209η ανάρτηση και τελευταία.

Ξεκίνησα αυτό το blog 25/10/12. Είναι το δεύτερο blog μου. To πρώτο το είχα ξεκινήσει 19/04/09. Έχω 7 χρόνια ''στο επάγγελμα'' ε;
Η αλήθεια είναι ότι το πρώτο το είχα ξεκινήσει γιατί τότε στα 17 είχα κάτι οικολογικές ανησυχίες, αλλά στην πορεία μετατράπηκε σε κάτι σαν το σημερινό. Έγραφα για να βγάλω μια άκρη, για να βάλω μια τάξη. Το είχα 3 χρόνια, μα ύστερα για διάφορους λόγους το έκλεισα.
Βέβαια δεν άντεξα για πολύ. Άνοιξα ένα καινούριο. Και κρατάει μέχρι σήμερα. 4 χρόνια.
Αποδέχτηκα ότι ήθελα να γράφω. Άρχισα να γράφω στο blog, σε χαρτιά, σε παλιά τετράδια, στο word.
Έχω ξεχάσει πού έχω γράψει τόσο που φοβάμαι μη βρεθεί το λάθος τετράδιο στα λάθος χέρια καμιά φορά...αλλά δε βαριέσαι. Μικρό το κακό. Πόσο κακό να κάνουν λίγες αλήθειες γραμμένες;
Είναι ένας τρόπος έκφρασης, είναι ένας τρόπος αποσυμπίεσης, είναι ένας τρόπος να βάζεις τα πράγματα σε σειρά. Είναι ένας τρόπος για να κατανοήσεις και να εξηγήσεις. Για μένα με την κάκιστη μνήμη, είναι ένα αρχείο. Όχι ημερολόγιο, αλλά σαν ημερολόγιο.
Σε κάποιον μπορεί να είναι ένα ακόμα blog μέσα στα τόσα που υπάρχουν , με κάποιον που γράφει πράγματα που έχουν ήδη γραφτεί. 
Για μένα ήταν κάτι που κατάφερα να το κρατήσω 4 χρόνια. Μπορώ να το πω και προσωπικό ρεκόρ.
Μόνο που τον τελευταίο καιρό συνειδητοποίησα κάτι.
Μήπως, λέω μήπως...φουσκώσαμε από θεωρίες;
Εγώ την αγαπάω την ψυχολογία και τη φιλοσοφία και τις θεωρίες και τα όμορφα κείμενα που σε κάνουν να σκέφτεσαι και να προβληματίζεσαι, αλλά....πώς πάμε από πράξεις;
Νιώθω πως τα έχω πει όλα. Νιώθω πως μερικά τα έχω πει και 2-3 φορές με διαφορετικό τρόπο. 
Νιώθω πως έχω γράψει ένα βιβλίο με συνταγές και πως τώρα πρέπει να αρχίσω να μαγειρεύω.
Δεν μπορούμε να κατανοούμε πάντα τους πάντες.
Δεν γίνεται να ψάχνουμε μονίμως μια αιτία για τα πράγματα. 
Δεν γίνεται να διαβάζουμε πίσω από τις λέξεις και τις συμπεριφορές.
Δεν είναι αυτό η ζωή. Αυτό είναι ένα κομμάτι της ζωής διαφορετικά γινόμαστε παρατηρητές της ζωής και όχι πρωταγωνιστές.
Το θέμα είναι να κάνεις αυτό που αισθάνεσαι. Ο,τι και να σημαίνει για τον καθένα αυτή η φράση.
Να λες αυτό που νιώθεις, να λες αυτό που θες, να λες αυτό που σε φοβίζει, να λες αυτό που σε κάνει χαρούμενο τη στιγμή που τα νιώθεις όλα αυτά κι όχι μετά από χρόνια. Να ρωτάς για να λύνεις τις απορίες σου, να ζητάς εξηγήσεις όταν δεν καταλαβαίνεις, να μάθεις να λες και όχι να λες και ναι.
Το θέμα είναι και οι άλλοι να λένε αυτό που νιώθουν, που θέλουν, που τους φοβίζει, που τους κάνει χαρούμενους τη στιγμή που τα νιώθουν. Να ρωτούν για να λύνουν τις απορίες τους, να ζητούν εξηγήσεις όταν δεν καταλαβαίνουν, να μάθουν να λένε όχι να λένε και ναι.
Διαφορετικά ο καθένας βγάζει τα συμπεράσματα του σε φίλους, σε χαρτιά, σε word, σε blog, στον τοίχο.
Αυτό δεν είναι ζωή, αυτό δεν είναι επικοινωνία.
Κι αν έπρεπε να βγάλω ένα συμπέρασμα για εμάς τους ανθρώπους από αυτά τα 7 χρόνια θεωριών, 
θα έγραφα ένα ποίημα και θα το έλεγα

''Επικοινωνία''
δε μιλήσαμε αρκετά. 
δεν είπαμε αλήθειες. 
μόνο κρυφτήκαμε πίσω από λέξεις διπλωματικές, μη και ταραχθεί το εγώ μας. 
μας φόβισε ο ερχομός μιας υποτιθέμενης πτώσης των τειχών. 
λες και θα πόναγαν οι πέτρες πιο πολύ απ'την ψυχή μας. 
δεν αγκαλιαστήκαμε αρκετά. δεν φιληθήκαμε αρκετά. 
δεν αφεθήκαμε σε χέρια εκείνες τις ώρες της αδυναμίας. μονάχα δείξαμε τα δόντια μας για να μας φοβηθούν. 
είμαστε ατρόμητοι τους είπαμε.
άνθρωποι δεν χωράνε στην περιφέρειά μας. 
δεν έχουμε ανάγκη, δεν χρειάζεται, δεν θα μας λείψουν, δεν νιώθει και πολλά η ψυχρή καρδιά μας. 
κι αυτοί το πίστεψαν και το πιστέψαμε κι εμείς. 
δεν κλάψαμε αρκετά, δεν φωνάξαμε , δεν ουρλιάξαμε.
τα κλείσαμε όλα σε γράμματα και νότες, σε ντεσιμπελ και υγρά.
σταθήκαμε εμπόδιο στην ίδια την χαρά μας.
δε μιλήσαμε αρκετά.
δεν είπαμε αλήθειες.
κοιτούσαμε ο ένας τον άλλον γεμάτοι υποθέσεις.
δεν γνωριστήκαμε, δεν ενωθήκαμε.
κρατήσαμε τα σπίτια μας κλειστά, μη και μας κλέψουν.
κι όταν μας έκλεψαν δεν είχαν καν παραβιάσει την κλειδαριά.
δεν είδαμε ταινίες. δεν χορέψαμε. δεν περπατήσαμε αρκετά.
δεν γελάσαμε, δεν κλάψαμε αγκαλιά.
ήταν πολλά τα στρατόπεδα για να νικήσουμε τον πόλεμο κι ας ήταν ένας ο εχθρός.


Θέλω να αφιερώσω αυτή μου την ανάρτηση σε όποιον πέρασε από δω για λίγο ή για πολύ.
Σας ευχαριστώ πολύ που με διαβάσατε. :)

Επίσης, θέλω να αφιερώσω αυτή μου την ανάρτηση σε όσους αχρηστεύουν τις σπουδές και τα πτυχία λέγοντας πως είναι κωλόχαρτα και χαρτιά για να τυλίγουμε πιτόγυρα.
Λυπάμαι που για εσάς οι σπουδές είναι ένα ακόμα χαρτί , επειδή τώρα δε διορίζουν στο δημόσιο με απολυτήριο δημοτικού. 
Οι σπουδές είναι δώρο και δεν χρειάζεται να εξηγήσω τίποτα παραπάνω, γιατί όσοι το αντιλαμβάνονται τους έχει ήδη προσφερθεί.
Αλίμονο αν μπήκατε και βγήκατε ίδιοι κι απαράλλαχτοι.

Η συνταγή για την ευτυχία: ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΠΡΙΝ ΤΟ ΚΑΤΕΒΑΣΟΥΝ!!1!!!!!!11

Ο καθένας μας έχει ένα δικό του αγαπημένο φαγητό.
Ας πάρουμε για παράδειγμα τις φακές. Ναι ναι τις φακές.
Για άλλους είναι εντελώς αδιάφορο, μα για κάποιους είναι αγαπημένο.
Σίγουρα 1-2 φορές τη βδομάδα θα το φάνε. Αν δεν το φάνε θα τους λείψει. Αν τους λείψει θα στεναχωρηθούν.
Κυκλοφορούν πολλές συνταγές για φακές, αλλά ο καθένας έχει βρει τον δικό του τρόπο να τις φτιάχνει. Έτσι-όπως-του-αρέσουν.

Γιατί βάζουμε την κατσαρόλα με το νερό στο μάτι χωρίς να ρίξουμε μέσα τις φακές και να ανάψουμε την κουζίνα;
Πιο βασικό όμως; γιατί μετά από μια ώρα πηγαίνουμε πεινασμένοι να δούμε αν είναι έτοιμες;


Μικρό διάλειμμα για διαφημίσεις.
Τα λέμε.

Το μυαλό μάς πάει μέχρι εκεί που αντέχουμε

Αν δοκιμάσεις να ξεκινήσεις jogging και είσαι αρχάριος στην αρχή θα αντέξεις κάποια λεπτά. Μετά από αυτά τα λεπτά ο οργανισμός σου θα αρχίσει να αντιδράει. Η αναπνοή θα γίνει πιο δύσκολη, τα πόδια σου θα αρχίσουν να σε πονάνε, μπορεί να ζαλιστείς και να νιώθεις ότι κάθε βήμα παραπάνω είναι εκατό φορές πιο δύσκολο από το προηγούμενο. Και σταματάς γιατί κάποιος πρέπει να προστατεύσει το σώμα σου από όλη αυτή την ''επίθεση''.
Την επόμενη φορά που θα πας για jogging ίσως κάνεις μερικά λεπτά παραπάνω.
Αν συνεχίσεις να κάνεις jogging για πολύ καιρό, το σώμα σου θα διαμορφωθεί έτσι ώστε να αντέχει την ''επίθεση'' που του κάνεις.
Έτσι γίνεται και με το μυαλό σου. Πάει μέχρι εκεί που είναι μαθημένο να αντέχει.
Αν δοκιμάσεις να ξεκινήσεις να ερμηνεύεις καταστάσεις στην αρχή θα δεις τα πιο επιφανειακά γεγονότα που σου είναι εύκολο να τα χειριστείς. Αν συνεχίσεις και φτάσεις σε σημείο που πρέπει να επιτεθείς στα πιο βαθιά ριζωμένα στοιχεία του χαρακτήρα σου, ίσως το μυαλό σου αρχίσει να χτυπάει κόκκινο και να σε διατάξει να σταματήσεις. Ένας εύκολος τρόπος για να σταματήσεις είναι να ψάξεις αλλού για αιτίες, πέρα από τον εαυτό σου. Σε άλλους ανθρώπους, σε συμπτώσεις, σε περιστάσεις, στην τύχη, στα θεία. Και σταματάς. Η ''επίθεση'' όμως έχει αρχίσει να διαμορφώνει το μυαλό σου διαφορετικά. Το μυαλό σου λέει ''ώπα, τι έγινε τώρα; αφού αυτό το κουτάκι το είχαμε τακτοποιημένο από πού κι ως πού τώρα μετακινήθηκε 2 εκατοστά πιο κει;'' Την επόμενη φορά που θα ξεκινήσεις την ανασκόπηση όμως το κουτάκι θα είναι 2 εκατοστά πιο εκεί.
Πάντα όμως μέχρι να φτάσει κάπου, το μυαλό σου θα σε πηγαίνει μέχρι εκεί που αντέχεις και μετά θα σταματάει. Το πότε θα είσαι έτοιμος να κάνεις ατομικό ρεκόρ είναι λίγο άγνωστο. Ίσως αύριο, ίσως σε 5 χρόνια. Εξαρτάται από τη ζωή σου και από πολλές πολλές πολλές ασυνείδητες διεργασίες.
Για να τρέξεις πολλά χιλιόμετρα θέλει ξεκούραση, διατροφή, υπομονή κι επιμονή.
Για να κάνεις και χρόνο θέλει ακόμα περισσότερη υπομονή.
Επίσης , αν τα παρατήσεις για μεγάλο διάστημα μετά πρέπει να το ξαναπάρεις από την αρχή , γιατί το σώμα θυμάται για ένα διάστημα και μετά ξεχνάει πάλι. ''Τεμπελιάζει''

Κι όσο για ντόπα...θα σε στεναχωρήσω.
Με το μυαλό δεν πιάνει.
Για κάθε συνειδητοποίηση υπάρχει η κατάλληλη στιγμή.

Ποια είσαι στ'αλήθεια Γκουνάντα;

Ποιοι είμαστε στα μάτια των άλλων;
Είμαστε αυτό που είμαστε; είμαστε αυτό που θέλουν; είμαστε αυτό που νομίζουν; είμαστε αυτό που νομίζουμε;
Κι αν δεν έχουμε την ανάλογη σχέση και οικειότητα για να ρωτήσουμε;
Κι αν ρωτήσουμε και δεν μας πούνε την αλήθεια;
Δεν το λέω για χάρη της ανασφάλειας, αλλά για χάρη της περιέργειας.
Εκεί που λες ότι το τάδε το έκανες σωστό κι είσαι τόσο σίγουρος, δεν θα ήθελες να ξέρεις αν ήταν και για τον άλλον σωστό , αν τον αφορά άμεσα;
Πού ξέρεις αν συμβαδίζουν τα σωστά σας;
Όχι για να αλλάξεις στάση. Γι'αυτό σου λέω, δεν στο λέω για χάρη μιας ανασφάλειας.
Απλά να, όταν συμβαίνει κάτι το ερμηνεύεις με το δικό σου το μυαλό (με ποιο άλλο άλλωστε;)
Αλλά μάλλον στην ερμηνεία σου κρύβεται η μισή αλήθεια.
Δεν θες και την άλλη μισή (αν είναι 2 οι πρωταγωνιστές) για να καταλήξετε πιο κοντά στην πραγματικότητα;
Μα αν δε μπορείς να ρωτήσεις, γιατί δεν είναι πάντα εύκολο, μένεις με τη δική σου εικόνα.
Εκεί ήσουν σωστός, εκεί ήσουν υπερβολικός, εκεί ήσουν τίμιος, εκεί ήσουν σπαστικός, εκεί ήσουν μικροπρεπής, εκεί ήσουν λάθος, εκεί ήσουν κουραστικός, εκεί ξεπέρασες τα όρια, εκεί ήσουν μαγκωμένος, εκεί είπες μαλακία, εκεί ήσουν αστείος, εκεί φάνηκες έξυπνος, εκεί φάνηκες ηλίθιος, εκεί ήσουν γοητευτικός, εκεί ήσουν αηδιαστικός, εκεί ήσουν πεισματάρης, εκεί ήσουν εγωιστής, εκεί ήσουν καλόκαρδος, εκεί ήσουν υπομονετικός, εκεί ήσουν συμπονετικός.
Για σένα.
Για κάποιον άλλον μπορεί να ήσουν όλα τα αντίθετα.
Ή μπορεί να ήσουν απλά γλυκούλης.
Ή μπορεί να ήσουν απλά μαλάκας.
Ή μπορεί να μην αντιλήφθηκε καν την ύπαρξή σου.

Κλαίγοντας πάνω από χυμένο γάλα

Όταν χρωστάς κοινόχρηστα, υπάρχουν διάφορα είδη διαχειριστών.
Κάποιος θα έρθει την επόμενη μέρα αφότου έχουν λήξει και δεν θα φύγει αν δεν του τα δώσεις.
Κάποιος άλλος θα φύγει και θα σου δώσει ένα χρονικό περιθώριο.
Κάποιος θα έρθει μετά από μέρες και θα σε αφήσει να του πεις το λόγο που τα άργησες κι ίσως δείξει κατανόηση.
Σε κάποιον θα χρωστάς 6 μήνες κι αυτός θα έρχεται κάθε τόσο να τα ζητάει μέχρι να εξαντληθεί η υπομονή του.
Έτσι γίνεται και στη ζωή με τις εκκρεμότητες που αφήνεις μέσα σου άλυτες.
Κάποιες φορές η ζωή σου δίνει το περιθώριο να τις λύσεις, κάποιες φορές περιμένει την επόμενη αμέσως μέρα από το πρόβλημα να είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα.
Κάποιες φορές σου δίνει πολλούς μήνες υπενθυμίζοντας σου κάθε τόσο ό,τι της χρωστάς.
Γίνεσαι εξπέρ στη δικαιολογία και στο ψέμα.
''Θα στα δώσω τον επόμενο μήνα.''
Και περνάνε 5 χρόνια και σου λέει game over τώρα. 
Όσο pause έκανες, έκανες.
Ή τα λύνεις ή σε διώχνω απ'το παιχνίδι.  
Δεν πάει άλλο.
Καλά παίξαμε, καλά με κορόιδεψες-καλά σε κορόιδεψες , τώρα όμως πρέπει  να πάρεις μια απόφαση. Ή θα μείνεις και θα βρεις τρόπο να τα λύσεις και θα πατήσεις resume ή θα αποδεχτείς ότι έχασες και θα ξαναρχίσεις το παιχνίδι ή θα βρεις καινούριο παιχνίδι.
Διάλεξε και πάρε.
Το βλέπεις ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή πλέον έτσι;

Πλήττω

Οι αισθήσεις μου με βοηθούν να αντιλαμβάνομαι τον κόσμο που υπάρχει γύρω μου. Ο μόνος τρόπος για να κατανοήσω τον κόσμο είναι με το μυαλό μου. Πολλοί βρίσκονται μπροστά μου με τις δικές τους θεωρίες για τη ζωή. Προσπαθώ να συναισθανθώ την πραγματικότητα που βιώνουν αλλά η δική μου συνείδηση με εγκλωβίζει να βλέπω τα χρώματα που έχω μάθει να βλέπω. Συνήθιζα τον εαυτό μου κι όλα τα χαρακτηριστικά του και έχτιζα μια βάση για να κινούμαι. Μα κάποτε χτυπούσε η περιέργεια την πόρτα μου και ήθελα να δοκιμάσω τα όρια μου. Να χτίσω μια νέα βάση. Να δω τη ζωή από μια άλλη οπτική γωνία. Γίνεται. Κάπως έτσι κλείνουμε εισιτήρια για να δούμε έναν άλλο τόπο. Δεν θα μάθεις ποτέ τι κρύβει κάθε χωριουδάκι αυτού του χάρτη ξεχωριστά, μπορείς όμως να τοποθετήσεις τον εαυτό σου σε αυτό το πλαίσιο νέων ερεθισμάτων και να παρατηρήσεις τον εαυτό σου μέσα σε αυτό. Έτσι γίνεται. Μπορείς να πας Παρίσι. Μπορείς όμως να πας και Κίνα. Μπορείς να πας και Βλαδιβοστόκ. Μπορείς επίσης να βάψεις τα μαλλιά σου πράσινα. Μπορείς να γνωρίσεις έναν καινούριο άνθρωπο.Πάλι τοποθετείς τον εαυτό σου σε ένα νέο πλαίσιο. Μπορείς να ζήσεις 1 χρόνο σε χωριό. Μπορείς να ζήσεις 5 χρόνια σε νησί. Αν θέλεις να ενσωματωθείς , δε θα είσαι ακριβώς ο ίδιος.
Αν όμως μείνεις σταθερός σε ένα σημείο , πόσες φορές θα βάψεις τα μαλλιά σου;
Αν μείνεις σταθερός σε ένα σημείο πόσο μακριά θα τρέξει το μυαλό σου αν όχι μέχρι το περίπτερο.
Κι αν στο σταθερό σου σημείο δεν έχεις κάτι στα χέρια σου για να σε ταξιδέψει, όπως ένα βιβλίο, πόσο μακριά θα τρέξει το μυαλό σου.
Κι αν στο σταθερό σου σημείο νιώσεις ασφάλεια , τι θα κάνεις με τη βαρεμάρα;
Πού πάει η περιέργεια όταν νιώθεις ασφάλεια;
Είναι ακόμα μέσα σου και κάνεις μια επιλογή ή χάνεται όταν φύγει το παιδί;
Ίσως θέλουμε να κάνουμε μια αλλαγή για να δούμε τον εαυτό μας μέσα σε αυτό το διαφορετικό πλαίσιο ερεθισμάτων. Τώρα μας ξέρουμε. Μας μάθαμε. Εκεί πράττουμε έτσι κι εκεί πράττουμε έτσι. Εκεί νιώθουμε έτσι κι εκεί νιώθουμε έτσι. Σιγά σιγά προσαρμοστήκαμε για να μην έχουμε συχνά συναισθηματικές εναλλαγές.
Μα μετά έρχεται αυτή η βαρεμάρα. Έπαψε να μας εκπλήσσει ο εαυτός μας.
Αυτοί είμαστε;
Όντως τώρα;
Μας μάθαμε τόσο καλά; Λύσαμε όλα μας τα μυστήρια; Λύσαμε όλα τα αινίγματα του μυαλό μας;
Κάναμε όλες μας τις προσπάθειες; Λύσαμε όλες μας τις απορίες;
Πλήττω.

πρ πλ σημαντικό

Τόσα άρθρα, τόσες συζητήσεις, τόσες αναλύσεις.
Τόσα δάκρυα, τόσες αϋπνίες, τόσα γέλια.
Τόση προσπάθεια, τόση υπομονή, τόση δύναμη, τόση επιμονή, τόση αδυναμία.
Τόση απόγνωση, τόση απογοήτευση, τόση απαισιοδοξία, τόση αισιοδοξία.
Τόσο άγχος, τόση κριτική, τόσο δηλητήριο, τόσα λόγια.
Τόσες υποσχέσεις, τόσα όνειρα, τόσες φιλοδοξίες, τόσοι στόχοι.
Τόσα σχέδια, τόσα βήματα, τόσος προγραμματισμός, τόσος αυθορμητισμός.
Τόση μελέτη, τόση αμφιβολία, τόση αποδοχή, τόση αμφισβήτηση.
Τόσος ενθουσιασμός, τόση ηδονή, τόση ευχαρίστηση, τόση σημασία.
Τόση βαρεμάρα, τόσο κενό, τόσο βάθος, τόση ικανοποίηση.
Τόσα τραγούδια, τόσα ποιήματα, τόσες ταινίες, τόσα βιβλία, τόσοι πίνακες.
Τόση επιστήμη, τόση άγνοια, τόση γνώση, τόσα άλματα.
Τόσο μίσος, τόση αγάπη, τόση ζήλια, τόσος έρωτας.

Τόση σημασία. Τόση σημασία. Τόση σημασία.
Γιατί;
Γιατί, αλλιώς τι;

Η δικτατορία του θύματος

Θύτης χωρίς θύμα δεν υφίσταται. Ούτε και το αντίστροφο.

Το να κατηγορείς κάποιον άλλον ή κάποια αόρατη δύναμη για αυτά που σου συμβαίνουν είναι το πιο εύκολο και ανώδυνο πράγμα. Το να είσαι θύμα είναι το πιο εύκολο πράγμα και η δυσκολία που έχεις να αντιμετωπίσεις είναι ένας καταιγισμός συναισθημάτων απογοήτευσης από τους ανθρώπους και από την αδικία της ζωής. Το θύμα παράγει συναισθήματα θεωρώντας ότι με αυτά θα οδηγηθεί στο επιθυμητό αποτέλεσμα από το πουθενά με έναν μαγικό τρόπο ή θα δημιουργήσει ενοχές σε έναν θύτη ο οποίος θα αναλάβει να κάνει τη δύσκολη δουλειά των πράξεων. Ένας άνθρωπος που λαμβάνει την ταμπέλα του θύματος , δρα και σαν θύμα. Μπορεί να κατηγορήσει οποιονδήποτε γι'αυτά που συμβαίνουν εκτός από τον εαυτό του. Το μόνο για το οποίο κατηγορεί τον εαυτό του είναι για το γεγονός ότι είναι υπερβολικά υπομονετικός, υπερβολικά ανεκτικός, υπερβολικά καλός. Αφήνει τα γεγονότα να συμβαίνουν και παραπονιέται για τα μη συμφέροντα χωρίς όμως να προσπαθεί να τα αλλάξει. Δεν μπορεί να στραφεί προς τον εαυτό του και αν ποτέ στραφεί θα αναρωτηθεί ''γιατί να είμαι τόσο (κάτι πολύ καλό και αθώο)'' κι όχι ''τι έκανα και τι δεν έκανα;''
Το θύμα κάθεται στην καρέκλα του δικαστή και κρίνει τον υποψήφιο θύτη για τα σφάλματά του δίχως να έχει πραγματικά ρισκάρει την θέση του. Δίχως να έχει πράξει το παραμικρό για να αντιληφθεί τη δυσκολία του πράττειν.
Το θύμα αντιμετωπίζει τον θύτη σαν υπεράνθρωπο.
Για το θύμα ο θύτης δεν είναι ένας ακόμα άνθρωπος που έχει δικαίωμα να είναι αδύναμος και φοβισμένος.
Για το θύμα , ο θύτης είναι ένας άνθρωπος που απλά δεν προσπάθησε αρκετά, που δεν ρίσκαρε αρκετά, που δεν έπραξε αρκετά.
Το θύμα παίρνει δύναμη από τις ενοχές του θύτη.
Το θύμα επιβεβαιώνει τις θεωρίες του με τις ενοχές του θύτη.
Ο καλύτερος θύτης είναι ένας ανασφαλής άνθρωπος.
Το θύμα δεν αναγνωρίζει την αδυναμία στον θύτη, παρά μόνο στον εαυτό του. Έτσι λοιπόν δεν μπορεί να συγχωρέσει την αδυναμία στον θύτη γιατί γι'αυτόν δεν υφίσταται. Για το θύμα, ο θύτης είναι σκληρός, αδιάφορος, αναίσθητος, κακομαθημένος και σε καμία περίπτωση αδύναμος και ευάλωτος.
Το θύμα διεκδικεί από τον υπεράνθρωπο-θύτη την ασφάλεια χωρίς να μπορεί να την προσφέρει.
Το θύμα αποδίδει τις πράξεις αδυναμίας του στον θύτη.
Δεν φταίει το θύμα που αυτοκαταστρέφεται, αλλά ο θύτης που τον έφτασε σε αυτό σημείο.
Το θύμα έχει το ηθικό πλεονέκτημα γιατί μόνο για ήθος μπορεί να μιλάει, αφού οι πράξεις είναι γι'αυτόν άγνωστη λέξη.
Το θύμα δεν θέλει να είναι ελεύθερο γιατί ελευθερία σημαίνει ευθύνη, αλλά για το θύμα την πόρτα της φυλακής την έχει κλείσει ο θύτης.

Είναι εύκολο να είσαι θύμα.
Η μόνη δύσκολη δουλειά που έχεις να κάνεις είναι να παραπονιέσαι.


Το "κάτι πρέπει να κάνω" πάντα λύνει περισσότερα προβλήματα από το "κάτι πρέπει να γίνει" 
(σύγχρονο γνωμικό)

Θα σέβεστε.

Το νόημα της ζωής δεν είναι ένα.
Μην το ψάχνετε στα βιβλία, μα διαβάστε βιβλία για να το βρείτε.
Το νόημα της ζωή δεν το επιλέγεις, σε επιλέγει.
Μια φράση σε μένα σημαίνει τα πάντα, η ίδια σε σένα περνάει αδιάφορη.
Το νόημα της ζωής το διαμορφώνεις ασυνείδητα για χρόνια μέχρι να φτάσεις να το διαμορφώνεις συνειδητά.
Στο δρόμο σου θα συναντήσεις πολλούς ανθρώπους και θα μοιραστούν το νόημα της ζωής τους αν το ξέρουν.
Κάποιοι θα προσπαθήσουν να σε πείσουν ότι το δικό τους είναι το μόνο αληθινό. Αυτοί είναι οι ίδιοι που δεν βρήκαν ποτέ το δικό τους και έζησαν με δανεικό ή το βρήκαν και έκαναν πως δεν υπάρχει.
Μπορείς να δανειστείς ένα νόημα ζωής από το ράφι.
Κάποτε δανείστηκα ένα νόημα ζωής ενός άλλου.
Το είδα και μου φάνηκε καλό.
Το είχαν κι άλλοι άρα κάτι θα ξέρουν παραπάνω.
Το έβαλα για λίγο στο σπίτι μου.
Μου το ρήμαξε.
Το πέταξα και ξανάφτιαξα το σπίτι.
Εγώ ξέρω.

Το νόημα της ζωής σου μπορεί να το εντοπίσεις σε όλη τη διάρκεια της.
Άλλοι το πιάνουν στην αρχή, άλλοι στη μέση , άλλοι στο τέλος.
Κάποιοι δεν έχουν ένα νόημα, έχουν κι εναλλακτικό. Αλλά και τα δύο υπηρετούν παρόμοιο σκοπό.
Κάποιοι δεν κατάλαβαν ποτέ ότι ζούνε με δανεικό νόημα.
Κάποιοι το κατάλαβαν και φοβήθηκαν να ψάξουν το δικό τους.
Κάποιοι το κατάλαβαν και ήταν κουρασμένοι.
Ποιος ξέρεις πού τελειώνει ο φόβος και πού αρχίζει η κούραση;
Κάποιοι προσαρμόστηκαν στο δανεικό νόημα.
Καμιά διάθεση κριτικής για κανέναν.
Σεβασμός στα νοήματα.



Πόσο Μητέρα Τερέζα είσαι; (κάνε το τεστ)

Δεν πιστεύω ότι ένας άνθρωπος είναι μόνο ''άγγελος'' ή μόνο ''διάβολος'' μέσα του.
Όλοι μπορούμε να γίνουμε και τα δύο αργά ή γρήγορα.
Πιστεύω όμως πολύ στον εγωισμό σαν έννοια.
Στην τάση που έχουν οι άνθρωποι να κυνηγούν το προσωπικό τους συμφέρον και να προάγουν την δική τους ευημερία.
Αυτή λοιπόν η τάση μπορεί να παρουσιαστεί με πολλές μορφές και άλλες φορές να φαίνεται πιο ηθική από ότι ανήθικη, ενώ άλλες το αντίστροφο.
Επομένως εάν εκμυστηρευτείς σε δύο άτομα με διαφορετικούς κώδικες ηθικής, διαφορετικά βιώματα και διαφορετική φιλοσοφία ζωής μια ''εγωιστική''πράξη (δηλαδή μια πράξη στην οποία σκέφτηκες το δικό σου συμφέρον)  τότε μπορεί να λάβεις δύο διαφορετικές απόψεις για την πράξη σου.
Ο ένας μπορεί να σου πει ''Καλά έκανες. Έπρεπε να κοιτάξεις και τον εαυτό σου''
Ο άλλος μπορεί να σου πει ''Δεν ντρέπεσαι λίγο να σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου;''
Το ποια αντίδραση θα δεχτείς εν τέλει έχει να κάνει με το ποιο άτομο ταυτίζεσαι περισσότερο (ηθική, βιώματα, φιλοσοφία ζωής) αλλά και με το ποια πλευρά του εαυτού σου είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις.
Εαν έχεις την εντύπωση ότι είσαι ένας ''άγγελος'' χωρίς ίχνος εγωισμού και γεμάτος ανιδιοτέλεια που πράττει για να ικανοποιήσει το συμφέρον κάποιου άλλου που έχει τέτοια αυταπάρνηση , τότε θα σταθείς στα λεγόμενα του δεύτερου και θα νιώσεις ντροπή για τον εαυτό σου. Μη αντέχοντας την ντροπή θα προσπαθήσεις τότε να βρεις άλλες αιτίες για την πράξη σου κι όχι ότι σκέφτηκες το συμφέρον σου. Ίσως έφταιγε κάποιος άλλος, ίσως κάποιος άλλος σε έπεισε να το κάνεις, ίσως τη στιγμή εκείνη δεν σκεφτόσουν καθαρά, ίσως το ένα ίσως το άλλο. Κάτι για να σταματήσεις να σκέφτεσαι πως μέσα σου ίσως κρύβεις κι έναν άλλον άνθρωπο τελείως διαφορετικό από αυτόν που νόμιζες ότι ήσουν.
Ο εγωισμός δεν είναι πάντα κάτι που το βλέπεις σε μία συμπεριφορά. Δεν κρύβεται πάντα σε φράσεις ''ΕΓΩ θέλω αυτό''
Μπορεί να κρύβεται και πίσω από την πιο εμφανή αυταπάρνηση.
Μπορεί να κρύβεται και πίσω από την πιο εμφανή πράξη ανιδιοτέλειας.
Πώς θα σου φαινόταν αν σου έλεγα ότι μπορεί να βρεις μια μικρή δόση εγωισμού πίσω από κάθε σου απόφαση.
Το θέμα είναι αν είσαι έτοιμος να τη δεις και να έρθεις αντιμέτωπος με αυτή σου την πλευρά.


Εγωιστής: ένα άτομο που ενδιαφέρεται περισσότερο για τον εαυτό του παρά για μένα.
Ambrose Bierce, 1842–1914, Αμερικανός συγγραφέας

Η αληθινότητα της αλήθειας

Απεχθάνομαι τα ψέματα που λέω στον εαυτό μου πολύ περισσότερο από τα ψέματα που μου λέει κάποιος άλλος. Απεχθάνομαι την ''αλήθεια'' που λέω στους άλλους όταν πια έχω πεισθεί για την αληθινότητα της ''αλήθειας'' και διαιωνίζω το κακό.
Επίσης απεχθάνομαι ορισμένες φορές τη φράση δεν πειράζει.
Απεχθάνομαι αυτή τη μιζέρια που βγάζουν και τα δύο.
Απεχθάνομαι το γεγονός ότι επειδή δεν μπορούμε να αλλάξουμε μια κατάσταση προσπαθούμε να πείσουμε τον εαυτό μας ότι τελικά αυτή η κατάσταση είναι καλή, ότι είναι οκ. Ότι μάλλον αυτό θέλαμε κατά βάθος αλλά δεν το είχαμε καταλάβει. Ότι μάλλον αυτό θέλαμε και δεν το ξέραμε. Ότι τελικά αυτό είναι το σωστό, το καλύτερο, το πιο πολλά υποσχώμενο.
Ότι εντάξει δεν πειράζει , όλα καλά. Όλα κουλ. Υποστηρίζουμε τόσο πολύ το ψέμα που το κάνουμε πεποίθηση και θρονιάζει στον εγκέφαλό μας σαν παράσιτο.
Απεχθάνομαι αυτόν τον συμβιβασμό που κάνουμε για χάρη μιας προσωρινή ψυχικής ηρεμίας.
Προσωρινή βέβαια. Θα την συναντήσεις την αλήθεια αργά ή γρήγορα.
Λοιπόν ΟΧΙ.
Ναι, με πειράζει.
Ναι, με πονάει.
Ναι, δεν συμφωνώ.
Ναι, δεν το θέλω εγώ αυτό.
Ναι, δεν είναι δική μου απόφαση αυτό.
Ναι, με κρατάει ξύπνια το βράδυ.
Ναι, γεμίζει δάκρυα τα μάτια μου.
Άσε με να πονέσω με την αλήθεια. 
Άσε με να βιώσω την αλήθεια.
Άσε με να θυμώσω με την αλήθεια.
Άσε με να τη χωνέψω, να την κάνω μέρος της εμπειρίας μου προτού προλάβει το ψέμα να με μπερδέψει και να με κάνει αδύναμη και πειθήνια.
Τώρα είναι η στιγμή να έρθω αντιμέτωπη με την αλήθεια.
Αν έγινε κάτι χθες, τώρα πρέπει να πονέσω , τώρα πρέπει να κλάψω, τώρα πρέπει να πω την αλήθεια σε μένα και σε σένα. Σε μένα και στους άλλους.
Όχι σε πέντε χρόνια. Όχι σε δέκα χρόνια.
Γιατί αν πονέσω τώρα, αν κλάψω τώρα, αν ταραχθώ τώρα, αν θυμώσω τώρα ίσως βρω τη δύναμη και το θάρρος να αλλάξω την κατάσταση τώρα. Όχι αύριο. Όχι σε ένα μήνα. 

Γιατί αν μια μέρα ξυπνήσεις κι έρθεις αντιμέτωπος με την αλήθεια , μπορεί να είναι αργά να κάνεις κάτι γι'αυτό.
Ποτέ δεν είναι αργά;
Ακραίο.
Μερικές φορές στην πραγματική ζωή είναι αργά.

'Γιατί σε μερικούς ανθρώπους έρχονται όλα τόσο απλόχερα;

Όταν οι στιγμές είναι δύσκολες, όταν κάτι πάει στράβα, όταν κάτι δεν μπορούμε να το φτιάξουμε πέφτουμε σε εκείνη την παγίδα . Την παγίδα της σύγκρισης. Φέρνεις στο μυαλό σου εκείνο το άτομο που βλέπεις να τα πηγαίνει καλύτερα σε εκείνον τον τομέα που εσύ κάπως δεν τα καταφέρνεις καλά. Τότε ανοίγεις το στόμα σου και λες την πιο άκυρη φράση ''Γιατί σε μερικούς ανθρώπους έρχονται όλα τόσο απλόχερα;''. Δεν θα σταθώ στη γενίκευση που κρύβει η φράση αλλά στο ''απλόχερα''.
Δεν υπάρχει κανείς που να τα έχει όλα. Αν κοιτάξεις τους ανθρώπους καλά ,θα δεις πως έχουν έναν τουλάχιστον δαίμονα που τους βασανίζει. Ίσως αυτός ο δαίμονας για σένα να είναι άγγελος. Ίσως ο δικός σου δαίμονας για εκείνους να είναι άγγελος.
Ξέρεις τι κάνει τον δαίμονα>άγγελο; Ξέρεις τι είναι αυτό που οδηγεί σε αυτό που λες εσύ ''απλόχερα'';
Η διεκδίκηση.
Η διεκδίκηση της ευτυχίας.
Οι συνθήκες για τον καθένας είναι διαφορετικές και μπορεί να προσαρμόζουν την ένταση της διεκδίκησης, αλλά η διεκδίκηση υπάρχει.
Η διεκδίκηση ενός ονείρου, ενός ανθρώπου, μιας φιλοδοξίας.
Μα πάνω απ'όλα η διεκδίκηση του εαυτού μας από τους δαίμονες μας.
Εσύ είσαι αυτός που θα σώσει τον εαυτό σου.
Αν σου έλεγαν πως για το υπόλοιπο της ζωής σου θα έπρεπε να συγκατοικήσεις με έναν γνωστό σου που δεν συμπαθείς καθόλου και σε κάνει δυστυχισμένο τι θα έκανες; Δεν θα διεκδικούσες την ελευθερία σου; Τώρα γιατί δεν διεκδικείς την ελευθερία του μυαλού σου, την ίδια σου την ηρεμία;
Τόσα χρόνια αμύνεσαι. Κάνεις μικρές μάχες και μονίμως χάνεις τον πόλεμο.
Μην συνηθίζεις μαζί τους. Μην τους δικαιολογείς. Μην τους μεταμορφώνεις σε αγγέλους ενώ δεν είναι.
Ήταν και θα είναι δαίμονες. Αλλά δεν σε νοιάζει τι είναι αυτοί.
Εσύ τι είσαι; Εσύ τι θα κάνεις;
Θα πολεμήσεις ; Θα διεκδικήσεις την ευτυχία σου;
Είναι ο φόβος που σε κρατάει και δεν τους σκοτώνεις.Σου δίνουν μια ασφάλεια. Την ασφάλεια του no news, good news. Αυτή τη μίζερη απομίμηση χαράς και ηρεμίας. Εσύ στο σαλόνι, αυτοί στο δωμάτιο και κάνεις πως δεν υπάρχουν.

Τίποτα δεν ήρθε απλόχερα. Τ'ακούς;
Εσύ βλέπεις το αποτέλεσμα, αλλά δεν ξέρεις την ιστορία της διεκδίκησης.
Δεν ξέρεις πόσο πάλεψε και παλεύει κάποιος για να πεις εσύ πως του δόθηκε απλόχερα αυτό που λείπει από εσένα.
Η διαφορά σας είναι μία και δεν είναι θέμα δύναμης κι αδυναμίας.
Αυτός στο ερώτημα ''θες να είσαι χαρούμενος;είσαι πρόθυμος να θυσιάσεις πράγματα γι'αυτό;''
Απάντησε ''θέλω να είμαι χαρούμενος. ναι είμαι πρόθυμος''

Στο πόλεμο πάντα υπάρχουν και ηττημένοι.
Στον δικό σου πόλεμο φρόντισε να μην είσαι εσύ ο ηττημένος, αλλά οι δαίμονές σου.

Καταλαβαίνεις τι σου λέω;

Ξαναβλέπω σειρές και ταινίες που έχω δει στο παρελθόν.
Ακόμα και 10 χρόνια πριν.
Οι σειρές και οι ταινίες είναι ίδιες και απαράλλαχτες.
Εγώ είμαι;
Παρατηρώ ότι συγκινούμαι πιο έντονα με πράγματα που τότε δεν είχα συγκινηθεί.
Ταυτίζομαι με χαρακτήρες που τότε δεν είχα ταυτιστεί.
Κατανοώ συμπεριφορές που τότε δεν μπορούσα να κατανοήσω.
Είμαστε καταδικασμένοι να μην μπορούμε εξ ολοκλήρου να αντιληφθούμε κάτι που δεν έχουμε βιώσει εμείς οι ίδιοι;
Ο χρόνος πέρα από γιατρός είναι κι ο καλύτερος δάσκαλος;
Η ίδια η ζωή σε κάνει θύτη και θύμα των καταστάσεων κι έτσι αποκτάς την πολυπόθητη σοφία;
Η ίδια η ζωή σε κάνει να διάλέξεις κάποια στιγμή και το μονοπάτι 2 ,που κάποτε όταν είχες να διαλέξεις επέλεξες το 1;
Τώρα καταλαβαίνω λες.
Τώρα έχω την ενσυναίσθηση που τότε δεν είχα.
Μου μιλούσες για μήλα κι εγώ δεν καταλάβαινα τι μου λες.
Ήξερα μόνο τα αχλάδια.
Δεν είναι οι λέξεις βέβαια που μας χωρίζουν.
Είναι οι διαφορετικές εμπειρίες μας.
Είναι ο διαφορετικός τρόπος ανατροφής.
Είναι οι διαφορετικές πληγές μας.
Είναι οι διαφορετικοί φόβοι μας.

Κι είναι όλα τόσο μάταια;
Όχι. ίσως η λύση είναι:
Όταν μιλώ να με ακούς ,όχι για να απαντήσεις.
Όταν μιλάς θα σε ακούω ,όχι για να απαντήσω.

Θέλω τη στιγμή μου

Την πρώτη φορά που άκουσα τη φράση ''η ευτυχία είναι στιγμές'' την ερμήνευσα κάπως.
Σκέφτηκα πως αφού η ευτυχία είναι στιγμές πρέπει να δημιουργήσω στιγμές.
Να επιδιώξω να ζήσω διαφορετικά πράγματα , να έχω μια λίστα από στιγμές.
Έτσι όταν θα κοίταζα το χαρτί μου με τη λίστα και θα έκανα την πρόσθεση θα έβγαινε αποτέλεσμα ευτυχία. Θα είχα ένα χαρτί να μου αποδεικνύει πως είμαι ευτυχισμένη.
Μα να..το γράφει εδώ. Κοίτα αυτό που έκανες, κι αυτό, κι εκείνο και το άλλο.
Μετά κοίταξα ξανά το χαρτί μου.
Μερικά τα θυμόμουν και θα τα θυμόμουν κι ας μη τα είχα γράψει σε κανένα χαρτί.
Τα υπόλοιπα δεν υπήρχαν στο κεφάλι μου.
Ήταν εκείνα που όταν τα βίωσα δεν ήμουν εκεί.
Καταλαβαίνεις;
Ήμουν εκεί, αλλά δεν ήμουν ΕΚΕΙ..
Το σώμα μου ήταν εκεί , αλλά το κεφάλι μου ταξίδευε μέσα σε σκέψεις παρελθοντικές και μελλοντικές.
Το σώμα μου ήταν εκεί , αλλά το μυαλό μου ήταν πνιγμένο σε μια θάλασσα από φόβους, άγχος, προβληματισμούς, παλιές ιστορίες, χαμένα όνειρα, αποτυχημένες προσπάθειες, ξεχασμένες φιλοδοξίες, παρελθοντικά λάθη, πάθη, πονεμένες εμπειρίες, δάκρυα, θυμό.
Η ευτυχία είναι στιγμές, αλλά όχι γενικά στιγμές.
Είναι οι στιγμές που τις βιώνεις με όλη σου την ύπαρξη.
Εκείνες οι στιγμές που όλες σου οι αισθήσεις ήταν στην υπηρεσία του παρόντος.
Άκουγες τη στιγμή, μύριζες τη στιγμή, έβλεπες τη στιγμή, γευόσουν τη στιγμή, ένιωθες τη στιγμή σε όλο σου το κορμί.

Μη σκοτώνεις τη στιγμή.
Μη της βάζεις ταμπέλες, μην την προεξοφλείς, μην τη συγκρίνεις.
Μη τη χρωματίζεις βιαστικά με χρώματα που πίστεψες πως της ταιριάζουν πριν την βιώσεις και τη μάθεις. Ασ'την να χρωματιστεί μόνη της, να αποκτήσει δική της μυρωδιά,να έχει τη δική της γεύση,  να αποκτήσει το δικό της τραγούδι.

Βαβέλ συναισθημάτων

Αφού έτσι κι αλλιώς όποια λέξη κι αν σου πω , πάλι με τη δική σου πραγματικότητα θα την καταλάβεις. Να σου πω ένα παραμύθι μπας και τα βρούμε στη μαγεία. (όχι δικό μου)
Περιστέρια, κοράκια, ταχυδρομεία, email, μηνύματα, κινητά, υπολογιστές, free wifi.
Τα μέσα τόσα πολλά κι η επικοινωνία τόσο λίγη.
Τι σου είπα; τι κατάλαβες;
Τι μου είπες; τι μετέφρασα;
Τι γλώσσα μιλάς; τι γλώσσα μιλάω;
Τι νιώθω και τι νιώθεις;
Τι φοβάμαι και τι φοβάσαι;
Τι θέλεις και τι θέλω;
Τι δίνεις- τι παίρνω, τι παίρνεις -τι δίνω;
Οι επιθυμίες σου κι οι επιθυμίες μου.
Τρεις τελίτσες στο τέλος της πρότασης και ένα άσκοπο μυστήριο να πλανάται αιώνια πάνω από τα κεφάλια μας.
Για έναν εγωισμό, για έναν φόβο, για μια ανασφάλεια.
Βαβέλ συναισθημάτων.
Και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι, κι άλλα τέτοια.
Μήπως να φτιάξουμε τα δικά μας αγγλικά.
Βάλε μια λέξη εσύ, μια λέξη εγώ να φτιάξουμε μια κοινή γλώσσα.
Να φτιάξουμε συναισθηματικά αγγλικά.
Να αφήσουμε κάτω τις πανοπλίες μας, να κάνουμε διάλογο.
Να αφήσουμε κάτω τα όπλα μας, δεν είναι μάχη.
Δεν είναι όλη η ζωή μια μάχη, ε;
Δεν είναι όλα ένας αγώνας υπεροχής.
Δεν είναι το θέμα ποιος θα νικήσει.
Το θέμα είναι ότι αν κάποιος νίκησε, είναι κι οι δυο χαμένοι.

Έφαγες; Ήπιες; Ζακέτα φοράς; Έκλασες; Μύρισε;

Το καλοκαίρι γνώρισα μια κοπέλα από την Φινλανδία και είχα μια ευκαιρία να μάθω εκ των έσω πώς λειτουργούν τα πράγματα. Το μεγαλύτερο σοκ το έπαθα όταν μου είπε πως την αντίστοιχη 3η Λυκείου την είχε κάνει στο Μεξικό σε μια οικογένεια , με ένα πρόγραμμα ανταλλαγής μαθητών. Εγώ είχα μείνει να την κοιτάω και φαντάστηκα τον εαυτό μου να συζητάει με τους γονείς μου και να λέμε ότι θα φύγω στα 17 για ένα χρόνο στο Μεξικό. Γελούσα σαν καθυστερημένο μόνη μου για κανένα 10λεπτο.
-Καλά και σε άφησαν σε αυτή την ηλικία να μείνεις 1 χρόνο σε μια ξένη οικογένεια;  ρωτάω εγώ καθώς βύζαινα λίγο γάλα ακόμα.
-Ναι, είναι πολύ συνηθισμένο , μου είπε τρώγοντας το μηλαράκι της.
Αργότερα έμαθα πως παράλληλα με τη σχολή δούλευε κιόλας για να βγάζει και τα λεφτά της.
Μου είπε και για κάτι επιδόματα στους φοιτητές , αλλά εγώ τώρα δεν θα αναλύσω τα οικονομικά της χώρας.

Πόσο αυτόνομα παιδιά μεγαλώνουμε; Πόσο σπρώχνουμε τα παιδιά μας να φύγουν από το σπίτι;
Φτάνει η οικονομική κρίση για να δικαιολογήσουμε τα αδικαιολόγητα ή μήπως χρόνια τώρα ακόμα κι όταν το λεφτό έτρεχε είχαμε στο λαιμό τους το λουρί ενώ παράλληλα τα κατηγορούσαμε που δεν έκαναν το βήμα να πετάξουν;
Φαντάζομαι πως οι παλαιότερες γενιές βίωσαν κάποιες συγκεκριμένες δυσκολίες κι έτσι έβαλαν στόχο να προστατεύσουν τα πουλάκια τους από κάθε κακό; Είναι όμως αυτή η υπερπροστατευτικότητα εισιτήριο για να επιβιώσεις σε έναν κόσμο που δεν ήταν ποτέ δίκαιος , που δεν ήταν ποτέ αγγελικά πλασμένος;
Έμαθαν στα παιδιά την απόρριψη;
Έμαθαν στα παιδιά πως τα αγαθά κόποις κτώνται;
Έμαθαν στα παιδιά πως μια αποτυχία είναι μέσα στη ζωή;
Έμαθαν στα παιδιά να ψάχνουν στην αποτυχία και τα δικά τους λάθη για να βελτιωθούν κι όχι μόνο τα λάθη των άλλων και των συνθηκών;
(Έμαθαν στα παιδιά να βάζουν πλυντήριο και να μαγειρεύουν γαμώ το κιαρατό μου;)
Θαρρώ πως έχουμε στα χέρια μας μια κοινωνία υπεργαμάτων νέων που κάνουν τα πάντα σωστά κι όλο φταίει κάποιος άλλος.
Φταίει ο καθηγητής, ο μαλάκας γκόμενος, η κάργια κορασίδα, ο κομπλεξικός δάσκαλος, o παπάρας, ο αγάμητος, η ανοργασμικιά, ο στόκος.
Μη με παρεξηγήσετε. Ξέρω πως σε μια κοινωνία υπάρχει κάθε καρυδιάς καρύδι, αλλά αυτή είναι μια διαπίστωση η οποία δεν μας οδηγεί κάπου γιατί είναι σα να λέμε πως υπάρχουν μήλα στη Θεσσαλονίκη.
Εμείς πού είμαστε σε όλη αυτή την κριτική που κάνουμε για τα πάντα;
Έχουμε ιδέα από ''όχι'' ; από ''μη'' ; ή μας προσφέρθηκαν όλα με μια απλοχεριά που μας έκανε να πιστέψουμε πως η ζωή είναι ένα σουπερμάρκετ; μπαίνεις μέσα και διαλέγεις ό,τι θέλεις από το ράφι.
Ξέρουμε να βάζουμε στόχους και να προσπαθούμε με όλο μας το είναι να τους πετύχουμε ή περιμένουμε συνεχώς κάποιον να μας σώσει από τον τζάμπα κόπο;
Κι όταν κάποιος μας κάνει αρνητική κριτική πώς την διαχειριζόμαστε;
Κι όταν κάποιος μας λέει πως φερθήκαμε λάθος μπαίνουμε στη διαδικασία να ακούσουμε τι κάναμε λάθος από τα μάτια ενός άλλου ανθρώπου ή βιαζόμαστε να δηλώσουμε στον άλλον ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΠΟΤΕ ΛΑΘΗ ΕΓΩ ΑΡΑ ΜΑΛΛΟΝ ΜΕ ΖΗΛΕΥΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΛΕΣ ΑΥΤΟ.
Κι όταν κάποιος δεν μας συμπεριφέρεται όπως πρέπει να συμπεριφέρονται σε μια βασίλισσα κι έναν βασιλιά και δεν μας αγοράζει κι εκείνο το παιχνίδι που θέλουμε;
''ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΙ ΤΗΝ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΜΟΥ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΓΙ'ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΦΕΡΕΤΑΙ ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΑΞΙΖΩ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΘΑ ΒΡΕΘΕΙ ΚΑΠΟΤΕ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΑΝΤΙΛΗΦΘΕΙ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΟΣΟ ΠΟΛΥ ΑΞΙΖΩ ΚΑΙ ΠΟΣΟ ΑΞΙΑ ΕΙΜΑΙ''

Είναι γλυκιά η ελευθερία ρε γαμώτο.
Κι έχει σωστά, λάθη, συνέπειες, δικαιώματα, υποχρεώσεις, ρίσκο.
Έχει το γλυκό ρίσκο της νιότης που πολεμάει τον συντηρητισμό των μεγάλων και γεννάει καινοτομίες.
Κι είναι δικά σου. Δικιά σου ευθύνη κι ας είναι βαριά.
To μάθατε στα παιδιά σας αυτό;
Τους μάθατε την ομορφιά των συναισθημάτων που σε κατακλύζουν όταν καταφέρνεις κάτι μόνος σου; Αυτή τη γλυκιά ικανοποίηση, την ολοκλήρωση, τη δύναμη.
Ή μεγαλώσατε τα παιδιά σας προσπαθώντας να ικανοποιήσετε τα δικά σας απωθημένα;
Η μεγαλώσατε τα παιδιά σας με την έγνοια να μην επαναλάβουν τα λάθη σας;
Μήπως είχατε αυτόν τον διακαή πόθο να γίνουν αλάνθαστα; Μήπως είχατε και έχετε αυτό τον διακαή πόθο να τα προστατεύσετε από κάθε πόνο, από κάθε κακοτοπιά, από κάθε στραβοπάτημα;
Μήπως ο βασιλιάς σας κι η βασίλισσα ζούσαν σε μια φούσκα κυνηγώντας τον άπιαστο ιδανικό κόσμο που φτιάχτηκε στη φαντασία σας;
Τους μάθατε πως να βγαίνουν στην αρένα με τα λιοντάρια ή υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να μην αντέξουν ούτε καν τα γιουχαρίσματα της κερκίδας;

Άσε με να ζήσω κύριε Τάκη, κύρια Νίτσα, κυριά Σοφία, κυρια Ελενη, κύρια Μάρω, κυριε Κώστα, κύριε Γιάννη, κύριε Δημήτρη, κυρία Τούλα, κυριε Γιωργο, κύριε Πέτρο, κυρία Φωτεινή, κυρία Σούλα.
Δεν είμαι κτήμα σου.
Δεν είμαι η συνέχειά σου.
Δεν είμαι ο τρόπος για να νικήσεις τον θάνατο.
Δεν είμαι ο τρόπος για να ζήσεις μια 2η ζωή.
Είμαι ένας διαφορετικός άνθρωπος.
Είμαι εγώ.
Κάποτε σου μοιάζω, κάποτε είμαι εντελώς διαφορετικός.
Κάποτε κάνω σωστά, κάποτε κάνω λάθη.
Κάποτε κάνω επιλογές που σε χαροποιούν, κάποτε κάνω επιλογές που σε ταράζουν.
Αγάπα με κι έτσι.


Το ρούχο πρέπει να το φοράς όχι να σε φοράει

Το να αναμοχλεύεις το παρελθόν δεν είναι και το πιο έξυπνο πράγμα που μπορείς να κάνεις, είναι όμως ένας καλός τρόπος για να μάθεις καλύτερα τον εαυτό σου. Αν δεν γυρίσεις πίσω να αναλύσεις τα γεγονότα πώς θα καταλάβεις τα λάθη σου, πώς θα καταλάβεις τι σε ενοχλεί στους άλλους, πώς θα καταλάβεις τι ήθελες να κάνεις και τελικά δεν το έκανες; Όμως, ένα ταξίδι στα παλιά θέτει υπό μεγάλη αμφισβήτηση και τις αποφάσεις που πήρες κάποτε.
Μερικές αποφάσεις είναι τόσο παράξενες.
Θυμάσαι τότε που διάλεξες εκείνο το πράσινο φόρεμα;
Μα ποτέ δεν σου άρεσε το πράσινο. Σε θυμάμαι να το λες κιόλας πολλές φορές.
Είναι το χρώμα πουμισούσες.
Κι όμως τότε πριν πολλά χρόνια διάλεξες το πράσινο.
Τι σε ώθησε σε αυτή την απόφαση;
Πού ήσουν εσύ όταν πάρθηκε αυτή η απόφαση;
Πού ήταν το γούστο σου;
Πού ήταν οι επιθυμίες σου;
Πού ήταν το αγαπημένο σου χρώμα, το μωβ, όταν έπρεπε να πάρεις εκείνη την απόφαση.
Σε έβλεπα να το φοράς κι εκείνο να μην στρώνει με τίποτα.
Όλοι σου έλεγαν ότι είσαι πανέμορφη κι ό,τι σου πάει πολύ.
Εσύ το κοιτούσες στον καθρέφτη και χαμογελούσες αλλά ένιωθες ότι κάτι δεν κόλλαγε.
Αλλά δεν ήξερες τι. Είχες ξεχάσει κι εσύ η ίδια ότι το πράσινο ήταν το χρώμα που μισούσες.
Τα όμορφα λόγια συνεχίστηκαν. Αρκούσαν για να σε κάνουν να νιώθεις εντάξει.
Είχες την αποδοχή. Είχες αυτό που χρειαζόσουν για να καλύψεις την μεγάλη ανασφάλεια και την αδυναμία που ένιωθες. Την ανασφάλεια και την αδυναμία με την οποία περπατούσες παράλληλα σαν από πάντα.
Όμως τα χρόνια πέρασαν κι εσύ δεν περπατάς παράλληλα με τους δαίμονές σου πλέον.
Καμιά φορά συναντιέστε και λέτε ένα γεια, πίνετε έναν καφέ, κοιμούνται στο κρεβάτι σου και ύστερα φεύγουν.
Και κοιτάς ξανά εκείνες τις αποφάσεις που πάρθηκαν από ανασφάλεια κι αδυναμία και νιώθεις ότι δεν ήσουν καν εκεί όταν πάρθηκαν. Νιώθεις ότι δεν σε ρώτησε κάνεις.
Θες να φωνάξεις πως το αγαπημένο σου χρώμα είναι το μωβ, όχι το πράσινο.
Θες να φωνάξεις πως είσαι μωβ, πως νιώθεις μωβ, πως σκέφτεσαι μωβ και ζεις στο πράσινο.
Θες απεγνωσμένα να γυρίσεις τον χρόνο πίσω να σκίσεις το πράσινο φόρεμα και να υποστηρίξεις το χρώμα σου. Γιατί ενώ αγαπούσες κι αγαπάς τόσο το μωβ δεν το υποστήριξες; Γιατί φοβήθηκες; Γιατί έκανες πίσω;
Παρ'όλα αυτά το παρελθόν δεν αλλάζει. Μερικά λάθη διορθώνονται, μερικά όχι. Μερικά λάθη συγχωρούνται, μερικά όχι. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να διαμορφώσουμε το μέλλον μας και να προσπαθήσουμε να μην επαναλάβουμε τα λάθη του παρελθόντος.

Ποια είστε κυρία μου; 
Τι θέλετε;
Τι σας αρέσει;
Τι σας κάνει χαρούμενη;
Το θέλετε κοντό; το θέλετε μακρύ;
Ποιο είναι το αγαπημένο σας χρώμα κυρία μου;
Δεν είναι η γαμημένη η αποδοχή το ζήτημα κυρία μου.
Το ρούχο πρέπει να το φοράς όχι να σε φοράει.

Πλένοντας πιάτα στην κουζίνα μου

To 2007-2008 ξεκίνησε στην τηλεόραση το So you think you can dance.
Εγώ έκανα και χορό τότε και ήμουν πολύ ενθουσιασμένη με την εν λόγω εκπομπή.
Έβλεπα λοιπόν τα επεισόδια με τις audition και παρατηρούσα ότι πολλές φορές για να απορρίψουν κάποιον έλεγαν ''σε ευχαριστούμε πολύ αλλά ψάχνουμε σχεδόν έτοιμους χορευτές''.
Η αλήθεια είναι πως τότε στεναχωριόμουν που απέρριπταν κάποιον που είχε κάνει μια προσπάθεια αλλά για διάφορους λόγους δεν είχε φτάσει το επιθυμητό επίπεδο του σχεδόν έτοιμου χορευτή.
Δεν άξιζαν αυτοί μια ευκαιρία;
Σήμερα καθώς έπλενα τα πιάτα μου κατέληξα στο ότι  'ΟΧΙ δεν άξιζαν αυτήν την ευκαιρία' . 
Θέλω να πω...εσύ τι έκανες για να γίνεις ένας σχεδόν έτοιμος χορευτής πριν πας εκεί με θράσος για να σε πάρουν;
Πόσο προσπάθησες;
Πόσο κόπιασες;
Πόσο έψαξες τα λάθη σου για να τα διορθώσεις;
Πόσο δούλεψες με το σώμα σου;
Πόσο δούλεψες με τον εαυτό σου;
Περίμενες ότι θα ετοιμάσεις ένα πρόχειρο χορευτικό και θα σε πάρουν;
Κι όλοι αυτοί που χορεύουν νύχτα μέρα;
Όσοι έχυσαν ιδρώτα για να μπορέσουν να παρουσιαστούν σε μια κριτική επιτροπή;
Γιατί να πάρουν εσένα, τον απροετοίμαστο που το μόνο ταλέντο που έχει είναι το θράσος του και το μεγάλο του Εγώ και να μην πάρουν έναν άνθρωπο που δουλεύει με τον εαυτό του νύχτα μέρα και προσπαθεί να γίνει καλύτερος.

Εσύ τι έκανες πέρα από το να περιμένεις μια ευκαιρία να παρουσιαστεί και να παίξεις με την τύχη σου;
Όχι φίλε μου.
Εσύ δεν τον αγαπάς τον χορό.
Εσύ αγαπάς τον εαυτό σου.
Εσύ ήθελες τα 5 λεπτά δημοσιότητας.
Τα πήρες.
Σε καλή μεριά.
Στο show δε θα μπεις.

Εαρινή Ισημερία ήταν χθες

Όταν ήμουν στο σχολείο μου είχαν δώσει μια πολύ σοφή συμβουλή για την επίλυση ασκήσεων και γενικά ήταν πολύ συνηθισμένη αυτή η συμβουλή.
Όταν λοιπόν ξεκινούσα μια άσκηση και κατέληγα σε αδιέξοδο μου έλεγαν να την ξαναρχίσω από την αρχή και να μην κάθομαι να ψάχνω από το τέλος προς την αρχή πού είναι το λάθος.
Πάλι την εκφώνηση.
Πιο συγκεντρωμένη αυτή τη φορά.
Πάλι ένα ένα τα βήματα σα να μην την είχα λύσει πριν.
Πάλι να σκεφτώ την άσκηση και να βάλω το μυαλό μου να δουλέψει ξανά.
Εν τέλει την έλυνα με τη 2η. (τις περισσότερες φορές)
Κάτι είχα διαβάσει λάθος στην εκφώνηση, κάπου είχα κάνει λάθος στην πορεία της σκέψης μου, κάπου ξέφυγε το μυαλό μου.
Αλλά τη δεύτερη φορά ήταν αλλιώς.
Δεν είχα τη σιγουριά ότι θα τη λύσω, όπως την πρώτη φορά, έτσι η υπερβολική μου αισιοδοξία δεν με τύφλωσε.
Είχα βρει τα λάθη μου και προσπάθησα να μην τα ξανακάνω, έτσι οι πιθανότητες ήταν υπερ μου γιατί τα εν δυνάμει λάθη είχαν μειωθεί.
Βρίσκοντας τα λάθη μου κατάλαβα που ''υστερώ''... μήπως κάνω αριθμητικά λάθη; μήπως διαβάζω λάθος την εκφώνηση; μήπως έχω κάποιο κενό στη θεωρία και οδηγούμε σε λάθος συλλογισμούς; μήπως η σκέψη μου ταξιδεύει και μου λείπει η συγκέντρωση;
Μετά από μια αποτυχημένη πρώτη προσπάθεια λοιπόν, αν έπαιζα τα χαρτιά μου σωστά , έπρεπε να βγω πιο σοφή και έτοιμη για την δεύτερη προσπάθεια.
Για να βγω κερδισμένη από την πρώτη αποτυχία δεν έπρεπε να μείνω στην ίδια την αποτυχία, αλλά να βγάλω βοηθητικά συμπεράσματα ψάχνοντας τι με οδήγησε εκεί.
Δεν έπρεπε να ταυτιστώ με την αποτυχία, δεν έπρεπε να γίνω η αποτυχία γιατί τότε φορούσα την ταμπέλα και το θέμα τελείωνε εκεί και ύστερα θα βρισκόμουν σε ένα αδιέξοδο.
Τι έπρεπε να δεχτώ;
Ότι δεν είναι γραμμένο κάπου ότι θα λύνω όλες τις ασκήσεις με την πρώτη.
Ότι σαν άνθρωπος που είμαι ενδέχεται να κάνω λάθη.
Ότι η πρώτη προσπάθεια δεν είναι και η τελευταία.
Ότι η υπερβολική σιγουριά μου ίσως μου γύρισε μπούμερανγκ.
Ότι πρέπει να έχω αυτοπεποίθηση λόγω εφοδίων κι όχι ψευδοαυτοπεποίθηση.
Ότι τα λάθη μου δεν είμαι εγώ, αλλά είναι τρόποι για να βελτιωθώ.
Ότι μια αποτυχημένη προσπάθεια δεν σημαίνει και δεύτερη ούτε όμως σημαίνει ότι δεν θα υπάρξει και μία δεύτερη.

Κι αν όλο αυτό το τοποθετήσουμε σε ένα πλαίσιο διαφορετικό κι όχι αυτό της ψωροάσκησης στα μαθηματικά, οφείλουμε να κάνουμε κι άλλες ερωτήσεις στον εαυτό μας.
Γιατί λύνω την άσκηση;
Για ποιον λύνω την άσκηση;
Τι συναισθήματα μου προκαλεί τελικά η επίλυσή της;
Τι αποσκοπώ με την επίλυσή της;
Πόση είναι η ταρίφα σου πόρνη;

Read-only

Εγώ ξέρω γιατί βασανίζεσαι τόσο καιρό.
Γιατί μεγάλωσες με τη σκέψη ότι αυτό που θες δεν πρέπει να το θες.
Ή γιατί στην πορεία έμαθες τι πρέπει και τι δεν πρέπει να θες.
Ή γιατί δεν αποδέχτηκες ποτέ αυτό που θες και προσπάθησες να ασπαστείς ξένες επιθυμίες,  
τόσο που πίστεψες ότι είναι και δικές σου.
Πρέπει να θες κάτι άλλο από αυτό που θες.
Εγώ ξέρω γιατί ξαγρυπνάς τόσες νύχτες.
Γιατί αυτό που είσαι είναι μέσα σου και κάποιος προσπαθεί να στο αφαιρέσει.
Κι εσύ τι κάνεις; Τον αφήνεις.
Σαν κάποιος να προσπαθεί να σου κόψει το πόδι και έπειτα να σε διατάζει
να περπατήσεις με την ίδια ευκολία όπως πριν.
Μα πες τους εγώ έτσι είμαι.
Τόσα χρόνια προσπαθώ να το αλλάξω αυτό κι αυτό κι αυτό
και δεν τα καταφέρνω.
Και πες τους ότι προσπάθησες, δεν ήσουν τόσο πεισματάρης.
Αλλά η αλλαγή δεν ενσωματώθηκε.
Μα δεν ήταν δικιά σου επιλογή αυτή η αλλαγή.
Ξεγέλασες λίγο τους άλλους, μα πιο πολύ εσένα.

Δεν είσαι μάτια μου αρχείο για επεξεργασία.
Είσαι μόνο για ανάγνωση.







I'm just saying...

Τι σημαίνει αναλαμβάνω την ευθύνη των πράξεών μου;
Τι σημαίνει αναλαμβάνω την ευθύνη των λόγων μου;
Σημαίνει ότι αναγνωρίζω ότι οι πράξεις έγιναν από εμένα και τα λόγια βγήκαν από το στόμα μου.
Σημαίνει ότι σκέφτηκα και ένιωσα κάτι κι ύστερα μίλησα και έπραξα.
Αν αυτό που είπα κι έκανα είναι καλό, κακό, ηθικό, ανήθικο, δίκαιο, άδικο, σωστό, λάθος με βάση την προσωπική μου ηθική ή/και την ''κοινή'' ηθική, τότε εγώ είμαι καλός, κακός, ηθικός, ανήθικος, δίκαιος, άδικος, σωστός και λάθος.
Σημαίνει ότι ανεξάρτητα με το τι πιστεύουν οι άλλοι για μένα ή εγώ ο ίδιος για μένα, μπορώ να είμαι όλα τα παραπάνω.
Αναλαμβάνω την ευθύνη των πράξεών μου και των λόγων μου σημαίνει ότι αναγνωρίζω πως είπα αυτά που είπα κι έκανα αυτά που έκανα γιατί το ήθελα. 
Γιατί αυτό σκέφτηκα κι αυτό ένιωσα.
Για κάθε ευθύνη που είσαι έτοιμος να αναλάβεις, έρχεσαι και πιο κοντά στον εαυτό σου.
Είσαι ένα βήμα πιο κοντά στο να καταλάβεις ποιος είσαι και τι θέλεις.
Τι σε κάνει χαρούμενο και τι σε κάνει λυπημένο.
Τι σε ικανοποιεί και τι σε απογοητεύει.

Μην τρομάξεις με την αλήθεια που μπορεί να ανακαλύψεις.


14 Φλεβάρη (αγάπη μου δεν είναι αυτό που νομίζεις)

 Έφτανε μόνο να βρεθεί το λάθος κλειδί και να ανοίξει την λάθος πόρτα. Έξω, από την πόρτα γραμμένο με τεράστια γράμματα ο τίτλος Το νόημα της ύπαρξης. Ποιος θέλει να ανοίξει μια τέτοια πόρτα και τι περιμένει να βρει από πίσω;
Ξαφνικά όλη η καθημερινότητα χάνει το νόημά της.
Το βιβλίο που ανοίγεις να διαβάσεις, ο καφές που κανονίζεις, το γέλιο σου μετά από ένα ανέκδοτο, το φλερτ με κάποιον άγνωστο, η διαδικασία του να ντυθείς, το καθάρισμα του σπιτιού, το πάρτυ που κανονίζεις την επόμενη βδομάδα, το μάθημα που δίνεις, η εθελοντική σου εργασία, η μουσική που ακούς, μια αγκαλιά, ένα φιλί.
Ξαφνικά όλα αποκτούν ένα άχαρο γκρι χρώμα που δεν σου προκαλεί κανένα συναίσθημα. Αναρωτιέσαι γιατί χθες σου προκαλούσαν κάτι και σήμερα νιώθεις τόσο κενός. Σαν κάποιος να ρούφηξε την ψυχή σου και να έμεινε μόνο το σώμα σου να περπατάει πάνω κάτω προσπαθώντας μηχανικά να φέρει εις πέρας αυτό που πρέπει, αυτό που σου έχει ορίσει η ταμπέλα σου να κάνεις.
Τι κάνω; Πού πάω; Ποιος είμαι; Γιατί τα κάνω όλα αυτά που κάνω; Ποιος είναι ο σκοπός μου; Τι προσπαθώ να πετύχω;
Γιατί κάθε αναθεματισμένη μέρα ξυπνάω και κάνω αυτά που κάνω όταν αύριο μπορεί απλά να σταματήσω να υπάρχω;
Είμαι τόσο θνητός.
Τόσο ευάλωτος.
Είμαι ακόμα άλλος ένας άνθρωπος που υπάρχει σε αυτόν τον πλανήτη χωρίς η ύπαρξη μου να έχει κάποιο ιδιαίτερο νόημα.
Έχω αρχή και τέλος. Είμαι πεπερασμένος. Οι προσπάθειές μου για ένα άγνωστο κάτι μια μέρα θα βυθιστούν μαζί μου. Γιατί τις κάνω;
Γιατί προσπαθώ για κάτι που ξέρω ότι έχει τέλος;



Είχανε αναρωτηθεί κι άλλοι πριν από εμάς.
Θα αναρωτηθούν κι άλλοι μετά από εμάς.



Γιατί έτσι._

Όταν είμαστε παιδιά ρωτάμε συνεχώς ''γιατί'' στην προσπάθειά μας να ανακαλύψουμε τον κόσμο. Κρεμόμαστε από τα χείλη ενός μεγάλου κι είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε ότι του έρθει στο μυαλό ως απάντηση αρκεί να απαντηθεί αυτό το γιατί, να δωθεί μια εξήγηση.
Όταν μεγαλώσουμε λίγο και μπούμε στην εφηβεία ρωτάμε συνεχώς ''γιατί'' στην προσπάθεια μας να καταλάβουμε γιατί είναι έτσι ο κόσμος που ανακαλύψαμε. Δεν στηριζόμαστε εύκολα στις εξηγήσεις που μας δίνουν κι η αμφισβήτηση μας κάνει να ψάξουμε την αλήθεια.
Όταν μεγαλώσουμε ακόμα περισσότερο κάπου γίνεται λίγο μικρότερη η ανάγκη για να δωθεί απάντηση στο ''γιατί''. Δεχόμαστε και το ''γιατί έτσι''
Γιατί έτσι. Γιατί δεν έχουν όλα εξήγηση. Γιατί κάποια πράγματα συμβαίνουν τυχαία και κάποια άλλα δεν συμβαίνουν επίσης τυχαία. Γιατί κάποιες συμπεριφορές εξηγούνται με τη λογική ,αλλά κάποιες άλλες είναι σκέτο προιόν ενορμήσεων. Γιατί κάποτε οι περιστάσεις είναι ευνοικές και κάποτε δεν είναι.
Γιατί έτσι έπρεπε να γίνει.
Γιατί έτσι ήταν να γίνει.
Γιατί έτσι έτυχε.
Γιατί έτσι ήθελαν.
Γιατί έτσι ήθελες.
Γιατί έτσι γούσταρες.
Γιατί έτσι γούσταραν.
Γιατί έτσι τους ήρθε.
Γιατί έτσι σου ήρθε.
Γιατί έτσι ρε παιδί μου.
ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ.

κι η εξήγηση θα ‘ρθει κάποτε
όταν δεν θα χρειάζεται πια καμία εξήγηση



C La V

Ευχήθηκα πολλές φορές να υπήρχε ένα fast forward στη ζωή που θα με πήγαινε σε εκείνο το συγκεκριμένο σημείο όπου μια σκέψη- ένα συναίσθημα θα είχαν επιτέλους διαγραφεί από το κεφάλι μου. 
Αλλά μια μέρα κατάλαβα πως ότι υπάρχει στο κεφάλι σου είναι εκεί για πάντα και το μόνο που κάνει ο χρόνος είναι να σε μάθει πώς να το διαχειρίζεσαι ώστε να μη επηρεάζει το παρόν σου.
Έπειτα κατάλαβα πως ο χρόνος δεν είναι κανένας μάγος που κάνει αλλαγές στο κεφάλι σου. Εσύ είσαι αυτός που αναλύεις, ερμηνεύεις, συνειδητοποιείς, καταλαβαίνεις, αποδέχεσαι, συγχωρείς.
Και μια τυχαία μέρα που κανείς δεν μπορεί να προσδιορίσει , είσαι έτοιμος πλέον να αφήσεις πίσω αυτή τη σκέψη-αυτό συναίσθημα όχι κρυμμένα κάτω από ένα χαλάκι για να γυρίσεις να τα ξαναβρείς αλλά εκεί που ανήκουν: στο παρελθόν.
Κι όλη αυτή η διαδικασία έπρεπε να γίνει γιατί δεν υπάρχει διαφορετικός τρόπος.
Το κουτί με εκείνη τη σκέψη-εκείνο το συναίσθημα θα κλείσει όταν καταφέρεις να πιάσεις το κλειδί που υπάρχει ακριβώς δίπλα του.
Αλλά πρέπει να μάθεις για τον εαυτό σου όσα μπορεί αυτή η σκέψη -αυτό το συναίσθημα να σε διδάξει.
Δεν μπορείς να φύγεις έτσι, χωρίς να έχεις γίνει λίγο παραπάνω σοφός από ότι ήσουν.
Κι ίσως να είναι αυτό το τίμημα της σοφίας.
Να παίρνεις τα σπουδαιότερα μαθήματα μέσα από τον πόνο που βιώνεις εσύ, τα λάθη που κάνεις εσύ, την απώλεια που βιώνεις εσύ ,την αδικία που υφίστασαι εσύ. Χωρίς να εννοώ πως μόνο τα παραπάνω σε μαθαίνουν κάτι για σένα, κάτι για τη ζωή.


Οι φιλίες δεν χαλάνε για τα κόμματα ρε μαλάκα

Καλή χρονιά αγαπητοί αναγνώστες.
Εύχομαι το 2016 να είναι ακόμα μια χρονιά γεμάτη όμορφες στιγμές, όπως και οι υπόλοιπες που πέρασαν.
Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας το δικό μου συμπέρασμα από το 2016.

Μαθαίνεις ποιος είσαι όταν μαθαίνεις τι θέλεις και μαθαίνεις τι θέλεις όταν αυτό που θέλεις μπορείς να το βάλεις σε θυρίδα και να το προστατεύεις 24 ώρες το 24ωρο.
Τα όνειρά σου, τις απόψεις σου, τις επιλογές σου, τα ναι σου και τα όχι σου, τα όριά σου, τις ανάγκες σου, τα θέλω σου και τα πρέπει σου -ό,τι παράγει το κεφάλι σου και μπορείς να το ονομάσεις δικό σου , ακόμα κι αν είναι δανεικό από κάποιον άλλον άνθρωπο που μπόρεσε να σε εμπνεύσει.
Κι όταν προστάτης της θυρίδας είσαι μονάχα εσύ, τότε είσαι και ο μόνος άνθρωπος που μπορεί να μπει μέσα και να προσθέσει ή να αφαιρέσει.
Να κάνει αλλαγές αν θέλει και όταν το θέλει.
Επειδή όμως η ζωή δεν είναι ιδανική, θα βρεθούν πολλοί που θα θέλουν να φέρουν τα πάνω κάτω στη θυρίδα σου.
Άλλοι θα χτυπήσουν τον προστάτη για να μπούνε μέσα.
Άλλοι θα προσπαθήσουν με πονηριά να τον κάνουν να την ανοίξει.
Άλλοι θα του τάξουν μια μεγαλύτερη θυρίδα με διαφορετικό όμως περιεχόμενο για να τον δελεάσουν.
Άλλοι θα προσπαθήσουν να τον κάνουν να βγάλει σιγά σιγά έξω το περιεχόμενο και πριν το καταλάβεις η θυρίδα θα αδειάσει.
Άλλοι θα προσπαθήσουν να εξαγοράσουν το περιεχόμενο.

Μην πτοηθείς.
Και να σε χτυπήσουν θα αναρρώσεις και θα ξανασηκωθείς κάποια στιγμή.
Και αν σε κοροιδέψουν, την επόμενη φορά θα είσαι πιο υποψιασμένος μα όχι και καχύποπτος.
Κι αν σου τάξουν μεγαλύτερη θυρίδα θυμίσου πως για σένα σημασία έχει το περιεχόμενο κι όχι η ίδια η θυρίδα.
Κι αν τα βγάλεις έξω σιγά σιγά μπορείς σιγά σιγά να τα ξαναβάλεις μέσα.
Κι αν προσπαθήσουν να εξαγοράσουν το περιεχόμενο πες τους
''ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΩ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ, ΜΟΥ ΧΡΩΣΤΑΝΕ ΚΑΙ ΖΩ ΑΠ'ΤΗ ΒΑΣΟΥΛΑ.ΤΗΝ ΤΡΙΦΥΛΛΗ. ΓΕΙΑ ΣΑΣ. Α ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ.''