας χρωματίζεται πιο πολύ από το συναίσθημα. Βασικά ο έρωτας δεν έχει λογική. Δεν επιλέγεις ποιος θα σου κάνει το κλικ. Γι'αυτό μετά από καιρό μπορεί να τύχει να πούμε ''ερωτεύτηκα το λάθος άτομο''. Γιατί πια δεν τον κοιτάζουμε με βάση το συναίσθημα αλλά τη λογική. Τα συναισθήματά σου σε παρασέρνουν τόσο πολύ που δεν είναι τόσο μεγάλη η ανάγκη να υπερασπιστείς τα πιστεύω σου. Γιαυτό μπορεί να μπεις στη διαδικασία να πεις πως σου αρέσει η ροκ μουσική σε έναν ροκά που θες κολασμένα ακόμα κι αν δεν την αντέχεις για 2 δευτερόλεπτα. Κι όσο περνάει το συναίσθημα κι έρχεται η λογική , έρχεται και η ανάγκη να υπερασπιστείς την προσωπικότητά σου και τις ανάγκες που τόσο καιρό έκρυβες, γιατί έπρεπε να κερδίσεις τον άλλο. Γι'αυτό αρχικά παρουσιάζουμε στον άλλον το τέλειο ήμισυ με στοιχεία που μπορεί να μην έχουμε. Γι'αυτό αρχικά ο ρομαντισμός είναι διάχυτος και οι πράξεις εξωπραγματικές. Γιατί προσπαθούμε να ''δέσουμε'' τον άλλον. Ώστε τελικά , αργότερα να εμφανίσουμε και τα υπόλοιπα μέρη του εαυτού μας. Κάτι που γίνεται κι από τους δύο γι'αυτό δεν προκαλεί και τόση αναστάτωση. Ίσως η γυναίκα πει ''κάποτε ήσουν ρομαντικός'' ή ο άντρας πει ''κάποτε δεν ήσουν τόσο σπαζαρχίδο'' αλλά μέχρι ένα σημείο υπάρχει μια ισορροπία. Μέχρι που έρχεται η στιγμή να αποφασίσεις αν αντέχεις αυτόν που έχεις δίπλα σου και έχει ψιλοαλλάξει γιατί τον αγαπάς και τον θες στη ζωή σου ή αποφασίζεις να χωρίσεις για να ξαναγνωρίσεις έναν ρομαντικό και μια μη σπαζαρχίδο ώστε η ιστορία να επαναληφθεί. Γι'αυτό καλό είναι να είσαι απλά ο εαυτός σου, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.
Κι όλα είναι ένας κύκλος. Και για όλα ευθύνεται η διαφορετικότητά μας.

Δύσκολα μπαίνουμε στη θέση του άλλου ουσιαστικά. Συνήθως λέμε ''εγώ δεν θα το έκανα έτσι'' χωρίς να σκεφτούμε, γιατί ο άλλος ''το έκανε έτσι''.
Οπότε τα διαφορετικά που ίσως μας ένωσαν , μετά από καιρό μπορεί να είναι αυτά που θα μας χωρίσουν.

Αλλά μάλλον πρέπει να το αποδεχτούμε. Πως όλοι βγήκαμε από μια διαφορετική μάνα κι από έναν διαφορετικό πατέρα. Όλοι μείναμε σε διαφορετικές πόλεις. Κι αν μείναμε στην ίδια, ο καθένας δέχτηκε διαφορετικά ερεθίσματα. Ποτέ δεν θα βρεις κάποιον ολόιδιο με σένα γιατί η αλλαγή στην προσωπικότητα έρχεται ακόμα κι από μια πληροφορία περισσότερη ή λιγότερη.
Κακώς μπαίνουμε στη διαδικασία να κρίνουμε τη συμπεριφορά των άλλων με βάση τη δική μας ζωή και τις δικές μας επιλογές. Το κάνουμε αυθόρμητα, το κάνουμε ασυναίσθητα. Άλλοτε με κακία, άλλοτε δίχως ίχνος κακίας. Κακώς πάντως που το κάνουμε.
Γιατί πριν γνωρίσουμε κάποιον, αυτός ο κάποιος είχε μια ζωή που εμείς δεν την ξέρουμε και μπορεί να μην την μάθουμε και ποτέ.

Οπότε στην τελική ίσως δεν υπάρχει το έτερον ήμισυ και σε φιλικές και σε ερωτικές σχέσεις. Υπάρχουν άνθρωποι που ταιριάζουμε λίγο παραπάνω.
Μερικές φορές κιόλας παύουμε να ταιριάζουμε μετά από ένα διάστημα γιατί εμείς αλλάξαμε ή ο άλλος άλλαξε και δεν βρίσκουμε πια αυτή την κοινή γραμμή.
Ο καθένας μας είναι ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος. Είμαστε λειτουργικοί από μόνοι μας.
Ακόμα και οι κάλτσες που έμειναν αζευγάρωτες μπορούν να συνεχίσουν να είναι λειτουργικές.
Απλά είμαστε όντα που έχουμε ανάγκη την συντροφιά του συνανθρώπου μας. Άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Γι'αυτό υπάρχουν άτομα με πάρα πολλούς φίλους και άτομα πιο μοναχικά με λιγότερους φίλους ή με έναν ή με κανέναν.
Η συντροφικότητα είναι μια ανάγκη μας. 
Θέλουμε να μοιραζόμαστε τα προβλήματά μας, τη χαρά μας, τα αστεία μας, τις μαλακίες μας. Μέσα από τις σχέσεις μας αποκτούμε περισσότερη αξία.
Ο έρωτας και η αγάπη είναι κι αυτή μια ανάγκη μας. Έτσι είμαστε προγραμματισμένοι. Άλλοι αρκούνται στην αγάπη ενός κι άλλοι ικανοποιούνται μόνο όταν ο έρωτας τους χτυπάει από πολλές μεριές.
Τι να πεις. Τι μπορείς να πεις. Για όλα υπάρχει λόγος, αλλά δεν τον ξέρουμε πάντα.
Όλες μας οι πράξεις έχουν λόγους που συμβαίνουν.
Είτε είναι επειδή νιώθουμε καταπιεσμένοι ή νιώθαμε κάποτε, είτε επειδή πιστεούμε ότι κάνουμε το σωστό με βάση το δικό μας μικρό ή μεγάλο μυαλό, είτε επειδή απλά αυθόρμητα μας βγαίνει να το κάνουμε γιατί έτσι μάθαμε.

Και κάθε μας σχέση μας αλλάζει, όπως είπα και στο προηγούμενο ποστ. Μας αφήνει σημάδια, μας σμιλεύει, μας τροποποιεί την συμπεριφορά. Βλέπουμε πού κάναμε λάθος και προσπαθούμε στην επόμενη σχέση να μην το κάνουμε. Αλλά αυτό δεν είναι πάντα σωστό γιατί ο επόμενος άνθρωπος που θα μπει στη ζωή μας είναι κι αυτός διαφορετικός. Και αυτό που ήταν λάθος στον έναν είναι σωστό στον άλλον.

Και κάπου έχει, επειδή μπλεκόμαστε με τη διαφορετικότητα και κουραζόμαστε να ψάχνουμε ''τι στο διάολο κάνουμε λάθος εμείς'' αποφασίζουμε πως όλοι είναι ίδιοι.
Εσείς θα βάλετε Παντελίδη και θα πείτε ''όλες τσούλες είναι''
Εμείς θα βάλουμε Πάολα και θα πούμε ''όλοι μαλάκες είναι''
Γιατί, ποιος κάθεται τώρα να αναλύσει την διαφορετικότητα του καθενός. Οπότε ας τους βάλουμε όλους στο ίδιο τσουβάλι να ησυχάσουμε.

Και να σημειώσω πως όλα τα παραπάνω θα σας συμβούν πάνω από μία φορές γιατί έχουμε μηχανισμό αυτοίασης που λέγεται χρόνος και μετά από ακαθόριστο χρονικό διάστημα είμαστε έτοιμοι για νέες περιπέτειες που ή θα μας οδηγήσουν στο ίδιο αποτέλεσμα ή θα γίνει το θαύμα και θα οδηγηθούμε σε κάτι διαφορετικό και πιο ήρεμο.

Κι αυτή είναι η πικρή αλήθεια.
Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ αλήθεια.
Γιατί εγώ γεννήθηκα στο ταδε χωριό που το ρεύμα έφτασε όταν ήμουν 9 χρονών.
Ο πατέρας μου είναι ο Χ και η μητέρα μου είναι η Υ.
Διάβασα 3 λιγότερα βιβλία από εσένα και σέρφαρα στο ίντερνετ 3 ώρες παραπάνω από εσένα.
Κάποτε στα 10 μου η δασκάλα μου είπε τη τάδε φράση που με άλλαξε ριζικά και στα 12 μου η φίλη μου Νίτσα μου πήρε την Barbie και από τότε πληγώθηκα πολύ από τη φιλία. Ο Κωστάκης στα 14 μου μου πε πως έχω στραβά δόντια κι από τότε δεν έχω ξαναχαμογελάσει και ο Αγαμέμνονας στα 16 μου αποφάσισε να τα φτιάξει με την Ιοκάστη οπότε οι άντρες είναι λίγο γουρούνια.

Καταλάβατε λοιπόν;

Κάπως έτσι

Είμαι σχεδόν σίγουρη πως ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων, παρακαλά οι τρανοί επιστήμονες να ανακαλύψουν το χάπι που το παίρνεις και διαγράφεις αυτά που θες από τη μνήμη σου.
Κι αν όχι χάπι, νεράκι. https://www.youtube.com/watch?v=nTzQijhmueg

Αλλά αναρωτιέμαι χωρίς τις αναμνήσεις μας τι θα είμασταν;
Χωρίς τα λάθη μας τι θα είμασταν;
Χωρίς τα σωστά μας τι θα είμασταν;
Χωρίς τις επιλογές μας τι θα είμασταν;
Χωρίς τις αποφάσεις μας τι θα είμασταν;
Χωρίς τις εμπειρίες μας τι θα είμασταν;

Άλλοι γίνονται καλύτεροι μετά από αυτά που έχουν ζήσει.
Άλλοι χειρότεροι.
Δεν πιστεύω ότι μένει κάποιος στάσιμος.
Τα λάθη μας ,μας δείχνουν τι να αποφεύγουμε στο μέλλον. Ακόμα κι αν πρέπει να τα κάνουμε πολλές φορές μέχρι να το συνειδητοποιήσουμε.
Τα σωστά μας, μας δείχνουν ότι δεν είμαστε τόσο ανίκανοι όσο θέλουμε να πιστεύουμε κάποιες φορές.
Οι επιλογές μας, προσδιορίζουν το χαρακτήρας μας και φανερώνουν τις επιθυμίες μας.
Οι αποφάσεις μας, μας τοποθετούν στο μονοπάτι της ζωής που θέλουμε να ακολουθήσουμε.
Οι εμπειρίες μας, μας βοηθάνε σε όλα τα παραπάνω.

Λίγοι θα αντέξουν αυτές τις αλλαγές που φέρνει ο χρόνος και θα μείνουν δίπλα σου.
Κάποιοι θα μείνουν στο να αναπολούν περασμένα μεγαλεία και θυμόντας τα να κλαίνε.

Σημασία έχει πιο πολύ εσύ να αποδέχεσαι τον εαυτό σου.
Σίγουρα δεν ξέφυγες απ'τα προβλήματά σου χωρίς σημάδια. Άλλα επιφανειακά άλλα πιο βαθιά.
Κανένα σημάδι όμως δεν μπορεί να φτάσει το μυαλό σου, την ψυχή σου, την καρδιά σου αν εσύ δεν το επιτρέψεις. Κανένα σημάδι δεν μπορεί να σε αλλάξει ολοκληρωτικά αν εσύ δεν το αφήσεις.

Μακάρι να είχαμε για πάντα την ανεμελιά των 13χρονων
Να βλέπαμε τον κόσμο με τα μάτια των 10χρονων
Και να αντιμετωπίζαμε τα συναισθήματα μας με την άγνοια των 15χρονων.
Ή καλύτερα όχι;

(Αν και δεν ξέρω τι κάνουν τώρα οι παραπάνω ηλικίες...)



Δεν ξέρω

Μεγαλώνεις, ζεις, αποφασίζεις, μαθαίνεις, προχωράς, μεγαλώνεις, σταματάς, γυρνάς, βουλιάζεις, πετάς, τρέχεις, κοιτάς, αγνοείς, χάνεσαι, μεγαλώνεις, επιστρέφεις, κάνεις λάθη, μετανιώνεις, νιώθεις περήφανος, μεγαλώνεις, τα καταφέρνεις, αποτυγχάνεις, γελάς, κλαις, δεν μιλάς, μεγαλώνεις, φωνάζεις, θυμώνεις, χαίρεσαι, ξεσπάς, μαζεύεις, μεγαλώνεις, πιέζεις, χαλαρώνεις.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι.
Όσο μεγαλώνεις μαθαίνεις και περισσότερους.

Είναι όμως κι εκείνα τα θέματα που όταν πρέπει να τα αντιμετωπίσεις νιώθεις σαν να γεννήθηκες εχθές και δεν ξέρεις ούτε να ξεχωρίζεις το δεξί με το αριστερό.

''Και τώρα; τι; τι;''



Έτσι για την αλλαγή!

[Μεγάλη ανάρτηση-Ψυχολογοανάρτηση]

Θεωρώ πως μία από τις μεγαλύτερες μάχες που έχουμε να δώσουμε με τον εαυτό μας είναι η αποδοχή της μη ύπαρξης τελειότητας.
Γύρω μας υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν ότι είναι τέλειοι και ζουν στη δική τους πλάνη, άνθρωποι που  έχουν αποδεχθεί την πραγματικότητα και τον εαυτό τους ως έχει και άνθρωποι που αδυνατούν να την αποδεχθούν και παλεύουν να φτάσουν το άφταστο.

Λέω να μιλήσω για την τρίτη κατηγορία. Τους τελειομανείς.
Βασικά υπάρχουν δύο είδη τελειομανίας.
Η μία είναι αυτή που λειτουργεί βοηθητικά, σε σπρώχνει να πας πιο ψηλά και να γίνεις καλύτερος.
Η άλλη είναι σκοτεινή και ύπουλη ψυχαναγκαστική ανάγκη που όχι μόνο δεν σε ωθεί στη βελτίωση αλλά σε βυθίζει όλο και πιο πολύ.

Αυτή λοιπόν η άλλη η σκοτεινή και ύπουλη κατάσταση είναι μεγάλος αντίπαλος για πολλούς.

[Πώς λειτουργεί το μυαλό τους λοιπόν.]
Βάζουν έναν στόχο, ο οποίος κατά γενική ομολογία είναι ακατόρθωτος. Όπως για παράδειγμα, να μάθουν να μιλάνε άπταιστα κινέζικα σε τρεις βδομάδες. Περνούν , λοιπόν, αυτές οι τρεις βδομάδες και όπως είναι φυσικό δεν έχουν καταφέρει να πραγματοποιήσουν το στόχο τους. Αντί ,όμως, να σκεφτούν ότι αυτό είναι λογικό ,διότι σε 3 βδομάδες σαν κινέζος δεν θα μιλάς, αρχίζουν να αισθάνονται μειονεκτικά. Θεωρούν πως είναι άχρηστοι και πως ο οποιοσδήποτε θα μπορούσε να τα καταφέρει εκτός από αυτούς. Επιπλέον, δεν δίνουν καμία σημασία στο τι κατάφεραν να μάθουν αυτές τις τρεις βδομάδες και φυσικά δεν επιβραβεύουν τον εαυτό τους, αφού γι'αυτούς οι καταστάσεις είναι όλες άσπρο-μαύρο. Αν δεν είναι τέλειο, δεν είναι τίποτα. Έτσι καταλήγουν να παρατάνε το στόχο τους, να γεμίζουν με αισθήματα κατωτερότητας και να βρίσκονται σε μια συνεχή σύγχυση σχετικά με την αξία του εαυτού τους . Αυτό κλονίζει την αυτοπεποίθησή τους και θεωρούν πως όλοι τους βλέπουν έτσι όπως αυτοί βλέπουν τον εαυτό τους . Σαν άχρηστα ανθρωπάκια που δεν μπορούν να καταφέρουν τίποτα και όλα τ'αφήνουν στη μέση.

Τι παιχνίδια μπορεί να σου παίξει το μυαλό ε;

[Η ταπεινή μου συμβουλή] Το σημαντικό ,λοιπόν, είναι να κατανοήσεις και να δεχτείς πως κάθε πρωτοβουλία,εργασία,ασχολία θέλει το χρόνο της ο οποίος είναι διαφορετικός για τον καθένα μας ξεχωριστά. Θέτουμε στόχους και κάνουμε όνειρα, διαφορετικά η ζωή μας θα ήταν πολύ στάσιμη. Δεν θέτουμε στόχους για να αγχωνόμαστε και να πανικοβαλόμαστε κατά τη διάρκεια της υλοποίησής τους. Για να προσεγγίσεις τον στόχο σου  πρέπει να κάνεις μικρά βήματα. Κάθε φορά που πλησιάζεις ακόμα λίγο τον στόχο σου οφείλεις να επιβραβεύεις τον εαυτό σου κι όχι να συγκλονίζεσαι από το γεγονός ότι δεν έφτασες ακόμα εκεί που θέλεις. Μην βιάζεσαι να απογοητευτείς όταν δεν έχεις κατακτήσει ακόμα την Ιθάκη σου. Εκεί είναι και σε περιμένει. Απλά εσύ μπορείς να πας με βαρκούλα και χρειάζεται να κάνεις κουπί και άλλοι μπορούν να πάνε με ταχύπλοο. Άσε τους άλλους. Μην τους βλέπεις να σε προσπερνάνε και παρατάς το κουπί απογοητευμένος. Αν συνεχίσεις να προσπαθείς σίγουρα κάποια στιγμή θα φτάσεις. Αν κουραστείς στο δρόμο μπορείς απλά να σταματήσεις. Δεν χρειάζεται να τα παρατήσεις και να κινηθείς προς τα πίσω. Η ζωή δεν είναι εύκολη για κανέναν. Ακόμα κι αυτοί, που νομίζουμε ότι τα έχουν όλα, κάτι τους λείπει.



  • [Πιστεύω ότι] Υπάρχουν πολλοί γύρω μας που ταλανίζονται από αυτά τα ύπουλα παιχνίδια του μυαλού και απλά δεν το δείχνουν. Είτε γιατί το θεωρούν αδυναμία και φυσικά δεν μπορούν να την αποκαλύψουν σε κανένα γιατί θα νιώθουν πιο άχρηστοι , είτε γιατί βρίσκονται μέσα στη δίνη των προβληματικών αυτών σκέψεων και δεν μπορούν να αντιληφθούν την κατάστασή τους. Ακόμα κι έναν από εσάς ,που διαβάσατε αυτό το κείμενο και σας αντιπροσωπεύει ,να βοήθησα σήμερα θα είμαι πολύ ευτυχισμένη! Θεωρώ πως η καλή ψυχολογία είναι από τα βασικά εφόδια για να καταφέρουμε οτιδήποτε. Καλή ψυχολογία δεν είναι να είμαστε συνεχώς χαρούμενοι και ευτυχισμένοι γιατί και η ευτυχία είναι κάτι σαν την τελειότητα. Δεν υπάρχει. Τουλάχιστον όχι σαν μια διαρκή κατάσταση. Όταν λέω καλή ψυχολογία εννοώ ψυχολογική ηρεμία. Αποδοχή του εαυτού μας, αγάπη προς τον εαυτό μας, επαρκής αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση.
  • [Δήλωση] Επι τη ευκαιρία θέλω να δηλώσω και κάτι άλλο :P Θεωρώ πως τα ψυχολογικά προβλήματα είναι πολύ σημαντικά όπως και τα σωματικά. Η ψυχική υγεία είναι ύψιστο αγαθό. Λυπάμαι που στη χώρα μας και όχι μόνο (γιατί είναι γενικά θέμα νοοτροπίας) ο κόσμος δεν τους δίνει τη σημασία που τους πρέπει και κολλάνε σε όρους όπως τρελός, για δέσιμο , κτλ. Αρκετές φορές βρισκόμαστε σε ψυχολογικά αδιέξοδα τα οποία μας εμποδίζουν να ζήσουμε τη ζωή μας έτσι όπως πρέπει και μας εγκλωβίζουν. Άγχος, απογοήτευση, ενοχικές σκέψεις, πανικός, κτλ. Ας ξεφύγουμε από τις προκαταλήψεις που μετονομάζουν τους ψυχίατρους και τους ψυχολόγους σε τρελογιατρούς. Μακάρι όλοι να είχαν την οικονομική δυνατότητα και γενικά τη δυνατότητα να απευθυνθούν σε κάποιον ειδικό όταν αδυνατούν να λύσουν μόνοι τους τους προβληματισμούς τους κι όταν ο περίγυρος παύει να είναι βοηθητικός. Βέβαια κι αν ακόμα δεν έχουν την δυνατότητα, ίσως η ενασχόληση με το αντικείμενο τους βοηθήσει. Αυτός ήταν κι ο λόγος που έκανα αυτή την ανάρτηση. Διότι σήμερα έτυχε να συζητήσω με κάποιον άνθρωπο που δεν είναι ψυχολόγος αλλά μελετάει ψυχολογία 15 χρόνια και μόνο με τις γνώσεις του μου είπε πράγματα που νόμιζα ότι κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να ξέρει πέρα από εμένα. Κι εγώ έκπληκτη είμαι ακόμα. Αναρωτιέμαι μήπως παρακολουθεί τα τηλεφωνήματα με τη μάνα μου. :P Είναι σαν να έτρωγες παγωτό μέσα σε ένα δωμάτιο ,σε ένα υπόγειο ενός σπιτιού στην Ανταρκτική (ενώ όλοι ξέρουν ότι δεν τρως παγωτά γιατί έτσι τους έχεις πει) και όταν γύρισες Ελλάδα να σου είπε κάποιος ΞΈΡΩ ΌΤΙ ΤΡΩΣ ΠΑΓΩΤΑ. 
Αυτά γενικά. Καμιά άλλη μέρα θα μιλήσω και γι'αυτούς που νομίζουν ότι είναι τέλειοι για να πιάσουμε και το άλλο άκρο. Ίσως πω και καμιά μπούρδα, αλλά δεν πειράζει. Έτσι τα βλέπω εγώ τα πράγματα μέσα απ'τα δικά μου μάτια.
Εξάλλου όπως είπαμε κανείς δεν είναι τέλειος!
Ή μάλλον ένας άνθρωπος είναι τέλειος. Αυτός που δεν κάνει τίποτα. ;)

Εγώ! Εγώ! Εγώ το ξέρω!


Από το κενό φτάνουμε στον κορεσμό κι απ’την απάθεια στην υπερανάλυση.
Καμιά φορά αδιαφορούμε για τα γεγονότα που είναι πρώτο θέμα στη ζωή μας κι άλλοτε τα υπεραναλύουμε. Όχι ανάλογα με την πραγματική τους σημασία αλλά ανάλογα με τη δική μας φάση.
‘Περνάω τη φάση μου’
Και τι θα πει αυτό δηλαδή; Ξυπνάς μια μέρα, δεν είσαι καλά κι αποφασίζεις πως θα το αφήσεις να σε φάει; Το ονομάζεις φάση και αυτό ήταν; Έγινε μέρος της ζωή σου;
Περνάς τη φάση σου. Εντάξει. Τη φάση σου ξέρεις να την αποδέχεσαι και την περνάς. Δεν σε βλέπω να αγχώνεσαι για το μέλλον και για το πότε θα τελειώσει. Δίνεις χρόνο. Δέχεσαι πως τώρα δεν έχεις δύναμη να αντιμετωπίσεις τη φάση σου. Την αφήνεις να περπατάει παράλληλα με σένα.
Τις άλλες φάσεις όμως που δεν τις αποδέχτηκες γιατί σε πίεζε το παρελθόν και σε τραβούσε το μέλλον γιατί δεν τις αποδέχεσαι; Γιατί τις ευκαιρίες που έχεις να ζήσεις το παρόν σου τις πετάς σκεπτόμενος υπερβολικά το μέλλον;
‘Τι θα γίνει; Πού πάμε; Πού θα καταλήξουμε; Πώς θα λειτουργήσει όλο αυτό; Σίγουρα δεν θα πετύχει. Δεν θα τα καταφέρω. Δεν θα αντέξω.’’
Ανόητες ερωτήσεις. Ανόητες μελλοντικές ερωτήσεις. Από αυτές που σε πνίγουν και σου θολώνουν το μυαλό.
Ας κάνεις και λάθος. Τι έγινε. Όποιος προσπαθεί μπορεί και να χάσει. Όποιος όμως δεν προσπαθεί έχει ήδη χάσει. Έτσι δε λένε;
Έχουμε γίνει όλοι άψογοι μελλοντολόγοι. Κρίνουμε τους άλλους και τους βγάζουμε σκάρτους εκ των προτέρων δίχως ένα δειγματάκι κακής συμπεριφοράς . Κρίνουμε τις καταστάσεις και τις θεωρούμε τελειωμένες πριν την ώρα τους ακόμα κι αν μπορούν να προσεγγίσουν την τελειότητα . Και μας λένε και ώριμους και έμπειρους και προνοητικούς.
Να τη βράσω την προνοητικότητά σου. Ή προνοείς ή ζεις. Τ’ακούς;
Kι αν ζεις μετά δεν μετανιώνεις. Και λάθος να κάνεις θα την βρεις την άκρη. Δεν ήξερες ότι έκανες λάθος. Θα το ξεπεράσεις πάλι ζώντας.
Ενώ αν προνοείς θα μετανιώσεις κιόλας. Γιατί εσύ πήρες την απόφαση να θεωρήσεις κάτι λάθος. Δεν το έκρινε ο χρόνος. Δεν το έκρινε το αποτέλεσμα. Εσύ το έκρινες πριν καν συμβεί. Μπορείς να ζήσεις εσύ με αυτό το βάρος;
Δεν σου φτάνουν οι ευθύνες που έχεις στο κεφάλι σου, θέλεις και την ευθύνη για λανθασμένη μαντεψιά;
(…μεγάλος αναστεναγμός…)
Μου σπας τα νεύρα εσύ που ‘Ξέρεις!’’
‘’Ξέρω εγώ! Ξέρω τι θα γίνει!’’
Τίποτα ξέρεις.Ξερόλα.Λίτσα Πατέρα. Άση Μπίλιου.
Για πες μου τώρα; Το χεις σπουδάσει το αστρολογικό;

Ας μην οδηγηθείς σε κάτι τέλειο. Ας μην αγγίξεις την κορυφή. Ας είναι και πιο μέτριο. Το μέτριο μπορείς να το δουλέψεις και να το κάνεις καλύτερο και καλύτερο και καλύτερο. Όλα θέλουν δουλειά. Όλα. Όλα τα ωραία πράγματα με κόπο δημιουργούνται. Άλλοι δουλεύουν ένα γλυπτό μήνες για να πετύχουν αυτό που θέλουν. Έχουν υπομονή,επιμονή και θέληση. Εσύ τι θές; Απ’το μηδέν να πας στο 1000 έτσι απλά; Με τόσα νούμερα ανάμεσα; Ε δε γίνεται. Κατάλαβε το. Πάλεψε, προσπάθησε και κάπου θα σε οδηγήσει όλο αυτό. Και μέσα στην προσπάθεια ίσως λυγίσεις , ίσως κουραστείς, ίσως θελήσεις να τα παρατήσεις. Αλλά δώσε μια ευκαιρία στον εαυτό σου να ξεπεράσει τα εμπόδια και τις δυσκολίες. Όταν ήσουν μικρός σου έφερναν το κουτί με την πλαστελίνη και το μυαλό σου κατευθείαν άρπαζε φωτιά. Φανταζόσουν σχέδια, χρώματα, σχήματα. Χαιρόσουν. Αν έφτιαχνες κάτι χαζό γελούσες με τη δημιουργία σου και ξεκινούσες απ’την αρχή. Ενθουσιαζόσουν που θα προσπαθούσες να βγάλεις απ’το το τίποτα το κάτι. Τώρα σου δίνουν την πλαστελίνη και την κοιτάς με απογοήτευση. Πώς θα το φτιάξω τώρα; Και πόσο θα μου πάρει; Και πώς θα τα συνδέσω μεταξύ τους; Και τι θα βγει τελικά στο τέλος; Αν φτιάξεις κάτι χαζό δεν γελάς αλλά απογοητεύεσαι περισσότερο και λες πως δεν θα τα καταφέρεις. Δεν ενθουσιάζεσαι με την προσπάθειά σου. Νομίζεις ότι έχεις το κάτι και θα το καταστρέψεις ακόμα κι αυτό ,φτιάχνοντας ένα τίποτα.
Χαλάρωσε λίγο αδερφέ μου. Χαλάρωσε.
Ζήσε μονάχα τη στιγμή και άσε το μετά. Ένα σωσίβιο η ζωή που ξεφουσκώνει αργά. 

Κωλυμπιακοί Κανόνες

Καλή χρονιά καλοί μου αναγνώστες.
Ακόμα μια φορά μετρήσαμε αντίστροφα.
Έκλεισε ένας ακόμα κύκλος.
Ουσιαστικά δεν άλλαξε κάτι.. όλοι το ξέρουμε αυτό.
Αλλά τις υποσχέσεις με τον εαυτό μας τις κάναμε έστω και κρυφά.
Ξέρετε τώρα...τα ρολόγια είναι άχρηστα, τα ημερολόγια και γενικά ο χρόνος είναι για όλους κάτι σχετικό και ένα αναγκαίο κακό.
Αλλά όπως το ''Από Δευτέρα θα...'' έτσι και το ''Με την καινούρια χρονιά θα..'' είναι από αυτές τις φράσεις που μέσα μας λειτουργούν σαν κίνητρο.
Κίνητρο για να δώσουμε σε κάτι τέλος ή κίνητρο για μια καινούρια αρχή.
Από ότι έχετε καταλάβει βέβαια δεν πολυπιάνουν αυτές οι υποσχέσεις.
Γιατι για όλα φταίει το μυαλό.
Όλα από εκεί ξεκινάνε κι όλα εκεί τελειώνουν.
Αυτό πετάει τις υποσχέσεις όταν νιώθουμε δυνατοί κι αυτό τις παίρνει πίσω όταν λυγίζουμε.
Άλλες φορές το ελέγχουμε και νιώθουμε ελεύθεροι κι άλλες φορές μας ελέγχει αυτό και νιώθουμε εγκλωβισμένοι.
Τσακωνόμαστε ποιος θα κερδίσει την πρώτη θέση.
Εμείς ή αυτό;
Τελικό νικητή δεν έχουμε ποτέ. Μόνο ανεβοκατέβασμα στο βάθρο κάθε τόσο.

Πετιέται καμιά φορά κι η καρδιά που δεν λέει να καταλάβει ότι έχει πάρει το χάλκινο και μας τα πρήζει κάθε τόσο.

Ουμστουδιάουλου.