(Α)κατάλληλος

Συνεχώς στην πορεία της ζωή μας, μας δημιουργούνται απορίες.
Απορίες σχετικά με τις αντοχές μας, απορίες για τα όριά μας, απορίες για τις προτιμήσεις μας, απορίες για τις ανάγκες μας, απορίες για τον θησαυρό ή το κενό που κρύβουμε μέσα μας.
Η ζωή μερικές φορές δεν μας αφήνεις να τις λύσουμε μόνοι μας.
Μας εμφανίζει τους πιο κατάλληλους ή τους πιο ακατάλληλους ανθρώπους που θα μας φερθούν με τον πιο κατάλληλο ή με τον πιο ακατάλληλο τρόπο και παρ'όλα αυτά θα μας βοηθήσουν να φτάσουμε στην απάντηση που χρειαζόμαστε.

Βέβαια δεν ξέρω αν εμφανίζονται όλως τυχαίως ή σκοπίμως την πιο κατάλληλη ή ακατάλληλη στιγμή στο πιο κατάλληλο ή ακατάλληλο μέρος ή αν πέφτουμε εμείς πάνω τους σκόπιμα ή μη.
Ποιος ξέρει...

Σύνταξη μηδέν, νόημα άφαντο, συμπέρασμα κανένα

Η ευτυχία είναι κάτι ακραίο.
Δεν υπάρχει λίγη ευτυχία ή πολύ ευτυχία, όπως δεν υπάρχει λίγη αγάπη και πολύ αγάπη.
Αν η ευτυχία είναι στιγμές, τότε δεν υπάρχουν λίγο ευτυχισμένες στιγμές ή πολύ ευτυχισμένες στιγμές.
Υπάρχουν απλά ευτυχισμένες στιγμές.
Και τα ακραία συναισθήματα, απαιτούν και ακραίες πράξεις.
Κι οι ακραίες πράξεις , απαιτούν σκέψεις άσπρο-μαύρο.
Γιατί η ευτυχία είναι κάτι ακραίο και θα είναι ή στο άσπρο ή στο μαύρο.
Κι όλα τα ανάμεσα είναι συναισθήματα διαφόρων εντάσεων.
Αλλά όχι ευτυχία.
Όλα τα ανάμεσα την πλησιάζουν περισσότερο ή λιγότερο.
Αλλά δεν είναι ευτυχία.
Κι αν αναζητάς την ευτυχία πρέπει να προχωράς μέσα στα γκριζωπά στοιχεία αλλά να μην στέκεσαι.
Κι αν συμβιβαστείς με κάτι γκριζωπό, μην συμβιβαστείς για πολύ και ξεχάσεις να ξεκινήσεις πάλι τον δρόμο προς το άκρο.
Τα ενδιάμεσα στάδια είναι αναγκαία και απαραίτητα.
Δεν μπορείς να τα αποφύγεις.
Και επειδή η ευτυχία είναι στιγμές, τα άκρα σου θα τα πιάσεις περισσότερες από μία φορές μέσα στη ζωή σου.
Κι άλλες φορές θα καθίσεις εκεί για πολύ, κι άλλες φορές θα καθίσεις λιγότερο.
Γιατί κάποιες φορές ξεθωριάζει μόνο του το χρώμα και σε τοποθετεί πάλι στα γκριζωπά και ξεκινάς πάλι από την αρχή κι άλλες φορές σταματάς να προσπαθείς να σταθείς στο άκρο και πέφτεις στα γκριζωπά.
Πάντα μια δύναμη σε τραβάει στα γκριζωπά και πάντα εσύ πρέπει να παλεύεις να πηγαίνεις προς το άκρο.
Σαν την βαρυτική φανταστείτε το.

Εγώ και τα περιστέρια

Είναι περίεργο το πόσο εύκολο είναι να αραδιάζουμε τις θεωρίες μας σε φίλους και γνωστούς μα και στον ίδιο μας τον εαυτό και το πόσο δύσκολο είναι να τις εφαρμόσουμε όταν έρχεται η ώρα.
Συμβουλές έχουμε να δώσουμε , αρχές έχουμε να μοιραστούμε , όρους έχουμε θέσουμε, stadards έχουμε ....απ'όλα έχουμε.
Πώς γίνεται όμως στις 5 από τις 6 αποφάσεις που έχουμε να πάρουμε να τα ξεχνάμε όλα;
Κι εκεί που θα έλεγες στον άλλον να φύγει, εσύ μένεις.
Κι εκεί που θα έλεγες στον άλλον να προσπαθήσει, εσύ τα παρατάς.
Κι εκεί που θα έλεγες στον άλλον να μην συμβιβαστεί, εσύ συμβιβάζεσαι.
Κι εκεί που θα έλεγες στον άλλον να πατήσει πόδι, εσύ μένεις σιωπηλός στην γωνιά σου.
Κι εκεί που θα έλεγες στον άλλον να μην ακούσει κανέναν, εσύ αφήνεις τους άλλους να σε επηρεάσουν.
Κι εκεί που θα έλεγες στον άλλον να πει αυτό που νιώθει, εσύ κάνεις τον μουγκό.
Κι εκεί που θα έλεγες στον άλλον να διατηρήσει την αξιοπρέπειά του, εσύ την έχεις χάσεις προ πολλού.
Κι εκεί που θα έλεγες στον άλλον να κάνει υπομονή, εσύ φέρεσαι σαν 5χρονο που θέλει την νέα barbie τώρα.
Κι εκεί που θα έλεγες στον άλλον να τολμήσει, εσύ κοτεύεις.


Είδες;
Η θεωρία από την πράξη τελικά απέχει έτη φωτός.

Ζητείται ελπίς

Η ελπίδα είναι το μόνο πιο δυνατό συναίσθημα από τον φόβο.
Λίγη ελπίδα είναι αποτελεσματική, πολλή ελπίδα είναι επικίνδυνη.
Κάπως έτσι το έλεγε στο Hunger Games.
Στριφογυρίζει στο μυαλό μου συνεχώς.
(κάτι μου έμεινε από ολόκληρη ταινία)
Είναι πολλές οι περιπτώσεις που το μόνο που νιώθουμε ότι μπορούμε να κάνουμε είναι να σηκώσουμε τα χέρια ψηλά και μας κυριεύει η απόγνωση, ο πανικός κι ο φόβος.
Ξαφνικά όμως, έρχεται ένας μηχανισμός άμυνας να μας επαναφέρει στην τάξη.
Η ελπίδα.
Η ελπίδα ότι όλα θα πάνε καλύτερα, η ελπίδα πως όλα θα αλλάξουν, η ελπίδα πως αν πάρουμε άλλον δρόμο θα οδηγηθούμε κάπου καλύτερα, η ελπίδα πως αν προσπαθήσουμε παραπάνω θα καταφέρουμε κάτι διαφορετικό, η ελπίδα πως τίποτα δεν έχει τελειώσει, η ελπίδα πως στο μέλλον θα νιώσουμε καλύτερα, η ελπίδα πως το αύριο κρύβει μια έκπληξη, η ελπίδα πως όλα διορθώνονται.
Τη στιγμή που όλος σου ο εγκέφαλος έχει γεμίσει με απαισιόδοξες και μαύρες σκέψεις, έρχεται η ελπίδα σαν σκούπα ηλεκτρική να ρουφήξει όλη τη μαυρίλα , να καθαρίσει το μυαλό σου και να σου θυμίσει πως τίποτα δεν τελείωσε όσο είσαι όρθιος και πολεμάς γι'αυτό που σε τρώει.
Ό,τι κι αν είναι αυτό.
Χωρίς ελπίδα δεν πάμε πουθενά.
Χωρίς ελπίδα μπορεί να μην σηκωθούμε από το κρεβάτι μας.
Χωρίς ελπίδα μπορεί οι δυσκολίες να μας ρίξουν και να μην καταφέρουμε να σηκωθούμε.

Μπορεί τώρα τελευταία να τον δουλεύουμε λίγο τον Τ.Λ. , αλλά ναι ισχύει...
...κλαίνε όσοι στο βάθος ακόμη ελπίζουν....