Η αβάσταχτη ελαφρότητα της αλήθειας

Η αλήθεια είναι μπροστά στα μάτια μας.Πάντοτε μπροστά στα μάτια μας.
Αλλά καμιά φορά αρνούμαστε πεισματικά να την κοιτάξουμε.
Ίσως είναι θέμα δύναμης κι αδυναμίας, ίσως θέμα ωριμότητας κι ανωριμότητας.
Ίσως δεν είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε αυτά που κουβαλάει μαζί της μια αλήθεια.
Γιατί το ψέμα έχει αρχή και τέλος. Όσο και να το τραβήξεις έρχεται κάποια στιγμή και χτυπάει σε αδιέξοδο το οποίο έχει χτιστεί απ'την αλήθεια.
Ενώ η αλήθεια είναι ποτάμι. Δημιουργείται από μικρότερα ποταμάκια και καταλήγει να κάνει νέες διακλαδώσεις. Χωρίς να χτυπάει σε κάνενα αδιέξοδο. Εμπόδια βρίσκει πολλά μα πάντα τα ξεπερνάει, αργά ή γρήγορα.
Όσο δύσκολο και να είναι όμως, κάποια στιγμή πρέπει να τα ανοίξεις τα μάτια σου και να την αντιμετωπίσεις.
Μου θυμίζεις τα μικρά παιδιά που νομίζουν ότι κάτι είδαν στο σκοτάδι, φτιάχνουν σενάρια με το μυαλό τους, κλείνουν τα μάτια τους και σκεπάζονται μέχρι πάνω και περιμένουν να ξημερώσει.
Μα εσύ δεν είσαι μικρό παιδί. Εσύ πρέπει να ανοίξεις το φως και να δεις επιτέλους και μόνος σου ότι αυτά που έφτιαξες με το μυαλό σου δεν υπάρχουν. Ούτε μάγισσες, ούτε φαντάσματα, ούτε σκιές, ούτε τίποτα. Όλα ήταν δημιούργημα μιας καλπάζουσας φαντασίας.
Καλή κι η φαντασία, αρκεί να διοχετεύεται στη σωστή κατεύθυνση. Στο θέατρο, στον κινηματογράφο. Εκεί ανήκει η φαντασία. Και στο μυαλό των μικρών παιδιών.
Μα εσύ δεν είσαι μικρό παιδί.
Το ξέρω πως είναι δύσκολο. Το ξέρω πως φοβάσαι. Το ξέρω πως νιώθεις ότι δεν έχεις αυτή τη δύναμη μέσα σου και πως δεν θα την αποκτήσεις ποτέ. Ξέρω όμως ότι δεν έχεις και άλλη επιλογή. Ή θα κάνεις αυτό το άλμα ή θα παραμείνεις εγκλωβισμένος στα παιδικά σου παπούτσια. Μπορεί να είναι τα αγαπημένα σου, αλλά σε στενεύουν δεν το βλέπεις; Δεν το νιώθεις; Δεν πονάς;
Δεν είναι αναποφασιστικότητα.
Είναι φόβος.
Και στην τελική, ποια είναι η απειλή;

Πας καλά μωρέ;

Μερικές φορές ξεχνάμε τι έχει πραγματικά σημασία - what really matters που λένε και οι Άγγλοι.
Όχι για να θέσουμε προτεραιότητες. Άλλο αυτό.
Ξεχνάμε πού πρέπει πραγματικά να αφιερώνουμε ψυχική ενέργεια και σκέψη.
Ξεχνάμε με τι αξίζει πραγματικά να βασανίσουμε το μυαλό μας.
Ξεχνάμε τι αξίζει ένα κομμάτι από τον πολύτιμο χρόνο μας.
Μερικές φορές δεν βλέπουμε καν τον φαύλο κύκλο μέσα στον οποίο χορεύουμε.
Κι εκεί καμιά φορά ,αν είμαστε τυχεροί, βρίσκεται το κατάλληλο ερέθισμα για να μας ξυπνήσει.
Να μας φωνάξει
Τι κάνεις;
Γιατί το κάνεις αυτό;
Αξίζει; Μετράει; Μήπως υπάρχει κι η άλλη πλευρά του νομίσματος;
Γιατί καμιά φορά είναι δύσκολο να δεις αυτήν την άλλη πλευρά.
Σα να έγινε ο κόσμος ασπρόμαυρος, μα εσύ ξέμεινες στη μαύρη πλευρά.

Δεν αξίζουν όλοι οι άνθρωποι κομμάτι από τον χρόνο μας κι είναι κρίμα να στερούμε αυτό το κομμάτι από αυτούς που το έχουν κερδίσει με την αξία τους.
Δεν αξίζουν όλες οι καταστάσεις κομμάτι από τις σκέψεις μας κι είναι κρίμα να στερούμε αυτό το κομμάτι από τις καταστάσεις που μπορούν όντως να μας κάνουν να νιώσουμε όμορφα.

Το παρόν δεν είναι η καρέκλα που κάθεσαι για να σκεφτείς το μέλλον.
Το παρόν δεν είναι το αυτοκίνητο που θα σε πάει από την Κατερίνη στην Τρίπολη.
Το παρόν είναι το τικ και το τακ* που κάνει η καρδιά σου.

*λουπ-ντουπ :P

Αγάπη μου, δεν είναι αυτό που νομίζεις!

Αγάπη μου δεν είναι αυτό που φαίνεται. 
Δεν είναι κάθε άνθρωπος μονάχα αυτό που δείχνει. Κυρίως είναι αυτό που δε δείχνει. 
Δεν είναι υποκρισία, τουλάχιστον όχι πάντα. Είναι μια επιλογή.
Είναι αυτός ο σύντομος διάλογος του ''επ, γεια, τι λέει;'' ''καλά, εσύ;'' ''καλά, τα λέμε''
Δεν πιάνεις τον κάθε γνωστό για να του αναλύσεις την ψυχοσύνθεσή σου. 
(δεν τον ενδιαφέρει στην τελική)
Ακόμα κι οι φίλοι έχουν τις διαβαθμίσεις τους. 
Δεν είναι υποκρισία. Είναι μια επιλογή.
Είναι θέμα εμπιστοσύνης.
Είναι και πόσο μάχεται κάποιος για να κατακτήσει ένα κομμάτι σου.
Είναι και πόσο νοιάζεσαι εσύ να κατακτήσεις ένα δικό του.
Είναι θέμα υπομονής, επιμονής, χρόνου, θέλησης, κι όλα αυτά.
Είναι να θες ν'ακούσεις κιόλας χωρίς διάθεση κριτή, αλλά ακροατή.

Σε διαβεβαιώ όμως, ούτε που πάει το μυαλό σου τι κρύβει ο κάθε άνθρωπος στην ψυχή του.

Παρεπιπτόντως , όλοι το πρωί στο λεωφορείο καθόμαστε αμίλητοι κι αγέλαστοι με τα ακουστικά στ'αυτιά και κοιτάμε μία εδώ και μία εκεί....φαντάζεσαι να άρχιζαν ξαφνικά οι σκέψεις μας να ακούγονται δυνατά σε όλο το λεωφορείο; 

Γούστο μου και καπέλο μου

Οι προθεσμίες στη ζωή μόνο άγχος δημιουργούν και λάθος αποφάσεις κρύβουν.
Άλλο η προθεσμία μιας εργασίας που σου έχει ανατεθεί κι άλλο η προθεσμία που γεννιέται από την κοινωνία.
Τι πάει να πει, μέχρι την τάδε ηλικία πρέπει να έχω κάνει αυτό κι αυτό; Ότι τι;
Ότι άμα δεν τα κάνεις τελείωσε η ζωή σου; Ότι άμα δεν τα κάνεις είσαι ανάπηρος; Ότι άμα δεν τα κάνεις είσαι μισός; αποτυχημένος; για λύπηση; Τι; Πείτε μου τι.
Ποιος είναι αυτός ο κριτής των πάντων που χωρίζει τις ζωές σε δεκαετίες και προκαθορίζει τι πρέπει να γίνει και πότε;
Μπορεί όταν είμαστε μικροί το μυαλό μας να είναι σφουγγάρι και να μάθαμε τα Αγγλικά εύκολα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να τα μάθουμε στα 20, στα 30, στα 40.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε την ανάγκη να μάθουμε Αγγλικά στα 50.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε την ικανότητα να μάθουμε Αγγλικά στα 50.
Δεν ξέρω αν είναι πιο δύσκολο. Δεν με νοιάζει αν είναι πιο δύσκολο.
Με νοιάζει το ότι δεν υπάρχει όριο στο δικαίωμά μου να έχω σε κάθε ηλικία επιθυμίες όλων των ειδών.
Ο άνθρωπος μπορεί να σπουδάζει για όσο θέλει.
Να διαβάσει ένα βιβλίο όποτε θέλει.
Να ερωτευτεί όποτε θέλει.
Να ταξιδέψει όποτε θέλει.
Να πλουτίσει τις γνώσεις του για όσο θέλει.
Να κάνει πλάκα όποτε θέλει.
Να γελάσει με την ψυχή του όποτε θέλει.
Να γίνει ρεζίλι δημοσίως όποτε θέλει.
Να κρατηθεί με το ταίρι του όποτε θέλει.
Στα 20, στα 30, στα 40, στα 50, στα 60, στα 70, στα 80, στα 90, στα 100
Τελειώνει μωρέ ποτέ η ζωή ; Όσο χτυπάει η καρδιά και δουλεύει το μυαλό είσαι ζωντανός!

Τα κοινωνικά πρότυπα μπορεί να γεννιούνται από ανθρώπινα μυαλά και να συντηρούνται από αυτά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι γεννιούνται από ΌΛΑ τα ανθρώπινα μυαλά σε αυτόν τον πλανήτη.

Όλη την ευτυχία αναζητούμε μωρέ.
Αλλά η ευτυχία για τον καθένα είναι κάτι διαφορετικό, τι δεν καταλαβαίνετε;

Εξαιρετικά αφιερωμένο 
στην Σούλα που είναι 32 και δεν έχει παντρευτεί  (η καημένη ας αυτοκτονήσει καλύτερα)
στην Καιτούλα που είναι 44 και ζει έναν κεραυνοβόλο έρωτα (σα δεν ντρέπεται η γριέτζο)
στον Κωστάκη που είναι 53 κι αποφάσισε να σπουδάσει (που πάει ο παππούς μωρέ)
στην Δώρα που είναι 62 και ξεκίνησε yoga (τι τη θέλει τη yoga το ερείπιο; )
στον Νικολάκη που είναι 74 και έκλεισε εισιτήρια για Θηβετ (δεν του φτάνει η πίεση , θέλει και Θηβέτ)
στην Ελενίτσα που είναι 80 και μαθαίνει να χορεύει βαλς (εδώ δεν μπορεί να πάρει τα πόδια της)

Φιλάκια




Μη μιλάς, δεν είναι απαραίτητο

Θα ξεκινήσω κάπως ανορθόδοξα, αλλά δεν έχει σημασία.
Προχτές, είδα την ταινία BABEL. Δεν ξέρω αν η πειρατεία σκοτώνει τον κινηματογράφο ή τα videoclub, αλλά εγώ την είδα σε ένα ξένο site online, ελπίζω όμως να μην με πιάσει ο θείος σας που δουλεύει στη δίωξη. Εφόσον το site ήταν ξένο, δεν θα είχε ελληνικούς υπότιτλους.
Άρχισε η ταινία με μια οικογένεια - που τελικά από ότι είδα ήταν στο Μαρόκο - και μίλαγε στη γλώσσα της. Υπότιτλοι αγγλικοί πουθενά. Εντάξει, λέω, μπορεί να βγάλει σε λίγο (tea στο διάολο). 
Δεν έβγαλε ούτε μετά. Οπότε είχα τη φαεινή ιδέα (όπως διαπίστωσα googlάρωντας αργότερα δεν την είχα μόνο εγώ την ιδέα) ότι το ''χωρίς υπότιτλους'' ήταν άποψη και είχε λογική δεδομένου ότι η ταινία λεγόταν BABEL. Άκουσα μαροκινά , ισπανικά, γιαπωνέζικα και προφανώς δεν καταλάβαινα τι λένε.
ΩΣΤΟΣΟ, τελείωσε η ταινία και είχα καταλάβει ΤΑ ΠΑΝΤΑ, με κάποιες λεπτομέρειες μόνο να μου έχουν ξεφύγει.
Πού θέλω να καταλήξω; δεν ξέρω.
Ίσως στο ότι η γλώσσα είναι ένα μέσο για να εξηγήσεις τι νιώθεις , αλλά δεν είναι πάντα αναγκαίο κι αρκετό.
Κατάλαβα τι νιώθει ο καθένας τους στην ταινία όχι επειδή μου το είπε, αλλά γιατί μου το έδειξε.
Εδώ θέλω να καταλήξω μάλλον. 
Στο Κατάλαβα τι νιώθει ο καθένας όχι επειδή μου το είπε, αλλά γιατί μου το έδειξε.
Γιατί αν υπάρχει κάτι που περιέχει μια αυταπόδεικτη αλήθεια είναι οι πράξεις. 
Όλα τα υπόλοιπα είναι γλυκό νερατζάκι. 
Μα αλίμονο αν χορταίναμε με λίγο νερατζάκι.

Πότε το ξεπερνάτε το σύνδρομο της Disney είπαμε; 

Μεγάλες προσδοκίες

Ο μοναδικός εύκολος τρόπος με τον οποίο μπορούμε να αντιληφθούμε αυτόν τον κόσμο είναι μέσα από τα δικά μας μάτια.
Ο μοναδικός τρόπος για να ερμηνεύουμε τη συμπεριφορά κάποιου άλλου ανθρώπου είναι με βάση την δική μας κρίση, με βάση του τι θεωρούμε εμείς λογικό αλλά και με βάση του τι θα κάναμε εμείς στη θέση του.
Ενίοτε μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας με άλλους ανθρώπους για να δούμε πώς ερμηνεύει τον κόσμο μια άλλη ψυχή, πώς βλέπουν την πραγματικότητα δύο άλλα μάτια - χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι εύκολο να αντιληφθούμε και να χωνέψουμε το τι βλέπουν αυτά τα άλλα μάτια.
Η προσωπική μας κρίση όμως είναι αρκετά δεσμευτική.
Η υποκειμενικότητα μας μπορεί να γίνει μια τεράστια παγίδα για εμάς τους ίδιους.
Κάπου εκεί μέσα στην υποκειμενικότητα ,γεννιούνται και οι μεγάλες προσδοκίες.
Καθρεφτίζουμε τον εαυτό μας στους άλλους ανθρώπους εντελώς αυθαίρετα και σχεδιάζουμε τις κινήσεις τους αλγοριθμικά με βάση τα δεδομένα που θα προέκυπταν από τις δικές μας προσωπικές αποφάσεις.
Μετατρέπουμε ασυναίσθητα τους ανθρώπους γύρω μας σε μαριονέτες  και τους κινούμε προς την δική μας λογική.
Θεωρούμε ότι το να κάνει η μαριονέτα μας ένα βήμα αριστερά και δύο δεξιά είναι η πιο λογική απόφαση, παρ'όλο που είναι η πιο λογική δική μας απόφαση.
Προσδίδουμε καθολικότητα στην προσωπική μας λογική και θεωρούμε εντελώς εγωιστικά και αυθαίρετα πως όλοι γύρω μας πρέπει να φέρονται όπως εμείς και πως κάθε παρεκκλίνουσα συμπεριφορά δεν εμπίπτει στο διαφορετικό αλλά στο παράλογο και το αφύσικο.
Δεν μιλάω για παραβατική συμπεριφορά , για νομοταγείς ή μη πολίτες.
Μιλάω για πιο απλά, καθημερινά γεγονότα που χρωματίζουν την καθημερινότητά μας.
Μιλάω για αυθαίρετες προσδοκίες που οδηγούν σε δυνατές απογοητεύσεις.
Μιλάω για προσδοκίες πάνω στις οποίες χτίζονται τα τέλεια σενάρια.
Μιλάω για προσδοκίες που γεννιούνται από το Εγώ μας, χωρίς απαραίτητα αυτού του είδους ο εγωισμός να συνδέεται με κακία και εγωκεντρισμό.
Μιλάω για το πόσο εύκολα ο ίδιος μας ο Εαυτός μπορεί να μας φυλακίζει σε ένα μονοπάτι και να μην μας αφήνει να δούμε πέρα από αυτό.
Μιλάω για το πόσο εύκολο ερμηνεύουμε συμπεριφορές με βάση τις δικές μας αρχές και τα δικά μας βιώματα και πόσο εύκολα αυτοχριζόμαστε μελλοντολόγοι.
Μιλάω για προσδοκίες που θεωρητικά ακυρώνουν την βούληση ενός άλλου ατόμου.
Μιλάω για φαντασία, παραμύθια και ποπ κορν.

Η απλή μέθοδος της Σοφούλας

Όταν δεν είμαι καλά και δεν υπάρχει προφανής λόγος (πχ. Δεν είμαι καλά γιατί έχασε ο Παναθηναϊκός), τότε ξέρω ότι δεν είναι ένας ο λόγος αλλά πολλοί κι έχουν μπερδευτεί μεταξύ τους με αποτέλεσμα να μην εντοπίζω την αρχή και το τέλος του καθενός. Γιατί πολύ απλά θεωρώ ότι κανείς δεν ξυπνάει ένα πρωί νιώθοντας άσχημα χωρίς πραγματικό λόγο (εκτός κι αν είναι γυναίκα κι έχει περίοδο- deal with it) .Γι’αυτό προσπαθώ να ηρεμώ, να βάζω φρένο στο μυαλό μου και να εμποδίζω αυτό το συνονθύλευμα σκέψεων που κατακλύζει το είναι μου. Μετά προσπαθώ σιγά σιγά να καταλάβω τι μου γίνεται.
 Συνήθως κάθε άνθρωπος έχει 3-4 μόνιμα ‘προβλήματα’  στη ζωή του που μπορεί να τα ελέγχει σε καθημερινή βάση αλλά καμιά φορά δυσκολεύεται. Στο σώμα μας κατοικούν εκατομμύρια μικρόβια κι αποτελούν τη φυσιολογική μας χλωρίδα. Ζούνε μαζί μας χωρίς να μας ενοχλούν γιατί μπορούμε και τα ελέγχουμε. Καμιά φορά όμως, όταν το ανοσοποιητικό μας δεν δουλεύει με τον ρυθμό που πρέπει, είτε γιατί δεν τρώμε καλά είτε γιατί ένα εξωτερικό μικρόβιο του επιτέθηκε και το κούρασε, είτε για χίλιους λόγους, η φυσιολογική χλωρίδα εκμεταλλεύεται την αδυναμία μας και βρίσκει την ευκαιρία να πολλαπλασιαστεί και να μας βλάψει. Έτσι είναι κι αυτά τα 3-4 μόνιμα προβλήματα στη ζωή μας. Ζούμε μαζί τους, τα έχουμε αποδεχτεί, ξέρουμε πώς να τα κρατάμε στις φυλακές του μυαλού μας, αλλά καμιά φορά ,είτε γιατί βρεθήκαμε αδύναμοι, είτε γιατί κάποιο συμβάν μας κλόνισε, τα προβλήματα βρίσκουν το κατάλληλο έδαφος για να αποδράσουν από το πίσω μέρος του μυαλού μας και να έρθουν μπροστά στα μάτια μας να μας βγάλουν επιδεικτικά τη γλώσσα έξω και να μας προκαλέσουν σε ένα ατελείωτο κυνήγι. Αυτή τη φορά όμως αυτά μας κυνηγάνε κι εμείς τρέχουμε κι όχι το αντίθετο. Οπότε ποια είναι η λύση; Σίγουρα όχι να προσπαθήσουμε να καταστρέψουμε την φυσιολογική μας χλωρίδα. Δεν είναι κάτι εφικτό. Είναι μέρος της ύπαρξής μας. Σίγουρα ,δηλαδή, όχι να προσπαθήσουμε να λύσουμε τα 3-4 προβλήματα που η διάρκεια ζωής τους μας δείχνει ότι δεν είναι χαλασμένο καζανάκι που φτιάχνει με κατάλληλο μάστορα, αλλά ουλή στο σώμα μας που θα μείνει για πάντα. Οπότε μάλλον πρέπει να κυνηγήσουμε το εξωτερικό μικρόβιο. Αυτό μπορούμε να το σκοτώσουμε αν θέλουμε.  Κι αν δεν ήταν εξωτερική η δύναμη που μας κλόνισε, αλλά έφταιγε η κακή μας διατροφή ας πούμε, μάλλον πρέπει να κοιτάξουμε μονάχα τον εαυτό μας και να αφήσουμε τα μικρόβια στην ησυχία τους γιατί προφανώς δεν μας πείραξαν όπως νομίζαμε.

Ενός κακού μύρια έπονται έχω να πω. 

Αρκεί ένα μικρό χτύπημα στο πρώτο ντόμινο για να ξεκινήσει αυτός ο καταρράκτης πτώσεων.
Γι’αυτό πάρε μια ανάσα και κάνε ένα βήμα τη φορά.
  • Είναι τα 3,4 προβλήματα που σε κάνουν να νιώθεις άσχημα; Δώσε λίγο χρόνο στον εαυτό σου να αποδεχθεί για ακόμα μια φορά τη μονιμότητά τους και την ύπαρξή τους ως κομμάτι της δική σου ύπαρξης.
  • Μήπως δεν πρόσεξες τον εαυτό σου; μήπως τον πίεσες παραπάνω από όσο αντέχεις; μήπως του φέρθηκες άσχημα και δεν το κατάλαβες; μήπως τον έφτασες στα άκρα του; μήπως αυτή τη στιγμή τα όριά σου είναι Χ και δεν μπορούν να γίνουν Y; Καμιά φορά η υπερβολική πίεση οδηγεί σε σιωπηλές εσωτερικές εκρήξεις που δεν μπορείς να αντιληφθείς κι εσύ ο ίδιος. Δεν έχουν όλες οι εκρήξεις δράματα και πολλά ντεσιμπέλ. Πρόσεξε τον εαυτό σου και δώσε του την αγάπη που του αξίζει. Είναι διαταγή!
  • Μήπως κάποιο συμβάν σε κλόνισε τόσο που διατάραξε την ψυχοσύνθεσή σου; Γιατί αν τελικά έπεσε ένα ντόμινο και έριξε και τα υπόλοιπα, πρέπει να ρίξεις το φταίξιμο σε αυτό που έπεσε κι όχι σε εκείνα που αναγκαστικά δέχτηκαν τη δύναμή του και υπέκυψαν στη βαρύτητα. Και τελικά το ντόμινο το έριξε ο άνεμος ή κάποιος άλλος το έσπρωξε με τον δείκτη του χεριού του; Ή μήπως το έριξες εσύ; Ή μήπως το ρίξατε μαζί; Αν ισχύει κάτι από όλα αυτά, τότε έχεις να αντιμετωπίσεις μονάχα το συμβάν και πρέπει να διώξεις την ομίχλη που δημιουργούν οι παραπάνω δύο κουκίδες για να το δεις καθαρά να στέκεται μπροστά σου. Αλλά δεν θα σου πω εγώ πώς.

ΚΑΙ σπίτι βρήκαμε ΚΑΙ το νοικιάσαμε

Βγήκαν οι βάσεις χθες.
Όλα τα παιδάκια έμαθαν που πέρασαν και κάποια μάλλον ξεχύθηκαν να βρούνε πού θα στεγάσουν την ανεξαρτησία τους.
Θυμάμαι ότι περπατήσαμε πολύ και πήραμε πολλά τηλέφωνα.
Δεκάδες κίτρινα χαρτάκια ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ βρισκόταν κολλημένα εδώ κι εκεί.
Άλλα έγραφαν πολλές πληροφορίες, άλλα ήταν πιο λακωνικά.
Όλα τόνιζαν το πιο δυνατό τους σημείο: κοντά στην στάση. ανακαινισμένο. 5oς όροφος. χωρίς κοινόχρηστα.
Έτσι σου τραβούσαν την προσοχή.
Αλλά δεν κλείνεις σπίτι από το τηλέφωνο. Πρέπει να το δεις. Να δεις αν όλα αυτά που σου υπόσχεται στο κίτρινο χαρτάκι είναι αλήθεια. Οπότε κλείνεις ένα ραντεβού.
Η αλήθεια δεν κρύβεται. Ό,τι γράφει το κίτρινο χαρτάκι θα έρθει αντιμέτωπο με τα δυο σου μάτια. Και τα μάτια σου δεν μπορούν να σε γελάσουν.
Οπότε πηγαίνεις στο σπίτι και βλέπεις τι παίζει.
Ή είναι εντελώς εκτός των προσδοκιών σου ή είναι αρκετά κοντά.
Βέβαια δεν ξέρεις τα πραγματικά προβλήματα ενός σπιτιού αν δεν ζήσεις σε αυτό για κάποιο διάστημα.
Αλλά παίρνεις το ρίσκο. 
Αν η εικόνα που σου παρουσιάζεται εκείνη τη στιγμή σε ικανοποιεί, παίρνεις το ρίσκο και υπογράφεις το συμβόλαιο.
Κανείς όμως δεν σου υπόσχεται ότι κατά τη διαβίωσή σου όλα θα πηγαίνουν ρολόι.
Το σπίτι δεν το έφτιαξες εσύ. Δεν το ξέρεις τούβλο-τούβλο. Το σπίτι ήταν έτοιμο. Το βρήκες έτοιμο. Δεν έχεις δικαίωμα να το αλλάξεις. Δεν είναι δικό σου. Το νοικιάζεις. Σου το πρόσφεραν κι εσύ το πήρες. Ίσως με τον καιρό το διαμορφώσεις, αλλά έχει δύο δωμάτια, μια κουζίνα, ένα μπάνιο κι ένα χολ. Τελείωσε. 

Κι εσύ μέσα στα δεκάδες σπίτια που είδες εκείνες τις 3 μέρες, διάλεξες αυτό.
Μπορεί κάποια να ήταν καλύτερα, μπορεί να ήταν χειρότερα. Δεν έχει σημασία.
Σημασία έχει ότι εσύ, όταν πάτησες το πόδι σου σε εκείνο το σπίτι δεν ένιωσες απλά ότι το διάλεξες , αλλά ότι σε διάλεξε κι εκείνο.
Και μπορεί στην πορεία της φοιτητικής σου ζωής να βλέπεις σπίτια των φίλων σου και να θαυμάζεις κάτι στο καθένα, να ζηλεύεις κάτι στο καθένα, αλλά εσύ θέλεις να γυρίζεις το βράδυ και να κοιμάσαι σε αυτό που διάλεξες.
Γιατί έχει δύο δωμάτια, μία κουζίνα, ένα μπάνιο κι ένα χολ, αλλά δεν είναι σαν τα άλλα.
Γιατί στην κουζίνα μια φορά έκαψες το ποπ κορν, στο μπάνιο μια φορά πάλεψες με κάτι κατσαρίδες,  στο χολ άλλαξες τη θέση του γραφείου 3 φορές, στο σαλόνι ήταν οι φίλοι σου σε ένα πάρτυ έκπληξη, στο δωμάτιο έκλαψες πολύ μια νύχτα που σου έλειπε η οικογένειά σου και στο μπαλκόνι διάβαζες σε μια εξεταστική Σεπτεμβρίου.

Βέβαια το συμβόλαιο είναι 1 έτους ή 2 ετών.
Μπορείς να το ανανεώσεις ή μπορείς να ψάξεις για καινούριο, αν σε απογοήτευσε τόσο πολύ αυτό που έχεις.

Σαϊκόλοτζι

Η αλήθεια είναι ότι πολλές μέρες πριν έχεις ήδη σκεφτεί ότι θα νιώσεις κάποιο άγχος. Πιστεύεις ότι αυτό θα σε βοηθήσει να μην το νιώσεις τελικά. Οπότε όταν φτάνει η μέρα είσαι ήσυχος μέσα σου γιατί πιστεύεις ότι έχεις προετοιμάσει τον εαυτό σου και θα μπορέσεις να το καταπολεμήσεις αμέσως. Μα ανοίξε η αυλαία και τα πόδια σου τρέμουνε. Δεν μπορείς να ανοίξεις το στόμα σου να αρθρώσεις δύο λέξεις. Τελικά δεν έπιασε η προετοιμασία.
Μα ήταν η πρώτη μου παράσταση ,θα σκεφτείς αργότερα. Ίσως να δικαιολογείται κάπως όλος αυτός ο πανικός που βίωσα.
Μα έρχεται κι η δεύτερη παράσταση και πέφτεις σε χειρότερη παγίδα. Τώρα ξέρω πώς είναι, σκέφτεσαι. Δεν υπάρχει κάτι να φοβηθώ, δεν υπάρχει κάτι να βιώσω.  Μα ανοίγει η αυλαία και σε κυριεύει ξανά το ίδιο συναίσθημα. Μόνο που τώρα είναι πιο γνώριμο. Όχι αποδυναμωμένο, γνώριμο.

Κι αναρωτιέμαι..
Είμαστε ποτέ προετοιμασμένοι για τα δεινά που ξέρουμε ότι θα αντιμετωπίσουμε;
Φτάνει ποτέ να επαναλαμβάνουμε στον εαυτό μας ότι θα βιώσουμε άσχημα συναισθήματα , ελπίζοντας πως τελικά δεν θα τα βιώσουμε;
Ε λοιπόν όχι. Τα υποθετικά σενάρια που φτιάχνουμε στο μυαλό μας δεν αρκούν για να παράγουμε τα συναισθήματα εκείνα που παράγονται όταν έρχεσαι πραγματικά αντιμέτωπος με μία κατάσταση.
Το υποθετικό σενάριο σε αναγκάζει να μιλάς εκ του ασφαλούς (κι από αυτή τη θέση έχουμε πει πολλές μαλακίες που ποτέ δεν εφαρμόσαμε ).
Εξάλλου, γιατί να βιώσουμε τη θλίψη πριν την ώρα της; Αφού δεν αποκτούμε ανοσία σε αυτήν για να μας προστατέψει την ώρα που η πραγματικότητα μας χτυπάει την πόρτα.

Άρνηση
Θυμός
Διαπραγμάτευση
Κατάθλιψη
Αποδοχή

Τα στάδια δεν αλλάζουν.
Μάλλον αυτό που μπορεί να αλλάξει είναι η διάρκεια του καθενός. 

Και καλά να πάθεις

Για να εκτιμήσεις κάτι δεν αρκεί να το χάσεις.
Τότε δεν το εκτιμάς.Τότε απλά σου λείπει.
Για να το εκτιμήσεις πρέπει να γνωρίσεις κάτι λιγότερο- κατώτερο από αυτό. (υποκειμενικά λιγότερο και κατώτερο)
Για να εκτιμήσεις τα σουτζουκάκια της μάνας σου δεν έφτανε να μην τα ξαναφτιάξει.
Έπρεπε να δοκιμάσεις και τα υποτιθέμενα σουτζουκάκια της μάνας του φίλου σου που έριχνε πιπέρι σα να μην υπάρχει αύριο και ξέχναγε να τα βγάλει από τη φωτιά.
Τότε εκτίμησες τα σουτζουκάκια της μάνας σου.
Όταν στα έδινε να τα φας δεν καταλάβαινες ολοκληρωτικά το επίπεδο της γεύσης τους.
Μάλιστα μια μέρα της είπες ''πολύ αλάτι έριξες σήμερα μάνα''
Της την είπες κιόλας ρε.
Σου πρόσφερε το αριστούργημα κι εσύ της την είπες για το αλάτι.
Αχάριστο πλάσμα.
Η μάνα σου δεν είναι αντικειμενικά η καλύτερη μαγείρισσα στον κόσμο...αλλά είχε αγάπη μέσα το φαί ρε φίλε κι εσύ τότε δεν μπορούσες καν να το αντιληφθείς.
Φάε τώρα κάμποσα χωρίς αγάπη σουτζουκάκια κι ελπίζω να ωρίμασες επιτέλους.
Μπαγλαμά.



Ρε, χθες δεν σου είπα να με αγαπήσεις; Πάλι το ξέχασες;

Η πρώτη προβολή για την τελευταία ταινία Harry Potter ήταν στις 9. Στις 9 παρά πέντε ήσουν έξω από τα εκδοτήρια με την ελπίδα ότι μπορεί να είχε απομείνει κάποιο εισιτήριο, αλλά σχεδόν βέβαιος πως η ελπίδα σου είναι το λιγότερο αστεία και αβάσιμη. Δεν βρίσκεις εισιτήρια. Το περίμενες. Δεν σου κάθεται καθόλου βαρύ. Το είχες δει να συμβαίνει στο μυαλό σου. Γύρισες να φύγεις και να πας σπίτι σου σχεδόν αυτόματα, σαν να μην είχες περάσει καθόλου από τα εκδοτήρια. Καμία απογοήτευση.

Η πρώτη προβολή για την τελευταία ταινία του Harry Potter ήταν στις 9. Θέλεις πολύ να δεις την ταινία, οπότε 1 βδομάδα πριν την προβολή αποφασίζεις να πας στα εκδοτήρια να αγοράσεις το εισιτήριο σου. Ήδη στο μυαλό σου έχεις σχεδιάσει εκείνη τη μέρα. Θα περάσεις στις 8 από το σπίτι του φίλου σου, θα πάτε να φάτε κάτι και 9 παρά θα πάτε στο σινεμά. Θα δείτε την ταινία και μετά μπορεί να πάτε σπίτι σου να αράξετε. Φτάνεις έξω από το σινεμά. Σου δίνουν ένα φυλλάδιο από πιτσαρία. Μάλλον μετά την ταινία (που σημειωτέον είναι σε μια βδομάδα) θα πάτε σπίτι σου και θα παραγγείλετε από αυτή την πιτσαρία που έχει προσφορές. Φτάνεις στα εκδοτήρια για να ακούσεις ότι δεν έχουν μείνει εισιτήρια για την πρώτη προβολή στις 9. Μετά από λίγο ο φίλος σου σε παίρνει χωρίς να ξέρει για να στο ακυρώσει. Την άλλη βδομάδα θα πάει στο χωριό του. Γυρίζεις σπίτι απογοητευμένος.


Προσδοκίες. Απογοήτευση.
Δεν ξέρω αν το έθεσα και πολύ ορθά με τον Harry Potter , αλλά τελικά η μεγάλη απογοήτευση έρχεται από την μη εκπλήρωση των προσδοκιών μας.
Δεν ήθελα να σου πω έτσι στην ψύχρα ότι... κανείς δεν γεννήθηκε για να εκπληρώσει τις δικές σου προσδοκίες, ούτε εσύ γεννήθηκες για να εκπληρώσεις τις προσδοκίες κάποιου άλλου.
Ο καθένας θα σου δώσει αυτά που θέλει να σου δώσει, όπως εσύ δίνεις αυτά που θέλεις να δώσεις.
Το αν εσένα σου φτάνουν ή όχι είναι δικό σου θέμα.
Το αν θα μείνεις ή θα φύγεις όταν δεν σου φτάνουν, είναι δική σου απόφαση.
Το αν θα προσπαθήσεις να λάβεις περισσότερα, είναι δική σου απόφαση.
Το αν θα λάβεις τελικά περισσότερα (αν προσπαθήσεις) είναι απόφαση του άλλου.
Ας μη θυματοποιούμε τον εαυτό μας.
Δεν είμαστε θύματα κανενός.
Είμαστε ελεύθεροι να δούμε τις καταστάσεις ρεαλιστικά ή να επιλέξουμε να κλείσουμε τα μάτια και να ζήσουμε στο ψέμα.

Όπως το νερό πηγάζει από την πηγή χωρίς να το διατάξουμε,αλλά γιατί είναι αποτέλεσμα μιας φυσική διεργασίας,  έτσι πρέπει να πηγάζουν αβίαστα και κάποια συναισθήματα από τους ανθρώπους. Διαφορετικά χάνουν την αξία τους...δεν είναι αληθινά. 
Δεν είναι προιόν σκέψης και εσωτερική διεργασίας ,αλλά εντολής.




Χωνάκι ή κυπελάκι;

Ο μοναδικός τρόπος για να κατανοήσεις μια κατάσταση, είναι να την βιώσεις εσύ ο ίδιος.
Όσο καλά και να στην περιγράψει κάποιος δεν θα την καταλάβεις πλήρως. Μπορεί να βιώσεις διάφορα συναισθήματα κατά την περιγραφή της, από αδιαφορία μέχρι ανακούφιση, αλλά το ατόφιο συναίσθημα που προκύπτει από αυτήν δεν θα το βιώσεις.
Ίσως γι' αυτόν τον λόγο δυσκολευόμουν μερικές φορές να κατανοήσω πλήρως όλα αυτά τα ωραία ''quotes'' που κυκλοφορούν. Όλα αυτά τα αποσπάσματα των ποιητών που χρησιμεύουν ως εξώφυλλα. Όλες εκείνες τις βαθυστόχαστες φράσεις που γίνονται τατουάζ.
Κάθε φράση όμως είναι προϊόν σκέψης και κάθε σκέψη συνοδεύεται κι από ένα συναίσθημα.
Ένα συναίσθημα που βίωσε ο συγγραφέας μια δεδομένη στιγμή κι αποτυπώθηκε σε ένα ολόκληρο ποίημα ή σε μια μικρή πρόταση.
Υπάρχει βέβαια και κάτι που λέγεται ενσυναίσθηση (η ικανότητα να συμμετέχουμε στις ψυχικές εμπειρίες ενός άλλου ,να ξαναζούμε , κατά κάποιον τρόπο τα βιώματά του)  , αλλά δεν μπορεί ο καθένας να το πετύχει.Δεν μπορεί ο καθένας να ξεχάσει για λίγα λεπτά την ύπαρξή του και να δει μέσα από τα μάτια του συνομιλητή του. Δεν μπορεί ο καθένας να διώξει σε τόσο μεγάλο βαθμό την υποκειμενικότητα του και να γίνει για μια στιγμή κάποιος άλλος. Αλλά και πάλι δεν θα είναι 100% γνήσιο συναίσθημα.
Το καλό της υπόθεσης όμως είναι, ότι η ζωή είναι δίκαιη γιατί είναι άδικη με όλους (κάπου το είδα κι αυτό να κυκλοφορεί). Δεν ξέρω αν εσείς θέλετε να το πείτε κάρμα, μοίρα, Νέμεσις... εγώ λέω να μην του δώσω όνομα. Θα πω ότι έτσι τυχαία και χωρίς κανένα λόγο ξαναβιώνουμε παρόμοιες καταστάσεις έχοντας κάθε φορά και μια διαφορετική θέση, έναν διαφορετικό ρόλο. Ή κατέχουμε παρόμοιο ρόλο , μόνο που εμείς είμαστε διαφορετικοί κι αυτό μας κάνει να πράττουμε και διαφορετικά.

Θέλω να πω ότι αν η ζωή είναι παγωτατζής, μην περιμένεις να σου δίνει πάντα την αγαπημένη σου γεύση.
Θα δοκιμάσεις και την πικρή κι εκεί θα δεις τη γλύκα.

Η ζωή είναι δίκαιη , γιατί είναι άδικη με άλλους.
Ακόμα και με μένα που δεν τρώω παγωτά.


#xestika #sta_@@_mou #provlima_sou #ksidi

Καλησπέρα, τι κάνετε;
Ζέστη έχει σήμερα.
Παράξενο γιατί είναι καλοκαίρι και δεν ήταν καθόλου αναμενόμενο.

Σε άλλα νέα τώρα, έχουμε μια τάση να εξιδανικεύουμε τους ανθρώπους του περιβάλλοντός μας.
Σα να περιμένουμε ότι θα τα κάνουν όλα τέλεια, σα να περιμένουμε ότι δεν θα κάνουν λάθη, σα να περιμένουμε ότι θα πούνε πάντα το σωστό πράγμα τη σωστή στιγμή.
Το να μπούμε στη θέση του άλλου, ούτε λόγος.
Διότι εμείς είμαστε αλάθητοι και στη θέση τους θα κάναμε το σωστό.
Κι αλίμονο αν ξέρουμε κι εμείς οι ίδιοι ποιο είναι αυτό το σωστό!
Στο να κρίνουμε τους άλλους είμαστε αρκετά καλοί έως υπέροχοι, στο να κρίνουμε τους εαυτούς μας είμαστε λίγο άμαθοι.
Αλλά είναι καλοκαίρι και αράζουμε τώρα.

Σε ακόμα πιο άλλα νέα, έχουμε και μια τάση να θεοποιούμε τους ανθρώπους του περιβάλλοντός μας.
Ειδικά τις πιο αδύναμες στιγμές μας όλοι οι υπόλοιποι μοιάζουν απλά μικρές θεικές οάσεις που θα φιλοξενήσουν την αδυναμία μας και θα την κάνουν δύναμη. Έτσι ρουφάμε τη δύναμη του superman που πετύχαμε πρώτο μπροστά μας και πάει να πετάξει ο superman και πέφτει.
Και καμιά φορά αντί να τον σηκώσουμε πάμε και βγάζουμε και μια selfie μαζί του.
#instasuperman #instaxestika
Αλλά είναι καλοκαίρι κι αράζουμε τώρα.

Ντινγκ , Λάμψη , Θρύψαλα

Ποια να 'ναι η ιδανική πόλη...
Αυτή με τα νεοκλασικά κτίρια ή μία με πιο μοντέρνο σχεδιασμό;
Μεγάλη ή μικρή; Πρωτεύουσα ή επαρχία;

Μάλλον η ιδανική πόλη είναι αυτή που θα μπορούσε να φιλοξενεί ταυτόχρονα όλους αυτούς που θες στη ζωή σου.
Ναι , γιατί αν το καλοσκεφτείς ,όλοι λίγο-πολύ είμαστε μοιρασμένοι εδώ κι εκεί.
Ίσως συναντηθήκαμε για κάποιο διάστημα, ίσως μοιραστήκαμε το ίδιο φροντιστήριο, το ίδιο πάρκο, την ίδια θάλασσα, το ίδιο λεωφορείο, το ίδιο σπίτι  κι ίσως μετά χωριστήκαμε κι ο καθένας πήρε το δρόμο του.
Ναι, γιατί αν το καλοσκεφτείς ο καθένας παίρνει το δρόμο του.
Ο καθένας διαγράφει την πορεία του κι αυτό είναι το φυσιολογικό.
Καμιά φορά τα φέρνει η ζωή κι οι πορείες τέμνονται και μετά ξαναχωρίζουν.
Σαν να υπάρχει ένας ζωγράφος που σχεδιάζει γραμμές σε ένα χαρτί δίχως διαστάσεις.
Όποτε θέλει τις ενώνει κι όποτε θέλει τις χωρίζει ξανά.




(Α)κατάλληλος

Συνεχώς στην πορεία της ζωή μας, μας δημιουργούνται απορίες.
Απορίες σχετικά με τις αντοχές μας, απορίες για τα όριά μας, απορίες για τις προτιμήσεις μας, απορίες για τις ανάγκες μας, απορίες για τον θησαυρό ή το κενό που κρύβουμε μέσα μας.
Η ζωή μερικές φορές δεν μας αφήνεις να τις λύσουμε μόνοι μας.
Μας εμφανίζει τους πιο κατάλληλους ή τους πιο ακατάλληλους ανθρώπους που θα μας φερθούν με τον πιο κατάλληλο ή με τον πιο ακατάλληλο τρόπο και παρ'όλα αυτά θα μας βοηθήσουν να φτάσουμε στην απάντηση που χρειαζόμαστε.

Βέβαια δεν ξέρω αν εμφανίζονται όλως τυχαίως ή σκοπίμως την πιο κατάλληλη ή ακατάλληλη στιγμή στο πιο κατάλληλο ή ακατάλληλο μέρος ή αν πέφτουμε εμείς πάνω τους σκόπιμα ή μη.
Ποιος ξέρει...

Σύνταξη μηδέν, νόημα άφαντο, συμπέρασμα κανένα

Η ευτυχία είναι κάτι ακραίο.
Δεν υπάρχει λίγη ευτυχία ή πολύ ευτυχία, όπως δεν υπάρχει λίγη αγάπη και πολύ αγάπη.
Αν η ευτυχία είναι στιγμές, τότε δεν υπάρχουν λίγο ευτυχισμένες στιγμές ή πολύ ευτυχισμένες στιγμές.
Υπάρχουν απλά ευτυχισμένες στιγμές.
Και τα ακραία συναισθήματα, απαιτούν και ακραίες πράξεις.
Κι οι ακραίες πράξεις , απαιτούν σκέψεις άσπρο-μαύρο.
Γιατί η ευτυχία είναι κάτι ακραίο και θα είναι ή στο άσπρο ή στο μαύρο.
Κι όλα τα ανάμεσα είναι συναισθήματα διαφόρων εντάσεων.
Αλλά όχι ευτυχία.
Όλα τα ανάμεσα την πλησιάζουν περισσότερο ή λιγότερο.
Αλλά δεν είναι ευτυχία.
Κι αν αναζητάς την ευτυχία πρέπει να προχωράς μέσα στα γκριζωπά στοιχεία αλλά να μην στέκεσαι.
Κι αν συμβιβαστείς με κάτι γκριζωπό, μην συμβιβαστείς για πολύ και ξεχάσεις να ξεκινήσεις πάλι τον δρόμο προς το άκρο.
Τα ενδιάμεσα στάδια είναι αναγκαία και απαραίτητα.
Δεν μπορείς να τα αποφύγεις.
Και επειδή η ευτυχία είναι στιγμές, τα άκρα σου θα τα πιάσεις περισσότερες από μία φορές μέσα στη ζωή σου.
Κι άλλες φορές θα καθίσεις εκεί για πολύ, κι άλλες φορές θα καθίσεις λιγότερο.
Γιατί κάποιες φορές ξεθωριάζει μόνο του το χρώμα και σε τοποθετεί πάλι στα γκριζωπά και ξεκινάς πάλι από την αρχή κι άλλες φορές σταματάς να προσπαθείς να σταθείς στο άκρο και πέφτεις στα γκριζωπά.
Πάντα μια δύναμη σε τραβάει στα γκριζωπά και πάντα εσύ πρέπει να παλεύεις να πηγαίνεις προς το άκρο.
Σαν την βαρυτική φανταστείτε το.

Εγώ και τα περιστέρια

Είναι περίεργο το πόσο εύκολο είναι να αραδιάζουμε τις θεωρίες μας σε φίλους και γνωστούς μα και στον ίδιο μας τον εαυτό και το πόσο δύσκολο είναι να τις εφαρμόσουμε όταν έρχεται η ώρα.
Συμβουλές έχουμε να δώσουμε , αρχές έχουμε να μοιραστούμε , όρους έχουμε θέσουμε, stadards έχουμε ....απ'όλα έχουμε.
Πώς γίνεται όμως στις 5 από τις 6 αποφάσεις που έχουμε να πάρουμε να τα ξεχνάμε όλα;
Κι εκεί που θα έλεγες στον άλλον να φύγει, εσύ μένεις.
Κι εκεί που θα έλεγες στον άλλον να προσπαθήσει, εσύ τα παρατάς.
Κι εκεί που θα έλεγες στον άλλον να μην συμβιβαστεί, εσύ συμβιβάζεσαι.
Κι εκεί που θα έλεγες στον άλλον να πατήσει πόδι, εσύ μένεις σιωπηλός στην γωνιά σου.
Κι εκεί που θα έλεγες στον άλλον να μην ακούσει κανέναν, εσύ αφήνεις τους άλλους να σε επηρεάσουν.
Κι εκεί που θα έλεγες στον άλλον να πει αυτό που νιώθει, εσύ κάνεις τον μουγκό.
Κι εκεί που θα έλεγες στον άλλον να διατηρήσει την αξιοπρέπειά του, εσύ την έχεις χάσεις προ πολλού.
Κι εκεί που θα έλεγες στον άλλον να κάνει υπομονή, εσύ φέρεσαι σαν 5χρονο που θέλει την νέα barbie τώρα.
Κι εκεί που θα έλεγες στον άλλον να τολμήσει, εσύ κοτεύεις.


Είδες;
Η θεωρία από την πράξη τελικά απέχει έτη φωτός.

Ζητείται ελπίς

Η ελπίδα είναι το μόνο πιο δυνατό συναίσθημα από τον φόβο.
Λίγη ελπίδα είναι αποτελεσματική, πολλή ελπίδα είναι επικίνδυνη.
Κάπως έτσι το έλεγε στο Hunger Games.
Στριφογυρίζει στο μυαλό μου συνεχώς.
(κάτι μου έμεινε από ολόκληρη ταινία)
Είναι πολλές οι περιπτώσεις που το μόνο που νιώθουμε ότι μπορούμε να κάνουμε είναι να σηκώσουμε τα χέρια ψηλά και μας κυριεύει η απόγνωση, ο πανικός κι ο φόβος.
Ξαφνικά όμως, έρχεται ένας μηχανισμός άμυνας να μας επαναφέρει στην τάξη.
Η ελπίδα.
Η ελπίδα ότι όλα θα πάνε καλύτερα, η ελπίδα πως όλα θα αλλάξουν, η ελπίδα πως αν πάρουμε άλλον δρόμο θα οδηγηθούμε κάπου καλύτερα, η ελπίδα πως αν προσπαθήσουμε παραπάνω θα καταφέρουμε κάτι διαφορετικό, η ελπίδα πως τίποτα δεν έχει τελειώσει, η ελπίδα πως στο μέλλον θα νιώσουμε καλύτερα, η ελπίδα πως το αύριο κρύβει μια έκπληξη, η ελπίδα πως όλα διορθώνονται.
Τη στιγμή που όλος σου ο εγκέφαλος έχει γεμίσει με απαισιόδοξες και μαύρες σκέψεις, έρχεται η ελπίδα σαν σκούπα ηλεκτρική να ρουφήξει όλη τη μαυρίλα , να καθαρίσει το μυαλό σου και να σου θυμίσει πως τίποτα δεν τελείωσε όσο είσαι όρθιος και πολεμάς γι'αυτό που σε τρώει.
Ό,τι κι αν είναι αυτό.
Χωρίς ελπίδα δεν πάμε πουθενά.
Χωρίς ελπίδα μπορεί να μην σηκωθούμε από το κρεβάτι μας.
Χωρίς ελπίδα μπορεί οι δυσκολίες να μας ρίξουν και να μην καταφέρουμε να σηκωθούμε.

Μπορεί τώρα τελευταία να τον δουλεύουμε λίγο τον Τ.Λ. , αλλά ναι ισχύει...
...κλαίνε όσοι στο βάθος ακόμη ελπίζουν....

Γιατί έτσι

Λένε πως όσο πιο πολύ κυνηγάς κάτι, τόσο αυτό απομακρύνεται.



Αλλά αυτό είναι κάτι σαν τάπα.
Οπότε δεν ξέρω τι να πω.
Αλλά ήθελα να το πω.
Και το είπα.
Αυτά. 
Γεια σας.

-Ζήσε μονααααααχα τη στιγμήηηη... -σκάς λίγο;

Τα ξέρω όλα τα ρητά που κυκλοφορούν.
''Ζήσε τη στιγμή''
''Άδραξε τη μέρα''
''Αν όχι τώρα, πότε;''
Όλα αυτά τα ρητά που σε προτρέπουν να αρπάξεις την ευκαιρία που βρίσκεται μπροστά στα μάτια σου, χωρίς να σκεφτείς τι θα φέρει το μέλλον.
Είναι αναμφίβολα πολύ δυνατά σλόγκαν...
Αλλά ύστερα από ένα κλικ, σαν αυτά τα κλικ που σου γίνονται χωρίς να ξέρεις τον λόγο, σαν αυτά τα κλικ που γίνονται ένα ωραίο πρωί που ξυπνάς κι απλά κάτι στο μυαλό σου έχει αλλάξει, αναθεώρησα.
Δεν είναι πάντα η στιγμή, δεν είναι πάντα η παθιασμένη αρπαγή της ευκαιρίας, δεν είναι πάντα το τώρα, δεν είναι πάντα το σήμερα.
Μερικές φορές είναι και το μετά, είναι κι οι συνέπειες, είναι και τα αποτελέσματα.
Μερικές φορές χρειάζεται να σκέφτεσαι και 5 λεπτά παραπάνω αυτό που πας να κάνεις.
Ίσως το carpe diem είναι η καραμέλα που πρέπει να κρατήσεις στο στόμα σου για αρκετό καιρό και την γευτείς όσο πιο πολύ μπορείς.
Κάποια στιγμή όμως, όπως όλες οι καραμέλες, τελειώνει.
Και μετά δεν είναι μόνο το carpe diem. 
Μετά είναι κι οι αλγόριθμοι.

''αν κάνω αυτό-θα νιώσω το συναίσθημα 1- αλλά θα οδηγηθώ εκεί''
''αν οδηγηθώ εκεί - θα νιώσω το συναίσθημα 2''
''αντέχω να νιώσω το συναίσθημα 2;''



Προσαρμόστηκες;

Η προσαρμογή στο περιβάλλον είναι κάτι που η ίδια η φύση προστάζει.
Τόσα ζωάκια καταφέρνουν κι αλλάζουν την εμφάνισή τους για να μην γίνουν αντιληπτά από τον εχθρό , αλλά και για άλλους λόγους που εγώ δεν ξέρω προφανώς (googlegooglegoogle)
Οπότε κι εμείς σαν ζωάκια, λογικά τον έχουμε αυτόν τον μηχανισμό στα γονίδιά μας.
Επειδή δεν μπορούσαμε πάντα να φέρουμε αντίσταση στις αλλαγές, μάθαμε πώς μπορούμε να προσαρμοστούμε σε αυτές.
Είναι 17 Μαίου κι έξω τσιμπάει λίγο.
Η μία επιλογή είναι να βγούμε στο δρόμο, να κοιτάξουμε τον ουρανό, να ψάξουμε τον Θεό πάνω (γιατί κάτω δεν κυκλοφορεί) και να αρχίσουμε να του φωνάζουμε 
''Γιατί Θεέ μου; γιατί τσιμπάει το κρύο ενώ είναι 17 Μαίου. Γιατί να βάλω ζακέτα ενώ ήθελα να αρχίσω τα σορτσάκια; Γιατί μας το κάνεις αυτό; Τι θα κάνουμε; Θα πεθάνουμε. Αχ χαλασιά μου''
Η επόμενη επιλογή είναι να πάμε κόντρα στο τσίμπημα. Να το βάλουμε το σορτσάκι, το μπλουζάκι το τιραντέ και την παντόφλα. Να κυκλοφορήσουμε νύχτα με τα χείλη σφιγμένα και να το παίξουμε cool και άνετοι. Επειδή όμως σύμφωνα με τον Νεύτωνα κάθε δράση έχει και μία αντίδραση (διαβασμένη πολύ) , το πιο πιθανό είναι να την αρπάξουμε.
Η άλλη επιλογή είναι να προσαρμοστούμε σε αυτό που μας προσφέρει αυτή τη στιγμή η φύση. Είναι 17 Μαίου και τσιμπάει. Ωραία, προφανώς για κάποιο λόγο συμβαίνει αυτό. Ε και; Αφού έχει κρύο θα ντυθούμε πιο ζεστά. Τι πιο λογικό, ξέρω εγώ, από το να προσαρμοστούμε στην συγκεκριμένη συνθήκη;

Οπότε όταν κάτι έρχεται λίγο διαφορετικά από ότι περιμέναμε, μπορούμε να πάθουμε την κρισάρα μας, να πούμε ένα ''γιατί σε μένα'', ''γιατί Χριστέ μου'' , ''γιατί Παναγία μου'', ''γιατί μαμά'', μπορούμε να πάμε κόντρα στο διαφορετικό που ήρθε χωρίς βέβαια να έχουμε σίγουρα θετικά αποτελέσματα ή μπορούμε απλά να προσαρμοστούμε και να βγάλουμε το plan B από το σκονισμένο ντουλάπι.

(Πάντως δεν αναφέρομαι στην προσαρμογή στην Ελλάδα της κρίσης- για να μην παρεξηγηθούμε )

You've been trolled

Χμμμ...


Ίσως...

Μήπως...

Χμμμ..

Αγνοήστε με. 
Απλά προσπαθώ να καταλάβω τους ανθρώπους.



Μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα

Τα λόγια είναι εύκολα.
Λόγια, λόγια, λόγια.
Όπως και τα όνειρα είναι εύκολα.
Το να ονειρεύεσαι τη ζωή που θες, το να κάνεις σχέδια με το μυαλό σου, το να ταξιδεύεις με το μυαλό σου είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο.
Το να κάνεις βαρύγδουπες δηλώσεις, το να ξεστομίζεις όμορφα λόγια, το να δίνεις υποσχέσεις είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο.
Το δύσκολο είναι οι πράξεις.
Το δύσκολο είναι να σταματήσεις να ονειρεύεσαι τη ζωή που θες και να αρχίσεις να τη χτίζεις.
Το δύσκολο είναι να σταματήσεις να κάνεις μόνο σχέδια και να αρχίσεις να τα πραγματοποιείς.
Το δύσκολο είναι να κλείσεις τα εισιτήρια για το ταξίδι που ονειρεύεσαι.
Το δύσκολο είναι να αποδείξεις τις βαρύγδουπες δηλώσεις σου.
Το δύσκολο είναι τα όμορφα λόγια σου να συνοδεύονται κι από όμορφες πράξεις.
Το δύσκολο είναι να εκπληρώνεις τις υποσχέσεις σου.
Είναι όμορφα τα όνειρα, δεν λέω.
Αλλά τι νόημα έχουν αν μένουν απραγματοποίητα;
Μήπως δεν έχεις καταλάβει ότι για κάθε τι καινούριο που θες να κάνεις εμφανίζονται πρώτα στο μυαλό σου τα αρνητικά κι είναι έτοιμα να σε αποθαρρύνουν συνεχώς;
Μήπως δεν έχεις καταλάβει ότι τα εμπόδια τα φτιάχνεις μόνος σου;
Είναι όμορφα τα λόγια.
Πολύ όμορφα. (Ειδικά αν είσαι κι εσύ υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος)
Θα ήταν πολύ χρήσιμα αν τα έλεγες σε κάποιον που ψάχνει να χορτάσει το Εγώ του.
Αλλά οι πράξεις...

Ω! οι πράξεις...





Well, that escalated quickly

Με συγχωρείτε για τον αλλοδαπό τίτλο αλλά αυτός μου ρθε.


Κοίτα, μπορεί να περάσεις από πολλές φάσεις.
Αρχικά, μπορεί να κατηγορήσεις όλους τους υπόλοιπους για ό,τι κακό συμβαίνει στη ζωή σου.
Θες ότι δεν είσαι αρκετά ώριμος για να αναλάβεις τις ευθύνες σου; θες ότι σου είναι πιο εύκολο; δεν ξέρω. Πάντως είναι κι αυτό ένας τρόπος αντιμετώπισης.
Μετά σιγά σιγά με την ενδοσκόπηση θα συνειδητοποιήσεις ότι δεν είσαι τέλειος, οπότε κάπως φταις κι εσύ γι'αυτά που σου συμβαίνουν.
Μετά όμως δεν θα μπορέσεις να βρεις ισορροπία και θα πας στο άλλο άκρο.
Θα νομίζεις ότι φταις αποκλειστικά για όλα εσύ.
Οπότε θα ψάξεις να βρεις τι κάνεις λάθος;
Εκεί στο ψάξιμο θα καταφέρεις να εντοπίσεις 2,3,5,10 (δεν ξέρω πόσα) σημεία στον εαυτό σου που θα θεωρήσεις ότι φταίνε για όλα.
Όπα θα πεις! Το βρήκα το λάθος. Ας το διορθώσω.
Μετά θα ξεκινήσεις να αλλάξεις τα σημεία που κατηγόρησες παραπάνω.
Μετά θα καταφέρεις να τα αλλάξεις.
Και μετά θα νιώσεις ότι δεν μπορεί να πάει τίποτα πια στραβά.
Αυτή την πεποίθηση θα την έχεις για αρκετό καιρό.
Γιατί το σύμπαν συνωμοτεί ώστε να σε κρατάει σε μια πλάνη.
Ώσπου κάτι πάει στραβά.
Και συνειδητοποιείς ότι αυτά τα 2,3,5,10 σημεία που άλλαξες, ναι μεν ίσως έκανες καλά που τα άλλαξες, δεν ήταν όμως αυτά που ευθύνονταν για κάθε κακοτοπιά που βίωνες.
Μετά θα καταλάβεις ότι αυτό το πίστευες γιατί για καιρό ζούσες στο άκρο όπου έφταιγες εσύ για όλα.
Κάπου εκεί θα αποφασίσεις ότι πρέπει να έρθεις στη μέση.
Τότε θα συνειδητοποιήσεις ότι κανείς δεν φταίει αποκλειστικά για τίποτα.
Φταις λίγο εσύ, λίγο οι άλλοι.
Και τότε θα σε πιάσει απόγνωση.
Γιατί το ''εσύ' σου το ελέγχεις, το ''άλλοι'' όχι.

Βρες καλώς το πάλι το control freak.
Πού'σαι ρε;

Το λοιπόν

Το τι δίνει ο κάθε άνθρωπος που θα συναντήσεις είναι δική του απόφαση,
το αν εσύ θα το πάρεις είναι δική σου απόφαση.



Και καλό μήνα

Είναι η παρέα

Δεν είναι ο τόπος, δεν είναι ο χρόνος.
Δεν είναι ο ήλιος ή η συννεφιά.
Δεν είναι το κρύο κι η ζέστη.
Δεν είναι τ'αστέρια του ξενοδοχείου.
Δεν είναι η ήρεμη θάλασσα ή το κύμα.
Δεν είναι η μουσική.
Δεν είναι το ποτό.
Δεν είναι το φιλέτο ή το χάμπουργκερ.
Δεν είναι το πρωί ή το βράδυ.
Δεν είναι το γέλιο ή το κλάμα.
Δεν είναι η Ελλάδα ή το εξωτερικό.
Δεν είναι η διάρκεια.
Δεν είναι η ένταση.

Είναι οι άνθρωποι.
Είναι η παρέα.
Είναι μόνο η παρέα.

Τέρμα τα χαιδολογήματα

Λένε ότι ζωή είναι αυτό που σου συμβαίνει την ώρα που είσαι απασχολημένος κάνοντας σχέδια.
Μάλλον αυτός που το πρωτοείπε ήταν πολύ έξυπνος άνθρωπος.
Καταναλώνουμε τόση ενέργεια για να σχεδιάσουμε και να οριοθετήσουμε πράγματα που δεν υπόκεινται σε τέτοιες ρυθμίσεις , απλά γιατί είμαστε control freaks και προσπαθούμε όλα τα βάλουμε στη σειρά που θέλουμε εμείς. Τι φάση;
Κάποια πράγματα απλά τυχαίνουν χωρίς να τα ορίζεις εσύ.
Κάποια πράγματα έρχονται χωρίς να μπορείς να τα βάλεις στο κουτάκι του ''τόσο..όσο''
Κάποια πράγματα είναι ανεξέλεγκτα και χρειάζεται να είναι ανεξέλεγκτα ώστε  να είναι βιώσιμα κι αληθινά.
Ίσως πρέπει να πούμε στον εαυτό μας ''Ξέρεις, δεν το είχες σχεδιάσει, αλλά έτυχε. Υπάρχει, σου συνέβη και απλά αποδέξου το''
Ευχάριστες ή δυσάρεστες οι εκπλήξεις είναι μέρος της ζωής σου.
Μην παραπονιέσαι ότι η ζωή σου είναι ανιαρή επειδή εσύ αρνείσαι να αποδεχτείς αυτά που σου τυχαίνουν γιατί απλά ''δεν το είχες σχεδιάσει''
Η ζωή σου είναι άχρωμη μάλλον γιατί εσύ ούτε μπήκες στη διαδικασία να αγοράσεις μαρκαδόρους, ούτε δέχτηκες αυτόν που κάποιος προσφέρθηκε να σου δανείσει/χαρίσει , ούτε χρησιμοποίησες αυτόν που βρήκες τυχαία στο δρόμο.
Δεν θέλω  να σε πληγώσω, αλλά  μην τα θες κι όλα δικά σου.
Ή άλλαξε αυτό που δεν σου αρέσει, ή σκάσε στην τελική.
Το μυξοκλάματα έχουν κι ένα όριο.

Έτσι γιατί απόψε θα μαι σκληρή.
Γιατί έτσι.
Μμ.

Ιφιγένεια εν Αυλίδι

Μ'αρέσει η έναρξη από το τραγουδάκι που σας έχω τώρα στο blog. (η άσχετη πληροφορία της ημέρας)

Δεν ξέρω αν το ξέρετε, αλλά δεν γίνεται να τα έχουμε όλα σε αυτή τη ζωή!
Χοχο.
Κι έρχομαι λοιπόν να σας θέσω ένα ερώτημα σχετικά με την παραπάνω αλήθεια.
''Τι είσαι διατεθειμένος να θυσιάσεις προκειμένου να κατακτήσεις αυτό που θέλεις;''
(όπου ''αυτό'' μπαίνει η επιθυμία σου που είναι από γατί και κινητό, μέχρι άνθρωπο και φήμη-ξέρω γω)
Μμμ ; για σκέψου.
Νομίζω ό,τι και να βάλεις στόχο, στην πορεία κατάκτησης κάτι θα χρειαστεί να απαρνηθείς.
Για να στο φέρω και σε παράδειγμα:
Αν θες να κατακτήσεις ένα κινητό, θα πρέπει να μαζέψεις λεφτά (φύγετε κυρία Βαρδινογιάννη από το blog) και για να μαζέψεις λεφτά πρέπει να απαρνηθείς κάτι άλλο που σου τρώει λεφτά. Κάτι θα μειώσεις, από κάπου θα κόψεις. Να τη η θυσία.
Αν θες να κατακτήσεις έναν άνθρωπο, θα πρέπει να παραμερίσεις λίγο τον εγωισμό σου (πιχι) , οπότε εν μέρει θα απαρνηθείς ένα κομμάτι από τον εαυτό σου. Να τη η θυσία.
Αν θες να αποκτήσεις φήμη (χωρίς να σκοτώσεις κάποιον ή να κλέψεις), θα πρέπει να δημιουργήσεις κάτι (πιχι) . Η δημιουργία απαιτεί πολύ χρόνο, οπότε από κάπου πρέπει να πάρεις χρόνο. Κάποια ασχολία θα κόψεις για να χρησιμοποιήσεις το χρόνο της. Να τη η θυσία.


Αφού τα είπαμε όλα αυτά, φέρε στο μυαλό σου πολύ γρήγορα τον στόχο που έχεις βάλει αυτό το διάστημα στο μυαλό σου (δεν γίνεται να μην έχεις έστω κι έναν μικρό στόχο).
Ωραία.
Σε ξαναρωτάω λοιπόν...
Τι είσαι διατεθειμένος να θυσιάσεις προκειμένου να κατακτήσεις αυτό που θέλεις;
Γιατί να'σαι σίγουρος ότι κάτι θα χρειαστεί να θυσιάσεις.

Το 'χουμε πει, δεν το χουμε πει ρε παιδιά;
No.1 Νόμος θεσπισμένος από τη ζωή:
Για να διατηρούμε την συμπαντική ισορροπία πάντα κάτι χάνουμε και κάτι κερδίζουμε.

Πάμε στοίχημα, θα το ξαναβρεις.

Δεν είναι πάντα εύκολο να έρθεις αντιμέτωπος με πράγματα που σε πονάνε, οπότε επιλέγεις να δώσεις χρόνο στον εαυτό σου. Παίρνεις τα θέματα που σου προκαλούν πόνο, τα βάζεις σε ένα κουτί, τα κλειδώνεις και τους βάζεις και χαρτάκι ''αυτό θα το φτιάξουμε άλλη στιγμή''
Ποιος θέλει άλλωστε να ψάξει απαντήσεις σε δύσκολα θέματα; Ποιος το κάνει με χαρά;
Οπότε το αναβάλλουμε. Αύριο, μεθαύριο, τον άλλο μήνα.
Αλλά η ζωή κάνει κύκλους.
Αργά ή γρήγορα σου εμφανίζει πάλι το κλειδωμένο κουτί που είχες κρύψει στο πίσω μέρος του μυαλού σου.
Σου φωνάζει.
''Κάτι ξέχασες εδώ'' , σου λέει.
''Αυτό δεν το έχεις λύσει''
Μήπως περίμενες να λυθεί μόνο του; Δεν λύνεται τίποτα από μόνο του ως δια μαγείας.
Μπορείς να το ξαναστείλεις πίσω στα βάθη του μυαλού σου - έχεις αυτή την επιλογή για να ηρεμήσεις για λίγο ακόμα.
Αλλά για πόσο ακόμα;
Για πόσο ακόμα θα εθελοτυφλείς;
Μέχρι να βρεις τη δύναμη.
Αλλά αν όχι τώρα, πότε;

Πάρε την ανάσα σου, αλλά να θυμάσαι ότι μπροστά σου θα το βρεις.
Και μια μέρα δεν θα μπορείς να πατήσεις αναβολή στο ξυπνητήρι.
Μια μέρα θα πρέπει να ξυπνήσεις.

Ποιον πας να κοροιδέψεις; Μμμμ;

Μερικές φορές με ρωτάτε πού τα σκέφτομαι όλα αυτά και τα γράφω.
Το σίγουρο είναι πως δεν είναι δημιουργήματα της φαντασίας μου.
Επίσης το ακόμα πιο σίγουρο είναι ότι όλοι αποτελείται υλικό γι'αυτό το blog. (κι εγώ μέσα)
Μέσα από δικές μου ιστορίες, γνωστών , αλλά ακόμα και μεμονωμένων περιστατικών που συμβαίνουν καθημερινά μου δημιουργούνται κι εμένα κάποιες σκέψεις. Αν αυτές τις σκέψεις τις απεγκλωβίσουμε από το ειδικό και τις μεταφέρουμε στο γενικό , τότε καταλήγουμε σε γενικά συμπεράσματα.
Ο καθένας σας εδώ μέσα μπορεί να ταυτιστεί με κάποιο άρθρο για τελείως διαφορετικό λόγο.
Μέσα από όλα αυτά τα γεγονότα λοιπόν έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι κατά βάθος όλοι μας μοιάζουμε πάρα μα πάρα πολύ.
Αν απομονώσουμε τις διαφορές μας που μας κάνουν ξεχωριστούς και μας ορίζουν σαν προσωπικότητες, θα δούμε πως τελικά δεν είμαστε και τόσο διαφορετικοί. 
Θα δούμε ότι οι αντιδράσεις μας είναι κάπως παρόμοιες και πως εύκολα κατηγοριοποιούνται (με την καλή έννοια). Άλλες φορές οι κατηγορίες είναι 2, άλλες 7, άλλες 34. Δεν έχει σημασία.
Σημασία έχει πως όλοι πονάμε, όλοι γελάμε, όλοι κλαίμε, όλοι κάνουμε όνειρα, όλοι θυμώνουμε.
Όλη αυτή η εισαγωγή για να καταλήξω στο ότι , αφού όλοι είμαστε τόσο ίδιοι, κι αφού όλοι έχουμε τις αδυναμίες μας και τις στεναχώριες μας, πώς γίνεται όλοι όταν κλείνουμε την πόρτα του σπιτιού μας για να πάμε στις δουλειές μας να χαμογελάμε σαν να κερδίσαμε το ΛΟΤΤΟ; Είναι για όλους κάθε μέρα του Αι Γιαννιού;
Γίνεται. Για πολλούς λόγους.
Αλλά εγώ θα επικεντρωθώ σε έναν πολύ σημαντικό λόγο.
Στην αδυναμία αποδοχής της αδυναμίας.
Στην αδυναμία προβολής της αδυναμίας.
Είναι δύσκολο για κάποιους ανθρώπους να φαίνονται τρωτοί. 
Η αδυναμία γι'αυτούς είναι ταμπού. Δεν μιλάνε γι'αυτήν και κάνουν πως δεν υπάρχει.
Και τα συναισθήματα γι'αυτούς είναι αδυναμία. Οπότε προσπαθούν συνεχώς να δείχνουν ότι δεν έχουν ανάγκη από αυτά. Πρέπει να φαίνονται δυνατοί γιατί είναι η μόνη εικόνα που μπορούν να διαχειριστούν. 
Δυνατοί, ανεξάρτητοι.
Θαρρείς πως ακόμα κι αν πέσουν και χτυπήσουν θα σφίξουν τα δόντια απλά για να μην κυλήσει ακόμα κι εκείνο το αντανακλαστικό δάκρυ που δεν ελέγχουμε ενίοτε.
Γιατί άπαξ και κυλήσει ένα δάκρυ μπροστά σε άλλους ανθρώπους, κατευθείαν νιώθουν ευάλωτοι και εκμεταλλεύσιμοι.
Γιατί άπαξ και παραδεχτούν ότι έχουν ανάγκη από λίγη αγάπη , λίγη στοργή, λίγη οτιδήποτε , κατευθείαν νιώθουν σαν να μιλάνε γυμνοί μπροστά σε ακροατήριο 500 ατόμων.
Γιατι άπαξ και παραδεχτούν ότι αντίθετα με αυτό που δείχνουν, έχουν ανάγκη να πάρουν αλλά και να δώσουν, θα χάσουν τον σεβασμό που έχουν κερδίσει από τους γύρω.


Κάνε δουλειά σου φίλε μου Superman.
Απλά να σου θυμίσω πως αντίθετα με τους ανθρώπους, 
τον εαυτό σου δεν γίνεται να τον κοροιδέψεις.



Επανάληψη στις μεταμοσχεύσεις

Θα'μαι σύντομη απόψε.
Έλεγε ο κυριούλης σήμερα πως για να γίνεις δότης μυελού των οστών πρέπει να είσαι πολύ συνειδητοποιημένος.
Γιατί είναι πολύ άσχημο να είσαι συμβατός, να γεμίζεις τον δέκτη ελπίδα και κάπου εκεί στη μέση της διαδικασίας να τα παρατάς.

Και μου ρθε τώρα να το επεκτείνω.
Πρέπει να είσαι συνειδητοποιημένος όταν γίνεσαι δότης.
Γενικά δότης.
Ό,τι και να θες να δώσεις.
Από μυελό μέχρι μια αγκαλιά.
Από ένα φιλί μέχρι αγάπη.
Γιατί είναι πολύ άσχημο να γεμίζεις τον δέκτη ελπίδες και έπειτα κάπου εκεί στη μέση να τα παρατάς.
Μη γίνεσαι δότης αν δεν είσαι διατεθειμένος να δώσεις.
Μην εμφανίζεσαι διαθέσιμος στην δεξαμενή δοτών , ενώ δεν είσαι πραγματικά.
Αν είσαι μπερδεμένος, μην μπερδεύεις και τους δέκτες.
Είναι άσχημο.

Γιατί ο δικός σου ενθουσιασμός να βοηθήσεις μπορεί να κρατήσει από 10 λεπτά έως 1 βδομάδα.
Αλλά η ανάγκη του δέκτη για συμβατότητα είναι κατάσταση μόνιμη.
Μην παίζεις.

Αυτό που δεν μπορείς να προβλέψεις, το απρόσμενο, το αναπάντεχο, το απρόοπτο

Ξέρεις τι δημιουργεί τις πιο έντονες αναμνήσεις;
Τα απρόοπτα.
Δεν θέλω να σε προσβάλλω - δεν αμφιβάλλω πως η καθημερινότητά σου είναι πολύ ενδιαφέρουσα και γεμάτη.
Απλά σαν τα απρόοπτα γεγονότα, δεν αποτυπώνεται τίποτα άλλο στο μυαλό σου.
Και τα καλά και τα κακά απρόοπτα.
Γιατί ενώ ο εγκέφαλος έχει συνηθίσει ότι κάθε πρωί σηκώνεσαι την τάδε ώρα και πίνεις καφέ, δεν έχει συνηθίσει την ξαφνική αλλαγή και την αποθηκεύει σε ξεχωριστό κουτί. (δική μου επιστημονική εξήγηση)
Όχι πες μου, θυμάσαι κάθε πρωινό του τελευταίου μήνα; Όχι!
Αν όμως, ένα πρωινό συνάντησες στο δρόμο για τη δουλειά τον παιδικό σου έρωτα ας πούμε, το θυμάσαι.
Αν ένα πρωινό εκεί που περπατούσες πήγε να σε πατήσει αυτοκίνητο, το θυμάσαι.
Γι'αυτό σου λέω. 
Τα απρόοπτα προσφέρουν μεγάλες συγκινήσεις που σου κολλάνε στο μυαλό για μια ζωή.
Κι είναι ωραία αυτά τα απρογραμμάτιστα γεγονότα. 
Βάζουν λίγο χρώμα στη ζωή σου.
Μερικές φορές έχουν την ικανότητα ακόμα και να σε κάνουν να δεις τον κόσμο με άλλο μάτι.
Άλλες φορές απλά υπάρχουν για να σου φτιάξουν τη μέρα κι άλλες για να στη χαλάσουν.
Κάποια απρόοπτα μπορεί να είναι σταθμός στη ζωή σου και να την αλλάξουν άρδην.
Δεν συμβαίνουν κάθε μέρα κι αυτό τους δίνει μεγάλη αξία.
Δεν ξέρεις πότε θα συμβούν κι αυτό τα κάνει μυστηριώδη αλλά ταυτόχρονα τρομακτικά.
Απρόοπτα γεγονότα, τυχαίες συναντήσεις, σατανικές συμπτώσεις.

Μην είσαι control freak, άσε τα απρόοπτα να εισβάλλουν στη ζωή σου.
Όχι ότι είναι στο χέρι σου , αλλά ξέρεις τι εννοώ.
Έλα,ξέρεις..


Αγάλι αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι

Δεν έχω κατασταλάξει ακόμα.
Άραγε είναι χαρακτηριστικό της μικρής ηλικίας;
Άραγε είναι χαρακτηριστικό συγκεκριμένων ανθρώπων;
Άραγε είναι χαρακτηριστικό γενικά του ανθρώπινου είδους;
Πάντως έχει συγκεκριμένο όνομα και το λένε ανυπομονησία.
Η ανησυχία που αισθάνεται κανείς όταν επιθυμεί να γίνει κάτι όσο το δυνατό γρηγορότερα.
Μα υπάρχει άνθρωπος που θέλει κάτι πάρα πολύ κι έχει την υπομονή να περιμένει όσο χρειαστεί; Νόμιζα πως η αυξημένη επιθυμία αρκούσε για να σβήσει κάθε υπομονή.
Ίσως όχι.
Ίσως εξαρτάται κι από άλλους παράγοντες.
Ίσως η επιθυμία δεν είναι απλή.
Ίσως είναι πολύπλοκη και μπερδεμένη.
Και πάλι όμως νόμιζα ότι η ανυπομονησία δεν ήταν απλά μια ''ανησυχία''.
Νόμιζα ότι έκρυβε κάποιου είδους δύναμη.
Νόμιζα ότι μερικές φορές αρκούσε για να σου δώσει την τελευταία ''σπρωξιά'' για να ικανοποιήσεις την επιθυμία σου.
Αλλά μάλλον το έβλεπα μόνο μέσα από τα δικά μου μάτια.
Γιατί είμαστε εμείς (1) οι τρελοί κι αλλοπαρμένοι, ανυπόμονοι και παρορμητικοί, αλλά είναι και οι άλλοι, (2) οι λογικοί κι υπομονετικοί, οι συγκροτημένοι με την οργανωμένη σκέψη.
Προφανώς μερικά πράγματα θέλουν τον χρόνο τους για να γίνουν.
Και σ'αυτά τα πράγματα νικητές είναι οι (2)

Η υπομονή είναι αρετή. Ενίοτε.



Δεύτερη ευκαιρία

Ευκαιρία: σύμπτωση κατάλληλων συνθηκών , ευνοϊκών περιστάσεων που επιτρέπουν την πραγματοποίηση ενός σκοπού.
Οπότε για να αρπάξεις μια ευκαιρία πρέπει να είσαι την κατάλληλη στιγμή στον κατάλληλο χώρο, αλλά και να έχεις και τα μάτια σου ανοιχτά για να την αναγνωρίσεις. 
Τι γίνεται όμως αν δεν την άρπαξες κι ύστερα το μετάνιωσες;
Υπάρχει δεύτερη ευκαιρία;
Μάλλον αυτό εξαρτάται από το είδος της ευκαιρίας που έχασες.
Για κάποιες υπάρχει δεύτερη φορά , αλλά σε αντίθεση με την αρχική, δεν αρκεί απλά να βρίσκεσαι την κατάλληλη στιγμή στον κατάλληλο χώρο για να την δεις. Μάλλον την δεύτερη ευκαιρία πρέπει να προσπαθήσεις για να την κερδίσεις. Πόσο τυχερός θα είσαι άλλωστε για να εξαρτάται και η δεύτερη ευκαιρία σου από τις κατάλληλες συνθήκες μόνο;
Για κάποιες δεν υπάρχει δεύτερη φορά. Έρχονται μόνο μια φορά και η ΜΗ αρπαγή τους σου αφήνει για πάντα μια πικρία.
Τι γίνεται όμως αν η δεύτερη ευκαιρία σου είναι στα χέρια ενός άλλου προσώπου και δεν έχει να κάνει μόνο με το είδος των συνθηκών που επικρατούν;
Τότε τα πράγματα είναι πιο πολύπλοκα, διότι δεν ξέρεις αν αυτό το πρόσωπο θέλει να δώσει μια δεύτερη ευκαιρία. 
Δεν μπορώ να χωρίσω τα πρόσωπα σε κατηγορίες με βάση τους λόγους που δίνουν ή όχι δεύτερες ευκαιρίες γιατί θα ήταν πάρα πολλές.
Τόσες πολλές, όσα και τα συναισθήματα που βιώνουν αυτά τα πρόσωπα.
Τόσες πολλές, όσες και οι μάχες που έχουν να δώσουν με τη λογική τους αυτά τα πρόσωπα
Αν θέλω να βγάλω ένα συμπέρασμα πολύ γενικό, χωρίς να γίνω απόλυτη σε ένα τόσο πολυδιάστατο θέμα, νομίζω πως οι άνθρωποι αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία.
Αν και το ''μετάνιωσα'' είναι μεγάλο θέμα εξίσου , ίσως αν θέλουμε να μη χάσουμε εντελώς την πίστη μας στους ανθρώπους πρέπει να δίνουμε δεύτερες ευκαιρίες.
Να αποδεχόμαστε την ανθρώπινη φύση που δεν συμπεριλαμβάνει την έννοια της τελειότητας και να συνειδητοποιούμε πως όλοι μπορούμε να κάνουμε λάθη.
Η αλήθεια είναι πως το να δώσεις μια δεύτερη ευκαιρία εμπεριέχει αναμφίβολα ένα ρίσκο - οπότε για να το πω και λαϊκά εξαρτάται κι από το πόσο βαστάει η ψυχούλα σου.

Τρίτη ευκαιρία δεν έχει.
Ε μην το ξεφτιλίσουμε. 
Τι; μην είμαι απόλυτη λες;

Καλά. Πάντως τέταρτη δεν έχει σίγουρα. Δεν το διαπραγματεύομαι.

Της Σούλας η κόρη, του Τάσου το παιδί.

Όρισέ μου λίγο τι είναι σωστό και τι λάθος.
Όταν μου ορίσεις αυτό, όρισέ μου και το φυσιολογικό.
Όρισέ μου το καλό και το κακό.
Όρισέ μου το δίκαιο και το άδικο.
Μία ερώτηση να έκανα σε 20 άτομα, μπορεί να έπαιρνα και 20 διαφορετικές απαντήσεις.
Ποιος είναι αυτός του οποίου η γνώμη είναι πιο ισχυρή από τις επιθυμίες μας;
Ποιος είναι αυτός που θα κρίνει την επιθυμία μας και θα της βάλει και ταμπέλα;
Κατ'αρχάς δεν θυμάμαι να ζητήσαμε την άδειά του.
Κατά δεύτερον το σωστό για κάποιον είναι λάθος για άλλον και το αντίστροφο.
Τι θα πει ο κόσμος; η κοινωνία; ο γείτονας; η ξαδέρφη; 
Από τη στιγμή που θέλουμε κάτι, αυτή η επιθυμία μας είναι δημιούργημά του μυαλού μας-στο μυαλό μας είναι ουδέτερο το δημιούργημα, δεν είναι ούτε σωστό ούτε λάθος.
Οι σκέψεις τύπου ''σωστό-λάθος'' έρχονται επειδή σε αυτή τη Γη δεν ζούμε μόνοι μας και δεχόμαστε μια επιρροή από τους γύρω μας.
Δεν είναι περίεργο να αναλύεις την επιθυμία σου.
Το περίεργο είναι να ζεις μια ζωή που ορίζει κάποιος άλλος.
Το περίεργο είναι να ζεις για τους άλλους.
Τα θέλω σου να τα υποστηρίζεις, να τα προστατεύεις.
Να μάθεις να κλείνεις και τ'αυτιά σου.
Να κλείνεις τ'αυτιά σου σε εκείνους που προσπαθούν να ζήσουν μια δεύτερη ζωή μέσα από σένα. 
Σ'εκείνη την κοινωνία που δεν ξέρει τίποτα άλλο πέρα από το γνώριμο, από το καθιερωμένο κι από το συνηθισμένο. Σ'εκείνους τους ανθρώπους που αδυνατούν να ανοίξουν έστω και τόσο δα το μυαλό που κουβαλάνε για να δεχτούν κάτι άλλο πέρα από αυτό που βιώνουν οι ίδιοι στον μικρόκοσμό τους.
Σ'εκείνα τα άτομα που επειδή δεν τόλμησαν ποτέ να υποστηρίξουν τις επιθυμίες τους, προσπαθούν να σε κάνουν να κάνεις το ίδιο κι εσύ.

Φύγετε λίγο ,για να αποφασίσω τι θέλω.
ΤΙ ΘΕΛΩ είπα, όχι ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ
Είναι λάθος; Ωραία μ'αρέσει να κάνω λάθη. Είμαι συλλέκτρια. Συλλέγω λάθη. Μη μου χαλάς τη συλλογή.Αποφάσισα. Ναι αυτό αποφάσισα. Να είμαι σίγουρη. Ωραία, άμα είναι λάθος άσε με να το πληρώνω μια ζωή. Α, θες να πάρεις την ευθύνη της απόφασής μου; Γιατί αν δεν πετύχει, να ξέρεις θα σε κατηγορώ μια ζωή. Δεν φταίω εγώ αν εσύ έχεις απωθημένα. Ναι ούτε για τις δικές σου επιλογές φταίω. Όχι δεν με νοιάζει τι θα πει ο κόσμος. Ναι ούτε ο γείτονας. Χαίρομαι που αν ήσουν στη θέση μου θα έκανες αυτό κι ευχαριστώ για τη γνώμη σου. Εύχομαι όταν θα είσαι στη θέση μου να το κάνεις.Όχι δεν χτίζω profile-δεν πάω για πρωθυπουργός. Χαρούμενη θέλω να μαι. Κι αυτό λάθος είναι;



Αυτό το άρθρο είναι αφιερωμένο ,
στον αγαπημένο μου σύζυγο και στα δυο μου παιδιά
(ήθελα πάντα να το γράψω αυτό)

Σημαντικό; Όχι. Κάδο.

Οι προτεραιότητες στη ζωή ενός ανθρώπου αλλάζουν συνεχώς.
Έχει σχέση με το τι έχει πιο πολύ σημασία σε κάθε φάση της ζωής του.
Αφού σκεφτεί, ζυγίσει, αξιολογήσει τα πράγματα στη ζωή του
-ιεραρχεί τις επιθυμίες του
-θέτει στόχους
-βρίσκει τρόπους για την επίτευξή τους
Οπότε ακόμα και μέσα σε ένα διάστημα 6 μηνών (πουχου) , ένας άνθρωπος μπορεί να περάσει από πολλές φάσεις κι αυτό εξαρτάται από τους στόχους που έχουν εκπληρωθεί κι από αυτούς που μένει να εκπληρωθούν.
Έτσι έχουμε ένα τρίπτυχο
τι έχει σημασία; => θέτω προτεραιτότητες => σαλπάρω προς τα κει
Γιατί το πιο σημαντικό είναι να νιώθεις καλά και καλά νιώθεις όταν συμβαίνουν πράγματα στη ζωή σου που για σένα είναι σημαντικά.
Θα μου πεις..όλα αυτά ακούγονται πολύ ωραία και οργανωτικά.
Ναι, αλλά δεν λένε πως όλα θέλουν και από μια θυσία; Αυτό συμβαίνει κι εδώ. Άρα δεν είναι όλα ωραία και οργανωτικά.
Γιατί στον δρόμο των προτεραιοτήτων και του ''τι έχει σημασία για μένα αυτή τη στιγμή;'' θα βρεθούν και παράδρομοι που θα σε κάνουν να αναρωτηθείς για τις προτεραιότητές σου και τις αποφάσεις που έχεις πάρει. Θα σου δημιουργήσουν μια αμφιβολία.
Ένα παράδρομος πάντα μας κάνει να σκεφτούμε ''άραγε πού να οδηγεί ;''
Κι εκεί στη διακλάδωση θα πρέπει να σταθείς και να ζυγίσεις τα πράγματα- γιατί και τα δύο έχουν το βάρος τους, αλλά κάθε στιγμή η ζυγαριά γέρνει προς τη μία πλευρά.
Κι έρχεται ένα ερώτημα να κλωνίσει το τρίπτυχο... ''τι έχει ΠΙΟ ΠΟΛΥ σημασία για μένα ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ;''
Και πρέπει να αποφασίσεις.
Δρόμος ή παράδρομος;
Θα μου πεις ,Σοφούλα,...αυτή είναι μια σκέψη τύπου ''άσπρο/μαύρο'' κι η ζωή δεν είναι έτσι, η ζωή
είναι συνήθως γκρι.

Συμφωνώ.
Αλλά κάποιες αποφάσεις είναι άσπρο/μαύρο.
Κάποιες αποφάσεις είναι όλα ή τίποτα.
Γι'αυτές τις αποφάσεις μιλάω εγώ σήμερα.

Συγγνώμη

Αναρωτιέμαι, αφού δεν μπορούμε να ξεχάσουμε υπάρχει πραγματικά η έννοια της συγχώρεσης ή απλά θάβουμε μέσα μας αυτά που δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε κατάματα και συνεχίζουμε τη ζωή μας;
Συγχωρώ κάποιον σημαίνει ότι στο μέλλον δεν θα χρησιμοποιήσω εναντίον του την μεμπτή του πράξη ούτε θα προσπαθήσω να τον εκδικηθώ.
Είμαστε όμως όντως τόσο μεγαλόψυχοι και τόσο δυνατοί για να καταφέρουμε κάτι τέτοιο;
Μας είναι τόσο εύκολο να διαγράψουμε τις αδικίες που έγιναν εις βάρος μας και να κάνουμε σαν να μην συνέβη τίποτα;
Όχι. 
Όσο μεγαλόψυχος και να νομίζεις ότι είσαι να ξέρεις ότι είναι ένα αίσθημα παροδικό.
Κι αυτό είναι ίσως κάτι για το οποίο είμαι απόλυτη στη ζωή μου.
Δεν συγχωρούμε ποτέ πραγματικά κάποιον για το κακό που μας έκανε.
Υπάρχουν πολλοί δρόμοι , κανείς όμως δεν είναι η πραγματική συγχώρεση.
Μπορεί να διαγράψουμε κάποιον από τη ζωή μας, μπορεί να αρχίσουμε να υποκρινόμαστε ότι τον συγχωρέσαμε, μπορεί να φανούμε μεγαλόψυχοι στην αρχή και κάποια στιγμή στον μέλλον να επαναφέρουμε το ζήτημα.
Κατ'εμέ, επειδή θεωρώ πως είμαστε όντα εκδικητικά (και μην φανταστείτε την εκδίκηση σαν αυτές τις κινηματογραφικές- εκδίκηση μπορεί να είναι μια απλή φράση μέχρι μια απλή πράξη) το καλύτερο που μπορεί να κάνει κάποιος είναι να διαγράψει από τη ζωή του εκείνον που του προξένησε κακό. Έτσι κάνει το ελάχιστο κακό στον εαυτό του αλλά και στον άλλον.
Έτσι προστατεύει τον εαυτό του, αλλά και τον άλλον. 
Είναι δύσκολη απόφαση η διαγραφή.
Αλλά η υποκρισία είναι ανέντιμη κι η εναλλαγή από μεγαλόψυχο άνθρωπο σε σκατόψυχο άνθρωπο είναι αξιολύπητη.
Η διαγραφή ίσως διδάξει κάτι και στον άλλον.
Ίσως είναι ένα τρόπος να καταλάβει το μέγεθος του λάθους του.
Αλλά ως εκεί.
Η διαγραφή δεν αλλάζει τη λάθος πράξη, ούτε η συγχώρεση αλλάζει τη λάθος πράξη και γενικά τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει τις σοβαρές και λάθος πράξεις του παρελθόντος.
Πρέπει να μάθουμε να ζούμε τη ζωή μας αγκαλιά με μια λίστα διεγραμμένων ατόμων.
Πρέπει να μάθουμε να ζούμε τη ζωή μας όντας γραμμένοι σε λίστες διαγραφής άλλων ατόμων.
Έτσι είναι η ζωή.
Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα.


Συγχωρώ, αλλά δεν ξεχνώ.
-Αλέκα

Παπακαλιάταινα

Αν δεν αισθανθείς και λίγο χαμένος δεν θα μπεις στη διαδικασία να ψαχτείς.
Αν δεν νιώσεις και λίγο μπερδεμένος δεν θα αρχίσεις να λύνεις τα μυστήρια που κρύβονται μέσα σου.
Αν δεν κάνεις και λάθη δεν θα μάθεις ποτέ τι θεωρείς σωστό.
Αν δεν παραβείς και λίγο τους κανόνες σου δεν θα νιώσεις ποτέ ελεύθερος.
Αν δεν νιώσεις και λίγο δέσμιος των σκέψεων σου δεν θα καταλάβεις ποτέ πόση δύναμη έχουν οι σκέψεις σου.
Αν δεν γίνεις και λίγο εχθρός του εαυτού σου δεν θα καταλάβεις πόσο σημαντικό είναι να είσαι φίλος του.
Αν δεν παραμερίσεις λίγο τον εγωισμό σου δεν θα νιώσεις.
Αν δεν είσαι και λίγο τρελός δεν θα γνωρίσεις όλες τις πτυχές της ζωής.
Αν δεν βυθιστείς στην πιο βαθιά θάλασσα δεν θα μάθεις πως έχεις τη δύναμη να κολυμπάς.
Αν δεν μάθεις να ανοίγεις τα φτερά σου δεν θα πετάξεις ποτέ.
Αν δεν πληγωθείς δεν θα γίνεις πιο σκληρός.
Αν δεν αρνηθείς δεν θα μάθεις να εκτιμάς τον εαυτό σου.
Αν δεν δεχτείς δεν θα απολαύσεις.
Αν δεν ζητήσεις συγγνώμη δεν θα μάθεις τι σημαίνει ευθύνη.
Αν δεν δοκιμάσεις δεν θα μάθεις ποτέ.
Αν δεν ρωτήσεις δεν θα πάρεις απάντηση.
Αν δεν μιλήσεις δεν θα σε ακούσει κανείς.
Αν δεν καείς δεν θα μάθεις ότι μπορούσες να αναγεννηθείς από τις στάχτες σου.
Αν δεν αρπάξεις την ευκαιρία οι πόρτες θα μένουν κλειδωμένες.
Αν δεν κάνεις ελιγμούς δεν θα αποφύγεις τα εμπόδια.
Αν δεν βρεις εμπόδια δεν θα μάθεις να τα αντιμετωπίζεις.
Αν δεν χάσεις δεν θα καταλάβεις την αξία της νίκης.
Αν δεν ακούσεις δεν θα γνωρίσεις.
Αν δεν προσπαθήσεις δεν ξέρεις αν θα τα καταφέρεις.
Αν δεν νικήσεις τους φόβους σου, δεν θα φτάσεις στον τερματισμό.

Αν δεν καώ εγώ, αν δεν καείς εσύ, αν δεν καούμε εμείς, πώς θα γενούν τα σκοτάδια λάμψη;


Αθλήματα ομαδικά

Το μεγαλύτερο πλήγμα για κάποιον που δεν πιστεύει στην τύχη και προσπαθεί με τις δικές του δυνάμεις να καταφέρει τα πάντα χωρίς να περιμένει ένα θαύμα να συμβεί, είναι να του κόβεις αυτήν την δυνατότητα.
Γιατί η δυνατότητα μας να αλλάζουμε τα δεδομένα δεν είναι πάντα στο χέρι μας.
Είναι και στο χέρι άλλων ανθρώπων.
Επομένως ορισμένες πράξεις φτάνουν μέχρι ένα σημείο κι από κει και πέρα απαιτούν κάποιο άλλο χέρι πέρα από το δικό μας.
Όπως σε μια ομάδα ανθρώπων που δουλεύουν σε ένα project κι ο καθένας έχει την ειδικότητά του.
Ο καθένας ολοκληρώνει το κομμάτι που του αντιστοιχεί , αλλά για να ολοκληρωθεί το project πρέπει ο καθένας από αυτούς να ολοκληρώσει το κομμάτι του.
Μερικές καταστάσεις είναι ομαδικές.
Μερικά projects δεν ολοκληρώνονται ποτέ αν έστω κι ένας από την ομάδα αρνηθεί να δουλέψει το κομμάτι του. Κι η υπόλοιπη ομάδα πρέπει απλά να το χωνέψει, να το κάνει γαργάρα , να το καταπιεί αμάσητο, να το πιεί με το ζουμί της κι άλλες τόσες εκνευριστικές φράσεις.
Θα μου πεις, υπάρχουν πολλοί εκεί έξω με την ειδικότητα εκείνου που αρνήθηκε να δουλέψει. Ουδείς αναντικατάστατος.
Ναι, όντως.
Απλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Δεν βλέπω-Δεν ακούω-Δεν μιλάω

Δεν βλέπω, δεν ακούω , δεν μιλάω.
Ναι ναι, ξέρω. 
Σας έχω πει ότι είναι καλό να σηκώνουμε το κεφάλι ψηλά και να λέμε αυτά που θέλουμε, να απαντάμε σε αυτά που ακούμε και να υποστηρίζουμε αυτά που βλέπουμε.
Μα η ζωή δεν είναι άσπρο-μαύρο.
Μερικές φορές πρέπει να αφήνουμε τα δεδομένα να μας καθοδηγούν κι όχι τα συναισθήματά μας.
Οπότε ΝΑΙ!

Μερικές φορές θα κάνουμε ότι δεν είδαμε αυτό που έγινε μπροστά στα μάτια μας.
Ίσως γιατί δεν έχει νόημα να ασχοληθούμε, ίσως γιατί θα κάνουμε περισσότερο κακό παρά καλό.
Ίσως γιατί το να το παίξουμε ''ελεήστε τον τυφλό'' μας βοηθάει να διατηρήσουμε την ψυχική μας ηρεμία.
Ίσως γιατί δεν θέλουμε να του δώσουμε περισσότερη αξία με το να αφιερώσουμε χρόνο από τη ζωή μας για να το σχολιάσουμε-να το αναλύσουμε-να το καταλάβουμε-να το χωνέψουμε κι απλά πείθουμε τον εαυτό μας ότι δεν το είδαμε.

Μερικές φορές θα κάνουμε ότι δεν ακούσαμε αυτό που ειπώθηκε.
Ίσως γιατί δεν έχει νόημα να ασχοληθούμε, ίσως γιατί θα κάνουμε περισσότερο κακό παρά καλό.
Ίσως γιατί δεν μας αφορά και δεν χρειάζεται να το βάλουμε στη ζωή μας.
Ίσως μας αφορά αλλά δεν νιώθουμε πια την ανάγκη να αποδείξουμε τίποτα και σε κανέναν.
Ίσως έχουμε σημαντικότερα πράγματα στη ζωή μας για να ασχοληθούμε με αερολογίες.

Μερικές φορές θα προτιμήσουμε να μασήσουμε παρά να μιλήσουμε.
Ίσως γιατί δεν έχει νόημα να ασχοληθούμε ίσως γιατί θα κάνουμε περισσότερο κακό παρά καλό.
Ίσως γιατί η σιωπή μερικές φορές λέει περισσότερα πράγματα από τα πολλά λόγια.
Ίσως γιατί δεν έχουμε κάτι ουσιαστικό να πούμε και γι'αυτό καλύτερα να μην το ανοίξουμε το ρημάδι.
Ίσως γιατί δεν αξίζει να μπούμε στη διαδικασία ενός διαλόγου που δεν θα καταλήξει κάπου.

Οπότε ΝΑΙ.
Και τον Κινέζο θα κάνουμε και τον τρελό και τον κουφό και τον μουγκό και τον τυφλό κι όλα θα τα κάνουμε- οχι γιατί δεν είδαμε-δεν ακούσαμε-δεν έχουμε κάτι να πούμε, αλλά γιατί οι ισορροπίες μερικές φορές είναι πολύ λεπτές. Είναι ανορεξικές οι ισορροπίες και δεν κάνει να τις αγγίζουμε.
Κι ίσως γιατί υπάρχει κάτι πιο σημαντικό στη ζωή μας για να μας απασχολεί από μια κουβέντα-μια εικόνα-έναν διάλογο.
 
Οπότε ΝΑΙ.
Μερικές φορές δεν τίθεται θέμα ειλικρίνειας.
Τίθεται θέμα υψηλής αυτοεκτίμησης, εκτίμησης προσώπων που αγαπάμε και έλλειψης εκτίμησης προς πρόσωπα που δεν ανήκουν στον μικρό-πολύ μικρό και πραγματικό κύκλο μας.

Ζούμε στη φούσκα μας στην οποία χωράνε συγκεκριμένοι άνθρωποι. 
Με συγχωρείτε , δεν χωράτε όλοι.
Ζούμε στη φούσκα μας στην οποία χωράνε συγκεκριμένα λόγια-συγκεκριμένες εικόνες-συγκεκριμένοι διάλογοι κι από συγκεκριμένους ανθρώπους.

Οπότε ΝΑΙ.
Μερικές φορές θα τινάξουμε τη μπούκλα και δε θα πούμε απλά ''ΔΕΝ ΜΕ ΑΦΟΡΑ'' , αλλά θα το νιώθουμε κιόλας.


Καλημέρα αγαπημένοι μου!
Σήμερα έβγαλε ήλιο κι εγώ σεληνιάζομαι στον ήλιο.
 Οξύμωρο,αλλά συμβαίνει.

Έστω χ το ζητούμενο

Αναρωτιέμαι πόση είναι τελικά αυτή η δύναμη που έχουμε μέσα μας.
Αναρωτιέμαι αν αυτή η δύναμη έχει αρχή και τέλος , αν σχετίζεται με τα όριά μας κι αν μπορεί να φτάσει στο μηδέν. 
Κι έστω ν οι φορές που 'πέφτει' κάποιος και ν+1 οι φορές που σηκώνεται, αυτό το ν σε τι σύνολο αριθμών ανήκει; Να ποντάρουμε στο άπειρο ή δεν είμαστε και σίγουροι;
Εγώ όταν την είχα ρωτήσει την κυριούλα μου είπε να ποντάρουμε στο άπειρο.
Και μετά κατάλαβα ότι η σιγουριά της στηρίζεται στο γεγονός ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή πέρα από το άπειρο.
Ακόμα κι αν έχεις νιώσει ο πιο δυνατός άνθρωπος στον κόσμο έρχονται και οι στιγμές που ''υποτροπιάζεις'' για να το πω και επιστημονικά αφού είμαι μια επιστημόνισσα.
Διότι όπως λένε και στο χωριό μου η ζωή είναι γεμάτη up's and down's.
Όλο και κάποιο δυνατό χτύπημα θα βρεθεί στο δρόμο σου και θα σε ρίξει στα down's σου.
Ακόμα και η Δέσποινα Καμπούρη που είναι μια σελέμπριτι-μια κοσμικιά παραδέχθηκε στο Γιώργο και τη Φαίη σήμερα το πρωί ότι υπάρχουν στιγμές που νιώθει εντελώς χάλια στη ζωή της.
Οπότε τελικά δεν υπάρχουν super ήρωες με super δυνάμεις ακόμα κι αν όλοι γύρω σου βγαίνουν έξω φορώντας ένα χαμόγελο.

Παρ'όλα αυτά όταν πέφτεις,  πέφτεις με τη μούρη στο πάτωμα και το μόνο που βλέπεις είναι το πλακάκι,ένα μπισκοτάκι που έπεσε χθες και 3 τρίχες επειδή πριν χτενιζόσουν. Αν θέλεις να σηκωθείς πρέπει να γυρίσεις το κεφάλι και να κοιτάξεις στο ταβάνι, για να δεις ότι η δύναμη τελικά σου χει πετάξει ένα σκοινί για να το πιάσεις και να ανέβεις.
Και μη μου μπερδέψετε το ταβάνι με τον ουρανό ,τη δύναμη με τον Θεό  και το σκοινί με καμιά προσευχή. Δεν θα θελα - φχαριστώ.

Μη διαβάσεις αυτό το άρθρο - είναι γεμάτο στερεότυπες εκφράσεις και κλισέ.

Οι ειδήσεις θανάτου είναι ένα καλό χαστούκι για όλους εμάς που ξεχνάμε πολύ εύκολα πόσο μικρή είναι η ζωή.
Πολύ μικρή για να κάνεις τη στεναχώρια πρωταγωνιστή της.
Πολύ μικρή για να περιτριγυρίζεσαι από ανθρώπους που σε πληγώνουν.
Πολύ μικρή για να ανέχεσαι ανεξέλεγκτα καταστάσεις.
Πολύ μικρή για να μην διεκδικείς αυτό που θες.
Πολύ μικρή για να μην παλεύεις για τα όνειρά σου.
Πολύ μικρή για να μη λες αυτά που νιώθεις.
Πολύ μικρή για να μη νιώθεις αυτά που λες.
Πολύ μικρή για να μην πράττεις.
Πολύ μικρή για να μην προχωράς μπροστά.
Πολύ μικρή για να βλέπεις μόνο εμπόδια.
Πολύ μικρή για να κάνεις τον εγωισμό σου πρωταγωνιστή.
Πολύ μικρή για να είσαι κάποιος άλλος πέρα από τον εαυτό σου.
Πολύ μικρή για να υποκρίνεσαι.
Πολύ μικρή για να μην ρισκάρεις.
Πολύ μικρή για να μην κυνηγάς τις καταστάσεις που σχηματίζουν χαμόγελο στα χείλη σου.
Πολύ μικρή για να ανέχεσαι καταστάσεις που σχηματίζουν δάκρυα στα μάτια σου.
Πολύ μικρή για να μην δοκιμάζεις νέα πράγματα.
Πολύ μικρή για να έχεις απωθημένα.
Πολύ μικρή για να φοβάσαι.
Πολύ μικρή για να λυπάσαι.
Πολύ μικρή για να ναι θλιβερή μωρό μου.

Στου Δαρβίνου την ταβέρνα, βάλε μου κρασί και κέρνα.

Διαβάζω φράσεις που έχουν πει γνωστοί άνθρωποι και εμπνέομαι.
Πρόσφατα διάβασα κάτι που είπε ο Noel Coward 

“It's discouraging to think how many people are shocked by honesty and how few by deceit.”

κι αναρωτιέμαι εγώ με τη σειρά μου, σε ποια φάση της εξέλιξής μας χάσαμε την ικανότητα του να είμαστε ειλικρινείς;
Σε ποια φάση της εξέλιξής μας γίναμε τόσο δειλοί ώστε όχι απλά να μην είμαστε ειλικρινείς αλλά να μην αντέχουμε και την ειλικρίνεια των άλλων;
Ποιος φταίει τελικά για το γονίδιο της ειλικρίνειας που χάθηκε με τα χρόνια;
Αυτός που είναι πολύ δειλός για να είναι ειλικρινής και σερβίρει το ψέμα ή αυτός που είναι αρκετά δειλός ώστε να δεχτεί ένα ψέμα και να μην απαιτήσει την ειλικρίνεια;
Ποιος από τους δυο δεν έχει τα guts- που λένε και στο χωριό μου.
Μάλλον και οι δυο βοήθησαν στο να διαδοθεί αυτή η κακιά συνήθεια.

Ας αφήσουμε την ειλικρίνεια στους πραγματικά θαρραλέους λοιπόν.
Ας αφήσουμε την ειλικρίνεια και πολλά άλλα, στους πραγματικά θαρραλέους.
Τουλάχιστον αυτοί βγαίνουν κερδισμένοι-τα βράδια που ξαπλώνουν κοιμούνται με τη συνείδησή τους καθαρή.


Καν'το

Κάποια πράγματα εξηγούνται, κάποια άλλα όχι.
Έχουμε κάνει την τρίχα τριχιά εδώ μέσα.
Ψάχνουμε να βρούμε πού είναι ο Αλέξης πίσω από τις λέξεις.
Αλλά παντού υπάρχει και μια εξαίρεση.
Κι είναι εξαίρεση εκείνη η κατάσταση στην οποία δεν χωρούσε κανένας έλεγχος.
Μια κατάσταση γεμάτη εσωτερικές παρορμήσεις.
Παρόρμηση....παρόρμηση.. έντονη και ισχυρή τάση που αισθάνεται κάποιος για την εκτέλεση μιας συγκεκριμένης πράξης.
Ούτε μια σταγόνα λογικής δεν κρύβει ο ορισμός.
Μόνο μια έντονη και μια ισχυρή τάση.
Υποσυνείδητη ή ενσυνείδητη. Λεπτή η διαφορά στην περίπτωση αυτή.
Μια τάση.
Μια τάση που σε έσπρωχνε στην εκτέλεση της πράξης.
Ήσουν πολύ απασχολημένος με την εκτέλεση που δεν είχες χρόνο να σκεφτείς το πριν και το μετά.
Σκεφτόσουν μόνο το τώρα. Μόνο τη στιγμή.
Παρόρμηση.
Πόσες άλλες λέξεις κρύβει αυτή η λέξη μέσα της;
Πάντως δεν κρύβει δεύτερες σκέψεις.
Η σκέψη είναι μία και κατακλύζει τον εγκέφαλο. ''Καν'το''

Το θεμέλιο στήριγμα



Κοίτα τι λέει μικρή Dakota Fanning.
Other people always let you down .. οι άλλοι πάντα σε απογοητεύουν
Why don't you forget them and do something for yourself? ... γιατί δεν τους ξεχνάς και δεν κάνεις κάτι για τον εαυτό σου;
Το σενάριο θα μου πεις το λέει, αλλά γενικότερα από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια.
Οι άλλοι πάντα σε απογοητεύουν.
Με το ''πάντα'' δεν θέλει να πει πως όποιος υπάρχει στη ζωή σου θα σε απογοητεύσει ντε και καλά κάποια στιγμή.
Δεν είναι μια βεβαιότητα. Είναι μια πιθανότητα.
Οπότε, σου λέει, ξέχνα τους και κάνε κάτι για σένα.
Και με το ''ξέχνα τους'' δεν εννοεί παράτησέ τους.
Απλά σου φωνάζει εμμέσως πλην σαφώς ''να στηρίζεσαι στον εαυτό σου και να φροντίζεις ΕΣΥ να κάνεις πράγματα για σένα πρώτα απ'όλα''
Μην στηρίζεις την ευτυχία σου και τη χαρά σου σε ανθρώπους που τη μία μέρα υπάρχουν και την επόμενη έχουν χαθεί.
Το στήριγμα πρέπει να ναι κάτι όσο γίνεται πιο μόνιμο.
Δεν ξέρω καμιά πολυκατοικία να έχει χτιστεί πάνω σε θεμέλια από φρουί ζελέ.
Και τι πιο μόνιμο από κάτι που ορίζεις εσύ εξ ολοκλήρου.
Από κάτι που ελέγχεις εσύ εξ ολοκλήρου.
Γιατί αν εσένα σε κάνει χαρούμενο να κάνεις yoga, δεν μπορεί να σου αφαιρέσει κάποιος τη δυνατότητα να κάνεις yoga κάθε μέρα.
Κι αφού λοιπόν βρεις το θεμέλιο στήριγμά σου, ό,τι κι αν είναι αυτό, πέρνα και στα υπόλοιπα..τα πιο αόριστα και αβέβαια.
Μερικές φορές όμως το ξεχνάμε το θεμέλιο στήριγμά μας.
Όπως τα θεμέλια μιας πολυκατοικίας δεν φαίνονται, αλλά υπάρχουν.. έτσι και το θεμέλιο στήριγμα μας υπάρχει- επειδή όμως καμιά φορά επικεντρώνεται όλη μας η προσοχή στην πολυκατοικία μας, το ξεχνάμε γιατί δεν το βλέπουμε.
Είναι εκεί όμως και μας περιμένει να το ξαναθυμηθούμε.
Και θα ναι πάντα εκεί.

Άραγε η φράση ''θεμέλιο στήριγμα'' στέκει ; γιατί όσο την επαναλαμβάνω τόσο λάθος μου ακούγεται

Μα πώς;

Πώς καταλαβαίνεις ότι κάτι αξίζει την προσπάθεια;
Θέλω να πω, πώς ξέρεις αν πρέπει να προσπαθήσεις;
Από τις 5 ευκαιρίες που θα σου εμφανιστούν στη ζωή σου πώς ξέρεις ποια να διαλέξεις για να προσπαθήσεις γι'αυτή;
Από τις 10 επιλογές που έχεις να κάνει πώς ξέρεις ποια είναι η καλύτερη;
Όταν βάζεις προτεραιότητες πώς ξέρεις τι θα μπει στη θέση 1 και τι στη θέση 15;
Λογικά πρέπει να φιλτράρεις τα πράγματα.
Δεν είναι δυνατόν να σπαταλάς ολόκληρη την ενέργεια σου σε κάθε ευκαιρία που εμφανίζεται.
Πρέπει με κάποιον τρόπο να καταλαβαίνεις ποιο είναι αυτό για το οποίο αξίζει να παλέψεις, να προσπαθήσεις και να μην τα παρατήσεις αν δεν τα καταφέρεις και ποιο είναι αυτό που δεν αξίζει τον κόπο.
Αλλά ποιος είναι αυτός ο ''κάποιος'' τρόπος;
Μυρίζουμε τα νύχια μας;
Ή απλά διαλέγουμε κάτι κι όπου μας βγάλει;
Κι αυτό το ρίσκο καλό είναι, αλλά μέχρι πόσες φορές μπορείς να ρισκάρεις χωρίς να αρχίζεις να φοβάσαι για τα σημάδια που αφήνει το κάθε ρίσκο;
Μα πώς καταλαβαίνεις ότι κάτι αξίζει τον κόπο;
Ή όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος;

Πώς καταλαβαίνεις ότι κάτι αξίζει τον κόπο σου;
Πώς καταλαβαίνεις ότι κάτι αξίζει την υπομονή σου;
Πώς καταλαβαίνεις ότι κάτι αξίζει την επιμονή σου;
Πώς καταλαβαίνεις ότι κάτι αξίζει την ενέργεια σου;

Μα πώς;

Ενεστώτας & Παρακείμενος

Λένε ότι μερικές φορές για να εκτιμήσεις κάτι πρέπει να το χάσεις.
Η αλήθεια είναι ότι αυτή την εκτίμηση μπορείς να την καταλάβεις και με έναν πιο απλό τρόπο:
μη θεωρείς κανέναν άνθρωπο που έχεις δίπλα σου δεδομένο.
Κι όταν λέω κανέναν, εννοώ ΚΑ-ΝΕ-ΝΑΝ.
Κι άμα έχεις σκύλο, μη θεωρείς ούτε το σκύλο σου δεδομένο.
Η ζωή είναι πολύ απρόβλεπτη και δεν γεννήθηκε ο άνθρωπος που θα μυρίζεται τις αναποδιές τις.
Κάθε άνθρωπος 'δικός σου' έχει τη ζωή του , η οποία μπορεί να αλλάξει από στιγμή σε στιγμή- κι η αλλαγή στη ζωή ενός, επηρεάζει και τη ζωή του άλλου.
Συναντιόμαστε για μικρά ή μεγάλα διαστήματα κι έπειτα σκορπιζόμαστε εδώ κι εκεί.
Και ξανά τα ίδια. Ατέλειωτες φορές.
Οπότε μην περιμένεις οι στιγμές που ζεις να γίνουν μελλοντικές για να τις αναπολήσεις κάποτε και να καταλάβεις την αξία τους.
Κούνα το κεφάλι σου και υπολόγισε τώρα την αξία τους.
Δείξ'το στους ανθρώπους αυτούς τώρα.
Μην περιμένεις να συναντηθείτε κάποτε στο μέλλον για να τους πεις ''ξέρεις, εγώ σ'εκτιμούσα πολύ''
''ξέρεις, τότε ήσουν πολύ σημαντικός άνθρωπος για μένα''.
Κι αν δυσκολεύεσαι με τις λέξεις..καλύτερα. Οι πράξεις μετράνε στο τέλος.
Βάλε λίγο Ενεστώτα στο μυαλό σου και δούλεψε το χαλαρά-χαλαρά.
''Σ'εκτιμάω ΤΩΡΑ , οπότε κάνω αυτό ΤΩΡΑ''
''Είσαι σημαντικός για μένα ΤΩΡΑ , οπότε κάνω αυτό ΤΩΡΑ''




Σαβούρα

Είναι απίστευτο το πόση σαβούρα μαζεύεται σε ένα σπίτι με την πάροδο του χρόνου.
Μικροπράγματα που δεν χρησιμοποιείς κι όμως κρατάς γιατί δεν σου πάει η καρδιά να τα πετάξεις.
Χαλασμένα αντικείμενα που πάλι δυσκολεύεσαι να αποχωριστείς λες και ως δια μαγείας θα φτιάξουν μια μέρα μόνα τους και θα αρχίσουν να λειτουργούν και πάλι.
Ποιο το νόημα όμως;
Μέσα στην τόση σαβούρα μερικές φορές δεν βλέπεις και τα πραγματικά χρήσιμα.
Μέσα στην τόση σαβούρα δεν συνειδητοποιείς τι καινούριο πρέπει να αγοράσεις.
Μέσα στην τόση σαβούρα δεν βλέπεις τι έχεις και το ξαναγοράζεις κιόλας. Το χεις και διπλό.
Άσε που κάποιες φορές νομίζεις ότι έχεις κάτι ενώ στην πραγματικότητα είναι χαλασμένο και άχρηστο πια.
Πρέπει να πάρεις μια απόφαση.
Ή θα το φτιάξεις για να το χρησιμοποιείς, ή θα το πετάξεις για να πάρεις καινούριο.
Κι αν δεν θες ακόμα να το πετάξεις τουλάχιστον βγάλ'το από τη θέση του , αποθήκευσέ το κάπου , ώστε να βάλεις στη θέση του το καινούριο.
Χαλασμένο δεν κάνει δουλειά.
Μην το κλαις. Τα βγαλε τα λεφτά του.

Περιέργη ανάρτηση ε.
Μιλάω για αντικείμενα μόνο.
Ή μήπως όχι;

Παραείμαστε ανθεκτικοί

Οι άνθρωποι παραειναι ανθεκτικοί, αυτό είναι το πρόβλημα. Είναι σε θέση να κανουν υπερβολικά πολλά σε βάρος του εαυτού τους. Αντέχουν υπερβολικά πολύ.

Είπε ο Bertolt Brecht ο μάγκας

Ωραία τα λέει, δεν έχει κι άδικο. Τα ένστικτα σου και οι αναγκες σου μερικές φορές είναι αρκετά για να σε κάνουν τον πιο δυνατό άνθρωπο. Σε μια ζούγκλα να χαθείς, το ένστικτο της επιβίωσης θα σε διαμορφώσει ανάλογα ώστε να βρεις την καλύτερη δυνατή λύση.
Οι άνθρωποι παραειναι ανθεκτικοί γιατί δεν έχουν αλλη επιλογή
απο το να αντέχουν. Θα πέσουν , αλλά δεν έχουν αλλη επιλογή τελικά απο το να ξανασηκωθουν, όσο χρονο και να τους πάρει αυτό.
Μπορούν να επιβαρύνουν πολύ τον εαυτό τους και να ξεπεράσουν τα όρια τους. Ή μάλλον να ανακαλύψουν οτι δεν έχουν καν όρια.
Τι μας δίνει αυτή την υπερβολική αντοχή; Μονο το οτι δεν έχουμε αλλη επιλογή απο το να σηκωθούμε και να συνεχίσουμε;
Μια κρυφή ελπίδα; Ένας αλλοκοτος φόβος; Η λογική μας; Όλα μαζί; Δεν ξέρω.

Παραειμαστε ανθεκτικοί. Κι όσο ο,τι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς, γινόμαστε πιο ανθεκτικοί.

Μα προσοχή στο κενό μεταξύ ανθεκτικότητας και σκληρότητας.