Το θεμέλιο στήριγμα



Κοίτα τι λέει μικρή Dakota Fanning.
Other people always let you down .. οι άλλοι πάντα σε απογοητεύουν
Why don't you forget them and do something for yourself? ... γιατί δεν τους ξεχνάς και δεν κάνεις κάτι για τον εαυτό σου;
Το σενάριο θα μου πεις το λέει, αλλά γενικότερα από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια.
Οι άλλοι πάντα σε απογοητεύουν.
Με το ''πάντα'' δεν θέλει να πει πως όποιος υπάρχει στη ζωή σου θα σε απογοητεύσει ντε και καλά κάποια στιγμή.
Δεν είναι μια βεβαιότητα. Είναι μια πιθανότητα.
Οπότε, σου λέει, ξέχνα τους και κάνε κάτι για σένα.
Και με το ''ξέχνα τους'' δεν εννοεί παράτησέ τους.
Απλά σου φωνάζει εμμέσως πλην σαφώς ''να στηρίζεσαι στον εαυτό σου και να φροντίζεις ΕΣΥ να κάνεις πράγματα για σένα πρώτα απ'όλα''
Μην στηρίζεις την ευτυχία σου και τη χαρά σου σε ανθρώπους που τη μία μέρα υπάρχουν και την επόμενη έχουν χαθεί.
Το στήριγμα πρέπει να ναι κάτι όσο γίνεται πιο μόνιμο.
Δεν ξέρω καμιά πολυκατοικία να έχει χτιστεί πάνω σε θεμέλια από φρουί ζελέ.
Και τι πιο μόνιμο από κάτι που ορίζεις εσύ εξ ολοκλήρου.
Από κάτι που ελέγχεις εσύ εξ ολοκλήρου.
Γιατί αν εσένα σε κάνει χαρούμενο να κάνεις yoga, δεν μπορεί να σου αφαιρέσει κάποιος τη δυνατότητα να κάνεις yoga κάθε μέρα.
Κι αφού λοιπόν βρεις το θεμέλιο στήριγμά σου, ό,τι κι αν είναι αυτό, πέρνα και στα υπόλοιπα..τα πιο αόριστα και αβέβαια.
Μερικές φορές όμως το ξεχνάμε το θεμέλιο στήριγμά μας.
Όπως τα θεμέλια μιας πολυκατοικίας δεν φαίνονται, αλλά υπάρχουν.. έτσι και το θεμέλιο στήριγμα μας υπάρχει- επειδή όμως καμιά φορά επικεντρώνεται όλη μας η προσοχή στην πολυκατοικία μας, το ξεχνάμε γιατί δεν το βλέπουμε.
Είναι εκεί όμως και μας περιμένει να το ξαναθυμηθούμε.
Και θα ναι πάντα εκεί.

Άραγε η φράση ''θεμέλιο στήριγμα'' στέκει ; γιατί όσο την επαναλαμβάνω τόσο λάθος μου ακούγεται

Μα πώς;

Πώς καταλαβαίνεις ότι κάτι αξίζει την προσπάθεια;
Θέλω να πω, πώς ξέρεις αν πρέπει να προσπαθήσεις;
Από τις 5 ευκαιρίες που θα σου εμφανιστούν στη ζωή σου πώς ξέρεις ποια να διαλέξεις για να προσπαθήσεις γι'αυτή;
Από τις 10 επιλογές που έχεις να κάνει πώς ξέρεις ποια είναι η καλύτερη;
Όταν βάζεις προτεραιότητες πώς ξέρεις τι θα μπει στη θέση 1 και τι στη θέση 15;
Λογικά πρέπει να φιλτράρεις τα πράγματα.
Δεν είναι δυνατόν να σπαταλάς ολόκληρη την ενέργεια σου σε κάθε ευκαιρία που εμφανίζεται.
Πρέπει με κάποιον τρόπο να καταλαβαίνεις ποιο είναι αυτό για το οποίο αξίζει να παλέψεις, να προσπαθήσεις και να μην τα παρατήσεις αν δεν τα καταφέρεις και ποιο είναι αυτό που δεν αξίζει τον κόπο.
Αλλά ποιος είναι αυτός ο ''κάποιος'' τρόπος;
Μυρίζουμε τα νύχια μας;
Ή απλά διαλέγουμε κάτι κι όπου μας βγάλει;
Κι αυτό το ρίσκο καλό είναι, αλλά μέχρι πόσες φορές μπορείς να ρισκάρεις χωρίς να αρχίζεις να φοβάσαι για τα σημάδια που αφήνει το κάθε ρίσκο;
Μα πώς καταλαβαίνεις ότι κάτι αξίζει τον κόπο;
Ή όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος;

Πώς καταλαβαίνεις ότι κάτι αξίζει τον κόπο σου;
Πώς καταλαβαίνεις ότι κάτι αξίζει την υπομονή σου;
Πώς καταλαβαίνεις ότι κάτι αξίζει την επιμονή σου;
Πώς καταλαβαίνεις ότι κάτι αξίζει την ενέργεια σου;

Μα πώς;

Ενεστώτας & Παρακείμενος

Λένε ότι μερικές φορές για να εκτιμήσεις κάτι πρέπει να το χάσεις.
Η αλήθεια είναι ότι αυτή την εκτίμηση μπορείς να την καταλάβεις και με έναν πιο απλό τρόπο:
μη θεωρείς κανέναν άνθρωπο που έχεις δίπλα σου δεδομένο.
Κι όταν λέω κανέναν, εννοώ ΚΑ-ΝΕ-ΝΑΝ.
Κι άμα έχεις σκύλο, μη θεωρείς ούτε το σκύλο σου δεδομένο.
Η ζωή είναι πολύ απρόβλεπτη και δεν γεννήθηκε ο άνθρωπος που θα μυρίζεται τις αναποδιές τις.
Κάθε άνθρωπος 'δικός σου' έχει τη ζωή του , η οποία μπορεί να αλλάξει από στιγμή σε στιγμή- κι η αλλαγή στη ζωή ενός, επηρεάζει και τη ζωή του άλλου.
Συναντιόμαστε για μικρά ή μεγάλα διαστήματα κι έπειτα σκορπιζόμαστε εδώ κι εκεί.
Και ξανά τα ίδια. Ατέλειωτες φορές.
Οπότε μην περιμένεις οι στιγμές που ζεις να γίνουν μελλοντικές για να τις αναπολήσεις κάποτε και να καταλάβεις την αξία τους.
Κούνα το κεφάλι σου και υπολόγισε τώρα την αξία τους.
Δείξ'το στους ανθρώπους αυτούς τώρα.
Μην περιμένεις να συναντηθείτε κάποτε στο μέλλον για να τους πεις ''ξέρεις, εγώ σ'εκτιμούσα πολύ''
''ξέρεις, τότε ήσουν πολύ σημαντικός άνθρωπος για μένα''.
Κι αν δυσκολεύεσαι με τις λέξεις..καλύτερα. Οι πράξεις μετράνε στο τέλος.
Βάλε λίγο Ενεστώτα στο μυαλό σου και δούλεψε το χαλαρά-χαλαρά.
''Σ'εκτιμάω ΤΩΡΑ , οπότε κάνω αυτό ΤΩΡΑ''
''Είσαι σημαντικός για μένα ΤΩΡΑ , οπότε κάνω αυτό ΤΩΡΑ''




Σαβούρα

Είναι απίστευτο το πόση σαβούρα μαζεύεται σε ένα σπίτι με την πάροδο του χρόνου.
Μικροπράγματα που δεν χρησιμοποιείς κι όμως κρατάς γιατί δεν σου πάει η καρδιά να τα πετάξεις.
Χαλασμένα αντικείμενα που πάλι δυσκολεύεσαι να αποχωριστείς λες και ως δια μαγείας θα φτιάξουν μια μέρα μόνα τους και θα αρχίσουν να λειτουργούν και πάλι.
Ποιο το νόημα όμως;
Μέσα στην τόση σαβούρα μερικές φορές δεν βλέπεις και τα πραγματικά χρήσιμα.
Μέσα στην τόση σαβούρα δεν συνειδητοποιείς τι καινούριο πρέπει να αγοράσεις.
Μέσα στην τόση σαβούρα δεν βλέπεις τι έχεις και το ξαναγοράζεις κιόλας. Το χεις και διπλό.
Άσε που κάποιες φορές νομίζεις ότι έχεις κάτι ενώ στην πραγματικότητα είναι χαλασμένο και άχρηστο πια.
Πρέπει να πάρεις μια απόφαση.
Ή θα το φτιάξεις για να το χρησιμοποιείς, ή θα το πετάξεις για να πάρεις καινούριο.
Κι αν δεν θες ακόμα να το πετάξεις τουλάχιστον βγάλ'το από τη θέση του , αποθήκευσέ το κάπου , ώστε να βάλεις στη θέση του το καινούριο.
Χαλασμένο δεν κάνει δουλειά.
Μην το κλαις. Τα βγαλε τα λεφτά του.

Περιέργη ανάρτηση ε.
Μιλάω για αντικείμενα μόνο.
Ή μήπως όχι;

Παραείμαστε ανθεκτικοί

Οι άνθρωποι παραειναι ανθεκτικοί, αυτό είναι το πρόβλημα. Είναι σε θέση να κανουν υπερβολικά πολλά σε βάρος του εαυτού τους. Αντέχουν υπερβολικά πολύ.

Είπε ο Bertolt Brecht ο μάγκας

Ωραία τα λέει, δεν έχει κι άδικο. Τα ένστικτα σου και οι αναγκες σου μερικές φορές είναι αρκετά για να σε κάνουν τον πιο δυνατό άνθρωπο. Σε μια ζούγκλα να χαθείς, το ένστικτο της επιβίωσης θα σε διαμορφώσει ανάλογα ώστε να βρεις την καλύτερη δυνατή λύση.
Οι άνθρωποι παραειναι ανθεκτικοί γιατί δεν έχουν αλλη επιλογή
απο το να αντέχουν. Θα πέσουν , αλλά δεν έχουν αλλη επιλογή τελικά απο το να ξανασηκωθουν, όσο χρονο και να τους πάρει αυτό.
Μπορούν να επιβαρύνουν πολύ τον εαυτό τους και να ξεπεράσουν τα όρια τους. Ή μάλλον να ανακαλύψουν οτι δεν έχουν καν όρια.
Τι μας δίνει αυτή την υπερβολική αντοχή; Μονο το οτι δεν έχουμε αλλη επιλογή απο το να σηκωθούμε και να συνεχίσουμε;
Μια κρυφή ελπίδα; Ένας αλλοκοτος φόβος; Η λογική μας; Όλα μαζί; Δεν ξέρω.

Παραειμαστε ανθεκτικοί. Κι όσο ο,τι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς, γινόμαστε πιο ανθεκτικοί.

Μα προσοχή στο κενό μεταξύ ανθεκτικότητας και σκληρότητας.