Σβήσε και καμιά λάμπα

Μερικές νύχτες ο ουρανός είναι συννεφιασμένος και δεν βλέπω αστέρια. 
Βαρύ πράγμα αυτή η μαυρίλα του. 
Μερικές φορές τα σύννεφα είναι τόσα πολλά που κρύβουν και το ίδιο το φεγγάρι.
Όλα είναι πιο σκοτεινά τότε.
Τελικά όμως, όσα σύννεφα και να έχει ο ουρανός , τα αστέρια είναι πάντα εκεί.
Άλλα γεννιούνται, άλλα πεθαίνουν και πολλές φορές το χρόνο όταν ο ουρανός είναι καθαρός μας χαρίζουν την ομορφιά τους όλα μαζί και μας θυμίζουν πως ο ουρανός ακόμα και τις πιο βαριές νύχτες είναι φωτεινός και όμορφος.
Φταίει κι αυτή η φωτορύπανση στις πόλεις. 
Αυτά τα εκατομμύρια τεχνητά φώτα που πασχίζουν να λάμψουν με την ψευτιά τους κι είναι τόσα πολλά και τόσο δυνατά που καταφέρνουν να κρύψουν την αληθινή ομορφιά.
Αλλά ρε φίλε, τα αληθινά αστέρια είναι εκεί πάνω.
Κι ας έρχονται και σύννεφα και φώτα τεχνητά, κι ας βρέχει κι ας χιονίζει, κι ας μην εμφανίζονται συνέχεια, αυτά είναι εκεί. 
Το ξέρεις πως υπάρχουν. 
Μην το ξεχάσεις ποτέ αυτό.
Μην μπερδευτείς.
Μην ξεχαστείς.
Μην κοιτάς που το πρωί τα καλύπτει το φως το ήλιου.
Δεν θέλουν να φαίνονται συνέχεια για να μην τα συνηθίσεις και τα υποτιμήσεις.
Ίσως το βράδυ να τους είναι πιο εύκολο να απλωθούν.
Φτάνει μονάχα να σηκώσεις το κεφάλι σου ψηλά και να τα κοιτάξεις.

Απόγευμα είναι ακόμα, αλλά κατάλαβες;

Φοβάμαι

Φοβάμαι, μην ακούς τι λέω.

Ξέρεις τι έχω καταλάβει; 
Ο φόβος σε δύο καταστάσεις μπορεί να σε οδηγήσει.
Ή θα σε παγώσει και θα σε τοποθετήσει σε μια κατάσταση αδράνειας μέχρι να σε προσπεράσει το κακό, ή θα σε αναγκάσει να κάνεις ένα σωρό αχρείαστες-χωρίς λογική κινήσεις πάνω στην ανάγκη σου να τον νικήσεις.
Κι αν φόβος δεν έχει λογική βάση είναι σα να χτυπάς έναν αόρατο εχθρό.
Κάποιος που θα περνούσε και θα σε έβλεπε, μάλλον θα σε νόμιζε για τρελό.
Έναν τρελό που χτυπάει με τρόμο στα μάτια μια αόρατη απειλή.
Άλλες φορές σταματάει γιατί καταλαβαίνει ότι δεν υπάρχει πραγματική απειλή κι άλλες ξεκινάει ξανά γιατί κάτι πήγε στραβά και ξαναφύτρωσε στο μυαλό του ένα σποράκι που ζει από τον φόβο, μεγαλώνει από τον φόβο, δυναμώνει με τον φόβο.
Κυριεύει το μυαλό σου και δεν σε αφήνει να σκεφτείς καθαρά.
Αν είσαι και λίγο παρορμητικός από τη φύση σου, μπορεί να τα κάνει όλα άνω κάτω.
Κι εγώ να σου πω την αλήθεια σε καταλαβαίνω, άνθρωπος είσαι.
Ποιος άνθρωπος δεν φοβάται κάτι;
Μήπως δεν κυκλοφορούν απειλές;
Μήπως γεμίσαμε αγγέλους και δεν το πήρα χαμπάρι;
Μήπως δεν έχεις υποστεί αρκετά;
Όχι.
Αλλά δεν είναι άδικη;
Αυτή η καχυποψία. 
Δεν είναι λίγο άδικη; 

Αλλά κι αυτός ο φόβος.
Τι βάρος ασήκωτο...
Να μην ξέρεις τι θα βγει από το στόμα σου στο τέλος.
Τελικά είχα δίκιο ή τελικά είχα άδικο;