Κουτσουμπιλοοοοοοο

Αν έχεις ένα plan A και δεν σου βγει τότε βάλε μπροστά το plan B. Αν δεν πετύχει το plan B, τότε πήγαινε στο C. Αν δεν πετύχει ούτε το C τότε ήρθε η ώρα να σου αποκαλύψουμε ότι ζωή είναι αυτά που σου συμβαίνουν όση ώρα εσύ είσαι απασχολημένος φτιάχνοντας προγράμματα και σχέδια.

Καμιά φορά είναι καλό να έχεις πρόγραμμα. Ίσως νιώθεις μια ασφάλεια. Τι γίνεται όμως όταν τα προγράμματά σου δεν σου αφήνουν περιθώριο να αναπνεύσεις; Είσαι διατεθειμένος να μειώσεις τις αναπνοές σου ή μήπως ήρθε η ώρα να αράξεις λίγο την πέτσα σου;

Καμιά φορά είναι καλό να έχεις πρόγραμμα. Ίσως νιώθεις ότι έτσι βάζεις κάποιο στόχο. Τι γίνεται όμως όταν δεν πετυχαίνεις αυτό το στόχο στο χρονικό πλαίσιο που έχεις ορίσει; Είσαι ικανός να πάρεις μια βαθιά ανάσα και να το θεωρήσεις ''απλό γεγονός'' ή θα είναι για σένα ''το τέλος του κόσμου;''

Πριν από εσένα υπήρξαν εκατομμύρια άνθρωποι.
Κάποιοι από αυτούς ίσως είναι για σένα πρότυπα προς μίμηση και κάποιοι πρότυπα προς αποφυγή.
Πώς όμως θα μπορείς να μιλάς για την προσωπική σου πορεία αν αυτή είναι 1% δικές σου αποφάσεις και το άλλο 99% αποφάσεις που βρήκες έτοιμες στο ράφη και τις διάλεξες γιατί τις θεώρησες ΣΩΣΤΕΣ;

Διάλεξε. Ή θα είσαι ΕΣΎ ή θα είσαι ένα κολάζ άλλων ανθρώπων.

Δεν είναι κακό να έχεις πρότυπα. Κακό είναι να ταυτίζεσαι εξ ολοκληρου με ανθρώπους για τους οποίους ξέρεις μόνο όσα σου δείχνουν. Ίσως αν ήξερες κι άλλα πράγματα γι'αυτούς, να μην ήταν και τόσο πρότυπα.

Οπότε, διάλεξε. Βάλε προτεραιότητες. Κάνε λάθη. Πειραματίσου με τις επιλογές σου. Μάθε τα όρια σου. Χτίσε δική σου πορεία. Μόνο μέσα από τη συνεχή αναζήτηση θα μάθεις τι ταιριάζει σε σένα. Μόνο έτσι θα μάθεις ποιος είσαι. Κι αυτό θα σου χρειαστεί για το υπόλοιπο της ζωής σου.

Γίνε πιο ελαστικός αν είσαι μανιακός με τον προγραμματισμό.
Δεν είναι ψέμα πως όταν κάνουμε σχέδια κάποιος από πάνω γελάει. Πιστεύεις δεν πιστεύεις κάποιος γελάει. Εγώ γελάω τώρα ας πούμε. :P
Στις περισσότερες περιπτώσεις τα σχέδια δεν βγαίνουν.
Για να βγει ένα σχέδιο ή πρέπει να είσαι αρκετά τυχερός ή πρέπει να μπορείς να ελέγξεις μαζί με τον εαυτό σου και πολλούς άλλους ανθρώπους, δεδομένου ότι αυτό που ζούμε χαρακτηρίζεται από μια σειρά συμπτώσεων.

Δεν θα είσαι πάντα στον σωστό τόπο τη σωστή στιγμή.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν θα είσαι και ποτέ.


Άραξε φιλαράκι.
Το στρες κάνει μπάκα. 
Μπάκα κάνε.. αλλά καν'την με μπύρες.

Μανταρίνια θες;

Καθόμουνα κι αγνάντευα
πέρα τα δύο σπίτια
και τότε αναρωτήθηκα
τι κάνουν τα σπουργίτια.

Είπα να ξεκινήσω σήμερα με ένα μικρό ποιηματάκι γιατί δεν ήξερα πώς να ξεκινήσω για να σας πω ότι ο καθένας μας είναι στον κόσμο του. Όχι ότι το ποίημα κολλάει αλλά έτσι επιβεβαιώνεται κιόλας ότι είμαι στον κόσμο μου, κάτι που ταυτόχρονα προσδίδει αξία σε αυτή την ανάρτηση πριν ακόμα μπω στο θέμα. :P

Ναι , λοιπόν, ο καθένας μας είναι στον κόσμο του.
Όχι με την κακή έννοια αλλά με την λογική έννοια.
Το χω λίγο στο μυαλό μου σαν τις μπάμπουσκες.
Ζούμε στη Γη ξέρω γω, μετά εμείς είμαστε Ευρώπη, μετά Ελλάδα, μετά στην πόλη μας, μετά στην οδό μας, μετά στο σπίτι μας και μετά ΣΤΟΝ ΚΌΣΜΟ ΜΑΣ.
Έχουμε τους δικούς μας κανόνες, τις δικές μας αξίες, τα δικά μας πιστεύω και γενικά έχουμε έναν εγκέφαλο ολόδικό μας. Δεχόμαστε και ερεθίσματα και για να τα βάλουμε στο κεφάλι μας τα ερμηνεύουμε πρώτα με τον δικό μας τρόπο.

Οπότε αν κάποιος θέλει μια συμβουλή, εσύ θα του δώσει την Συμβουλή 1 , ο άλλος τη Συμβουλή 2, ο τρίτος τη Συμβουλή 3, που μπορεί να είναι ίδιες,παρόμοιες ή τελείως άσχετες μεταξύ τους. Κι ο καψερός ή θα πάρει την 1 ή την 2 ή την 3 , ή θα κάνει συνδυασμό ή θα σας γράψει και θα κάνει ό,τι γουστάρει στην τελική. :P

Επίσης μπορεί κάποιος να μη σας ζητήσει συμβουλή αλλά απλά να συζητήσει μαζί σας κάποιο θέμα του. Ο τύπος 1 θα τον καταλάβει γιατί μπορεί να χει βιώσει κάτι ίδιο, ο τύπος 2 θα προσπαθήσει να τον καταλάβει κι ας μην τον κατανοεί κι ο τύπος 3 ούτε θα τον κατανοήσει ούτε θα μπορέσει να τον καταλάβει.

Ο καθένας μας έχει τα δικά του δεδομένα.
Για παράδειγμα αν εσύ έχεις 2 τελάρα μανταρίνια στο μπαλκόνι και τρως κάθε μέρα κι έρθει ένας τύπος και σου πει ''το όνειρό μου είναι να χω πολλά μανταρίνια γιατί μ'αρέσουν'' δεν είναι σίγουρο ότι θα κατανοήσει την μεγάλη του αυτή ανάγκη.
Αν κάποτε κι εσύ δεν είχες και μετά απέκτησες, ίσως θυμηθείς πως ένιωθες παλιά και να τον ''νιώσεις''
Αν από πάντα τα είχες , δεν θα τον κατανοήσει πλήρως. Μπορεί να σου φανεί και αστεία η ανάγκη του ή υπερβολική.
Και μην ερμηνεύσετε τα μανταρίνια σαν οποιοδήποτε υλικό αγαθό.
Μανταρίνια υπάρχουν πολλά.
Είναι τα μανταρίνια-καλές καταστάσεις. Τα μανταρίνια-κακές καταστάσεις. Τα μανταρίνια-υλικά αγαθά. Τα μανταρίνια-συναισθήματα. Γενικά μανταρίνι είναι τα πάντα.


Πάνω απ'όλα βγαίνει νόημα απ'τα άρθρα μου!

Με κατατρέχουν, με εξουσιάζουν φρικιά και ΔΑΙΙΙΙΙΙΙΜΟΝΕΣ. No. 2

Σας είχα δείξει μία αισιόδοξη πλευρά.
Αυτή που νικάμε τους δαίμονες που κυριεύουν το νου μας.
Αυτή που βρίσκουμε τρόπους να τους ξεγελάμε και να μπαίνουμε μπροστά τους χωρίς να το καταλάβουν.
Αλλά η ζωή δεν είναι έτσι.
Δεν επικρατεί πάντα η αισιόδοξη πλευρά.
Και για να ακολουθήσω και τη ροή της ανάρτησης, μάλλον τις περισσότερες φορές ακολουθεί την απαισιόδοξη.
Δεν είναι πάντα τόσο εύκολο να νικήσεις τους δαίμονές σου.
Καμιά φορά σου παίζουν κι αυτοί παιχνίδια.
Σε αφήνουν να πιστεύεις ότι έχεις το πάνω χέρι , κι όταν αφεθείς για λίγο να ξεκουραστείς απ'τον αγώνα, τότε στη φέρνουν.
Θυμάστε εκείνο το παραμύθι με τον λαγό και την χελώνα;
Κάπως έτσι.
Αλλά όχι ακριβώς έτσι. Εσύ δεν είσαι ο συγκεκριμένος λαγός. Δεν έκατσες να ξεκουραστείς γιατί υπερεκτίμησες τις δυνατότητές σου και υποτίμησες τους δαίμονες.
Στάθηκες για λίγο, βγήκες απ'τον αγώνα δρόμου, γιατί κουράστηκες.
Γιατί πραγματικά κουράστηκες.
Στάθηκες λίγο στο πλάι για να σκεφθείς.
''Μήπως θα πρέπει να τρέχω συνεχώς για να είμαι μπροστά τους τελικά;''
Αλλά κι ο καλύτερος δρομέας κάποια στιγμή κουράζεται.
Δεν είναι ρομπότ. Αλλά και ρομπότ να ήταν κάποια στιγμή θα τελείωνε η ενέργειά του.
Ενέργεια. Δεν μπορείς να παράγεις ενέργεια χωρίς σταματημό.
Κουράζεσαι καμιά φορά.
Πρέπει να ξεκουράζεσαι.
''Μα θα με περάσουν οι δαίμονες''
Ε και; Τι πειράζει καμιά φορά να φανερώσεις την αδυναμία σου; Όχι στους άλλους, σε σένα.
Τι πειράζει καμιά φορά να δέχεσαι πως τα χεις φτύσει;
''Μα αν με περάσουν μετά θα θέλω διπλάσια προσπάθεια για τους ξαναπεράσω''
Εσύ είπες πριν πως ίσως πρέπει να τρέχεις μια ζωή σε αυτόν τον αγώνα. Οπότε τι σε πειράζει ; Σε έναν αγώνα χωρίς τέλος θα έχεις πολλές ευκαιρίες να τους περάσεις.
''Ναι αλλά θα έχουν κι αυτοί αντίστοιχα τις ίδιες ευκαιρίες να με περάσουν''
Το ξέρω και ξέρεις τι σκέφτηκα τώρα;
Ίσως αυτός ο συνεχής αγώνας είναι μια λύση που οι ίδιοι οι δαίμονες σου σου παρουσίασαν.
Ο αγώνας δεν είναι η λύση που θα οδηγήσει στο ολοκληρωτικό τέλος του προβλήματος. Είναι ένας τρόπος για ένα τέλος με μικρή διάρκεια.
Ίσως υπάρχει λύση.
Καλύτερη. Μόνιμη.
Ίσως απλά πρέπει να προσπαθήσεις να καταλάβεις ότι οι δαίμονές σου είναι δημιούργημα του μυαλού σου. Κι ως δημιουργός έχεις κάθε δικαίωμα να καταστρέψεις το δημιούργημα σου. Ακριβώς έτσι όπως το έφτιαξες, ακριβώς έτσι θα το καταστρέψεις.
''Απλά;''
Tρόπος του λέγειν.

Το ανικανοποίητο

Το ανικανοποίητο.
Δεν ξέρω αν είναι γνώρισμα του ανθρώπου ή γνώρισμα κάποιων ανθρώπων.
Ξέρω απλά ότι υπάρχει.
Είναι κάτι σαν δύναμη.
Άλλες φορές συμβάλλει στην εξέλιξή σου κι άλλες φορές σου κάνει κακό.
Ανάλογα σε ποιον τομέα θα κάνει την εμφάνισή του.
Βάζεις έναν στόχο, τον πετυχαίνεις αλλά κάπου εκεί..κάπου σε ένα σημείο νιώθεις πάλι πως δεν είσαι ικανοποιημένος με την κατάσταση που βρίσκεσαι. Θέλεις κι άλλο. Βάζεις κι άλλους στόχους, Νέους, δυσκολότερους, πιο μακρινούς. Δεν μπορείς απλά να σταθείς για χρόνια και να χαίρεσαι μία σου επιτυχία. Θέλεις να γευτείς και νέες επιτυχίες.
Κι έρχονται κάποιες λεπτές γραμμές.
Να μπερδέψουμε το ανικανοποίητο με την απληστία ή την αχαριστία;
Όχι, να μην τα μπερδέψουμε.
Να φοβηθούμε ότι μπορεί και να μπερδευτούν κάποια φορά;
Ναι να φοβηθούμε.
Γιατί το ανικανοποίητο υπάρχει παντού.
Σε κάθε τομέα.
Εσύ έχεις την ευθύνη για το πού θα το εφαρμόσεις.
Κι έρχεται κι εκείνη η παγίδα, που εφαρμόζεις το ανικανοποίητο στις ανθρώπινες σχέσεις.
Σαν να ψάχνεις να δημιουργήσεις προβλήματα, όταν δεν υπάρχουν.
Σαν να ψάχνεις να βάλεις μπελάδες στο κεφάλι σου, όταν δεν υπάρχουν.
Αλλά το ανικανοποίητο είναι εκεί για να σου θυμίζεις πως έχεις ανάγκη να νιώθεις ενθουσιασμένος, έχεις ανάγκη να γνωρίζεις νέα πράγματα, έχεις ανάγκη να ξαναγεννιέσαι απ'την αρχή.
Τι είσαι διατεθειμένος να θυσιάσεις όμως στο βωμό του ανικανοποίητου;
Ή μάλλον είσαι ικανός να ορίσεις σωστά λέξεις όπως ανικανοποίητο,εξέλιξη,αχαριστία,απληστία;
Ίσως το αίσθημα του ανικανοποίητου είναι μια δύναμη που υπάρχει μέσα μας.
Είναι ρίσκο. Είναι ρίσκο που στα χέρια κάποιων οδηγεί σε θαύματα και στα χέρια άλλων οδηγεί σε καταστροφές.
To ανικανοποίητο είναι δύναμη κι όλοι ξέρουμε το γνωστό

With great power comes great responsibility


Χρησιμοποιήστε τη δύναμη με σύνεση.

Ήρθα για να σας μπερδέψω. ΚΑΙ ΘΑ ΣΑΣ ΜΠΕΡΔΕΨΩ.

Ήρθα ακόμα μια φορά εδώ, άκρως προβληματισμένη, να σας μιλήσω.
Και σήμερα λέω να σας μιλήσω για τα παραμύθια.
Κι επειδή με προβλημάτισε είπα να κοιτάξω στο λεξικό τη λέξη παραμύθι.
Έλεγε διάφορα. Λαική και φανταστική διήγηση. Ψευδολογία. Στάση ιδανική, εξωπραγματική.
Δεν με ικανοποίησε τίποτα.
Εγώ για κάποιο λόγο έχω συνδέσει τη λέξη παραμύθι με τη λέξη happy end.
Mα πώς θα ορίσουμε το happy end; Από την πλευρά ποιου;
Από του αδικημένου που τελικά δικαιώνεται ή από του άλλου που βασάνιζε τον αδικημένο και κάηκε στα τάρταρα;
Και στα γνωστά μας παραμύθια με λίγη τύχη, λίγο θαύμα, λίγα μαγικά και μια μικρή νεράιδα όλα κυλάνε πιο εύκολα.
Τι γίνεται όμως στην πραγματική ζωή που, οι περισσότεροι τουλάχιστον, δεν ξέρουμε ξόρκια ούτε έχουμε καμια φίλη μάγισσα να μας βοηθήσει;

Οπότε, προβληματισμένη από όλα αυτά για μένα το παραμύθι πήρε μια άλλη προοπτική.
Ενώθηκε με το happy end. Και για μένα κάθε ιστορία που έχει happy end είναι παραμύθι. Ακόμα κι αν στα θεμέλιά της έχει πόνο, εμπόδια, δυσκολίες, κλάματα, αποχωρισμούς, προβλήματα αν το τέλος της είναι καλό τότε η ιστορία ήταν ένα παραμύθι.

Μα σε ποιο τέλος αναφέρομαι, όταν κάθε τέλος είναι μια καινούρια αρχή;
Μάλλον στο ένα τέλος από τα πολλά που θα έχεις στη ζωή σου.
Τουτέστιν η ζωή για μένα είναι ένα κουτί με πολλές πολλές πολλές ιστορίες.
Μικρές και μεγάλες. Αυτές που έχουν happy end τις λέω παραμύθια, αυτές που δεν έχω δεν τις ονομάζω. Σιγά μη τις ονομάσουμε κιόλας.
Παρ'όλα αυτά όλες οι ιστορίες μας έχουν κάτι να μας μάθουν.

Επιμένω βέβαια ότι το παραμύθι είναι μια κατάσταση που τη διαμορφώνεις εσύ κι όχι μια κατάσταση που ως εκ θαύματος ξεκινάει να υπάρχει.
Πώς να το πω...αν αποφασίσεις να παλέψεις για το happy end και το καταφέρεις τότε η ιστορία σου θα είναι παραμύθι.
Κι αν δεν το παλέψεις κι απλά η ζωή τα φέρει έτσι που τελικά να υπάρξει happy end;
Ε τότε ανήκεις σε αυτό το μισητό ποσοστό των κωλοτύχερων ανθρώπων που τριγυρνάνε εδώ κι εκεί χωρίς να κουνήσουν το μικρό τους δαχτυλάκι κι απλά τους έρχονται παγωτά εξ ουρανού. Μικρό ποσοστό υποθέτω.

Κι αν δεν υπάρξει happy end;
Δεν ξέρω.

Με κατατρέχουν, με εξουσιάζουν φρικιά και ΔΑΙΙΙΙΙΙΙΜΟΝΕΣ

Εσύ με ξέρεις πιο πολύ απ'όλους στη ζωή μου.
Έτσι λέει το άσμα κι εγώ δεν διαφωνήσω.
Σίγουρα έχουμε στη ζωή μας κάποιον-κάποιους που μας ξέρουν καλά.
Κάποιους που τους δείχνουμε τον εαυτό μας ακριβώς όπως είναι, ή ...περίπου ακριβώς.
Αλλά εγώ θα σου κάνω μια άλλη ερώτηση. Πολύ πιο σημαντική.
Εσύ τον εαυτό σου πόσο καλά τον ξέρεις;
Θέλω να πω, τα όρια σου τα ξέρεις; τις επιθυμίες σου; τις ανάγκες σου; τα θέλω και τα μη σου; τους φόβους; τις αδυναμίες σου;
Ξέρεις να κρίνεις τον εαυτό σου όταν χρειάζεται;
Ξέρεις να τον επαινείς όταν καταφέρνει κάτι;
Μήπως μόνο τον κατηγορείς ή μόνο τον επαινείς;

Γιατί καμιά φορά επαναπαυόμαστε στους άλλους και στην επιβεβαίωση που μας δίνουν και δεν ψάχνουμε να βρούμε τους δικούς μας μηχανισμούς.
Να βρούμε εκείνο τον τρόπο που θα μας οδηγήσει να αγκαλιάσουμε τον εαυτό μας, όπως θα έκανε ένας φίλος σε μια δύσκολη στιγμή και όχι να τον κατηγορήσουμε μέχρι τελικής πτώσεως.
Να βρούμε εκείνο τον τρόπο που θα μας οδηγήσει να μαλώσουμε τον εαυτό μας, όπως θα έκανε ένας φίλος μας όταν έχουμε κάνει λάθος και όχι να προσπερνάμε τα λάθη μας καθώς εμείς είμαστε οι αλάνθαστοι!

Αν όχι χθες, αν όχι σήμερα, μια μέρα θα καταλάβεις πόσο σημαντικό είναι να μάθεις εσένα.
Γιατί όταν μάθεις εσένα, όλα θα γίνουν λιγουλάκι πιο εύκολα.
Όταν καταλάβεις ποιοι είναι οι δικοί σου ''δαίμονες'' που μπορούν να μαυρίσουν τη μέρα σου ή τις μέρες σου τότε σιγά σιγά θα βρεις και τον τρόπο να τους πολεμήσεις.
Όταν καταλάβεις ότι αυτοί οι ''δαίμονες'' ρουφάνε την ενέργειά σου και έχουν τον έλεγχο της ζωής σου τότε θα βρεις και τη δύναμη να ορθώσεις ανάστημα και να τους αντιμετωπίσεις.
Και θα τους νικήσεις όταν ξέρεις πολύ καλά τον εαυτό σου.
Γιατί αυτό είναι το μειονέκτημά τους.
Ποτέ δεν θα σε μάθουν τόσο καλά όσο μπορείς εσύ να μάθεις τον εαυτό σου.
Αυτοί σε πατάνε εκεί που ξέρουν ότι θα πονέσεις. 
Στους φόβους, τις αδυναμίες, τα μειονεκτήματα και τα ελαττώματά σου. 
Κι όσο πιο πολύ μαθαίνεις να αντιμετωπίζεις φόβους,αδυναμίες,μειονεκτήματα και ελαττώματα τόσο πιο μικρά γίνονται. Τόσο περισσότερο εξασθενούν.
Και φτάνει ένα σημείο που εξασθενούν τόσο πολύ που οι δαίμονες δεν έχουν πια όπλα για να σε πολεμήσουν.
Κι απλά φεύγουν, έτσι ηττημένοι πια ... :)