Η αληθινότητα της αλήθειας

Απεχθάνομαι τα ψέματα που λέω στον εαυτό μου πολύ περισσότερο από τα ψέματα που μου λέει κάποιος άλλος. Απεχθάνομαι την ''αλήθεια'' που λέω στους άλλους όταν πια έχω πεισθεί για την αληθινότητα της ''αλήθειας'' και διαιωνίζω το κακό.
Επίσης απεχθάνομαι ορισμένες φορές τη φράση δεν πειράζει.
Απεχθάνομαι αυτή τη μιζέρια που βγάζουν και τα δύο.
Απεχθάνομαι το γεγονός ότι επειδή δεν μπορούμε να αλλάξουμε μια κατάσταση προσπαθούμε να πείσουμε τον εαυτό μας ότι τελικά αυτή η κατάσταση είναι καλή, ότι είναι οκ. Ότι μάλλον αυτό θέλαμε κατά βάθος αλλά δεν το είχαμε καταλάβει. Ότι μάλλον αυτό θέλαμε και δεν το ξέραμε. Ότι τελικά αυτό είναι το σωστό, το καλύτερο, το πιο πολλά υποσχώμενο.
Ότι εντάξει δεν πειράζει , όλα καλά. Όλα κουλ. Υποστηρίζουμε τόσο πολύ το ψέμα που το κάνουμε πεποίθηση και θρονιάζει στον εγκέφαλό μας σαν παράσιτο.
Απεχθάνομαι αυτόν τον συμβιβασμό που κάνουμε για χάρη μιας προσωρινή ψυχικής ηρεμίας.
Προσωρινή βέβαια. Θα την συναντήσεις την αλήθεια αργά ή γρήγορα.
Λοιπόν ΟΧΙ.
Ναι, με πειράζει.
Ναι, με πονάει.
Ναι, δεν συμφωνώ.
Ναι, δεν το θέλω εγώ αυτό.
Ναι, δεν είναι δική μου απόφαση αυτό.
Ναι, με κρατάει ξύπνια το βράδυ.
Ναι, γεμίζει δάκρυα τα μάτια μου.
Άσε με να πονέσω με την αλήθεια. 
Άσε με να βιώσω την αλήθεια.
Άσε με να θυμώσω με την αλήθεια.
Άσε με να τη χωνέψω, να την κάνω μέρος της εμπειρίας μου προτού προλάβει το ψέμα να με μπερδέψει και να με κάνει αδύναμη και πειθήνια.
Τώρα είναι η στιγμή να έρθω αντιμέτωπη με την αλήθεια.
Αν έγινε κάτι χθες, τώρα πρέπει να πονέσω , τώρα πρέπει να κλάψω, τώρα πρέπει να πω την αλήθεια σε μένα και σε σένα. Σε μένα και στους άλλους.
Όχι σε πέντε χρόνια. Όχι σε δέκα χρόνια.
Γιατί αν πονέσω τώρα, αν κλάψω τώρα, αν ταραχθώ τώρα, αν θυμώσω τώρα ίσως βρω τη δύναμη και το θάρρος να αλλάξω την κατάσταση τώρα. Όχι αύριο. Όχι σε ένα μήνα. 

Γιατί αν μια μέρα ξυπνήσεις κι έρθεις αντιμέτωπος με την αλήθεια , μπορεί να είναι αργά να κάνεις κάτι γι'αυτό.
Ποτέ δεν είναι αργά;
Ακραίο.
Μερικές φορές στην πραγματική ζωή είναι αργά.