Η απλή μέθοδος της Σοφούλας

Όταν δεν είμαι καλά και δεν υπάρχει προφανής λόγος (πχ. Δεν είμαι καλά γιατί έχασε ο Παναθηναϊκός), τότε ξέρω ότι δεν είναι ένας ο λόγος αλλά πολλοί κι έχουν μπερδευτεί μεταξύ τους με αποτέλεσμα να μην εντοπίζω την αρχή και το τέλος του καθενός. Γιατί πολύ απλά θεωρώ ότι κανείς δεν ξυπνάει ένα πρωί νιώθοντας άσχημα χωρίς πραγματικό λόγο (εκτός κι αν είναι γυναίκα κι έχει περίοδο- deal with it) .Γι’αυτό προσπαθώ να ηρεμώ, να βάζω φρένο στο μυαλό μου και να εμποδίζω αυτό το συνονθύλευμα σκέψεων που κατακλύζει το είναι μου. Μετά προσπαθώ σιγά σιγά να καταλάβω τι μου γίνεται.
 Συνήθως κάθε άνθρωπος έχει 3-4 μόνιμα ‘προβλήματα’  στη ζωή του που μπορεί να τα ελέγχει σε καθημερινή βάση αλλά καμιά φορά δυσκολεύεται. Στο σώμα μας κατοικούν εκατομμύρια μικρόβια κι αποτελούν τη φυσιολογική μας χλωρίδα. Ζούνε μαζί μας χωρίς να μας ενοχλούν γιατί μπορούμε και τα ελέγχουμε. Καμιά φορά όμως, όταν το ανοσοποιητικό μας δεν δουλεύει με τον ρυθμό που πρέπει, είτε γιατί δεν τρώμε καλά είτε γιατί ένα εξωτερικό μικρόβιο του επιτέθηκε και το κούρασε, είτε για χίλιους λόγους, η φυσιολογική χλωρίδα εκμεταλλεύεται την αδυναμία μας και βρίσκει την ευκαιρία να πολλαπλασιαστεί και να μας βλάψει. Έτσι είναι κι αυτά τα 3-4 μόνιμα προβλήματα στη ζωή μας. Ζούμε μαζί τους, τα έχουμε αποδεχτεί, ξέρουμε πώς να τα κρατάμε στις φυλακές του μυαλού μας, αλλά καμιά φορά ,είτε γιατί βρεθήκαμε αδύναμοι, είτε γιατί κάποιο συμβάν μας κλόνισε, τα προβλήματα βρίσκουν το κατάλληλο έδαφος για να αποδράσουν από το πίσω μέρος του μυαλού μας και να έρθουν μπροστά στα μάτια μας να μας βγάλουν επιδεικτικά τη γλώσσα έξω και να μας προκαλέσουν σε ένα ατελείωτο κυνήγι. Αυτή τη φορά όμως αυτά μας κυνηγάνε κι εμείς τρέχουμε κι όχι το αντίθετο. Οπότε ποια είναι η λύση; Σίγουρα όχι να προσπαθήσουμε να καταστρέψουμε την φυσιολογική μας χλωρίδα. Δεν είναι κάτι εφικτό. Είναι μέρος της ύπαρξής μας. Σίγουρα ,δηλαδή, όχι να προσπαθήσουμε να λύσουμε τα 3-4 προβλήματα που η διάρκεια ζωής τους μας δείχνει ότι δεν είναι χαλασμένο καζανάκι που φτιάχνει με κατάλληλο μάστορα, αλλά ουλή στο σώμα μας που θα μείνει για πάντα. Οπότε μάλλον πρέπει να κυνηγήσουμε το εξωτερικό μικρόβιο. Αυτό μπορούμε να το σκοτώσουμε αν θέλουμε.  Κι αν δεν ήταν εξωτερική η δύναμη που μας κλόνισε, αλλά έφταιγε η κακή μας διατροφή ας πούμε, μάλλον πρέπει να κοιτάξουμε μονάχα τον εαυτό μας και να αφήσουμε τα μικρόβια στην ησυχία τους γιατί προφανώς δεν μας πείραξαν όπως νομίζαμε.

Ενός κακού μύρια έπονται έχω να πω. 

Αρκεί ένα μικρό χτύπημα στο πρώτο ντόμινο για να ξεκινήσει αυτός ο καταρράκτης πτώσεων.
Γι’αυτό πάρε μια ανάσα και κάνε ένα βήμα τη φορά.
  • Είναι τα 3,4 προβλήματα που σε κάνουν να νιώθεις άσχημα; Δώσε λίγο χρόνο στον εαυτό σου να αποδεχθεί για ακόμα μια φορά τη μονιμότητά τους και την ύπαρξή τους ως κομμάτι της δική σου ύπαρξης.
  • Μήπως δεν πρόσεξες τον εαυτό σου; μήπως τον πίεσες παραπάνω από όσο αντέχεις; μήπως του φέρθηκες άσχημα και δεν το κατάλαβες; μήπως τον έφτασες στα άκρα του; μήπως αυτή τη στιγμή τα όριά σου είναι Χ και δεν μπορούν να γίνουν Y; Καμιά φορά η υπερβολική πίεση οδηγεί σε σιωπηλές εσωτερικές εκρήξεις που δεν μπορείς να αντιληφθείς κι εσύ ο ίδιος. Δεν έχουν όλες οι εκρήξεις δράματα και πολλά ντεσιμπέλ. Πρόσεξε τον εαυτό σου και δώσε του την αγάπη που του αξίζει. Είναι διαταγή!
  • Μήπως κάποιο συμβάν σε κλόνισε τόσο που διατάραξε την ψυχοσύνθεσή σου; Γιατί αν τελικά έπεσε ένα ντόμινο και έριξε και τα υπόλοιπα, πρέπει να ρίξεις το φταίξιμο σε αυτό που έπεσε κι όχι σε εκείνα που αναγκαστικά δέχτηκαν τη δύναμή του και υπέκυψαν στη βαρύτητα. Και τελικά το ντόμινο το έριξε ο άνεμος ή κάποιος άλλος το έσπρωξε με τον δείκτη του χεριού του; Ή μήπως το έριξες εσύ; Ή μήπως το ρίξατε μαζί; Αν ισχύει κάτι από όλα αυτά, τότε έχεις να αντιμετωπίσεις μονάχα το συμβάν και πρέπει να διώξεις την ομίχλη που δημιουργούν οι παραπάνω δύο κουκίδες για να το δεις καθαρά να στέκεται μπροστά σου. Αλλά δεν θα σου πω εγώ πώς.

ΚΑΙ σπίτι βρήκαμε ΚΑΙ το νοικιάσαμε

Βγήκαν οι βάσεις χθες.
Όλα τα παιδάκια έμαθαν που πέρασαν και κάποια μάλλον ξεχύθηκαν να βρούνε πού θα στεγάσουν την ανεξαρτησία τους.
Θυμάμαι ότι περπατήσαμε πολύ και πήραμε πολλά τηλέφωνα.
Δεκάδες κίτρινα χαρτάκια ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ βρισκόταν κολλημένα εδώ κι εκεί.
Άλλα έγραφαν πολλές πληροφορίες, άλλα ήταν πιο λακωνικά.
Όλα τόνιζαν το πιο δυνατό τους σημείο: κοντά στην στάση. ανακαινισμένο. 5oς όροφος. χωρίς κοινόχρηστα.
Έτσι σου τραβούσαν την προσοχή.
Αλλά δεν κλείνεις σπίτι από το τηλέφωνο. Πρέπει να το δεις. Να δεις αν όλα αυτά που σου υπόσχεται στο κίτρινο χαρτάκι είναι αλήθεια. Οπότε κλείνεις ένα ραντεβού.
Η αλήθεια δεν κρύβεται. Ό,τι γράφει το κίτρινο χαρτάκι θα έρθει αντιμέτωπο με τα δυο σου μάτια. Και τα μάτια σου δεν μπορούν να σε γελάσουν.
Οπότε πηγαίνεις στο σπίτι και βλέπεις τι παίζει.
Ή είναι εντελώς εκτός των προσδοκιών σου ή είναι αρκετά κοντά.
Βέβαια δεν ξέρεις τα πραγματικά προβλήματα ενός σπιτιού αν δεν ζήσεις σε αυτό για κάποιο διάστημα.
Αλλά παίρνεις το ρίσκο. 
Αν η εικόνα που σου παρουσιάζεται εκείνη τη στιγμή σε ικανοποιεί, παίρνεις το ρίσκο και υπογράφεις το συμβόλαιο.
Κανείς όμως δεν σου υπόσχεται ότι κατά τη διαβίωσή σου όλα θα πηγαίνουν ρολόι.
Το σπίτι δεν το έφτιαξες εσύ. Δεν το ξέρεις τούβλο-τούβλο. Το σπίτι ήταν έτοιμο. Το βρήκες έτοιμο. Δεν έχεις δικαίωμα να το αλλάξεις. Δεν είναι δικό σου. Το νοικιάζεις. Σου το πρόσφεραν κι εσύ το πήρες. Ίσως με τον καιρό το διαμορφώσεις, αλλά έχει δύο δωμάτια, μια κουζίνα, ένα μπάνιο κι ένα χολ. Τελείωσε. 

Κι εσύ μέσα στα δεκάδες σπίτια που είδες εκείνες τις 3 μέρες, διάλεξες αυτό.
Μπορεί κάποια να ήταν καλύτερα, μπορεί να ήταν χειρότερα. Δεν έχει σημασία.
Σημασία έχει ότι εσύ, όταν πάτησες το πόδι σου σε εκείνο το σπίτι δεν ένιωσες απλά ότι το διάλεξες , αλλά ότι σε διάλεξε κι εκείνο.
Και μπορεί στην πορεία της φοιτητικής σου ζωής να βλέπεις σπίτια των φίλων σου και να θαυμάζεις κάτι στο καθένα, να ζηλεύεις κάτι στο καθένα, αλλά εσύ θέλεις να γυρίζεις το βράδυ και να κοιμάσαι σε αυτό που διάλεξες.
Γιατί έχει δύο δωμάτια, μία κουζίνα, ένα μπάνιο κι ένα χολ, αλλά δεν είναι σαν τα άλλα.
Γιατί στην κουζίνα μια φορά έκαψες το ποπ κορν, στο μπάνιο μια φορά πάλεψες με κάτι κατσαρίδες,  στο χολ άλλαξες τη θέση του γραφείου 3 φορές, στο σαλόνι ήταν οι φίλοι σου σε ένα πάρτυ έκπληξη, στο δωμάτιο έκλαψες πολύ μια νύχτα που σου έλειπε η οικογένειά σου και στο μπαλκόνι διάβαζες σε μια εξεταστική Σεπτεμβρίου.

Βέβαια το συμβόλαιο είναι 1 έτους ή 2 ετών.
Μπορείς να το ανανεώσεις ή μπορείς να ψάξεις για καινούριο, αν σε απογοήτευσε τόσο πολύ αυτό που έχεις.

Σαϊκόλοτζι

Η αλήθεια είναι ότι πολλές μέρες πριν έχεις ήδη σκεφτεί ότι θα νιώσεις κάποιο άγχος. Πιστεύεις ότι αυτό θα σε βοηθήσει να μην το νιώσεις τελικά. Οπότε όταν φτάνει η μέρα είσαι ήσυχος μέσα σου γιατί πιστεύεις ότι έχεις προετοιμάσει τον εαυτό σου και θα μπορέσεις να το καταπολεμήσεις αμέσως. Μα ανοίξε η αυλαία και τα πόδια σου τρέμουνε. Δεν μπορείς να ανοίξεις το στόμα σου να αρθρώσεις δύο λέξεις. Τελικά δεν έπιασε η προετοιμασία.
Μα ήταν η πρώτη μου παράσταση ,θα σκεφτείς αργότερα. Ίσως να δικαιολογείται κάπως όλος αυτός ο πανικός που βίωσα.
Μα έρχεται κι η δεύτερη παράσταση και πέφτεις σε χειρότερη παγίδα. Τώρα ξέρω πώς είναι, σκέφτεσαι. Δεν υπάρχει κάτι να φοβηθώ, δεν υπάρχει κάτι να βιώσω.  Μα ανοίγει η αυλαία και σε κυριεύει ξανά το ίδιο συναίσθημα. Μόνο που τώρα είναι πιο γνώριμο. Όχι αποδυναμωμένο, γνώριμο.

Κι αναρωτιέμαι..
Είμαστε ποτέ προετοιμασμένοι για τα δεινά που ξέρουμε ότι θα αντιμετωπίσουμε;
Φτάνει ποτέ να επαναλαμβάνουμε στον εαυτό μας ότι θα βιώσουμε άσχημα συναισθήματα , ελπίζοντας πως τελικά δεν θα τα βιώσουμε;
Ε λοιπόν όχι. Τα υποθετικά σενάρια που φτιάχνουμε στο μυαλό μας δεν αρκούν για να παράγουμε τα συναισθήματα εκείνα που παράγονται όταν έρχεσαι πραγματικά αντιμέτωπος με μία κατάσταση.
Το υποθετικό σενάριο σε αναγκάζει να μιλάς εκ του ασφαλούς (κι από αυτή τη θέση έχουμε πει πολλές μαλακίες που ποτέ δεν εφαρμόσαμε ).
Εξάλλου, γιατί να βιώσουμε τη θλίψη πριν την ώρα της; Αφού δεν αποκτούμε ανοσία σε αυτήν για να μας προστατέψει την ώρα που η πραγματικότητα μας χτυπάει την πόρτα.

Άρνηση
Θυμός
Διαπραγμάτευση
Κατάθλιψη
Αποδοχή

Τα στάδια δεν αλλάζουν.
Μάλλον αυτό που μπορεί να αλλάξει είναι η διάρκεια του καθενός. 

Και καλά να πάθεις

Για να εκτιμήσεις κάτι δεν αρκεί να το χάσεις.
Τότε δεν το εκτιμάς.Τότε απλά σου λείπει.
Για να το εκτιμήσεις πρέπει να γνωρίσεις κάτι λιγότερο- κατώτερο από αυτό. (υποκειμενικά λιγότερο και κατώτερο)
Για να εκτιμήσεις τα σουτζουκάκια της μάνας σου δεν έφτανε να μην τα ξαναφτιάξει.
Έπρεπε να δοκιμάσεις και τα υποτιθέμενα σουτζουκάκια της μάνας του φίλου σου που έριχνε πιπέρι σα να μην υπάρχει αύριο και ξέχναγε να τα βγάλει από τη φωτιά.
Τότε εκτίμησες τα σουτζουκάκια της μάνας σου.
Όταν στα έδινε να τα φας δεν καταλάβαινες ολοκληρωτικά το επίπεδο της γεύσης τους.
Μάλιστα μια μέρα της είπες ''πολύ αλάτι έριξες σήμερα μάνα''
Της την είπες κιόλας ρε.
Σου πρόσφερε το αριστούργημα κι εσύ της την είπες για το αλάτι.
Αχάριστο πλάσμα.
Η μάνα σου δεν είναι αντικειμενικά η καλύτερη μαγείρισσα στον κόσμο...αλλά είχε αγάπη μέσα το φαί ρε φίλε κι εσύ τότε δεν μπορούσες καν να το αντιληφθείς.
Φάε τώρα κάμποσα χωρίς αγάπη σουτζουκάκια κι ελπίζω να ωρίμασες επιτέλους.
Μπαγλαμά.



Ρε, χθες δεν σου είπα να με αγαπήσεις; Πάλι το ξέχασες;

Η πρώτη προβολή για την τελευταία ταινία Harry Potter ήταν στις 9. Στις 9 παρά πέντε ήσουν έξω από τα εκδοτήρια με την ελπίδα ότι μπορεί να είχε απομείνει κάποιο εισιτήριο, αλλά σχεδόν βέβαιος πως η ελπίδα σου είναι το λιγότερο αστεία και αβάσιμη. Δεν βρίσκεις εισιτήρια. Το περίμενες. Δεν σου κάθεται καθόλου βαρύ. Το είχες δει να συμβαίνει στο μυαλό σου. Γύρισες να φύγεις και να πας σπίτι σου σχεδόν αυτόματα, σαν να μην είχες περάσει καθόλου από τα εκδοτήρια. Καμία απογοήτευση.

Η πρώτη προβολή για την τελευταία ταινία του Harry Potter ήταν στις 9. Θέλεις πολύ να δεις την ταινία, οπότε 1 βδομάδα πριν την προβολή αποφασίζεις να πας στα εκδοτήρια να αγοράσεις το εισιτήριο σου. Ήδη στο μυαλό σου έχεις σχεδιάσει εκείνη τη μέρα. Θα περάσεις στις 8 από το σπίτι του φίλου σου, θα πάτε να φάτε κάτι και 9 παρά θα πάτε στο σινεμά. Θα δείτε την ταινία και μετά μπορεί να πάτε σπίτι σου να αράξετε. Φτάνεις έξω από το σινεμά. Σου δίνουν ένα φυλλάδιο από πιτσαρία. Μάλλον μετά την ταινία (που σημειωτέον είναι σε μια βδομάδα) θα πάτε σπίτι σου και θα παραγγείλετε από αυτή την πιτσαρία που έχει προσφορές. Φτάνεις στα εκδοτήρια για να ακούσεις ότι δεν έχουν μείνει εισιτήρια για την πρώτη προβολή στις 9. Μετά από λίγο ο φίλος σου σε παίρνει χωρίς να ξέρει για να στο ακυρώσει. Την άλλη βδομάδα θα πάει στο χωριό του. Γυρίζεις σπίτι απογοητευμένος.


Προσδοκίες. Απογοήτευση.
Δεν ξέρω αν το έθεσα και πολύ ορθά με τον Harry Potter , αλλά τελικά η μεγάλη απογοήτευση έρχεται από την μη εκπλήρωση των προσδοκιών μας.
Δεν ήθελα να σου πω έτσι στην ψύχρα ότι... κανείς δεν γεννήθηκε για να εκπληρώσει τις δικές σου προσδοκίες, ούτε εσύ γεννήθηκες για να εκπληρώσεις τις προσδοκίες κάποιου άλλου.
Ο καθένας θα σου δώσει αυτά που θέλει να σου δώσει, όπως εσύ δίνεις αυτά που θέλεις να δώσεις.
Το αν εσένα σου φτάνουν ή όχι είναι δικό σου θέμα.
Το αν θα μείνεις ή θα φύγεις όταν δεν σου φτάνουν, είναι δική σου απόφαση.
Το αν θα προσπαθήσεις να λάβεις περισσότερα, είναι δική σου απόφαση.
Το αν θα λάβεις τελικά περισσότερα (αν προσπαθήσεις) είναι απόφαση του άλλου.
Ας μη θυματοποιούμε τον εαυτό μας.
Δεν είμαστε θύματα κανενός.
Είμαστε ελεύθεροι να δούμε τις καταστάσεις ρεαλιστικά ή να επιλέξουμε να κλείσουμε τα μάτια και να ζήσουμε στο ψέμα.

Όπως το νερό πηγάζει από την πηγή χωρίς να το διατάξουμε,αλλά γιατί είναι αποτέλεσμα μιας φυσική διεργασίας,  έτσι πρέπει να πηγάζουν αβίαστα και κάποια συναισθήματα από τους ανθρώπους. Διαφορετικά χάνουν την αξία τους...δεν είναι αληθινά. 
Δεν είναι προιόν σκέψης και εσωτερική διεργασίας ,αλλά εντολής.