Το 2016 θα...

Δεν είναι ότι μας πιέζει και κανείς για να θέσουμε στόχους για το νέο έτος, αλλά αυτή η μετάβαση από τη μία χρονιά στην άλλη μας δίνει ένα καλό σημείο εκκίνησης ή και τερματισμού. Τέτοια σημεία εκκίνησης/τερματισμού υπάρχουν και άλλα όπως η Δευτέρα, τα γενέθλιά μας, του Άη Γιαννιού(;) ή τέλοσπαντων όποια ημερομηνία αποφασίσουμε εμείς πως θα κάνουμε μια καινούρια αρχή σε κάτι συγκεκριμένο.
Αυτό όμως που συνειδητοποίησα εφέτος για πρώτη φορά είναι ότι έχω κάτι ξεχασμένους στόχους από τα 16-17 μου ας πούμε και μένουν ανεκπλήρωτοι μέχρι σήμερα.
Κάθε χρόνο το ίδιο πράγμα
ΤΟ 201_ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΥΤΟ ΚΙ ΑΥΤΟ.
Και δεν γίνεται.

ΚΑΙ ΜΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ Η ΦΛΑΣΙΑ ΚΑΙ ΛΕΩ;
ΡΕ ΣΟΦΟΥΛΑ, τον στόχο με αριθμό 3 τον θέλεις ακόμα; τον στόχο με αριθμό 5 μήπως πρέπει να τον αλλάξει κάπως; ο στόχος νούμερο 2 σου ταιριάζει ακόμα; ο στόχος νούμερο 7 κολλάει με την προσωπικότητα σου ;

Λοιπόν,αν έχεις 10 ίδιους στόχους εδώ και πολλά χρόνια σου προτείνω να τους επανεξετάσεις γιατί μπορεί να μην έχεις πια την ανάγκη να τους καταφέρεις και άδικα να νιώθεις ότι κάτι δεν έχεις πετύχει.
Δεν είσαι ο ίδιος άνθρωπος.
Οι επιθυμίες σου έχουν αλλάξει.
Οι απόψεις σου έχουν αλλάξει.
Οι ανάγκες σου έχουν αλλάξει.
Οι αντοχές σου έχουν αλλάξει.
Η υπομονή σου έχει αλλάξει.
Αν βέβαια θέλεις το 2016 να καταφέρεις να πραγματοποιήσεις κάποιους από αυτούς ίσως χρειαστεί να τους προσαρμόσεις στην προσωπικότητα που έχεις διαμορφώσει αυτή τη στιγμή.

Γι'αυτό πάρε χαρτί και μολύβι και να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου.
Ας τον να σου μιλήσει, να σου πει την αλήθεια κι αυτό το αφιλτράριστο που θα σου πει να το ακούσεις με προσοχή και να το δεχτείς αγάπη.

Υ.Γ. Δεν λέω να εγκαταλείψετε τους στόχους σας επειδή δεν τους πραγματοποιήσατε ακόμη. Λέω απλά να τους επανεξετάσετε. Κάποιους μπορεί να τους διαγράψετε, κάποιους μπορεί να τους αφήσετε όπως είναι και κάποιους μπορεί να τους δείτε με τα σημερινά σας μάτια και να βρείτε επιτέλους τον τρόπο για να τους πραγματοποιήσετε.

Καλά Χριστούγεννα!

Ε, Νίκο Τσιαμτσίκα;

Λένε πως το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού. Υποθέτω πως μας λέει πώς την πρώτη φορά που κάνουμε κάτι-που εκ των υστέρων αποφασίζουμε πως ήταν λάθος , κάτι μαθαίνουμε από αυτό ώστε να μην το επαναλάβουμε. Έστω όμως ότι δεν είμαστε αρκετά σοφοί για να μάθουμε με την πρώτη το λάθος μας και το μαθαίνουμε με τη δεύτερη, το ερώτημα είναι το εξής: είσαι ο ίδιος άνθρωπος όταν έχεις πάρει πια το μάθημά σου; Θα έχεις μια τρίτη ευκαιρία ώστε να τεστάρεις ότι όντως έμαθες το λάθος σου; Ή ακόμα πιο σημαντικό, αυτή η νέα έκδοσή σου που κατέχει αυτή τη νέα γνώση θα μπορέσει να ξανασηκωθεί στα πόδια της και να ξαναρισκάρει χωρίς να κουβαλά την καχυποψία που συνοδεύει τη γνώση; Αν αυτό που θεωρείς  τώρα πια λάθος ήταν μια κατάσταση στην οποία ένιωθες άνετα και ήξερες να τη διαχειριστείς, πώς θα επαναπροσδιορίσεις αυτό το κομμάτι του εαυτού σου που από τη μία αντιλαμβάνεται το λάθος του αλλά από την άλλη ψάχνει ένα νέο πλαίσιο για να υπάρξει, μια νέα ισορροπία για να σταθεί; Μήπως είναι βολικό να επιδιώκουμε να ξαναζήσουμε την ιδια πονεμένη κατάσταση γιατί με την επανάληψη κάπως μάθαμε να τη διαχειριζόμαστε; Ή μήπως επιλέγουμε την ίδια πονεμένη κατάσταση με την ελπίδα πως κάποια στιγμή , βιώνοντάς την ξανά και ξανά θα μάθουμε τη διαχειριζόμαστε; Υπάρχει τελικά ένα είδος εθισμού στον μαθημένο πόνο; 

Μαραθώνιος ή 100άρι;

Η αναζήτηση του εαυτού μας είναι μια διαδικασία που μας ακολουθεί καθόλη τη διάρκεια της ζωή μας. Το πως διαχειριζόμαστε τις καταστάσεις που προκύπτουν, το ποιες αποφάσεις παίρνουμε, το τι αποκομίζουμε από όλα αυτά οδηγεί σε ένα συμπέρασμα για τα όρια μας. Ακόμα κι αν λένε πως τα όρια υπάρχουν για τα ξεπερνάμε, σε καταστάσεις που εμείς ορίζουμε υπάρχει ένα σημείο στο οποίο νιώθουμε πως πρέπει να σταματήσουμε γιατί συναντάμε ένα πεδίο συναισθημάτων και πρέπει να το αντιμετωπίσουμε.
Το πόσο συντηρητικός ή τολμηρός είναι κάποιος στις αποφάσεις του μπορεί έως ένα επίπεδο να εξαρτάται από τον τρόπο που έχει μεγαλώσει, αλλά υπάρχει κι ένα άλλο επίπεδο το οποίο διαμορφώνεται αργότερα. 
Θέλω να πω πως ένας άνθρωπος που συναντάς αυτή τη στιγμή και θεωρείς πως είναι συντηρητικός, ίσως κάποια στιγμή στη ζωή του να υπήρξε πολύ τολμηρός ή και το αντίστροφο.
Θέλει χρόνο για να αντιληφθεί κανείς ότι κάθε δράση έχει και μία αντίδραση.
Αυτή η αντίδραση μπορεί να αφορά την αντίδραση ενός άλλου ατόμου, την αντίδραση ενός συνόλου ή την αντίδραση της ψυχολογίας μας.
Γι'αυτό ίσως το ποτέ και το πάντα δεν είναι και οι πιο δόκιμες λέξεις για να χρησιμοποιούμε στις δηλώσεις μας.
Αυτό γιατί τα συμβάντα στη ζωή μας δεν είναι πάντα αιτιοκρατικά αλλά ίσως περισσότερο πιθανολογικά.
Για παράδειγμα, γνωρίζουμε ότι δεν μας αρέσουν οι μπάμπιες οπότε αποφασίζουμε με βάση τα δεδομένα να μην τις φάμε και να αποφύγουμε τις δυσάρεστες συνέπειες.Εάν όμως βρεθούμε κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες μπορεί να φάμε τις μπάμπιες και να κληθούμε να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες. Όχι απαραίτητα γιατί αναγκαστήκαμε να τις φάμε. Δεν αναφέρομαι στο ένστικτο της επιβίωσης. Απλά ζυγίσαμε ή ΔΕΝ ζυγίσαμε τα δεδομένα και καταλήξαμε να έρθουμε αντιμέτωποι απευθείας μες τις συνέπειες.
Το καλύτερα να μετανιώνουμε για πράγματα που κάναμε και όχι γι'αυτά που δεν κάναμε, για μένα τείνει να γκρεμίζεται σιγά σιγά. Όπως σιγά σιγά γκρεμίζονται καθημερινά στο μυαλό μου πολλά από τα στιχάκια που κυκλοφορούν που είναι γεμάτα σκέψεις άσπρου -μαύρου.
Και αυτά που κάνουμε και αυτά που δεν κάνουμε έχουν συνέπειες. Πάντα.
Κανείς δεν εγγυάται πως αν πάρουμε ένα από τα δύο μονοπάτια θα είμαστε πιο ήρεμοι , πιο ευτυχισμένοι, πιο ανήσυχοι, πιο θλιμμένοι. Αυτό εξαρτάται από πολλούς αστάθμητους παράγοντες. Οπότε δεν μπορούμε να ψάχνουμε μια τέτοια ασφάλεια. Αν θέλουμε να πατήσουμε στα πόδια μας, πρέπει να είμαστε κύριοι του εαυτού μας.
Το ζήτημα ποιο είναι;
Να δίνεις πέντε λεπτά παραπάνω και να σκέφτεσαι, ΓΙΑΤΊ παίρνεις μια δεδομένη απόφαση.Τι περιμένεις από αυτή σου την απόφαση; Και οφείλεις να είσαι εξαιρετικά ειλικρινής με τον εαυτό σου.
Αυτό απαιτεί μια ηρεμία στη σκέψη. Απαιτεί να δίνεις χρόνο από τη σκέψη μέχρι την πράξη. Δεν είναι δα όλες οι αποφάσεις κρεμασμένες σε κλάσματα δευτερολέπτου.
Ίσως σιγά σιγά το μάθουμε κι αυτό στον εαυτό μας.
Ίσως να μπορούμε να αντλήσουμε κάτι θετικό κι από τον συντηρητισμό.
Ίσως μπορούμε να τον εντάξουμε με κάποιον τρόπο στην προσωπικότητα μας που με τόσο κόπο πλάθουμε και θα συνεχίσουμε να πλάθουμε.

Για να πάρεις φόρα, κάνε κι ένα βήμα πίσω.




Κυριακή με τη Σοφούλα

Έβαλα kasetophono.com, πάτησα την playlist με τίτλο ''Μελαγχολία'', παρέλειψα το 1ο τραγούδι γιατί έχω βαρεθεί να το ακούω και ξεκινάω με το 2ο.
Μου αρέσει, οπότε θα μιλήσω.

Νόμιζα ότι αυτό που μας στοιχειώνει από το παρελθόν είναι τα λάθη μας, οι καταστάσεις για τις οποίες μετανιώνουμε, οι αποφάσεις που δεν αλλάζουν πια.
Όμως, συνειδητοποίησα πως όσο ωριμάζει κανείς και δέχεται πιο ομαλά το γεγονός ότι δεν είναι τέλειος και πως τα λάθη είναι μέρος του παιχνιδιού, αρχίζουν να τον στοιχειώνουν πιο πολύ οι όμορφες στιγμές.
Αυτή η μελαγχολία, αυτή η αναβίωση όμορφων καταστάσεων μπορεί να στραφεί εύκολα εναντίον σου αν θεωρήσεις πως μπορεί και να μην τις ξαναβιώσεις και σε πιάσει καταθλιψάρα.
Όταν, μάλιστα, οι όμορφες στιγμές σου περιλαμβάνουν άτομα που δεν υπάρχουν πλέον στη ζωή σου αυτή η θεώρηση μπορεί να γίνει εύκολα πεποίθηση.
Υπάρχει όμως μια παγίδα σε όλη αυτή την σκέψη.
Φοβάσαι ότι δεν θα τις ξαναβιώσεις, ενώ κανονικά έπρεπε να είσαι σίγουρος ότι δεν θα τις ξαναβιώσεις.
Γιατί ναι, ανήκουν στο παρελθόν.
Ποτέ δεν θα ξαναβιώσεις τις ίδιες όμορφες στιγμές γιατί γενικότερα δεν ξαναβιώνουμε στιγμές του παρελθόντος είτε είναι καλές είτε κακές.
Θα βιώσεις όμως καινούριες όμορφες στιγμές. Ίσως παρόμοιες, ίσως εντελώς διαφορετικές.
Θα ζήσεις νέες εμπειρίες με τους ανθρώπους σου, αλλά και νέες εμπειρίες με άτομα που ακόμα δεν έχεις γνωρίσει.
Η φράση ''τα καλύτερα είναι αυτά που δεν έχουν έρθει ακόμα'' παλιότερα με εκνεύριζε. Νόμιζα πως έκανε μια σύγκριση. Νόμιζα πως μια τέτοια φράση μείωνε την αξία του παρελθόντος για χάρη ενός λαμπρότερου μέλλοντος. Κάτι για να γλυκάνουμε την πίκρα μας.
Αλλά δεν είναι έτσι. Δεν είναι μια σύγκριση. Είναι μια προτροπή, μια ώθηση.
Ένα χτύπημα για να σταματήσουμε να είμαστε φαντάσματα στην ίδια μας τη ζωή.
Δεν είναι ένα μότο, δεν είναι εξώφυλλο, δεν είναι αφίσα στον τοίχο.
Είναι μια αλήθεια.
Ναι ήταν ωραία.
Ναι δεν μπορούμε να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω.
Δεν είναι κάτι διαπραγματεύσιμο.

Με μέτρο η αναπόληση.
Πάνω από κάποια δευτερόλεπτα κινδυνεύει να γίνει θηλιά.

Άλλαξα playlist.
Έβαλα το Jazzy And Sexy Nights.

Πόσο άχρηστος αισθάνεσαι σήμερα;

Είμαστε πραγματικά ελεύθεροι ή από τη στιγμή που γεννιόμαστε κουβαλάμε έναν σταυρό που η κοινωνία έχει βάλει στην πλάτη μας;
Υπάρχει προκαθορισμένο πλάνο για το κάθε φύλο και κάθε αλλαγή έστω και μικροαλλαγή χρειάζεται τρομερούς αγώνες και αμέτρητα χρόνια για να εδραιωθεί και να γίνει κι αυτή φυσιολογική και αποδεκτή, χωρίς σίγουρο αποτέλεσμα.
Το greek dream είναι τόσο ύπουλο που έχει αγγίξει γενιές και γενιές ανθρώπων ,οι οποίοι πέθαναν δυστυχισμένοι ζώντας μιας ζωή που δεν ήθελαν μόνο και μόνο για την εκπλήρωση αυτού το ονείρου.
Οι πολίτες σαν παίκτες ενός βιντεοπαιχνιδιού γεννιούνται και πολεμούν καθημερινώς να περάσουν στο επόμενο ηλικιακό level με όλα τα προαπαιτούμενα εφόδια, με τη μόνη διαφορά ότι στο βιντεοπαιχνίδι της ζωής ο παίκτης έχει μόνο μία ζωή και δεν μπορεί να αναστηθεί. Παρ'όλα αυτά ζει με την ψευδαίσθηση της αθανασίας και θεωρεί ότι το game over είναι για τους υπόλοιπους.
Επίσης, ενώ έχει τη δυνατότητα restart, έχοντας ως μοναδικό στόχο να τερματίσει πρώτος και να την μπει στους υπόλοιπους παίκτες, δεν θυσιάζει την μέχρι τώρα πορεία του ακόμα κι αν καμία από τις επιλογές του δεν τον έχει ευχαριστήσει πραγματικά. Εντελώς άκαμπτος και εργοστασιακά ρυθμισμένος , κοιτάζει μονάχα μπροστά του και λαχταρά να δει το βάθρο να αχνοφαίνεται.
Κι αν δεν έχει τα προαπαιτούμενα για το ηλικιακό level που βρίσκεται;
Ενοχές.
Κόπλεξ.
Τύψεις.
Κάθε στιγμή η κοινωνία σε ελέγχει και βάζει τικ σε αυτά που έκανες.
Κάθε στιγμή η κοινωνία μπορεί να σε κάνει να νιώσεις ότι κάτι σου λείπει, ότι κάτι έκανες λάθος, ότι κάτι δεν πρόλαβες να κάνεις, ότι κάτι πρέπει να κάνεις.
Κάθε στιγμή η κοινωνία μπορεί να σε κάνει να νιώσεις άσχημα για αυτά που σου αρέσουν και γι'αυτά που δεν σου αρέσουν, γι'αυτά που θέλεις και γι'αυτά που δεν θέλεις.
Τη μια στιγμή κρίνεις τον διπλανό σου ως μη φυσιολογικό και την επόμενη μπορεί να είσαι εσύ ο μη φυσιολογικός για τον διπλανό.
Και το ακόμα πιο τρελό είναι ότι ακόμα και η αυτοκριτική που μπορεί να κάνεις ενίοτε, βασίζεται στα κοινωνικά πρότυπα.
Δεν έχει καμία σημασία τι κάνει εσένα χαρούμενο.
Δεν έχει καμία σημασία τι κάνει εσένα ευτυχισμένο.
Δεν έχει καμία σημασία τι κάνει εσένα ήρεμο.
Δεν έχει καμία σημασία τι σε γεμίζει.
Δεν έχει καμία σημασία τι σε κάνει καλύτερο άνθρωπο.
Δεν έχει καμία σημασία τι θέλεις εσύ.
Δεν έχει καμία σημασία αν έχεις όνειρα και φιλοδοξίες.
Παύεις να υφίστασαι σαν μονάδα.
Είσαι μονάχα μέρος μιας αγέλης.
Δεν είναι μόνο η πολιτική αυτή που σου προκαλεί ένα αίσθημα πνιγμού.
Είναι όλη σου η ζωή που σε πνίγει.
Η μόνη σου άμυνα είναι η αμφισβήτηση.
Μια μόνιμη αμφισβήτηση ώστε να έχεις μια ευκαιρία παραπάνω να διακρίνεις αν η κάθε σου ανάγκη είναι πραγματική και πηγάζει από μέσα σου ή είναι πλαστή και σε έχουν πείσει πως πηγάζει από μέσα σου.

Εμετούλης.



Αυτοαγκαλίτσα

Υπάρχει μια διαφορά μεταξύ του δεν μπορώ και του δεν θέλω.
Στο ένα καταλήγεις αφού έχεις δώσει το 100% του εαυτού σου.
Στο άλλο καταλήγεις μετά από μικρότερο ποσοστό.
Μπορεί να βαριέσαι, μπορεί να νιώθεις τεμπέλης στην τοποθεσία Γαυγάμηλα, μπορεί να φοβάσαι την αποτυχία, πολλά μπορεί. Άλλά όλα αυτά σε οδηγούν στο να μη ΘΕΛΕΙΣ να προσπαθήσεις.
Πρέπει να συμφωνήσουμε ότι από δω και πέρα θα καταλήγεις στο συμπέρασμα ότι ΔΕΝ μπορείς , όταν πιστεύεις ότι έχεις δώσει το 100% του εαυτού σου.
Δεν είναι κακό να μην μπορείς να καταφέρεις κάτι.
Ο κάθε άνθρωπος έχει τις δυνατότητές του, τα ταλέντα του, τα όριά του.
Το σημαντικό είναι να τα αναγνωρίσει και να πορεύεται με αυτή τη γνώση στη ζωή του , η οποία θα τον γλιτώσει από πολλές σκέψεις τύπου είμαι ανίκανος και δεν θα τα καταφέρω ποτέ.
Όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με ένα αποτέλεσμα που δεν σε ικανοποιεί κάνε κάποιες ερωτήσεις στον εαυτό σου.

  • Αφιέρωσα όσο χρόνο χρειαζόταν; 
  • Επέμεινα αρκετά;
  • Έδωσα αρκετή σημασία ή το αντιμετώπισα πιο αδιάφορα;
  • Μήπως περίμενα την τύχη να με βοηθήσει; Μήπως στηρίχθηκα στα ζώδια; Μήπως περίμενα να ανοίξει ο πάτος μου;
  • Μήπως θεώρησα ότι η Ρώμη χτίζεται όντως σε 2 μέρες;
  • Έφτιαξα πλάνο; Πόσο παρέκκλινα από αυτό; 
  • Ήμουν αρκετά συνεπής;
  • Στερήθηκα τίποτα για χάρη του; (αυτό είναι λίγο υποκειμενικό)
Αν λοιπόν κατά τη γνώμη σου ανταποκρίθηκες όσο καλύτερα μπορείς εσύ να ανταποκριθείς σε κάτι, δέξου το αποτέλεσμα χωρίς ακυρωτικές σκέψεις για τον εαυτό σου. Αυτό μπόρεσες, αυτό έκανες. Κομπλέ. Αυτοαγκαλιάσου.
Αν θεωρείς ότι δεν έδωσες το 100% του εαυτού σου, αν θεωρείς ότι μπορείς και καλύτερα, διόρθωσε τα λάθη σου.
Με μισές δουλειές, θα χεις και μισά αποτελέσματα.




Αντικειμενική υποκειμενικότητα

Η συνομιλία με τον εαυτό μας είναι μια διαδικασία η οποία και δεν πρέπει να παραλείπεται και πρέπει να πραγματώνεται σε τακτά χρονικά διαστήματα ώστε να βάζουμε σε σειρά σκέψεις και συναισθήματα που αν αφήσουμε ελεύθερα για μεγάλο διάστημα μπορούν να καταλήξουν σε λάθος θέσεις στο ασυνείδητο.
Όταν βρισκόμαστε εκτεθειμένοι σε ένα περιβάλλον με ερεθίσματα, για παράδειγμα στο εργασιακό μας περιβάλλον, καλούμαστε να ανταποκριθούμε σε πραγματικό χρόνο σε αυτά τα ερεθίσματα.
Η αλληλεπίδρασή μας με το περιβάλλον και τους ανθρώπους μας οδηγεί σε σκέψεις,συναισθήματα και συμπεριφορές τις οποίες βιώνουμε ολοκληρωτικά στα πλαίσια του παρόντος, δίχως να έχουμε την ικανότητα να συνειδητοποιήσουμε την ίδια στιγμή την επιρροή του τρίπτυχου σκέψη-συναίσθημα-συμπεριφορά στον ψυχισμό μας. Παρ'όλα αυτά από κάποιες αλληλεπιδράσεις (όχι απαραίτητα όλες) ξεπηδούν ''άκρα'' τα οποία αγκιστρώνονται σε διαφορετικά σημεία του ασυνείδητου και κάνουν αισθητή την παρουσία τους όχι εκείνη τη στιγμή, αλλά σε βάθος χρόνου.
Θυμίζει σε κάτι τα γνωστά σε όλους παιδικά τραύματα τα οποία επηρεάζουν τον ψυχισμό μας και μας καθορίζουν έως ένα σημείο, αλλά οι συνδέσεις για τις οποίες μιλάω δεν ανήκουν στην παιδική ηλικία. Αντίθετα, κατά την άποψή μου, ανήκουν σε μια κατάσταση δυναμική που μας ακολουθεί από τη ζωή μέχρι τον θάνατο και ο μόνος τρόπος να ''απαλλαγούμε'' είναι να προσπαθήσουμε να τις εντοπίσουμε και να τις αντιμετωπίσουμε.
Παρ'όλα αυτά μία νίκη, δεν σημαίνει και ανοσία στη δημιουργία συνδέσεων για 2 λόγους.
Πρώτον, γιατί πρακτικά είναι άπειρες οι συνδέσεις που μπορούμε να κάνουμε και δεν μπορούν να προβλεφθούν και να προληφθούν.
Δεύτερον , γιατί θυμίζει την Λερναία Ύδρα στην οποία κόβωντας το ένα κεφάλι, εμφανιζόταν άλλο. Και λέω θυμίζει, διότι η Λερναία Ύδρα είχε το κόλπο της για να την αντιμετωπίσεις, ενώ εδώ η οριστική αντιμετώπιση μάλλον έρχεται με τον θάνατο του ανθρώπου που φέρει όλες αυτές τις συνδέσεις.
Μελετώντας τον ψυχισμό μας σε βάθος, προσπαθώντας να δώσουμε απάντηση σε περισσότερα γιατί, έχοντας αποτραβηχτεί από έννοιες όπως η μοίρα, μάλλον θα μπορέσουμε να εντοπίσουμε αυτές τις συνδέσεις οι οποίες μπορεί να μας κρατάνε δέσμιους σε σκέψεις, συναισθήματα και συμπεριφορές και να μας ωθήσουν εν τέλει να πιστεύουμε ότι είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε και να ξαναζούμε τις ίδιες καταστάσεις χωρίς φως στο τέλος του τούνελ, χωρίς προοπτική απελευθέρωσης.
Μόνο το ολοκληρωτικό ξεγύμνωμα μπροστά στον καθρέφτη-και λέω μπροστά στο καθρέφτη και όχι μπροστά σε κοινό , γιατί είναι μια διαδικασία αντιμετώπισης του ίδιους μας του εαυτού- είναι ένα ασφαλές μονοπάτι για την αντιμετώπιση αυτών των δεσμών.
Ξεκινώντας με την παραδοχή πως πίσω από κάθε συμπεριφορά κρύβεται μια σκέψη κι ένα συναίσθημα χωρίς πάντα αυτά να είναι εμφανή, οφείλουμε να κάνουμε ερωτήσεις στον εαυτό μας για κάθε άλυτο πρόβλημα που μας ταλαιπωρεί και μας κάνει δυσλειτουργικούς.
Τι σκέφτομαι; Πώς νιώθω; Γιατί το κάνω αυτό; Τι μου θυμίζει; Τι περιμένω από αυτό; Πού θεωρώ ότι θα οδηγηθώ με αυτή την τακτική; Πώς ένιωσα όταν το ξανάκανα;
Αν δεχτούμε ότι κάθε μας πράξη είναι μια αγωνιώδης προσπάθεια να αγγίξουμε την ευδαιμονία, ό,τι κι αν σημαίνει για τον καθένα αυτή η λέξη, ίσως τότε μπορέσουμε να ερμηνεύσουμε τις διάφορες συμπεριφορές μας.

Δεν είναι εύκολη διαδικασία.
Φανταστείτε πόση προσπάθεια χρειάζεται για να κρίνουμε αντικειμενικά την υποκειμενικότητά μας.


Τι κάνεις εκεί; φιλάς την ανάπηρη;

Η πρώτη συνταγή για την ευτυχία: να αποφεύγεις τις μεγάλες αναπολήσεις από το παρελθόν, Andre Maurois

Αν έχεις αλλάξει έστω και λίγο τρόπο σκέψης ,σε σχέση με 5 χρόνια πριν για παράδειγμα, οι μεγάλες αναπολήσεις στο παρελθόν θα σου βάλουν έναν σάκο στην πλάτη γεμάτο λάθη.
Πράξεις που δεν έπρεπε να κάνεις και έκανες.
Πράξεις που έπρεπε να κάνεις και δεν έκανες.
Καταστάσεις που έπρεπε να σταματήσεις και δεν σταμάτησες.
Γεγονότα που έπρεπε να ζήσεις και δεν έζησες.
Λάθη που έπρεπε να διορθώσεις επί τόπου προτού χρονίσουν.
Θεωρίες που έπρεπε να αναθεωρήσεις πριν προλάβουν να εμφανιστούν οι συνέπειές τους.
Όλο αυτό το κυνήγι των λαθών δεν έχει τέλος και είναι ανάλογο της εσωτερική σου εξέλιξης.
Μοιάζει σα να μαλώνεις ένα μικρό παιδί, σα να το τιμωρείς.
Μοιάζεις σαν εκείνους τους μεγαλύτερους από σένα κατά 5 χρόνια που σου προσφέρουν συμβουλές και σου λένε τι να αποφύγεις και σε κρίνουν για εκείνα που έκανες διαφορετικά από αυτούς.
Κι όμως, το σενάριο επαναλαμβάνεται.
Καμιά συμβουλή δεν είναι αρκετά δυνατή για να σε σταματήσει.
Εαν δεν το ζήσεις, εάν δεν τον κάνεις μόνος σου, ποτέ δεν θα πεισθείς ότι είναι λάθος.
Σα να μην υπάρχει άλλος δρόμος για να μάθεις , από το να πάθεις.
Κι αν μια λάθος επιλογή ήταν τόσο λάθος που είσαι αναγκασμένος να βιώνεις σήμερα μετά από χρόνια δύσκολες συνέπειες;
Αναγκαίο κακό.
Στερνή μου γνώση να σ'είχα πρώτα και τα λοιπά.
Ένα όπλο έχεις ενάντια στα λάθη του παρελθόντος.
Αποδοχή.
Και μετά;
Νέο μονοπάτι. 
Σώζω ό,τι σώζεται.
Εναλλακτικές λύσεις.
Αναθεώρηση στόχων.
Restart.
Εκτός κι αν το χρησιμοποιήσεις σαν άλλοθι για να δικαιολογήσεις μια κάποια στασιμότητα.
Αλλά ως πότε;

Μην αντιστέκεσαι, μην αντιστέκεσαι...κάνε ένα βήμα κι ΕΣΥ

Κάποιες φορές υπάρχουν ανακοινώσεις για τις επερχόμενες αλλαγές που μας αφήνουν περιθώριο να τις επεξεργαστούμε προτού έρθει η στιγμή να τις βιώσουμε. Αυτό δεν τις κάνει απαραίτητα πιο εύκολες, αλλά το γεγονός ότι μας δόθηκε ένα χρονικό διάστημα για να καταστρώσουμε ένα Α σχέδιο προσαρμογής είναι θετικό.
Κάποιες άλλες φορές όμως οι αλλαγές έρχονται απροειδοποίητα και μάλιστα τις συνειδητοποιούμε όταν φτάνει η στιγμή που δεν υπάρχει άλλη επιλογή από το να αλλάξουμε κι εμείς. Πριν από αυτή τη στιγμή συνεχίζουμε να σκεφτόμαστε και να δρούμε με τον ίδιο τρόπο που σκεφτόμασταν και δρούσαμε πριν έρθουν, με αποτέλεσμα κάτι να μην κολλάει-κάτι να μην κυλάει και να νιώθουμε μια δυσλειτουργία στον αέρα.
Η αντίσταση στην αλλαγή θα είχε κάποιο νόημα αν ξέραμε πως υπάρχει κάποιο περιθώριο να αλλάξει η αλλαγή. Περίεργο ακούστηκε αυτό.
Αν σκεφτούμε ότι η αλλαγή είναι το πρόσωπο Α κι εμείς το πρόσωπο Β , τότε θα ζητούσαμε έναν συμβιβασμό, μια μέση λύση. Κάπως έτσι λειτουργούν οι σχέσεις.
Όμως η αλλαγή δεν είναι πρόσωπο, αλλά μια νέα κατάσταση στην οποία το μοναδικό πρόσωπο, άρα και το μοναδικό μεταβαλλόμενο στοιχείο, είμαστε εμείς.
Όταν δε, δεν υπάρχει επιλογή να φύγεις μακριά από την αλλαγή, καθώς η φυγή μπορεί να μην είναι λύση αλλά είναι μια απόφαση, τι σου μένει να κάνεις;
Να προσαρμοστείς και να κάνεις την αλλαγή δική σου.
Να αλλάξεις τόσο όσο να μπορείς να νιώθεις ότι έφερες την αλλαγή στα δικά σου μέτρα.
Στη ζωή υπάρχουν πολλοί τρόποι για να αντιμετωπίσεις μια κατάσταση και πολλές οπτικές γωνίες για να την αντικρύσεις.
Μπορείς να παραπονιέσαι για τα αρνητικά, ή να χαίρεσαι με τα θετικά.
Μπορείς να δώσεις ένταση στα πλεονεκτήματα ή στα μειονεκτήματα.
Μπορείς να μείνεις στάσιμος ή να ωθήσεις τον εαυτό σου ένα βήμα πιο πέρα.
Το ότι μέχρι την αλλαγή λειτουργούσες με έναν συγκεκριμένο τρόπο δεν σημαίνει ότι αυτός ο τρόπος σε χαρακτηρίζει και δεν μπορείς να τον αναδιαμορφώσεις. Σημαίνει ότι για κάποιο χρονικό διάστημα, ίσως αρκετά μεγάλο, αυτός ο τρόπος ήταν λειτουργικός για σένα.

Οι εποχές αλλάζουν.
Εσύ;

Αποτοξίνωση

Ένα από τα καλά του να μεγαλώνεις είναι το ότι μαθαίνεις πιο πολύ τον εαυτό σου. Μαθαίνεις τι σου αρέσει και τι όχι, τι ανέχεσαι και τι όχι, τι θέλεις και τι όχι.
Αυτό δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη και ούτε σταματάει και ποτέ.
Σιγά σιγά όμως θέτεις τα όρια σου κι είναι καλό να έχεις όρια.
Όχι όρια από αυτά που σε περιορίζουν και σου κόβουν τα φτερά, αλλά από εκείνα που σε κάνουν να αγαπάς πιο πολύ τον εαυτό σου, να μειώνεις τις εσωτερικές σου συγκρούσεις και να αφιερώνεις την ενέργεια και τον χρόνο σου μόνο σε συγκεκριμένα πράγματα και συγκεκριμένους ανθρώπους. 
Οι άνθρωποι γύρω σου είναι πολλοί, αλλά η μέρα έχει 24 ώρες.
Μαθαίνεις λοιπόν να αξιοποιείς αυτό το 24ωρο σε καταστάσεις που έχουν κάτι να σου προσφέρουν και σε καταστάσεις που εσύ νιώθεις ότι έχεις να προσφέρεις κάτι.Γιατί υπάρχουν τοξικοί άνθρωποι, τοξικές σκέψεις και τοξικές καταστάσεις που μπορούν να σε δηλητηριάσουν.

Αποτοξίνωση.


συναίσθημα ,το [sinésθima]

Είναι σχετικά εύκολο να συνδυάσεις αυτά που ξέρεις και να καταλήξεις κάπου.
Όπως είναι σχετικά εύκολο μέσω της λογικής (αν έχεις) να κατευθυνθείς σε διάφορα μονοπάτια που το καθένα κρύβει μια απάντηση.
Θα σε ρωτήσω ''τι πιστεύεις'' και θα μου πεις.
Θα σε ρωτήσω ''τι θεωρείς σωστό'' και θα μου πεις.
Θα σε ρωτήσω ''γιατί το έκανες αυτό'' και θα μου πεις.
Πάντα ή σχεδόν πάντα θα έχεις μια σκέψη να μου απλώσεις μπροστά μου.
Οι εμπειρίες σου θα σε κάνουν να μου πεις τι πιστεύεις.
Η ηθική σου θα σε οδηγήσουν στο τι είναι σωστό για σένα.
Η σκέψη που προηγήθηκε της πράξης είναι η απάντηση στο γιατί το έκανες αυτό.

Όμως, θα σου κάνω μια ερώτηση και δεν είμαι σίγουρη ότι θα πάρω τόσο εύκολα απάντηση.

Πώς νιώθεις;

Ένα τσίζμπεργκερ, μια πατάτες και μια κοακόλα παρακαλώ

Ξέρεις πότε το χάσαμε; Όταν πιστέψαμε ότι η ζωή είναι φαστφουντάδικο.
Εύκολα και γρήγορα.
Χωρίς κόπο, χωρίς θυσίες, χωρίς πάνω-κάτω.
Μπαίνεις, παραγγέλνεις, περιμένεις 5 λεπτά και έχεις το φαγητό σου μπροστά, ζεστό και νόστιμο.
Κάποιος μας δίδαξε, κάπου το διαβάσαμε, κάτι μπερδέψαμε και ξεκινήσαμε να ζούμε με την αντίληψη ότι μπορούμε να κάνουμε τα πάντα, να έχουμε τα πάντα, χωρίς ιδιαίτερο κόπο, χωρίς εμπόδια και τη στιγμή που το θέλουμε.
Αλλά δεν είναι έτσι.
Ο κόσμος δεν περιστρέφεται γύρω από εσένα.
Αυτό που θέλεις εσύ, το θέλουνε και άλλοι και δεν το μοιράζουν σε φαστφουντάδικα. Ούτε μπορείς να το παραγγείλεις από το internet και να στο φέρουν σπίτι.

Θέλει κόπο.
Θέλει θυσίες.
Θέλει συμβιβασμούς.
Θέλει να ξεπεράσεις τα δεδομένα εμπόδια.
Θέλει προσπάθεια.
Θέλει στερήσεις.
Θέλει δύναμη.
Θέλει επιμονή.
Θέλει υπομονή.
Θέλει ένα βήμα τη φορά.

Το ποιος φταίει, δεν έχει σημασία.
Το αν μεγάλωσες σε προστατευτική φούσκα, ούτε αυτό έχει σημασία.
Σημασία έχει το τώρα και με το μετά.

Τι κάνεις από δω και πέρα;

Είμαι κι εγώ ένοχη

Δεν θεωρώ τον εαυτό μου ικανό να γράψει άρθρα πολιτικού περιεχομένου και δεν θα προσπαθήσω. Ίσως δεν έχω τις απαραίτητες γνώσεις. Ίσως κάποτε μπορέσω να το κάνω κι αυτό.
Αλλά καλούμε αυτή τη στιγμή να ψηφίσω σε ένα δημοψήφισμα, όπως κλήθηκα πριν κάποιους μήνες να ψηφίσω στις εκλογές.

Γεννήθηκα το 1992, όταν η Ελλάδα διατηρούσε μια συγκεκριμένη κατάσταση κοινωνικά,πολιτικά, οικονομικά. Τότε ήμουν ένα τίποτα. Δεν ήμουν σε θέση να γνωρίζω, δεν ήμουν σε θέση να μάθω. Ήμουν αθώα. 
Τα χρόνια περνούσαν, οι κυβερνήσεις διαδέχονταν η μία την άλλη και τα γεγονότα έτρεχαν. Ακόμα ήμουν ένα τίποτα. Ήμουν αθώα.
Ως πότε όμως μπορώ να είμαι αθώα;
Ως πότε φταίνε οι άλλοι και όχι εγώ;
Ως πότε δεν είμαι υπεύθυνη για τίποτα;
Ως πότε μπορώ να κατηγορώ τους πάντες πέρα από τον εαυτό μου;

Η αφορμή για την ανάρτηση δεν είναι ούτε οι εκλογές, ούτε το δημοψήφισμα, ούτε τίποτα καινούριο. Είναι κάτι που είχε παρελθόν, έχει παρόν και φαίνεται να έχει μέλλον και πολύ ορθά περιέγραψε στο facebook του ο Yorgos Nanouris

Τρώμε ανεξέλεγκτα για μήνες και μετά προσπαθούμε να αδυνατίσουμε σε μια μέρα. Χωρίς να ματώσουμε καθόλου.
Δε ανοίγουμε βιβλίο όλο το χρόνο και μετά περιμένουμε να περάσουμε διαβάζοντας την τελευταία μέρα. Χωρίς να ματώσουμε καθόλου.
Τελειώνουμε το σχολείο και μετά τρέχουμε σε talentshow για να κάνουμε καριέρα σε ένα βράδυ. Χωρίς να ματώσουμε καθόλου.
Τα 'χουμε καταστρέψει όλα χρόνια τώρα και μετά θέλουμε να τη βγάλουμε καθαρή σε μια νύχτα. Χωρίς να ματώσουμε καθόλου.
Η άνοιξη είναι όντως ακριβή και ναι, για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά. Πολύ.

Είμαι ένοχη. 
Είμαι ένοχη για εκείνα που δεν φιλτράρισα καθώς προσπαθούσαν να εισχωρήσουν μέσα μου.
Είμαι ένοχη για εκείνα που τα θεωρούσα λάθος κι όμως τα υιοθέτησα.
Είμαι ένοχη για τις αλήθειες μου που δεν υπερασπίστηκα.
Είμαι ένοχη για την δειλία μου.
Είμαι ένοχη για την άγνοιά μου.
Είμαι κι εγώ ένοχη σε αυτό το έγκλημα.
Κι ίσως το παρελθόν να μην αλλάζει, αλλάζει όμως το μέλλον.

Στο κελί 33

Το πρόβλημα ξεκίνησε με μια εκπομπή της Άννας Δρούζα με θέμα φαντάσματα,μεταφυσική, κτλ. Από εκείνη τη μέρα και για πολύ καιρό έχασα τον ύπνο μου, διότι ήμουν πολύ μικρή για να το διαχειριστώ με λογική.
Από εκείνη τη μέρα και για πολλές μέρες (ή καλύτερα νύχτες) έχασα την ελευθερία μου. Τα βράδια ήταν γολγοθάς μέχρι να κοιμηθώ, η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή όταν τύχαινε να μείνω για λίγο μόνη το βράδυ, κάθε ήχος σήμαινε Κάσπερ.
Μέχρι που πέρασε ο καιρός κι όλο αυτό ξεθώριασε.
Βέβαια δεν είχε φύγει για πάντα.
Έφυγε για πάντα, όταν μεγάλωσα αρκετά για να καταλάβω ότι τα τέρατα δεν κρύβονται κάτω από το κρεβάτι, αλλά υπάρχουν παντού γύρω μας και λέγονται άνθρωποι.
Αλλά όταν μεγάλωσα αρκετά και έπαψε να με απασχολεί η μεταφυσική , έμεινε χώρος στο κεφάλι μου για να σκεφτώ ότι δεν είμαι ελεύθερη και ίσως να μην καταφέρω να είμαι ποτέ εξ ολοκλήρου.
Κι η ελευθερία την οποία λησμονώ, είναι μια ελευθερία που δεν μου την στέρησε κανείς, παρά μόνο εγώ στον εαυτό μου.

Είμαι δέσμια των φόβων μου.
Είμαι δέσμια των ανασφαλειών μου.
Είμαι δέσμια των αναμνήσεών μου.
Είμαι δέσμια των εμπειριών μου.
Είμαι δέσμια των κόμπλεξ μου.
Είμαι δέσμια των αποτυχιών μου.
Είμαι δέσμια των επιτυχιών μου.
Είμαι δέσμια των αδυναμιών μου.
Είμαι δέσμια των λαθών μου.

Πρέπει καθημερινά να παλεύω με τον ίδιο μου τον εαυτό για να λύνω τα δεσμά μου, μήπως και καταφέρω να αγγίξω λίγο περισσότερο την ελευθερία μου.

Ίσως την ελευθερία που νομίζεις πως κάποιοι άλλοι στην στερούν, να την στερείς εσύ από τον ίδιο σου τον εαυτό.
Σου πέρασε αυτό απ'το μυαλό;

Σπασμένε Καρπε Ντιεμ

Σε έναν κόσμο γεμάτο εικόνες με βαθυστόχαστα δίστιχα επιτρέπεται να είσαι απογοητευμένος;
Επιτρέπεται να είσαι λυπημένος;
Επιτρέπεται να κάνεις πισωγυρίσματα;
Επιτρέπεται να νιώσεις αδύναμος;
Επιτρέπεται να μένεις στάσιμος;
Επιτρέπεται να δακρύζεις;
Επιτρέπεται να φοβάσαι;
Επιτρέπεται να τα παρατάς;
Επιτρέπεται να νιώθεις λίγος;
Επιτρέπεται να αποτύχεις;
Επιτρέπεται να πονάς;
1. Επιτρέπεται να πέσεις;
2.(Επιβάλλεται να σηκωθείς.)

Ανερέθιστη περίοδος

Μερικοί άνθρωποι , όταν συμβεί κάτι που τους πληγώνει, δεν το κοιτάνε απευθείας κατάματα, παρά το βάζουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους και κάνουν ό,τι δεν συνέβη.
Λένε δεν πειράζει, δεν με πόνεσε.
Λένε σιγά τ'αυγά, δεν είναι δα και τόσο σημαντικό.
Λένε δεν πονάω τόσο εύκολα εγώ, δεν είμαι τόσο ευαίσθητος.
Λένε, περσινά ξινά σταφύλια.
Μαζεύουν τις πληγές μία προς μία, τις αποδυναμώνουν , τις ονομάζουν μη σημαντικές, τις βαφτίζουν αστείες, τις τοποθετούν στα υπόγεια και προσπαθούν να πείσουν τον εαυτό τους ότι τίποτα δεν τους αγγίζει αυτούς.
Μα αυτές, εκεί που είναι μαζεμένες όλες στο υπόγειο, ενώνονται και φτιάχνουν μία μεγάλη που είναι πιο δυνατή και πιο βαριά.
Κι αυτή ,περιμένει υπομονετικά στο υπόγειο εκείνο το ερέθισμα που θα ξεχειλίσει το ποτήρι.
Μία μία μαζεύονται οι σταγόνες στο ποτήρι, αργά και σιωπηλά, δίνοντας την ψευδαίσθηση πως ο χρόνος που χρειάζεται για να ξεχειλίσει είναι απεριόριστος.
Μα τα περιθώρια στενεύουν κι η ψυχή διαμαρτύρεται και θέλει ν'αδειάσει.
Άλλοτε το νερό βγαίνει με τη μορφή του, βουβά.
Άλλοτε γίνεται ήχος και κάνει σαματά.
Άλλοτε γίνεται δύναμη και φτιάχνει λέξεις.
Άλλοτε δεν βρίσκει έξοδο και μένει μέσα και πνίγει τον αφέντη.

Έτσι καταλαβαίνουν πως αυτό που τόσο καιρό έκαναν πως δεν υπάρχει, είναι
εκεί.
Είναι σημαντικό, είναι μεγάλο, είναι έντονο και πονάει.
Όσο κάνουν ότι δεν υπάρχει, τόσο αυτό δυναμώνει.
Είναι κομμάτι του εαυτού τους και οφείλουν να το αποδεχτούν.
Πώς να ξεφύγουν από κάτι που είναι μέσα τους άλλωστε.

5 λεπτά ακόμα

5 λεπτά ακόμα λέγαμε στην μάνα μας όταν μας ξυπνούσε για το σχολείο.
Κάπως έτσι συνηθίσαμε να ζητάμε 5 λεπτά ακόμα, όχι μόνο ύπνου.
5 λεπτά ακόμα από σχέσεις τοξικές.
5 λεπτά ακόμα από καταστάσεις τελειωμένες.
5 λεπτά ακόμα από συνήθειες που μας πνίγουν.
Αναβολή στην αναβολή τα 5 λεπτά έγιναν μήνες κι εμείς δεν ξυπνούσαμε με τίποτα.
Κι όσο βουλιάζαμε στο κρεβάτι, τόσο πιο δύσκολο γινόταν το να ξυπνήσουμε.
Μερικές φορές εμφανιζόταν κάποιος να μας κουνήσει μπας και ξυπνήσουμε.
Άλλοι μας κούνησαν γλυκά, άλλοι μας φώναξαν, άλλοι μας κοίταζαν ενώ κοιμόμασταν και παρακαλούσαν να ανοίξουμε τα μάτια μας.
Μας εμείς σφίγγαμε το μαξιλάρι, αλλάζαμε πλευρό και βυθιζόμασταν στα όνειρά μας.
Αλλά μία ήταν η λύση για να ξυπνήσουμε.
Έπρεπε να χορτάσουμε τον ύπνο.
Να μην μπορούμε να κοιμηθούμε άλλο.
Έπρεπε να νιώσουμε μόνοι μας ότι φτάνει πια.
Έπρεπε ο ίδιος μας ο οργανισμός να αποφασίσει ότι δεν θέλει 5 λεπτά ακόμα.

Κι η αναβολή έγινε απενεργοποίηση.
Ας χουζουρέψουμε λίγο ελπίζοντας ότι δεν θα αποκοιμηθούμε ξανά.
Χορτάσαμε, δεν χορτάσαμε;
Έτσι δεν είπαμε;

Τα αντίο

Τα αληθινά αντίο δεν ειπώθηκαν ποτέ.
Δεν είχαν δράματα και κλάματα.
Δεν είχαν στιχάκια και στόματα γεμάτα υποσχέσεις.
Δεν είχαν τελευταίες αγκαλιές και τελευταία φιλιά.
Τα αληθινά αντίο έμειναν να ταξιδεύουν ελεύθερα στο άπειρο.
Ήταν κοινή απόφαση , κοινό μυστικό.
Γεννήθηκαν ταυτόχρονα σε δύο μυαλά κι έμειναν για πάντα εκεί.
Δεν έκλεισαν την πόρτα πίσω τους.
Δεν έκαναν θόρυβο, δεν είχαν λάμψη.
Τα αληθινά αντίο δεν έχουν γεύση, δεν έχουν χρώμα.
Δεν έχουν δικιά τους μελωδία.
Δεν δημιουργούν αναμνήσεις.
Δεν αποτυπώνονται για πάντα.
Δεν είσαι σίγουρος για την αλήθεια τους μέχρι το τέλος,
μα η εκκωφαντική τους σιωπή διαλύει τις αμφιβολίες σου.


Ερμηνεία

Δεν έχει σημασία να μετρήσεις τα σωστά και τα λάθη.
Δεν έχει σημασία να απολογηθείς, να εξηγήσεις, να αναλύσεις.
Δεν έχει σημασία να ακούσεις για να μάθεις, ούτε να δεις για να καταλάβεις.
Όλα φαίνονται μπροστά σου να περνάνε και να δίνουν τη δική τους εκδοχή.
Και τρέχουν και πάνε.
Και σταματάνε και σε κοιτάνε.
Και σου φωνάζουν και γελάνε.
Μα το μόνο που έχει σημασία είναι η παύση.
Αυτό το διάλειμμα απ'την φασαρία.
Αυτό το σταμάτημα του χρόνου.
Αυτή η αδράνεια.
Τι νόημα έχει να εξηγηθούν τα ανεξήγητα.
Τι νόημα έχει να κατανοήσεις, να καταλάβεις και να ξεκαθαρίσεις.
Αφού χτενίζεις τα μαλλιά σου και ο ύπνος σου είναι αρκετός για να τα ανακατέψει.
Κι εσύ χτενίζεις κι αυτά μονίμως μπλεγμένα.
Σα να παίζουν με την υπομονή σου.
Ενίοτε διψάς για τα μη ειπωμένα.
Για τα άγραφα.
Γι'αυτά που φτάσανε στα χείλη και σταμάτησαν το ταξίδι εκεί.
Γι'αυτά που γεννήθηκαν κι έμειναν στη σκέψη.
Για όλα τα ψέμματα που δέχτηκες.
Για κάθε αλήθεια που έκρυψες.
Για τα λόγια τα γεμάτα αλλά και τα άδεια.
Να ξεδιψάσεις την ακόρεστη ψυχή σου.
Κι ενίοτε διψάς για το λίγο.
Για τα όρια.
Για τα μη και τα όχι.
Για τα δεν πρέπει, δεν είναι σωστό.
Για τα εντάξει, για τα ίσως, για τα ναι και τα θα.
Για τα δεν πειράζει.
Και λέει το στόμα και τα μάτια αναιρούν, γιατί ο καθρέφτης της ψυχής δεν έσπασε ακόμα.
Και τι νόημα έχει;
Οι συζητήσεις γράφτηκαν σε χαρτιά που μπήκαν στα συρτάρια.
Οι διάλογοι παίχτηκαν στο θέατρο και χειροκροτήθηκαν.
Κι αυτό που μένει είναι μια παύση.

Μια σιωπή γραμμένη στο χαρτί που δεν ειπώθηκε ποτέ κι όμως είναι πιο εκκωφαντική κι απ'την ίδια τη μελωδία που προηγήθηκε.


Πσαιβδεσθισυ

Υπάρχει ένα ενδιάμεσο στάδιο μεταξύ αλήθειας και ψέματος. 
Ένα ενδιάμεσο στάδιο που το χτίζουμε καμιά φορά άθελά μας, για να κάνει το ταξίδι προς την πραγματικότητα πιο υποφερτό.
Το στάδιο της ψευδαίσθησης.
Συνειδητοποιήσαμε την ύπαρξη του ψέματος, αλλά η αλήθεια ήταν πολύ βαριά για να τη σηκώσουμε κατευθείαν στην πλάτη μας.
Μαγέψαμε το ίδιο μας το μυαλό και φτιάξαμε ένα σενάριο.
Ένα σενάριο που ναι μεν μας βολεύει, αλλά ξέρουμε κι ότι δεν ισχύει.
Ένα σενάριο που κάνει τις δύσκολες στιγμές πιο εύκολες.
Μα η ψευδαίσθηση για να χτιστεί θέλει κατάλληλες συνθήκες.
Δεν υπάρχει πάντα ενδιάμεσο στάδιο.
Όταν οι συνθήκες αλλάξουν, η ψευδαίσθηση θα γκρεμιστεί απ'τα θεμέλια.
Τότε θα πρέπει να κοιτάξεις την αλήθεια στα μάτια.
Είναι τελικά πιο υποφερτή;
Σε βοήθησε η ψευδαίσθηση που έχτισε το ίδιο σου το μυαλό;
Μου θυμίζει κάτι έντονα όνειρα που ξυπνάς και νομίζεις ότι αυτά που συνέβησαν στο όνειρο είναι πραγματικότητα και βιώνεις το υπόλοιπο της ημέρας κουβαλώντας σαν δεδομένα τα γεγονότα ενός ονείρου. 
Δεν σε κατηγορώ.
Όντως, η πραγματικότητα καμιά φορά είναι too much για να την κουβαλήσεις ολόκληρη με τη μία. 
Θες να πάρεις την ανάσα σου, να νιώσεις πιο δυνατός κι ύστερα να είσαι έτοιμος να τα βάλεις όλα σε μια σειρά.


Προς το παρόν, το στυλό στο πάτωμα κι η βρύση να στάζει.

Θα βρέξει; γιατί έχω απλωμένα

Τον Σεπτέμβρη είχαμε πάει στη συναυλία του Ludovico Einaudi στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού. Είχαμε μία αγωνία μήπως βρέξει, γιατί κοιτούσαμε συνέχεια τον ουρανό και βλέπαμε κάτι συννεφάρες ΝΑ . Από την αρχή της συναυλίας τα σύννεφα δεν έλεγαν να φύγουν, μα την Παναγία. 
Ξεκίνησε ο λεβεντάκος να παίζει το αγαπημένο μου κομμάτι.
Σεληνιάζομαι. 
Το σύννεφο από πάνω.
Η στιγμή μοναδική.
Είχαμε για φώτα τα αστέρια, είχαμε θερμοκρασία δροσερή, είχαμε απόλυτη ησυχία από το ακροατήριο, είχαμε μαξιλαράκι για να μην πονέσει ο κώλος μας, είχαμε τον πιανίστα - ο καθένας για την πάρτη του, είχαμε πιάνο με ουρά.
Γενικά τα είχαμε όλα.
Το σύννεφο όμως από πάνω.
Τα ενδεχόμενα ήταν δύο.
Ή θα ξεκινούσε η βροχή ή δεν θα ξεκινούσε.
Αν ξεκινούσε θα κατέστρεφε τα πάντα, αν δεν ξεκινούσε θα γεννιόταν ένα θαύμα.
Και δεν ξεκίνησε. 
Παιδιά, μα το Θεό δεν έβρεξε κι ας ήμουν κι εγώ στο κοινό.
Πού θέλω να καταλήξω;
Θέλω να καταλήξω στο εξής.
Ότι μερικές φορές όλα στηρίζονται στις συνθήκες που επικρατούν.
Όλα στηρίζονται στο σύννεφο που κάθεται από πάνω σου.
Ή θα βρέξει και θα τα καταστρέψει όλα, ή δεν θα βρέξει και θα γεννηθεί ένα θαύμα.

Μη μου αρχίσετε τώρα μαλακίες του τύπου 
'Life isn't about waiting for the storm to pass...It's about learning to dance in the rain.'

Αυτά να τα βάλετε εξώφυλλο στο facebook.
Άιντε , να πούμε.


Η Ελπίδα η τραγουδίστρια

Σκεφτόμουν για πολύ καιρό τι διαφορά έχουν τα παραμύθια που μας διάβαζαν από την πραγματική ζωή.
Αρχικά νόμιζα ότι οι ήρωες δεν έβρισκαν κανένα εμπόδιο στο διάβα τους και πως όλα πήγαιναν όπως τα θέλουν κάτι που στην πραγματική ζωή δεν υπάρχει. 
Μετά όμως συνειδητοποίησα ότι ακόμα και στα παραμύθια υπήρχαν εμπόδια, αδικία, ανατροπές και δυσκολίες. 
Αυτό που τα έκανε παραμύθια είναι το γεγονός ότι με κάποιον μαγικό τρόπο, όλα έπαιρναν τελικά την τροπή που έπρεπε να έχουν εξ αρχής. 
Μαζί με την κακιά μάγισσα υπήρχε και μια καλή που έλυνε τα μάγια, μαζί με το κακό φίλτρο υπήρχε κι ένα καλό που το εξουδετέρωνε. 
Υπήρχε πάντα αυτή η ανώτερη δύναμη που ερχόταν να αποδώσει δικαιοσύνη και να μοιράσει στον καθένα το χαρτί που έπρεπε να έχει εξ αρχής.
Όλα ήταν δομημένα έτσι ώστε να έρθει το happy end, να ζήσουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
Αυτό λείπει από την πραγματική ζωή.
Δεν υπάρχει η βεβαιότητα ότι στο τέλος όλα θα πάνε καλά.
Δεν υπάρχει κανένα σύμπαν να συνωμοτεί υπέρ σου.
Δεν υπάρχει κανείς που να αποκαθιστά τις αδικίες.
Δεν υπάρχει πάντα η ανατροπή που θα φέρει το happy end.
Δεν υπάρχει κάποια εγγύηση πως κάτι καλό σε περιμένει στην επόμενη γωνία.
Υπάρχει ένα ''μπορεί''
Υπάρχει ένα 'ίσως''
Κανένας μηχανισμός δεν δουλεύει μόνο για πάρτη σου.
Γιατί δεν είσαι μόνος σου.
Γιατί το δικό σου καλό μπορεί να είναι κακό για κάποιον άλλον και το αντίστροφο.
Οπότε όλα είναι τόσο τυχαία. 
Κι αν σου ήρθαν 10 αναποδιές κανείς δεν σου λέει πως δεν θα έρθει και μια 11η.
Κι αν σου ήρθαν 10 επιτυχίες κανείς δεν σου λέει πως θα έρθει και μια 11η.
Δεν υπάρχει σειρά, δεν υπάρχει συνέχεια, δεν υπάρχει λογική.
Δεν τριτώνει το κακό και μετά την γλιτώνεις.

What is normal for the spider, is chaos for the fly

Υπάρχει μόνο η ελπίδα
Η ελπίδα πως όλα θα πάνε καλά, η ελπίδα πως το σύμπαν θα μιλήσει και για σένα, η ελπίδα πως θα δικαιωθείς, η ελπίδα πως θα έρθει μια ανατροπή που θα φέρει το happy end, η ελπίδα πως στην επόμενη γωνία υπάρχει κάτι καλό φτάνει να συνεχίσεις να περπατάς.
Αυτό σε κάνει να περπατάς, η ελπίδα.

Σβήσε και καμιά λάμπα

Μερικές νύχτες ο ουρανός είναι συννεφιασμένος και δεν βλέπω αστέρια. 
Βαρύ πράγμα αυτή η μαυρίλα του. 
Μερικές φορές τα σύννεφα είναι τόσα πολλά που κρύβουν και το ίδιο το φεγγάρι.
Όλα είναι πιο σκοτεινά τότε.
Τελικά όμως, όσα σύννεφα και να έχει ο ουρανός , τα αστέρια είναι πάντα εκεί.
Άλλα γεννιούνται, άλλα πεθαίνουν και πολλές φορές το χρόνο όταν ο ουρανός είναι καθαρός μας χαρίζουν την ομορφιά τους όλα μαζί και μας θυμίζουν πως ο ουρανός ακόμα και τις πιο βαριές νύχτες είναι φωτεινός και όμορφος.
Φταίει κι αυτή η φωτορύπανση στις πόλεις. 
Αυτά τα εκατομμύρια τεχνητά φώτα που πασχίζουν να λάμψουν με την ψευτιά τους κι είναι τόσα πολλά και τόσο δυνατά που καταφέρνουν να κρύψουν την αληθινή ομορφιά.
Αλλά ρε φίλε, τα αληθινά αστέρια είναι εκεί πάνω.
Κι ας έρχονται και σύννεφα και φώτα τεχνητά, κι ας βρέχει κι ας χιονίζει, κι ας μην εμφανίζονται συνέχεια, αυτά είναι εκεί. 
Το ξέρεις πως υπάρχουν. 
Μην το ξεχάσεις ποτέ αυτό.
Μην μπερδευτείς.
Μην ξεχαστείς.
Μην κοιτάς που το πρωί τα καλύπτει το φως το ήλιου.
Δεν θέλουν να φαίνονται συνέχεια για να μην τα συνηθίσεις και τα υποτιμήσεις.
Ίσως το βράδυ να τους είναι πιο εύκολο να απλωθούν.
Φτάνει μονάχα να σηκώσεις το κεφάλι σου ψηλά και να τα κοιτάξεις.

Απόγευμα είναι ακόμα, αλλά κατάλαβες;

Φοβάμαι

Φοβάμαι, μην ακούς τι λέω.

Ξέρεις τι έχω καταλάβει; 
Ο φόβος σε δύο καταστάσεις μπορεί να σε οδηγήσει.
Ή θα σε παγώσει και θα σε τοποθετήσει σε μια κατάσταση αδράνειας μέχρι να σε προσπεράσει το κακό, ή θα σε αναγκάσει να κάνεις ένα σωρό αχρείαστες-χωρίς λογική κινήσεις πάνω στην ανάγκη σου να τον νικήσεις.
Κι αν φόβος δεν έχει λογική βάση είναι σα να χτυπάς έναν αόρατο εχθρό.
Κάποιος που θα περνούσε και θα σε έβλεπε, μάλλον θα σε νόμιζε για τρελό.
Έναν τρελό που χτυπάει με τρόμο στα μάτια μια αόρατη απειλή.
Άλλες φορές σταματάει γιατί καταλαβαίνει ότι δεν υπάρχει πραγματική απειλή κι άλλες ξεκινάει ξανά γιατί κάτι πήγε στραβά και ξαναφύτρωσε στο μυαλό του ένα σποράκι που ζει από τον φόβο, μεγαλώνει από τον φόβο, δυναμώνει με τον φόβο.
Κυριεύει το μυαλό σου και δεν σε αφήνει να σκεφτείς καθαρά.
Αν είσαι και λίγο παρορμητικός από τη φύση σου, μπορεί να τα κάνει όλα άνω κάτω.
Κι εγώ να σου πω την αλήθεια σε καταλαβαίνω, άνθρωπος είσαι.
Ποιος άνθρωπος δεν φοβάται κάτι;
Μήπως δεν κυκλοφορούν απειλές;
Μήπως γεμίσαμε αγγέλους και δεν το πήρα χαμπάρι;
Μήπως δεν έχεις υποστεί αρκετά;
Όχι.
Αλλά δεν είναι άδικη;
Αυτή η καχυποψία. 
Δεν είναι λίγο άδικη; 

Αλλά κι αυτός ο φόβος.
Τι βάρος ασήκωτο...
Να μην ξέρεις τι θα βγει από το στόμα σου στο τέλος.
Τελικά είχα δίκιο ή τελικά είχα άδικο;

Ωδή στον μπακαλιάρο

Αν το δούμε έτσι με μια έξυπνη ματιά, όπως η μέρα έχει καλές και κακές στιγμές, έτσι έχει κι η βδομάδα, έτσι κι ο μήνας, έτσι και το 3μηνο, έτσι και το εξάμηνο, έτσι κι ο χρόνος.
Αυτό που σε φοβίζει σε μια κακή στιγμή είναι η διάρκειά της.
Αυτό που σε φοβίζει σε ένα κακό συναίσθημα είναι η διάρκειά του.
Λες ότι θα είναι για πάντα χωρίς να το πιστεύεις γιατί το ξέρεις πώς το πάντα είναι μια λέξη αστεία , όμως σε κάποιο σημείο του κεφαλιού σου υπάρχει συσσωρευμένη αμφιβολία. 
Κι αν όντως είναι για πάντα;
Κι αν όντως δεν μπορέσω να το ξεπεράσω αυτό το κακό, αυτόν τον πόνο, αυτό το φορτίο , αυτό το οτιδήποτε;
Κι αν πραγματικά αυτή τη φορά δεν κολυμπήσω για να βγω στην επιφάνεια κι αφεθώ εδώ στον πάτο που είναι και βολικά;

Κι εδώ έρχομαι εγώ να σου πω στη στεριά δεν ζει το ψάρι.
Ε δεν ζει στη στεριά το ψάρι πώς να το κάνουμε! Στη θάλασσα ζει!
Είσαι ψάρι; Ε δεν είσαι ψάρι! E, πώς να το κάνουμε τώρα μη με τρελαίνεις!
Κι αφού δεν είσαι ψάρι και το λύσαμε κι αυτό, θα κολυμπήσεις και θα βγεις να πάρεις την ανάσα σου.
Γιατί; γιατί δεν έχεις βράγχια!

Και την κακή σου φάση ασ'τη πίσω.
Όχι δεν είναι έτσι όλη η ζωή μα θα ξαναείναι κάποια στιγμή. 
Είναι μακρύς ο δρόμος για να σου δώσω εγώ εγγυήσεις ηρεμίας.
Και τότε θα ξανακάνεις το ίδιο. Θα κολυμπήσεις προς τα πάνω.
Μα σε 2 μέρες, μα σε 2 μήνες, μα σε 10 μήνες εσύ κάποια στιγμή θα κολυμπήσεις προς τα πάνω.

Μα Σοφούλα, μια ζωή αυτό θα κάνω;
Ναι μια ζωή αυτό θα κάνεις. 
Θα πέφτεις και θα σηκώνεσαι.
Χώνεψε το.
Δεν τελειώνουν οι τρικλοποδιές.
Ούτε αυτές που σου βάζουν , ούτε αυτές που βάζεις εσύ στον εαυτό σου.
Ούτε τελειώνουν τα δυσάρεστα γεγονότα που σου κλωνίζουν την ψυχολογία.
Όχι δεν είσαι αδύναμος.
Άνθρωπος είσαι.
Και κάθε άνθρωπος είναι τα πάντα.
Δυνατός κι αδύναμος.
Δεν είσαι μονίμως μαχητής.

Ναι κι οι άντρες κλαίνε (άσχετο, αλλά ήθελα να αποκαταστήσω κι αυτό το στερεότυπο)

Είμαι μικρή εγώ δεν ξέρω. Όταν μεγαλώσω, θα καταλάβω.

Η ζωή δεν είναι καθόλου μικρή.
Η ζωή είναι μεγάλη.
Είναι αρκετή και κάπου προς το τέλος περισσεύει κιόλας.
Εμείς την μικραίνουμε όταν της βάζουμε όρια.
Όταν την κόβουμε σε χρονικά διαστήματα, τότε η ζωή μικραίνει κι αποκτά αρχή και τέλος.
Ρολόγια και προθεσμίες βάλαμε για να οργανώσουμε την κοινωνία, όχι την ύπαρξη μας.
Η ζωή είναι αρκετά μεγάλη για να αλλάζουμε τις επιλογές μας και για να κάνουμε restart.
Μέχρι να ψοφήσεις έχεις όσες ευκαιρίες θέλεις για restart και σκέτο start.

Διότι κυρίες και κύριοι στα παράπονα και στη μιζέρια είμεθα πρωταθληταί.
Στους δε συμβιβασμούς είμεθα μεγαλύτεροι πρωταθληταί.
Στην παραμονή στο comfort zone είμεθα πρωταθληταί.
Στο μόνο που δεν είμεθα πρωταθληταί είναι στο ρίσκο.

Μπορούμε να κάτσουμε να κουβεντιάζουμε επί ώρες για το τι θα θέλαμε να κάνουμε στη ζωή μας, να θαυμάζουμε άλλους που το έκαναν και μετά να πηγαίνουμε να βάζουμε λίγο Πρετεντέρη και να πέφτουμε για ύπνο.

Μπορούμε να κάτσουμε να αναλύουμε επί ώρες την αποτυχημένη μας σχέση, το πόσο πνιγμένοι νιώθουμε, το πόσο μας αξίζει κάτι καλύτερο και μετά να πηγαίνουμε να ξαπλώνουμε μέσα σε μια κρύα αγκαλιά. Κουτσά στραβά είναι μια αγκαλιά!

Μπορούμε να έχουμε το θράσος! να συμβουλεύουμε άλλους ανθρώπους για να μην κάνουν τα ίδια λάθη με εμάς, λες και σώθηκε το κερί μας και δεν μπορούμε να τα διορθώσουμε!

Τύπου είσαι ναυαγός σε κανένα νησί καμιά 10αριά χρόνια, κάθε μέρα προσεύχεσαι να έρθει κανένα πλοίο να σε πάρει-φαντάζεσαι πώς θα ναι όταν σε σώσουν-κτλ, και τελικά όταν βλέπεις το πλοίο να πλησιάζει κρύβεσαι πίσω από κάτι ξερόχορτα και είσαι σε φάση ''ντάξει ξέρω γω, καλό είναι και το νησί, δεν έχει και κατσαρίδες σαν την Πάτρα, κι είναι και 10 χρόνια αυτά δεν τα πετάς έτσι σε μια στιγμή, και ποιος ξέρει τίνος είναι το πλοίο, και ωχ μωρέ τώρα τι τα θέλω αυτά το βράδυ έχω κανονίσει να ψήσω και τον αρουραίο που έπιασα το πρωί, και να εδώ έκανα και μαύρισμα''

Ε κάνε ότι καταλαβαίνεις.
Μάθε τουλάχιστον να αγαπάς το νησί, αφού στο πλοίο δεν θες να μπεις!





Κι η ζωή συνεχίζεται

Έχω να γράψω άρθρο από τις 31 Οκτωβρίου, αλλά η ζωή σας συνεχίστηκε κανονικά - όπως και η δική μου.
Αυτό είναι το σημερινό μας θέμα!

Αν αυτό εδώ το blog ήταν όλη μας η ζωή, τότε ναι το ότι έχω να γράψω τόσους μήνες κάτι θα σήμαινε. Αλλά δεν είναι όλη μας η ζωή. Για την ακρίβεια χεστήκατε- κι εγώ χέστηκα λίγο λιγότερο, αφού δεν είχα κάτι να πω.
Καταλάβατε;
Η ζωή συνεχίστηκε από τις 31 Οκτωβρίου.
Όλα κυλούσαν φυσιολογικά.
Εγώ ξυπνούσα το πρωί κι έπινα καπουτσίνο σκέτο.
Είχα σχολή, έδινα μαθήματα, πέρασα Χριστούγεννα, πέρασα εξεταστική.
ΑΛΛΑΞΑΜΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΟΣΟ ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΓΡΑΦΑ ΑΡΘΡΑ.
ΕΓΙΝΑ ΘΕΙΑ.
Κι εσείς φαντάζομαι κάνατε τα δικά σας.
Κι ο χρόνος κυλούσε κι είχε σταματήσει στις 31/10 μόνο για το συγκεκριμένο ιστολόγιο.
Μέχρι σήμερα αυτό το ιστολόγιο άνηκε στο κοντινό παρελθόν κι ήταν ανενεργό και μπορεί να μεταπέσει πάλι σε αυτήν την κατάσταση και κανείς να μην καταλάβει τίποτα.

Ας υποθέσουμε όμως ότι εκεί έξω υπήρχε ένας άνθρωπος τρελά εξαρτημένος από το ιστολόγιο μου. Η ζωή γι'αυτόν τον άνθρωπο μάλλον θα ήταν πολύ διαφορετική. Από τις 31 Οκτωβρίου περίμενε το νέο μου άρθρο κι αυτό δεν ερχόταν.
Αρχικά, θα πέρασε τη φάση της άρνησης : αποκλείεται η Σοφούλα να μην ξαναγράψει.
Ύστερα θα πέρασε τη φάση του θυμού: γαμώ το κέρατό σου Σοφούλα, τι σου χω κάνει, μήπως δεν ήμουν αρκετά ένθερμος υποστηρικτής; μήπως δεν σε προωθούσα; τι της έχω κάνει μωρέ της μαλακισμένης; Γιατί μου το κανε αυτό;
Έπειτα θα πέρασε τη φάση της διαπραγμάτευσης: θα της δώσω λίγο χρόνο να εμφανιστεί και μετά βλέπουμε τι θα κάνουμε
Μετά θα πέρασε τη φάση της κατάθλιψης: Χριστέ μου η Σοφούλα δεν θα ξαναγράψει, τι θα κάνω; τι θα απογίνω στη ζωή; ποιον θα διαβάζω τώρα; με ποιον θα ταυτίζομαι; μόνο η Σοφούλα με καταλάβαινε.
Τώρα μπορεί να είναι στη φάση της αποδοχής: Κλάιν. Τι είχαμε τι χάσαμε. Τόσα βλογκς υπάρχουν, στης Σοφούλας θα κολλήσουμε;


Καταλάβατε;
Όσο για εμάς η ζωή κυλούσε φυσιολογικά και το μέλλον φάνταζε πολλά υποσχόμενο και συναρπαστικό, κάποιος εκεί έξω τρελά εξαρτημένος με το υπέροχο blog μου προσπαθούσε να αποδεχτεί ότι δεν θα με ξαναδιαβάσει και πως πρέπει να συνεχίσει τη ζωή του και να βρει κάποιο άλλο blog για να διαβάσει.


Αυτή είναι η διαφορά σας αγαπητοί αναγνώστες από τον εξαρτημένο θαυμαστή μου. Για εσάς η ζωή συνεχιζόταν κανονικά, ενώ για εκείνον είχε σταματήσει στις 31 Οκτωβρίου.