Γιατί έτσι

Λένε πως όσο πιο πολύ κυνηγάς κάτι, τόσο αυτό απομακρύνεται.



Αλλά αυτό είναι κάτι σαν τάπα.
Οπότε δεν ξέρω τι να πω.
Αλλά ήθελα να το πω.
Και το είπα.
Αυτά. 
Γεια σας.

-Ζήσε μονααααααχα τη στιγμήηηη... -σκάς λίγο;

Τα ξέρω όλα τα ρητά που κυκλοφορούν.
''Ζήσε τη στιγμή''
''Άδραξε τη μέρα''
''Αν όχι τώρα, πότε;''
Όλα αυτά τα ρητά που σε προτρέπουν να αρπάξεις την ευκαιρία που βρίσκεται μπροστά στα μάτια σου, χωρίς να σκεφτείς τι θα φέρει το μέλλον.
Είναι αναμφίβολα πολύ δυνατά σλόγκαν...
Αλλά ύστερα από ένα κλικ, σαν αυτά τα κλικ που σου γίνονται χωρίς να ξέρεις τον λόγο, σαν αυτά τα κλικ που γίνονται ένα ωραίο πρωί που ξυπνάς κι απλά κάτι στο μυαλό σου έχει αλλάξει, αναθεώρησα.
Δεν είναι πάντα η στιγμή, δεν είναι πάντα η παθιασμένη αρπαγή της ευκαιρίας, δεν είναι πάντα το τώρα, δεν είναι πάντα το σήμερα.
Μερικές φορές είναι και το μετά, είναι κι οι συνέπειες, είναι και τα αποτελέσματα.
Μερικές φορές χρειάζεται να σκέφτεσαι και 5 λεπτά παραπάνω αυτό που πας να κάνεις.
Ίσως το carpe diem είναι η καραμέλα που πρέπει να κρατήσεις στο στόμα σου για αρκετό καιρό και την γευτείς όσο πιο πολύ μπορείς.
Κάποια στιγμή όμως, όπως όλες οι καραμέλες, τελειώνει.
Και μετά δεν είναι μόνο το carpe diem. 
Μετά είναι κι οι αλγόριθμοι.

''αν κάνω αυτό-θα νιώσω το συναίσθημα 1- αλλά θα οδηγηθώ εκεί''
''αν οδηγηθώ εκεί - θα νιώσω το συναίσθημα 2''
''αντέχω να νιώσω το συναίσθημα 2;''



Προσαρμόστηκες;

Η προσαρμογή στο περιβάλλον είναι κάτι που η ίδια η φύση προστάζει.
Τόσα ζωάκια καταφέρνουν κι αλλάζουν την εμφάνισή τους για να μην γίνουν αντιληπτά από τον εχθρό , αλλά και για άλλους λόγους που εγώ δεν ξέρω προφανώς (googlegooglegoogle)
Οπότε κι εμείς σαν ζωάκια, λογικά τον έχουμε αυτόν τον μηχανισμό στα γονίδιά μας.
Επειδή δεν μπορούσαμε πάντα να φέρουμε αντίσταση στις αλλαγές, μάθαμε πώς μπορούμε να προσαρμοστούμε σε αυτές.
Είναι 17 Μαίου κι έξω τσιμπάει λίγο.
Η μία επιλογή είναι να βγούμε στο δρόμο, να κοιτάξουμε τον ουρανό, να ψάξουμε τον Θεό πάνω (γιατί κάτω δεν κυκλοφορεί) και να αρχίσουμε να του φωνάζουμε 
''Γιατί Θεέ μου; γιατί τσιμπάει το κρύο ενώ είναι 17 Μαίου. Γιατί να βάλω ζακέτα ενώ ήθελα να αρχίσω τα σορτσάκια; Γιατί μας το κάνεις αυτό; Τι θα κάνουμε; Θα πεθάνουμε. Αχ χαλασιά μου''
Η επόμενη επιλογή είναι να πάμε κόντρα στο τσίμπημα. Να το βάλουμε το σορτσάκι, το μπλουζάκι το τιραντέ και την παντόφλα. Να κυκλοφορήσουμε νύχτα με τα χείλη σφιγμένα και να το παίξουμε cool και άνετοι. Επειδή όμως σύμφωνα με τον Νεύτωνα κάθε δράση έχει και μία αντίδραση (διαβασμένη πολύ) , το πιο πιθανό είναι να την αρπάξουμε.
Η άλλη επιλογή είναι να προσαρμοστούμε σε αυτό που μας προσφέρει αυτή τη στιγμή η φύση. Είναι 17 Μαίου και τσιμπάει. Ωραία, προφανώς για κάποιο λόγο συμβαίνει αυτό. Ε και; Αφού έχει κρύο θα ντυθούμε πιο ζεστά. Τι πιο λογικό, ξέρω εγώ, από το να προσαρμοστούμε στην συγκεκριμένη συνθήκη;

Οπότε όταν κάτι έρχεται λίγο διαφορετικά από ότι περιμέναμε, μπορούμε να πάθουμε την κρισάρα μας, να πούμε ένα ''γιατί σε μένα'', ''γιατί Χριστέ μου'' , ''γιατί Παναγία μου'', ''γιατί μαμά'', μπορούμε να πάμε κόντρα στο διαφορετικό που ήρθε χωρίς βέβαια να έχουμε σίγουρα θετικά αποτελέσματα ή μπορούμε απλά να προσαρμοστούμε και να βγάλουμε το plan B από το σκονισμένο ντουλάπι.

(Πάντως δεν αναφέρομαι στην προσαρμογή στην Ελλάδα της κρίσης- για να μην παρεξηγηθούμε )

You've been trolled

Χμμμ...


Ίσως...

Μήπως...

Χμμμ..

Αγνοήστε με. 
Απλά προσπαθώ να καταλάβω τους ανθρώπους.



Μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα

Τα λόγια είναι εύκολα.
Λόγια, λόγια, λόγια.
Όπως και τα όνειρα είναι εύκολα.
Το να ονειρεύεσαι τη ζωή που θες, το να κάνεις σχέδια με το μυαλό σου, το να ταξιδεύεις με το μυαλό σου είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο.
Το να κάνεις βαρύγδουπες δηλώσεις, το να ξεστομίζεις όμορφα λόγια, το να δίνεις υποσχέσεις είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο.
Το δύσκολο είναι οι πράξεις.
Το δύσκολο είναι να σταματήσεις να ονειρεύεσαι τη ζωή που θες και να αρχίσεις να τη χτίζεις.
Το δύσκολο είναι να σταματήσεις να κάνεις μόνο σχέδια και να αρχίσεις να τα πραγματοποιείς.
Το δύσκολο είναι να κλείσεις τα εισιτήρια για το ταξίδι που ονειρεύεσαι.
Το δύσκολο είναι να αποδείξεις τις βαρύγδουπες δηλώσεις σου.
Το δύσκολο είναι τα όμορφα λόγια σου να συνοδεύονται κι από όμορφες πράξεις.
Το δύσκολο είναι να εκπληρώνεις τις υποσχέσεις σου.
Είναι όμορφα τα όνειρα, δεν λέω.
Αλλά τι νόημα έχουν αν μένουν απραγματοποίητα;
Μήπως δεν έχεις καταλάβει ότι για κάθε τι καινούριο που θες να κάνεις εμφανίζονται πρώτα στο μυαλό σου τα αρνητικά κι είναι έτοιμα να σε αποθαρρύνουν συνεχώς;
Μήπως δεν έχεις καταλάβει ότι τα εμπόδια τα φτιάχνεις μόνος σου;
Είναι όμορφα τα λόγια.
Πολύ όμορφα. (Ειδικά αν είσαι κι εσύ υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος)
Θα ήταν πολύ χρήσιμα αν τα έλεγες σε κάποιον που ψάχνει να χορτάσει το Εγώ του.
Αλλά οι πράξεις...

Ω! οι πράξεις...





Well, that escalated quickly

Με συγχωρείτε για τον αλλοδαπό τίτλο αλλά αυτός μου ρθε.


Κοίτα, μπορεί να περάσεις από πολλές φάσεις.
Αρχικά, μπορεί να κατηγορήσεις όλους τους υπόλοιπους για ό,τι κακό συμβαίνει στη ζωή σου.
Θες ότι δεν είσαι αρκετά ώριμος για να αναλάβεις τις ευθύνες σου; θες ότι σου είναι πιο εύκολο; δεν ξέρω. Πάντως είναι κι αυτό ένας τρόπος αντιμετώπισης.
Μετά σιγά σιγά με την ενδοσκόπηση θα συνειδητοποιήσεις ότι δεν είσαι τέλειος, οπότε κάπως φταις κι εσύ γι'αυτά που σου συμβαίνουν.
Μετά όμως δεν θα μπορέσεις να βρεις ισορροπία και θα πας στο άλλο άκρο.
Θα νομίζεις ότι φταις αποκλειστικά για όλα εσύ.
Οπότε θα ψάξεις να βρεις τι κάνεις λάθος;
Εκεί στο ψάξιμο θα καταφέρεις να εντοπίσεις 2,3,5,10 (δεν ξέρω πόσα) σημεία στον εαυτό σου που θα θεωρήσεις ότι φταίνε για όλα.
Όπα θα πεις! Το βρήκα το λάθος. Ας το διορθώσω.
Μετά θα ξεκινήσεις να αλλάξεις τα σημεία που κατηγόρησες παραπάνω.
Μετά θα καταφέρεις να τα αλλάξεις.
Και μετά θα νιώσεις ότι δεν μπορεί να πάει τίποτα πια στραβά.
Αυτή την πεποίθηση θα την έχεις για αρκετό καιρό.
Γιατί το σύμπαν συνωμοτεί ώστε να σε κρατάει σε μια πλάνη.
Ώσπου κάτι πάει στραβά.
Και συνειδητοποιείς ότι αυτά τα 2,3,5,10 σημεία που άλλαξες, ναι μεν ίσως έκανες καλά που τα άλλαξες, δεν ήταν όμως αυτά που ευθύνονταν για κάθε κακοτοπιά που βίωνες.
Μετά θα καταλάβεις ότι αυτό το πίστευες γιατί για καιρό ζούσες στο άκρο όπου έφταιγες εσύ για όλα.
Κάπου εκεί θα αποφασίσεις ότι πρέπει να έρθεις στη μέση.
Τότε θα συνειδητοποιήσεις ότι κανείς δεν φταίει αποκλειστικά για τίποτα.
Φταις λίγο εσύ, λίγο οι άλλοι.
Και τότε θα σε πιάσει απόγνωση.
Γιατί το ''εσύ' σου το ελέγχεις, το ''άλλοι'' όχι.

Βρες καλώς το πάλι το control freak.
Πού'σαι ρε;

Το λοιπόν

Το τι δίνει ο κάθε άνθρωπος που θα συναντήσεις είναι δική του απόφαση,
το αν εσύ θα το πάρεις είναι δική σου απόφαση.



Και καλό μήνα