Οδηγός επιβίωσης για το 2014

Και μου λέει ο φίλος μου ο Γιώργος ''Σοφούλα κάνε έναν οδηγό επιβίωσης για το 2014'' , 
κι εγώ σαν υπάκουο κορίτσι θα το κάνω.

Τα έχω ξαναπεί για την έννοια του χρόνου, οπότε δεν σηματοδοτεί κάτι το τέλος του 2013 ή η αρχή του 2014. Απλά πέρασαν 365 μέρες και μπαίνουμε καμιά φορά στη διαδικασία να σκεφτούμε λιγάκι ήρεμα αυτές τις 365 μέρες συνολικά.
Επειδή όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος, αν σκεφτούμε πόσα πολλά πράγματα έχουν συμβεί αυτές τις πολλές ώρες που μαζεύτηκαν τότε θα εκπλαγούμε.
Αλλάξαμε λίγο, έτσι δεν είναι; Έστω λιγουλάκι. Δεν γίνεται όλα όσα ζήσαμε να πέρασαν και να μην ακούμπησαν. Κάτι παίχτηκε μέσα μας.

Λέω να χρωματίσω το 2013 με μια φράση.
''Οι μεγάλες αλλαγές ξεκινάνε από μέσα μας''
Ακριβώς αυτή η φράση μου έρχεται στο μυαλό τώρα που σκέφτομαι τις 365 μέρες.
Είναι όλα στο μυαλό μας.
Με λίγη προσπάθεια και πολύ χρόνο μπορούμε να καταφέρουμε να οδηγήσουμε τη σκέψη μας στα μονοπάτια που θέλουμε, ακόμα κι αν έχουμε φτάσει στο έσχατο σημείο υποταγής σε αυτήν.

Λέω να χρωματίσω κι άλλο λίγο.
''Συν Αθηνά και χείρα κίνει''
Επειδή δεν πιστεύω ιδιαίτερα στην τύχη, μάλλον αν θέλουμε κάτι πρέπει να προσπαθήσουμε για να το καταφέρουμε και να το αποκτήσουμε. Το να καθόμαστε και να περιμένουμε τα πράγματα να μπούνε στη θέση που θέλουμε, είναι σαν να καθόμαστε και να περιμένουμε να πλυθούν τα πιάτα από μόνα τους. Το'χω προσπαθήσει και δεν πιάνει. (εκτός από τις φορές που υπάρχει η μητέρα στο σπίτι)

Θα ρίξω κι ένα μωβ που είναι το αγαπημένο μου
''Να είσαι ο εαυτός σου''
Προσπάθησε και το 2014 να παραμείνεις ο εαυτός σου.
Με τα καλά σου και τα κακά σου.
Άσε τις μάσκες και δείχνε το πρόσωπό σου.

Και λίγο κόκκινο του πάθους
''Τα συναισθήματα να τα ζεις στην ώρα τους''
Μην καταχωνιάζεις αυτά που νιώθεις επειδή φοβάσαι τα απρόοπτα.
Αν θέλεις να χαρείς, να χαρείς. Όχι να το κρατάς γιατί μπορεί αργότερα να λυπηθείς.
Για το 2014 συνέχισε να ΜΗΝ είσαι μέντιουμ της κακιάς ώρας.

Και λίγο κίτρινο καναρινί
''Δεν είναι οι άλλοι που θα σε κάνουν ευτυχισμένο''
Εσύ θα βρεις τον τρόπο να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου για να συμβιώνεις αρμονικά μαζί του.
Πίστεψε σε σένα, μάθε να σε αγαπάς και τότε όλα γύρω σου θα αρχίσουν να κινούνται με διαφορετική ταχύτητα.

Και λίγο μαύρο για το καλό
''Να κοιτάς τον φόβο στα μάτια και να τον κάνεις να σε φοβάται''
Μια φορά ζεις. Μην το ξεχνάς. Ο φόβος μπορεί να σε κρατήσει στάσιμο ή να σε πάει και πιο πίσω.
Μπροστά όμως δεν σε πάει. Ρίσκαρε και μη φοβάσαι το ενδεχόμενο του κακού σεναρίου. Όλα είναι μέσα στη ζωή, και τα καλά και τα κακά.



Για το 2014 εύχομαι πολλές μέρες με ηλιοφάνεια




Timing

Η σωστή απόφαση, τη σωστή στιγμή.
Στο σωστο μέρος, τη σωστή ωρα.
Όλα θα ηταν διαφορετικά αν βρισκόσουν κάπου μισή ώρα μετά ή μισή ώρα πριν.
Αυτό που ήθελε να δείξει ο Παπακαλιάτης περίπου.

Λίγο ναι, λίγο όχι, λίγο ρίσκο, λίγος φόβος, λίγη τύχη, λίγη γρουσουζιά και μια πρέζα αλάτι.
Τα βάζουμε όλα στο μεγαλο καζάνι που βράζουμε όλοι μαζί παρέα, ανακατεύουμε λίγο γιατί συν Αθηνά και χείρα κίνει και έτοιμο το φίλτρο.


Μαγεία.
Ή αλλιώς, timing.

Απωθημένο

Το λοιπόν, είχα μία έμπνευση αλλά δεν ήξερα πώς να ξεκινήσω- κι όταν δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω είπαμε πάω στο λεξικό. Πάω που λέτε στο λεξικό...πουθενά ορισμός της λέξης που με απασχολούσε!
Τρελάθηκα! Άρχισα να τα σπάω όλα, να φωνάζω , να τραβάω τα μαλλιά μου..τι θα κάνω τώρα, τρελαίνομαι. 
Τελικά κανείς δεν μπορεί να μας εξηγήσει μέσα σε λίγες γραμμές τι είναι το απωθημένο.
Το λοιπόν, θα βγάλω δικό μου ορισμό.
Απωθημένο είναι η ανεκπλήρωτη επιθυμία.
Βέβαια, δεν στέκει και ακριβώς γιατί η λέξη ''ανεκπλήρωτη'' από μόνη της θέτει ένα χρονικό πλαίσιο. 
Ανεκπλήρωτη ...δηλαδή δεν έχει εκπληρωθεί ακόμα ή δεν πρόκειται να εκπληρωθεί ποτέ;
Είναι κάπως φλου η φάση. Γιατί η λέξη απωθημένο έχει μέσα παρελθόν-παρόν-μέλλον.
Γιατί για να έχεις μια ανεκπλήρωτη επιθυμία , κάποτε είχες μια σκέτη επιθυμία (παρελθόν), που αυτή τη στιγμή δεν εκπληρώνεται (παρόν), αλλά μπορεί και να εκπληρωθεί (μέλλον).
Οπότε με αυτήν την έννοια ανεκπλήρωτες είναι όλες οι επιθυμίες μας που δεν έχουν εκπληρωθεί.
Άρα το απωθημένο ΔΕΝ είναι η ανεκπλήρωτη επιθυμία.
Είναι κάτι άλλο, τι όμως;
Περιμένετε! Το βρήκα!
Απωθημένο είναι η ανολοκλήρωτη επιθυμία.
Κάτι από το οποίο έχεις πάρει μια μικρή γεύση, αλλά δεν το γεύτηκες ολοκληρωμένα.
Σαν να ξεκίνησες να βλέπεις μια ταινία και να μην την είδες ολόκληρη.
Ναι ναι...αυτό μου κάνει καλύτερα.
Ανολοκλήρωτη επιθυμία.
Αποφάσισες πού θα πας, έφτιαξες βαλίτσα, ετοιμάστηκες ψυχολογικά για το ταξίδι, ενθουσιάστηκες με την ιδέα του πού θα είσαι σε 1,2,..,10 ώρες από τώρα,πήγες στο αεροδρόμιο,έδωσες βαλίτσα, περίμενες 2 ώρες πριν πετάξεις, περίμενες άλλες 2 γιατί είχε καθυστέρηση, περίμενες άλλες 2 γιατί ο πιλότος είχε περίοδο και τελικά το ταξίδι ακυρώθηκε.
Είχε λέει ακραία καιρικά φαινόμενα.
Ήταν λέει πολλά τα μποφόρ.
Δεν σας σήκωνε το κλίμα- κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Απ'το ολότελα καλή κι η Παναγιώταινα;

Το ξέρω πως για να συνυπάρξουμε με τον περίγυρό μας χρειάζονται συμβιβασμοί.
Ένα βήμα πίσω ο ένας, ένα βήμα πίσω ο άλλος.. μπας και βρούμε μια ισορροπία.
Τι γίνεται όμως όταν αντί για συμβιβασμούς κάνουμε εκπτώσεις;
Δεν πειράζει το ένα, δεν πειράζει το άλλο.
Πού βρισκόμαστε εμείς και τα θέλω μας ,ανάμεσα σε τόσα δεν πειράζει;
Μερικές φορές για να μην μη μείνει ανεκπλήρωτη κάποια μας ανάγκη, βολευόμαστε όπως όπως.
Δεν πειράζει που είναι λιγότερο από αυτό που θέλουμε.
Ή μήπως νομίζουμε κιόλας ότι αυτό μας αξίζει τελικά;
Γι'αυτό είναι σημαντικό να μην είμαστε δέσμιοι των αναγκών μας.
Εμείς διαμορφώνουμε τις ανάγκες μας, όχι αυτές εμάς.
Πολύ δύσκολο.
Είναι πολύ δύσκολο να μην είσαι δέσμιος των αναγκών σου.
Όλοι κάποια στιγμή στη ζωή τους θα το βιώσουν.
Το ότι αργούμε να το συνειδητοποιήσουμε αποτελεί ακόμα ένα εμπόδιο στην προσπάθειά μας να ξεφύγουμε από αυτό.
Όμως, ακόμα κι όταν το δούμε, θέλει τεράστια ψυχική δύναμη για δώσουμε μεγαλύτερη αξία στον εαυτό μας από ότι στις ανάγκες μας.
Είναι μια νίκη όμως, αν τα καταφέρουμε.
Είναι μια νίκη-εφόδιο για όλη μας τη ζωή.
Γι'αυτό είναι σημαντικό να ξέρεις ποιος είσαι και τι θες.
Μόνο τότε πετάγεσαι εμπρός και διεκδικείς.
Μόνο τότε μαθαίνεις να λες όχι στις εκπτώσεις.
Μόνο τότε εκτιμάς τον εαυτό σου και δεν τον αφήνεις να χαθεί μέσα στα εκατομμύρια ''δεν πειράζει''

Το κοτέτσι

Οι καλύτερες αποφάσεις, είναι οι στιγμαίες αποφάσεις.
Αυτές που δεν τις πολυσκέφτεσαι.
Γιατί όσο περισσότερο σκέφτεσαι κάτι, τόσο περισσότερα αρνητικά βρίσκεις και τελικά κάνεις πίσω.
Είναι σαν αυτό, που ρίχνεις κέρμα για να ξεφύγεις από το δίλλημα και μέχρι να εμφανιστεί η κορώνα ή τα γράμματα έχεις σκεφτεί τι θα προτιμούσες να βγει.
Οι καλύτερες αποφάσεις είναι αυτές που παίρνεις χωρίς να το πολυσκεφτείς ούτε εσύ ο ίδιος.
Το χουμε κι αυτό το κακό εμείς οι άνθρωποι.
Όσο πιο πολύ ψυρίζουμε τις επιθυμίες μας, τόσο περισσότερο απομακρυνόμαστε από αυτές.

Αυτοί που ζούνε περισσότερα είναι αυτοί που ρισκάρουν.


Καλά Χριστούγεννα!

1...2...3...με λένε Πόπη

Δεν είναι λίγες οι φορές που αναπολώ την παιδική ηλικία κι όλη αυτήν την ανεμελιά που την χαρακτηρίζει.
Λιγότερο άγχος, λιγότερες έννοιες, λιγότερες ευθύνες.
Αλλά μετά σκέφτομαι ότι κάθε πράγμα έχει τα αρνητικά του και τα θετικά του.
Και το να μεγαλώνεις έχει κάτι πολύ θετικό.
Αποκτάς εμπειρία.
Και την εμπειρία δεν την αποκτάς με τα χρόνια, την εμπειρία την αποκτάς με την επανάληψη.
Οπότε όσο μεγαλώνεις έχεις περισσότερες ευκαιρίες για επανάληψη.
Κάτι σαν τα κύτταρα μνήμης του ανοσοποιητικού μας που κάνουν όλο και πιο εύκολη την αντιμετώπιση μιας ασθένειας που μας έχει ξαναχτυπήσει την πόρτα. (χονδρικά μιλώντας)
Όλα την πρώτη φορά είναι δύσκολα.
Γιατί δεν ξέρεις πως να τα αντιμετωπίζεις.
Γιατί είσαι μέσα στο χορό και χορεύεις. 
Δεν έχεις βγει ακόμα εκτός για να τα κρίνεις σαν εξωτερικός παρατηρητής. 
Για να τα εξηγήσεις. Για να τα κατανοήσεις.
Η δεύτερη φορά όμως δεν είναι ίδια. Ούτε η τρίτη. Ούτε η τέταρτη.
Κι αν ο χορός που χόρευες ήταν κάτι άσχημο για σένα, τότε η εμπειρία σε προστατεύει.
Όχι με το να μη σε βάζει στο χορό. Αυτό δεν μπορεί να το κάνει. Δεν είναι μέντιουμ.
Έμμεσα σε προστατεύει. 
Με το να σε τοποθετεί ταυτόχρονα και στην θέση του εξωτερικού παρατηρητή. 
Κάτι που την πρώτη φορά δεν είχες την πολυτέλεια να κάνεις.
Και σου δίνει μια ευκαιρία.
Διότι το δις εξαμαρτείν, ουκ ανδρός σοφού.


Κουτάκι 1 - Κουτάκι 2

Δεν είναι υπέροχο που αν χτυπήσουμε και κάνουμε μια πληγή, ο οργανισμός μας έχει την ικανότητα να θεραπεύσει την πληγή του;
Λίγο χρόνο θέλει και σιγά σιγά κλείνει.
Μερικές φορές αφήνει και σημάδι, αλλά όχι πάντα.
Αναλόγως την πληγή.

Δεν είναι υπέροχο που ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός;
Εκεί που νομίζουμε ότι τα γεγονότα που ζούμε/ζήσαμε θα μας πονάνε πάντα το ίδιο, ξαφνικά και με έναν μαγικό τρόπο .... μπουμ! ξεφουσκώνουν.
Δεν το χωράει το μυαλό μου μερικές φορές αυτό το πράγμα.
Τι σόι διεργασίες γίνονται μέσα μας κι όλα αυτά που κάποτε πονούσαν, ξαφνικά χάνουν την ισχύ τους και δεν μας επηρεάζουν τόσο.
Τι σόι κόλπα κάνει αυτός ο εγκέφαλος;
Δεν ξέρω.
Ίσως όσο λιγότερο χρόνο δίνεις από την καθημερινότητά στις εκάστοτε σκέψεις, τόσο περισσότερη ισχύ χάνουν.
Δεν εξαφανίζονται..όχι όχι..όλα μέσα στο μυαλό παραμένουν.
Ό,τι γεννιέται στο μυαλό, μένει για πάντα σε αυτό.
Απλά μπαίνουν σε άλλο κουτάκι.
Έτσι μπορώ να το χωνέψω καλύτερα.
Είναι τα κουτάκια με τις καθημερινές σκέψεις, τις εβδομαδιαίες, της μηνιαίας.
Τα κουτάκια με τις συνεχείς σκέψεις, τις πιο αραιές, τις σπάνιες, τις συχνές.
Είναι πολλά τα κουτάκια.
Και μάλλον είναι μέσα μας αυτή η ικανότητα να μεταφέρουμε κάποιες σκέψεις από κουτάκι σε κουτάκι.
Κι οι συνεχείς γίνονται σπάνιες.
Κι οι καθημερινές γίνονται μηνιαίες.
Γιατί ίσως κάθε μέρα έχουμε ένα όριο σκέψεων κι όσο περνάει ο καιρός μπαίνουν στα κουτάκια καινούριες, οπότε οι παλιές κάπου πρέπει να πάνε για να διατηρηθεί το όριο.
Σε άλλα κουτάκια.

Κουτάκια...κουτάκια...κουτάκια...
Κουτουκάκια.
Να 'χαμε έναν μεζέ.