Μπου!

Δυσκολεύτηκα.
Κι όταν δυσκολεύομαι αναζητώ τη βοήθεια του λεξικού.
Και ορίστε τι μου είπε
''Φόβος είναι ένα έντονο δυσάρεστο συναίσθημα, που προκαλείται εξαιτίας (πραγματικού ή φανταστικού) κινδύνου ή απειλής.''
Και να προσθέσω... ''ένα από τα πιο ισχυρά συναισθήματα''
Τόσο ισχυρά που είναι ικανό να ορίσει τη ζωή σου, αν δεν πατήσεις πόδι.
Όσο μεγαλώνουμε τόσο πιο πολύ φοβόμαστε τα πάντα.
Όταν είμαστε μικροί όλα είναι πιο απλά.
Ίσως η περιέργειά μας είναι και πιο έντονη κι αυτό μας κάνει περισσότερο ριψοκίνδυνους.
Κι ενώ ξεπερνάς το φόβο σου για το τέρας στη ντουλάπα, ή την κακιά μάγισσα, έρχονται νέοι φόβοι που επηρεάζουν τη ζωή σου όχι μόνο τη νύχτα αλλά και όλη την υπόλοιπη μέρα.
Ένας από αυτούς, είναι ο φόβος σου να νιώσεις. Ένας φόβος που πολλές φορές είναι τόσο μεγάλος που δεν αφήνει χώρο στα υπόλοιπα συναισθήματα να εμφανισθούν.
Ένας φόβος που προκαλείται εξαιτίας φανταστικού κινδύνου ή απειλής.
Ένας φόβος που στο δικό σου μυαλό μοιάζει σαν ασπίδα προστασίας ,κομμένη και ραμμένη στα μέτρα σου, αλλά που στην πραγματικότητα είναι μια ασπίδα περιορισμού.
Ενός περιορισμού που σου επιβάλλει να παγώσεις την καρδιά σου, ώστε να δίνεις περισσότερη ενέργεια στο μυαλό σου και κατα συνέπεια στη λογική σου.
Κι ενώ από το στόμα σου έπρεπε να βγαίνουν λόγια όπως ''νιώθω έτσι..'', βγαίνουν συνεχώς συναισθηματικοί αλγόριθμοι..''αν κάνω αυτό θα οδηγηθώ εκεί, κι αν όχι τότε θα κάνω εκείνο, κι αν δεν πετύχει τότε θα πρέπει να αλλάξω εκείνο''
Κι ένας συναισθηματικός αλγόριθμος σε μετατρέπει σε ένα άψυχο ον.
Που δεν νιώθει γιατί αργότερα μπορεί να πληγωθεί.
Δεν ενθουσιάζεται γιατί αργότερα μπορεί να στεναχωρηθεί.
Δεν χαίρεται γιατί μπορεί αργότερα να κλάψει.
Δεν ρισκάρει γιατί μπορεί να αποτύχει.
Και τελικά δεν ζει, γιατί είναι τόσο έξυπνος και τόσο διορατικός που έχει προβλέψει εκ των προτέρων το τι θα συμβεί.
Είναι τόσο έξυπνος που δεν δέχεται την αποτυχία, τη στεναχώρια, τη θλίψη ως φυσιολογικό περιεχόμενο μιας γεμάτης ζωής ,γι'αυτό και επιλέγει να μην κάνει κάτι, ώστε να μειώσει την πιθανότητα εμφάνισής τους.
Και είναι τόσο έξυπνος που νομίζει ότι η απραγία του , του προσφέρει την ηρεμία στη ζωή του ενώ στην πραγματικότητα η ζωή του είναι μισή, αφού έχει επιλέξει να αφαιρέσει από αυτή τα αρνητικά συναισθήματα.
Κι αν νομίζετε ότι τα συναισθήματα δεν περιορίζονται, τότε κάνετε λάθος , γιατί ο περιορισμός αυτός είναι χρονικά εξαρτώμενος κι η ικανότητα ενός ανθρώπου να θάβει ό,τι νιώθει και να το πιστεύει και ο ίδιος ότι δεν νιώθει αυξάνεται με την καιρό και την εξάσκηση.
Γιατί το μεγαλύτερο κακό δεν είναι να συνθλίβεις συναισθήματα για να μην φανούν, το μεγαλύτερο κακό είναι να μπορείς να πείσεις τον ίδιο σου τον εαυτό ότι δεν νιώθεις.
Αυτοαναισθητοποίηση.

Είναι τόσο έξυπνος που κατάφερε να δημιουργήσει έναν διακόπτη on/off και να κρατάει την καρδιά του κλειστή. Γεμάτη μεν, κλειστή δε.
Σαν ένα σπίτι με κλεισμένα παράθυρα και σβηστά φώτα συνεχώς.
Μπορεί να είναι γεμάτο με όλα τα καλά του κόσμου , αλλά ο ιδιοκτήτης να είναι κλεισμένος μέσα, με κλεισμένα παράθυρα και σβηστά τα φώτα.

Εγώ αν περνούσα απέξω από ένα τέτοιο σπίτι θα πίστευα απλά ότι είναι ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι.

Μετά, τι;

Χμμμ... νομίζω μιλήσαμε για αποτυχίες εδώ μέσα.
Είναι κάπως ξεκάθαρο τι συμβαίνει όταν αποτυγχάνεις.
Κάποιος τα παρατάει, κάποιος ξαναπροσπαθεί, κάποιος ξαναβάζει στόχους από την αρχή.
Είναι δύσκολο να διαχειρίζεσαι αποτυχίες και να αρχίζεις από το μηδέν ή από κει που το άφησες.
Αυτό είναι κάπως κοινά αποδεκτό.
Τι γίνεται όμως με τη διαχείριση μιας επιτυχίας σου;
Θέλω να πω.. η χαρά και η ικανοποίηση είναι φυσιολογικές εκδηλώσεις, τι γίνεται όμως αν ψάξουμε το μετά.
Αν πάρουμε για παράδειγμα ότι προσπαθείς πάρα πολύ καιρό για κάτι και συνέχεια αποτυγχάνεις, τότε όσο πιο πολύ κρατάει το διάστημα που αποτυγχάνεις τόσο πολύ το βάζεις μέσα σου. Σαν να αποκτάς ένας είδος ανοσίας. Αρχικά στεναχωριέσαι, όσο αποτυγχάνεις αρχίζεις να σκληραίνεις και σε κάποια φάση μπορεί να θεωρήσεις την αποτυχία δεδομένη και να σε πάρει από κάτω. Τα χουμε πει αυτά.
Εγώ μιλάω για το άλλο τώρα. Αυτό που μετά τις 100 αποτυχίες τελικά τα καταφέρνεις.
Μια σύγχυση δεν θα υπάρξει;
Γιατί ενώ έχεις δώσει στον εαυτό σου μια ταμπέλα, τώρα πρέπει να του δώσεις μία άλλη.
Κι όσο περισσότερα τα χρόνια που είχες μια ταμπέλα, τόσο πιο δύσκολο να την βγάλεις από το μυαλό σου.
Δεν μπορώ να βρω ένα εύστοχο παράδειγμα να σας εξηγήσω τι εννοώ.
Ίσως εννοώ κάτι σαν το σύνδρομο της Στοκχόλμης που αιχμάλωτοι, αρχίζουν να τρέφουν συμπάθεια προς αυτούς που τους αιχμαλώτισαν.
Σαν να ζούσες δηλαδή αιχμάλωτος κάποια κατάστασης κι ενώ στην αρχή μισούσες αυτή την κατάσταση με τον καιρό την έκανες μέρος της ζωής σου και την αποδέχτηκες.
Κάπως έτσι φαντάζομαι και τις συνεχείς αποτυχίες. Ο,τι και να σημαίνει αποτυχία για τον καθένα. Και στη λέξη αποτυχία μπορείτε να βάλετε εσείς όποιο άλλο γεγονός νιώθατε ότι σας αιχμαλωτίζει.
Τι γίνεται τότε που αλλάζουν τα δεδομένα και δεν είσαι αιχμάλωτος;
Πρέπει να αυτοπροσδιοριστείς ξανά. Πρέπει όπως είχες προσαρμοστεί στην αιχμαλωσία σου να μάθεις να ζεις χωρίς αυτήν. Πρέπει να ξαναβρεις τον εαυτό σου. Αλλά αυτό δεν είναι και τόσο σωστό. Στην πραγματικότητα πρέπει να ξαναχτίσεις σημεία του εαυτού σου που ορίζονταν με βάση την αιχμαλωσία σου. Μόνος σου. Και πρέπει να γίνει αυτό το πράγμα, διότι μπορεί να ξυπνήσεις μια μέρα και να πεις ''τελικά ποιος είμαι;''
Kι όταν βάζουμε ως παράδειγμα τις συνεχόμενες αποτυχίες, όταν τελικά πετύχεις κάτι..μετά τι;
Ίσως υπάρχει περιθώριο για έναν νέο στόχο, οπότε ξεκινάει ένα νέο κυνήγι.
Όταν όμως πρόκειται για έναν αγώνα που έχει αρχή και τέλος, τι γίνεται όταν φτάσεις στο τέλος και είσαι νικητής; Θα νιώσεις απελευθερωμένος από αυτό που είχες αρχίσει και τελικά το τελείωσες επιτυχώς ή θα νιώσεις ότι το τέλος είναι ένας τοίχος που τερματίζοντας έπεσες πάνω του και δεν βλέπεις τον δρόμο εμπρός σου να συνεχίζεται;
Περίπλοκο το θέμα και με πολλές εκδοχές.
Άλλη επιτυχία εκείνη, άλλη επιτυχία η άλλη. Κάποιες σου δίνουν περιθώρια για νέa ταξίδια κάποιες όμως είναι σταθμοί τερματικοί.

Μόνο αν ψάξεις πολύ μέσα σου θα βρεις τον πραγματικό σου εαυτό. Αυτόν που δεν ορίζεται και δεν επηρεάζεται από αιχμαλωσίες. Αυτόν που δεν έχει ταμπέλες.

Εξαρτήσεις

Είναι οι εξαρτήσεις αδυναμία;
Ή μήπως απλά είναι η ανάγκη μας να δωθούμε ολοκληρωτικά σε κάτι;
Μια ένδειξη του ότι έχουμε μέσα μας μια τάση για αυτοκαταστροφή.
Και πότε η ανάγκη γίνεται εξάρτηση;
Και ποιο είναι εκείνο το σημείο που κάνει την επιλογή μας, συνήθεια;
Ποιο είναι εκείνο το σημείο που δεν ελέγχουμε πια αυτά που νιώθουμε κι αυτά που κάνουμε;
Μήπως ακόμα και στην εξάρτηση γνωρίζουμε πολύ καλά τι κάνουμε;
Μήπως καμιά φορά βλέπουμε τον εαυτό μας να κρέμεται από μια κλωστή και εν γνώσει μας ρισκάρουμε να την κόψουμε;
Μήπως είναι μια ανάγκη να ζούμε συνεχώς σε μια ένταση;
Μια ένταση που τη δημιουργούμε μόνοι μας.
Απλά και μόνο για να νιώσουμε ότι ανασάνουμε ακόμα κι όταν κάτι μας κρατάει από το λαιμό;
Απλά και μόνο για να νιώσουμε ότι ζούμε.
Ένα βασανιστήριο που προσφέρουμε στον εαυτό μας για να ελέγξουμε αν ακόμα νιώθουμε.
Να επιβεβαιώσουμε ότι δεν γίναμε άψυχα όντα που περιφέρονται άσκοπα εδώ κι εκεί.
Να αντλήσουμε τη χαμένη μας δύναμη μέσα από κάτι που έχει δύναμη. Την εξάρτηση.
Να μας ονομάσουμε εξαρτημένους απλά για να μην είμαστε ανώνυμοι.
Ακόμα μια φορά να κάνουμε κάτι για να τοποθετηθούμε κάπου.
Ποιες είναι οι εξαρτήσεις;
Αυτές οι γνωστές;
Ή μήπως ο καθένας μπορεί να δημιουργήσει τις δικές του;
Τότε τις λέμε εξαρτήσεις ή απλά ανάγκες;
Και τελικά οι εξαρτήσεις σου αφαιρούν την ελευθερία σου ή σου δίνουν την πνοή που σου έλειπε;
Νιώθεις;
Κι αν νιώθεις, τότε τι νιώθεις;

Υπάρχει λόγος

Πάντα υπάρχει κάποιος λόγος για κάθε σου πράξη.
Μικρός, μεγάλος, σημαντικός, ασήμαντος, ηλίθιος.
Πάντα υπάρχει κάποιος λόγος για κάθε σου απόφαση.
Όμως, πολλές φορές όταν ο χρόνος περνάει και κρίνουμε τις πράξεις μας ξανά, ξεχνάμε εκείνον τον λόγο. Αναρωτιόμαστε γιατί κάναμε ό,τι κάναμε. Μετανιώνουμε και προσπαθούμε να αλλάξουμε την πράξη μας. Παρακαλάμε να γυρίσει ο χρόνος πίσω να διορθώσουμε την απόφασή μας. Να πάρουμε μια διαφορετική απόφαση.
Αλλά ο λόγος είναι εκεί.
Κι η απόφασή μας, οποιαδήποτε χρονική στιγμή κι αν την πάρουμε, θα είναι ίδια αν ο λόγος παραμείνει ο ίδιος.
Επομένως , γι'αυτό αν ραγίσει το γυαλί δεν ξανακολλάει.
Γιατί υπήρχε λόγος που κάποτε ράγισε.
Κι όσο ο λόγος μένει , το γυαλί δεν ξανακολλάει.
Οπότε κάθε φορά που χτυπάς το κεφάλι σου, θυμήσου ότι κάποια δεδομένη στιγμή σκέφτηκες συγκεκριμένα πράγματα και πήρες μία απόφαση.
Ακόμα κι αν η απόφασή σου φαντάζει ηλίθια μετά από χρόνια, τότε ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσες να κάνεις για σένα. Τότε, ήταν αυτό ακριβώς που ήθελες.