Η αληθινότητα της αλήθειας

Απεχθάνομαι τα ψέματα που λέω στον εαυτό μου πολύ περισσότερο από τα ψέματα που μου λέει κάποιος άλλος. Απεχθάνομαι την ''αλήθεια'' που λέω στους άλλους όταν πια έχω πεισθεί για την αληθινότητα της ''αλήθειας'' και διαιωνίζω το κακό.
Επίσης απεχθάνομαι ορισμένες φορές τη φράση δεν πειράζει.
Απεχθάνομαι αυτή τη μιζέρια που βγάζουν και τα δύο.
Απεχθάνομαι το γεγονός ότι επειδή δεν μπορούμε να αλλάξουμε μια κατάσταση προσπαθούμε να πείσουμε τον εαυτό μας ότι τελικά αυτή η κατάσταση είναι καλή, ότι είναι οκ. Ότι μάλλον αυτό θέλαμε κατά βάθος αλλά δεν το είχαμε καταλάβει. Ότι μάλλον αυτό θέλαμε και δεν το ξέραμε. Ότι τελικά αυτό είναι το σωστό, το καλύτερο, το πιο πολλά υποσχώμενο.
Ότι εντάξει δεν πειράζει , όλα καλά. Όλα κουλ. Υποστηρίζουμε τόσο πολύ το ψέμα που το κάνουμε πεποίθηση και θρονιάζει στον εγκέφαλό μας σαν παράσιτο.
Απεχθάνομαι αυτόν τον συμβιβασμό που κάνουμε για χάρη μιας προσωρινή ψυχικής ηρεμίας.
Προσωρινή βέβαια. Θα την συναντήσεις την αλήθεια αργά ή γρήγορα.
Λοιπόν ΟΧΙ.
Ναι, με πειράζει.
Ναι, με πονάει.
Ναι, δεν συμφωνώ.
Ναι, δεν το θέλω εγώ αυτό.
Ναι, δεν είναι δική μου απόφαση αυτό.
Ναι, με κρατάει ξύπνια το βράδυ.
Ναι, γεμίζει δάκρυα τα μάτια μου.
Άσε με να πονέσω με την αλήθεια. 
Άσε με να βιώσω την αλήθεια.
Άσε με να θυμώσω με την αλήθεια.
Άσε με να τη χωνέψω, να την κάνω μέρος της εμπειρίας μου προτού προλάβει το ψέμα να με μπερδέψει και να με κάνει αδύναμη και πειθήνια.
Τώρα είναι η στιγμή να έρθω αντιμέτωπη με την αλήθεια.
Αν έγινε κάτι χθες, τώρα πρέπει να πονέσω , τώρα πρέπει να κλάψω, τώρα πρέπει να πω την αλήθεια σε μένα και σε σένα. Σε μένα και στους άλλους.
Όχι σε πέντε χρόνια. Όχι σε δέκα χρόνια.
Γιατί αν πονέσω τώρα, αν κλάψω τώρα, αν ταραχθώ τώρα, αν θυμώσω τώρα ίσως βρω τη δύναμη και το θάρρος να αλλάξω την κατάσταση τώρα. Όχι αύριο. Όχι σε ένα μήνα. 

Γιατί αν μια μέρα ξυπνήσεις κι έρθεις αντιμέτωπος με την αλήθεια , μπορεί να είναι αργά να κάνεις κάτι γι'αυτό.
Ποτέ δεν είναι αργά;
Ακραίο.
Μερικές φορές στην πραγματική ζωή είναι αργά.

'Γιατί σε μερικούς ανθρώπους έρχονται όλα τόσο απλόχερα;

Όταν οι στιγμές είναι δύσκολες, όταν κάτι πάει στράβα, όταν κάτι δεν μπορούμε να το φτιάξουμε πέφτουμε σε εκείνη την παγίδα . Την παγίδα της σύγκρισης. Φέρνεις στο μυαλό σου εκείνο το άτομο που βλέπεις να τα πηγαίνει καλύτερα σε εκείνον τον τομέα που εσύ κάπως δεν τα καταφέρνεις καλά. Τότε ανοίγεις το στόμα σου και λες την πιο άκυρη φράση ''Γιατί σε μερικούς ανθρώπους έρχονται όλα τόσο απλόχερα;''. Δεν θα σταθώ στη γενίκευση που κρύβει η φράση αλλά στο ''απλόχερα''.
Δεν υπάρχει κανείς που να τα έχει όλα. Αν κοιτάξεις τους ανθρώπους καλά ,θα δεις πως έχουν έναν τουλάχιστον δαίμονα που τους βασανίζει. Ίσως αυτός ο δαίμονας για σένα να είναι άγγελος. Ίσως ο δικός σου δαίμονας για εκείνους να είναι άγγελος.
Ξέρεις τι κάνει τον δαίμονα>άγγελο; Ξέρεις τι είναι αυτό που οδηγεί σε αυτό που λες εσύ ''απλόχερα'';
Η διεκδίκηση.
Η διεκδίκηση της ευτυχίας.
Οι συνθήκες για τον καθένας είναι διαφορετικές και μπορεί να προσαρμόζουν την ένταση της διεκδίκησης, αλλά η διεκδίκηση υπάρχει.
Η διεκδίκηση ενός ονείρου, ενός ανθρώπου, μιας φιλοδοξίας.
Μα πάνω απ'όλα η διεκδίκηση του εαυτού μας από τους δαίμονες μας.
Εσύ είσαι αυτός που θα σώσει τον εαυτό σου.
Αν σου έλεγαν πως για το υπόλοιπο της ζωής σου θα έπρεπε να συγκατοικήσεις με έναν γνωστό σου που δεν συμπαθείς καθόλου και σε κάνει δυστυχισμένο τι θα έκανες; Δεν θα διεκδικούσες την ελευθερία σου; Τώρα γιατί δεν διεκδικείς την ελευθερία του μυαλού σου, την ίδια σου την ηρεμία;
Τόσα χρόνια αμύνεσαι. Κάνεις μικρές μάχες και μονίμως χάνεις τον πόλεμο.
Μην συνηθίζεις μαζί τους. Μην τους δικαιολογείς. Μην τους μεταμορφώνεις σε αγγέλους ενώ δεν είναι.
Ήταν και θα είναι δαίμονες. Αλλά δεν σε νοιάζει τι είναι αυτοί.
Εσύ τι είσαι; Εσύ τι θα κάνεις;
Θα πολεμήσεις ; Θα διεκδικήσεις την ευτυχία σου;
Είναι ο φόβος που σε κρατάει και δεν τους σκοτώνεις.Σου δίνουν μια ασφάλεια. Την ασφάλεια του no news, good news. Αυτή τη μίζερη απομίμηση χαράς και ηρεμίας. Εσύ στο σαλόνι, αυτοί στο δωμάτιο και κάνεις πως δεν υπάρχουν.

Τίποτα δεν ήρθε απλόχερα. Τ'ακούς;
Εσύ βλέπεις το αποτέλεσμα, αλλά δεν ξέρεις την ιστορία της διεκδίκησης.
Δεν ξέρεις πόσο πάλεψε και παλεύει κάποιος για να πεις εσύ πως του δόθηκε απλόχερα αυτό που λείπει από εσένα.
Η διαφορά σας είναι μία και δεν είναι θέμα δύναμης κι αδυναμίας.
Αυτός στο ερώτημα ''θες να είσαι χαρούμενος;είσαι πρόθυμος να θυσιάσεις πράγματα γι'αυτό;''
Απάντησε ''θέλω να είμαι χαρούμενος. ναι είμαι πρόθυμος''

Στο πόλεμο πάντα υπάρχουν και ηττημένοι.
Στον δικό σου πόλεμο φρόντισε να μην είσαι εσύ ο ηττημένος, αλλά οι δαίμονές σου.

Καταλαβαίνεις τι σου λέω;

Ξαναβλέπω σειρές και ταινίες που έχω δει στο παρελθόν.
Ακόμα και 10 χρόνια πριν.
Οι σειρές και οι ταινίες είναι ίδιες και απαράλλαχτες.
Εγώ είμαι;
Παρατηρώ ότι συγκινούμαι πιο έντονα με πράγματα που τότε δεν είχα συγκινηθεί.
Ταυτίζομαι με χαρακτήρες που τότε δεν είχα ταυτιστεί.
Κατανοώ συμπεριφορές που τότε δεν μπορούσα να κατανοήσω.
Είμαστε καταδικασμένοι να μην μπορούμε εξ ολοκλήρου να αντιληφθούμε κάτι που δεν έχουμε βιώσει εμείς οι ίδιοι;
Ο χρόνος πέρα από γιατρός είναι κι ο καλύτερος δάσκαλος;
Η ίδια η ζωή σε κάνει θύτη και θύμα των καταστάσεων κι έτσι αποκτάς την πολυπόθητη σοφία;
Η ίδια η ζωή σε κάνει να διάλέξεις κάποια στιγμή και το μονοπάτι 2 ,που κάποτε όταν είχες να διαλέξεις επέλεξες το 1;
Τώρα καταλαβαίνω λες.
Τώρα έχω την ενσυναίσθηση που τότε δεν είχα.
Μου μιλούσες για μήλα κι εγώ δεν καταλάβαινα τι μου λες.
Ήξερα μόνο τα αχλάδια.
Δεν είναι οι λέξεις βέβαια που μας χωρίζουν.
Είναι οι διαφορετικές εμπειρίες μας.
Είναι ο διαφορετικός τρόπος ανατροφής.
Είναι οι διαφορετικές πληγές μας.
Είναι οι διαφορετικοί φόβοι μας.

Κι είναι όλα τόσο μάταια;
Όχι. ίσως η λύση είναι:
Όταν μιλώ να με ακούς ,όχι για να απαντήσεις.
Όταν μιλάς θα σε ακούω ,όχι για να απαντήσω.