Χωνάκι ή κυπελάκι;

Ο μοναδικός τρόπος για να κατανοήσεις μια κατάσταση, είναι να την βιώσεις εσύ ο ίδιος.
Όσο καλά και να στην περιγράψει κάποιος δεν θα την καταλάβεις πλήρως. Μπορεί να βιώσεις διάφορα συναισθήματα κατά την περιγραφή της, από αδιαφορία μέχρι ανακούφιση, αλλά το ατόφιο συναίσθημα που προκύπτει από αυτήν δεν θα το βιώσεις.
Ίσως γι' αυτόν τον λόγο δυσκολευόμουν μερικές φορές να κατανοήσω πλήρως όλα αυτά τα ωραία ''quotes'' που κυκλοφορούν. Όλα αυτά τα αποσπάσματα των ποιητών που χρησιμεύουν ως εξώφυλλα. Όλες εκείνες τις βαθυστόχαστες φράσεις που γίνονται τατουάζ.
Κάθε φράση όμως είναι προϊόν σκέψης και κάθε σκέψη συνοδεύεται κι από ένα συναίσθημα.
Ένα συναίσθημα που βίωσε ο συγγραφέας μια δεδομένη στιγμή κι αποτυπώθηκε σε ένα ολόκληρο ποίημα ή σε μια μικρή πρόταση.
Υπάρχει βέβαια και κάτι που λέγεται ενσυναίσθηση (η ικανότητα να συμμετέχουμε στις ψυχικές εμπειρίες ενός άλλου ,να ξαναζούμε , κατά κάποιον τρόπο τα βιώματά του)  , αλλά δεν μπορεί ο καθένας να το πετύχει.Δεν μπορεί ο καθένας να ξεχάσει για λίγα λεπτά την ύπαρξή του και να δει μέσα από τα μάτια του συνομιλητή του. Δεν μπορεί ο καθένας να διώξει σε τόσο μεγάλο βαθμό την υποκειμενικότητα του και να γίνει για μια στιγμή κάποιος άλλος. Αλλά και πάλι δεν θα είναι 100% γνήσιο συναίσθημα.
Το καλό της υπόθεσης όμως είναι, ότι η ζωή είναι δίκαιη γιατί είναι άδικη με όλους (κάπου το είδα κι αυτό να κυκλοφορεί). Δεν ξέρω αν εσείς θέλετε να το πείτε κάρμα, μοίρα, Νέμεσις... εγώ λέω να μην του δώσω όνομα. Θα πω ότι έτσι τυχαία και χωρίς κανένα λόγο ξαναβιώνουμε παρόμοιες καταστάσεις έχοντας κάθε φορά και μια διαφορετική θέση, έναν διαφορετικό ρόλο. Ή κατέχουμε παρόμοιο ρόλο , μόνο που εμείς είμαστε διαφορετικοί κι αυτό μας κάνει να πράττουμε και διαφορετικά.

Θέλω να πω ότι αν η ζωή είναι παγωτατζής, μην περιμένεις να σου δίνει πάντα την αγαπημένη σου γεύση.
Θα δοκιμάσεις και την πικρή κι εκεί θα δεις τη γλύκα.

Η ζωή είναι δίκαιη , γιατί είναι άδικη με άλλους.
Ακόμα και με μένα που δεν τρώω παγωτά.