Το 2016 θα...

Δεν είναι ότι μας πιέζει και κανείς για να θέσουμε στόχους για το νέο έτος, αλλά αυτή η μετάβαση από τη μία χρονιά στην άλλη μας δίνει ένα καλό σημείο εκκίνησης ή και τερματισμού. Τέτοια σημεία εκκίνησης/τερματισμού υπάρχουν και άλλα όπως η Δευτέρα, τα γενέθλιά μας, του Άη Γιαννιού(;) ή τέλοσπαντων όποια ημερομηνία αποφασίσουμε εμείς πως θα κάνουμε μια καινούρια αρχή σε κάτι συγκεκριμένο.
Αυτό όμως που συνειδητοποίησα εφέτος για πρώτη φορά είναι ότι έχω κάτι ξεχασμένους στόχους από τα 16-17 μου ας πούμε και μένουν ανεκπλήρωτοι μέχρι σήμερα.
Κάθε χρόνο το ίδιο πράγμα
ΤΟ 201_ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΥΤΟ ΚΙ ΑΥΤΟ.
Και δεν γίνεται.

ΚΑΙ ΜΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ Η ΦΛΑΣΙΑ ΚΑΙ ΛΕΩ;
ΡΕ ΣΟΦΟΥΛΑ, τον στόχο με αριθμό 3 τον θέλεις ακόμα; τον στόχο με αριθμό 5 μήπως πρέπει να τον αλλάξει κάπως; ο στόχος νούμερο 2 σου ταιριάζει ακόμα; ο στόχος νούμερο 7 κολλάει με την προσωπικότητα σου ;

Λοιπόν,αν έχεις 10 ίδιους στόχους εδώ και πολλά χρόνια σου προτείνω να τους επανεξετάσεις γιατί μπορεί να μην έχεις πια την ανάγκη να τους καταφέρεις και άδικα να νιώθεις ότι κάτι δεν έχεις πετύχει.
Δεν είσαι ο ίδιος άνθρωπος.
Οι επιθυμίες σου έχουν αλλάξει.
Οι απόψεις σου έχουν αλλάξει.
Οι ανάγκες σου έχουν αλλάξει.
Οι αντοχές σου έχουν αλλάξει.
Η υπομονή σου έχει αλλάξει.
Αν βέβαια θέλεις το 2016 να καταφέρεις να πραγματοποιήσεις κάποιους από αυτούς ίσως χρειαστεί να τους προσαρμόσεις στην προσωπικότητα που έχεις διαμορφώσει αυτή τη στιγμή.

Γι'αυτό πάρε χαρτί και μολύβι και να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου.
Ας τον να σου μιλήσει, να σου πει την αλήθεια κι αυτό το αφιλτράριστο που θα σου πει να το ακούσεις με προσοχή και να το δεχτείς αγάπη.

Υ.Γ. Δεν λέω να εγκαταλείψετε τους στόχους σας επειδή δεν τους πραγματοποιήσατε ακόμη. Λέω απλά να τους επανεξετάσετε. Κάποιους μπορεί να τους διαγράψετε, κάποιους μπορεί να τους αφήσετε όπως είναι και κάποιους μπορεί να τους δείτε με τα σημερινά σας μάτια και να βρείτε επιτέλους τον τρόπο για να τους πραγματοποιήσετε.

Καλά Χριστούγεννα!

Ε, Νίκο Τσιαμτσίκα;

Λένε πως το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού. Υποθέτω πως μας λέει πώς την πρώτη φορά που κάνουμε κάτι-που εκ των υστέρων αποφασίζουμε πως ήταν λάθος , κάτι μαθαίνουμε από αυτό ώστε να μην το επαναλάβουμε. Έστω όμως ότι δεν είμαστε αρκετά σοφοί για να μάθουμε με την πρώτη το λάθος μας και το μαθαίνουμε με τη δεύτερη, το ερώτημα είναι το εξής: είσαι ο ίδιος άνθρωπος όταν έχεις πάρει πια το μάθημά σου; Θα έχεις μια τρίτη ευκαιρία ώστε να τεστάρεις ότι όντως έμαθες το λάθος σου; Ή ακόμα πιο σημαντικό, αυτή η νέα έκδοσή σου που κατέχει αυτή τη νέα γνώση θα μπορέσει να ξανασηκωθεί στα πόδια της και να ξαναρισκάρει χωρίς να κουβαλά την καχυποψία που συνοδεύει τη γνώση; Αν αυτό που θεωρείς  τώρα πια λάθος ήταν μια κατάσταση στην οποία ένιωθες άνετα και ήξερες να τη διαχειριστείς, πώς θα επαναπροσδιορίσεις αυτό το κομμάτι του εαυτού σου που από τη μία αντιλαμβάνεται το λάθος του αλλά από την άλλη ψάχνει ένα νέο πλαίσιο για να υπάρξει, μια νέα ισορροπία για να σταθεί; Μήπως είναι βολικό να επιδιώκουμε να ξαναζήσουμε την ιδια πονεμένη κατάσταση γιατί με την επανάληψη κάπως μάθαμε να τη διαχειριζόμαστε; Ή μήπως επιλέγουμε την ίδια πονεμένη κατάσταση με την ελπίδα πως κάποια στιγμή , βιώνοντάς την ξανά και ξανά θα μάθουμε τη διαχειριζόμαστε; Υπάρχει τελικά ένα είδος εθισμού στον μαθημένο πόνο; 

Μαραθώνιος ή 100άρι;

Η αναζήτηση του εαυτού μας είναι μια διαδικασία που μας ακολουθεί καθόλη τη διάρκεια της ζωή μας. Το πως διαχειριζόμαστε τις καταστάσεις που προκύπτουν, το ποιες αποφάσεις παίρνουμε, το τι αποκομίζουμε από όλα αυτά οδηγεί σε ένα συμπέρασμα για τα όρια μας. Ακόμα κι αν λένε πως τα όρια υπάρχουν για τα ξεπερνάμε, σε καταστάσεις που εμείς ορίζουμε υπάρχει ένα σημείο στο οποίο νιώθουμε πως πρέπει να σταματήσουμε γιατί συναντάμε ένα πεδίο συναισθημάτων και πρέπει να το αντιμετωπίσουμε.
Το πόσο συντηρητικός ή τολμηρός είναι κάποιος στις αποφάσεις του μπορεί έως ένα επίπεδο να εξαρτάται από τον τρόπο που έχει μεγαλώσει, αλλά υπάρχει κι ένα άλλο επίπεδο το οποίο διαμορφώνεται αργότερα. 
Θέλω να πω πως ένας άνθρωπος που συναντάς αυτή τη στιγμή και θεωρείς πως είναι συντηρητικός, ίσως κάποια στιγμή στη ζωή του να υπήρξε πολύ τολμηρός ή και το αντίστροφο.
Θέλει χρόνο για να αντιληφθεί κανείς ότι κάθε δράση έχει και μία αντίδραση.
Αυτή η αντίδραση μπορεί να αφορά την αντίδραση ενός άλλου ατόμου, την αντίδραση ενός συνόλου ή την αντίδραση της ψυχολογίας μας.
Γι'αυτό ίσως το ποτέ και το πάντα δεν είναι και οι πιο δόκιμες λέξεις για να χρησιμοποιούμε στις δηλώσεις μας.
Αυτό γιατί τα συμβάντα στη ζωή μας δεν είναι πάντα αιτιοκρατικά αλλά ίσως περισσότερο πιθανολογικά.
Για παράδειγμα, γνωρίζουμε ότι δεν μας αρέσουν οι μπάμπιες οπότε αποφασίζουμε με βάση τα δεδομένα να μην τις φάμε και να αποφύγουμε τις δυσάρεστες συνέπειες.Εάν όμως βρεθούμε κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες μπορεί να φάμε τις μπάμπιες και να κληθούμε να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες. Όχι απαραίτητα γιατί αναγκαστήκαμε να τις φάμε. Δεν αναφέρομαι στο ένστικτο της επιβίωσης. Απλά ζυγίσαμε ή ΔΕΝ ζυγίσαμε τα δεδομένα και καταλήξαμε να έρθουμε αντιμέτωποι απευθείας μες τις συνέπειες.
Το καλύτερα να μετανιώνουμε για πράγματα που κάναμε και όχι γι'αυτά που δεν κάναμε, για μένα τείνει να γκρεμίζεται σιγά σιγά. Όπως σιγά σιγά γκρεμίζονται καθημερινά στο μυαλό μου πολλά από τα στιχάκια που κυκλοφορούν που είναι γεμάτα σκέψεις άσπρου -μαύρου.
Και αυτά που κάνουμε και αυτά που δεν κάνουμε έχουν συνέπειες. Πάντα.
Κανείς δεν εγγυάται πως αν πάρουμε ένα από τα δύο μονοπάτια θα είμαστε πιο ήρεμοι , πιο ευτυχισμένοι, πιο ανήσυχοι, πιο θλιμμένοι. Αυτό εξαρτάται από πολλούς αστάθμητους παράγοντες. Οπότε δεν μπορούμε να ψάχνουμε μια τέτοια ασφάλεια. Αν θέλουμε να πατήσουμε στα πόδια μας, πρέπει να είμαστε κύριοι του εαυτού μας.
Το ζήτημα ποιο είναι;
Να δίνεις πέντε λεπτά παραπάνω και να σκέφτεσαι, ΓΙΑΤΊ παίρνεις μια δεδομένη απόφαση.Τι περιμένεις από αυτή σου την απόφαση; Και οφείλεις να είσαι εξαιρετικά ειλικρινής με τον εαυτό σου.
Αυτό απαιτεί μια ηρεμία στη σκέψη. Απαιτεί να δίνεις χρόνο από τη σκέψη μέχρι την πράξη. Δεν είναι δα όλες οι αποφάσεις κρεμασμένες σε κλάσματα δευτερολέπτου.
Ίσως σιγά σιγά το μάθουμε κι αυτό στον εαυτό μας.
Ίσως να μπορούμε να αντλήσουμε κάτι θετικό κι από τον συντηρητισμό.
Ίσως μπορούμε να τον εντάξουμε με κάποιον τρόπο στην προσωπικότητα μας που με τόσο κόπο πλάθουμε και θα συνεχίσουμε να πλάθουμε.

Για να πάρεις φόρα, κάνε κι ένα βήμα πίσω.