Θέλω τη στιγμή μου

Την πρώτη φορά που άκουσα τη φράση ''η ευτυχία είναι στιγμές'' την ερμήνευσα κάπως.
Σκέφτηκα πως αφού η ευτυχία είναι στιγμές πρέπει να δημιουργήσω στιγμές.
Να επιδιώξω να ζήσω διαφορετικά πράγματα , να έχω μια λίστα από στιγμές.
Έτσι όταν θα κοίταζα το χαρτί μου με τη λίστα και θα έκανα την πρόσθεση θα έβγαινε αποτέλεσμα ευτυχία. Θα είχα ένα χαρτί να μου αποδεικνύει πως είμαι ευτυχισμένη.
Μα να..το γράφει εδώ. Κοίτα αυτό που έκανες, κι αυτό, κι εκείνο και το άλλο.
Μετά κοίταξα ξανά το χαρτί μου.
Μερικά τα θυμόμουν και θα τα θυμόμουν κι ας μη τα είχα γράψει σε κανένα χαρτί.
Τα υπόλοιπα δεν υπήρχαν στο κεφάλι μου.
Ήταν εκείνα που όταν τα βίωσα δεν ήμουν εκεί.
Καταλαβαίνεις;
Ήμουν εκεί, αλλά δεν ήμουν ΕΚΕΙ..
Το σώμα μου ήταν εκεί , αλλά το κεφάλι μου ταξίδευε μέσα σε σκέψεις παρελθοντικές και μελλοντικές.
Το σώμα μου ήταν εκεί , αλλά το μυαλό μου ήταν πνιγμένο σε μια θάλασσα από φόβους, άγχος, προβληματισμούς, παλιές ιστορίες, χαμένα όνειρα, αποτυχημένες προσπάθειες, ξεχασμένες φιλοδοξίες, παρελθοντικά λάθη, πάθη, πονεμένες εμπειρίες, δάκρυα, θυμό.
Η ευτυχία είναι στιγμές, αλλά όχι γενικά στιγμές.
Είναι οι στιγμές που τις βιώνεις με όλη σου την ύπαρξη.
Εκείνες οι στιγμές που όλες σου οι αισθήσεις ήταν στην υπηρεσία του παρόντος.
Άκουγες τη στιγμή, μύριζες τη στιγμή, έβλεπες τη στιγμή, γευόσουν τη στιγμή, ένιωθες τη στιγμή σε όλο σου το κορμί.

Μη σκοτώνεις τη στιγμή.
Μη της βάζεις ταμπέλες, μην την προεξοφλείς, μην τη συγκρίνεις.
Μη τη χρωματίζεις βιαστικά με χρώματα που πίστεψες πως της ταιριάζουν πριν την βιώσεις και τη μάθεις. Ασ'την να χρωματιστεί μόνη της, να αποκτήσει δική της μυρωδιά,να έχει τη δική της γεύση,  να αποκτήσει το δικό της τραγούδι.

Βαβέλ συναισθημάτων

Αφού έτσι κι αλλιώς όποια λέξη κι αν σου πω , πάλι με τη δική σου πραγματικότητα θα την καταλάβεις. Να σου πω ένα παραμύθι μπας και τα βρούμε στη μαγεία. (όχι δικό μου)
Περιστέρια, κοράκια, ταχυδρομεία, email, μηνύματα, κινητά, υπολογιστές, free wifi.
Τα μέσα τόσα πολλά κι η επικοινωνία τόσο λίγη.
Τι σου είπα; τι κατάλαβες;
Τι μου είπες; τι μετέφρασα;
Τι γλώσσα μιλάς; τι γλώσσα μιλάω;
Τι νιώθω και τι νιώθεις;
Τι φοβάμαι και τι φοβάσαι;
Τι θέλεις και τι θέλω;
Τι δίνεις- τι παίρνω, τι παίρνεις -τι δίνω;
Οι επιθυμίες σου κι οι επιθυμίες μου.
Τρεις τελίτσες στο τέλος της πρότασης και ένα άσκοπο μυστήριο να πλανάται αιώνια πάνω από τα κεφάλια μας.
Για έναν εγωισμό, για έναν φόβο, για μια ανασφάλεια.
Βαβέλ συναισθημάτων.
Και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι, κι άλλα τέτοια.
Μήπως να φτιάξουμε τα δικά μας αγγλικά.
Βάλε μια λέξη εσύ, μια λέξη εγώ να φτιάξουμε μια κοινή γλώσσα.
Να φτιάξουμε συναισθηματικά αγγλικά.
Να αφήσουμε κάτω τις πανοπλίες μας, να κάνουμε διάλογο.
Να αφήσουμε κάτω τα όπλα μας, δεν είναι μάχη.
Δεν είναι όλη η ζωή μια μάχη, ε;
Δεν είναι όλα ένας αγώνας υπεροχής.
Δεν είναι το θέμα ποιος θα νικήσει.
Το θέμα είναι ότι αν κάποιος νίκησε, είναι κι οι δυο χαμένοι.

Έφαγες; Ήπιες; Ζακέτα φοράς; Έκλασες; Μύρισε;

Το καλοκαίρι γνώρισα μια κοπέλα από την Φινλανδία και είχα μια ευκαιρία να μάθω εκ των έσω πώς λειτουργούν τα πράγματα. Το μεγαλύτερο σοκ το έπαθα όταν μου είπε πως την αντίστοιχη 3η Λυκείου την είχε κάνει στο Μεξικό σε μια οικογένεια , με ένα πρόγραμμα ανταλλαγής μαθητών. Εγώ είχα μείνει να την κοιτάω και φαντάστηκα τον εαυτό μου να συζητάει με τους γονείς μου και να λέμε ότι θα φύγω στα 17 για ένα χρόνο στο Μεξικό. Γελούσα σαν καθυστερημένο μόνη μου για κανένα 10λεπτο.
-Καλά και σε άφησαν σε αυτή την ηλικία να μείνεις 1 χρόνο σε μια ξένη οικογένεια;  ρωτάω εγώ καθώς βύζαινα λίγο γάλα ακόμα.
-Ναι, είναι πολύ συνηθισμένο , μου είπε τρώγοντας το μηλαράκι της.
Αργότερα έμαθα πως παράλληλα με τη σχολή δούλευε κιόλας για να βγάζει και τα λεφτά της.
Μου είπε και για κάτι επιδόματα στους φοιτητές , αλλά εγώ τώρα δεν θα αναλύσω τα οικονομικά της χώρας.

Πόσο αυτόνομα παιδιά μεγαλώνουμε; Πόσο σπρώχνουμε τα παιδιά μας να φύγουν από το σπίτι;
Φτάνει η οικονομική κρίση για να δικαιολογήσουμε τα αδικαιολόγητα ή μήπως χρόνια τώρα ακόμα κι όταν το λεφτό έτρεχε είχαμε στο λαιμό τους το λουρί ενώ παράλληλα τα κατηγορούσαμε που δεν έκαναν το βήμα να πετάξουν;
Φαντάζομαι πως οι παλαιότερες γενιές βίωσαν κάποιες συγκεκριμένες δυσκολίες κι έτσι έβαλαν στόχο να προστατεύσουν τα πουλάκια τους από κάθε κακό; Είναι όμως αυτή η υπερπροστατευτικότητα εισιτήριο για να επιβιώσεις σε έναν κόσμο που δεν ήταν ποτέ δίκαιος , που δεν ήταν ποτέ αγγελικά πλασμένος;
Έμαθαν στα παιδιά την απόρριψη;
Έμαθαν στα παιδιά πως τα αγαθά κόποις κτώνται;
Έμαθαν στα παιδιά πως μια αποτυχία είναι μέσα στη ζωή;
Έμαθαν στα παιδιά να ψάχνουν στην αποτυχία και τα δικά τους λάθη για να βελτιωθούν κι όχι μόνο τα λάθη των άλλων και των συνθηκών;
(Έμαθαν στα παιδιά να βάζουν πλυντήριο και να μαγειρεύουν γαμώ το κιαρατό μου;)
Θαρρώ πως έχουμε στα χέρια μας μια κοινωνία υπεργαμάτων νέων που κάνουν τα πάντα σωστά κι όλο φταίει κάποιος άλλος.
Φταίει ο καθηγητής, ο μαλάκας γκόμενος, η κάργια κορασίδα, ο κομπλεξικός δάσκαλος, o παπάρας, ο αγάμητος, η ανοργασμικιά, ο στόκος.
Μη με παρεξηγήσετε. Ξέρω πως σε μια κοινωνία υπάρχει κάθε καρυδιάς καρύδι, αλλά αυτή είναι μια διαπίστωση η οποία δεν μας οδηγεί κάπου γιατί είναι σα να λέμε πως υπάρχουν μήλα στη Θεσσαλονίκη.
Εμείς πού είμαστε σε όλη αυτή την κριτική που κάνουμε για τα πάντα;
Έχουμε ιδέα από ''όχι'' ; από ''μη'' ; ή μας προσφέρθηκαν όλα με μια απλοχεριά που μας έκανε να πιστέψουμε πως η ζωή είναι ένα σουπερμάρκετ; μπαίνεις μέσα και διαλέγεις ό,τι θέλεις από το ράφι.
Ξέρουμε να βάζουμε στόχους και να προσπαθούμε με όλο μας το είναι να τους πετύχουμε ή περιμένουμε συνεχώς κάποιον να μας σώσει από τον τζάμπα κόπο;
Κι όταν κάποιος μας κάνει αρνητική κριτική πώς την διαχειριζόμαστε;
Κι όταν κάποιος μας λέει πως φερθήκαμε λάθος μπαίνουμε στη διαδικασία να ακούσουμε τι κάναμε λάθος από τα μάτια ενός άλλου ανθρώπου ή βιαζόμαστε να δηλώσουμε στον άλλον ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΠΟΤΕ ΛΑΘΗ ΕΓΩ ΑΡΑ ΜΑΛΛΟΝ ΜΕ ΖΗΛΕΥΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΛΕΣ ΑΥΤΟ.
Κι όταν κάποιος δεν μας συμπεριφέρεται όπως πρέπει να συμπεριφέρονται σε μια βασίλισσα κι έναν βασιλιά και δεν μας αγοράζει κι εκείνο το παιχνίδι που θέλουμε;
''ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΙ ΤΗΝ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΜΟΥ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΓΙ'ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΦΕΡΕΤΑΙ ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΑΞΙΖΩ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΘΑ ΒΡΕΘΕΙ ΚΑΠΟΤΕ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΑΝΤΙΛΗΦΘΕΙ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΟΣΟ ΠΟΛΥ ΑΞΙΖΩ ΚΑΙ ΠΟΣΟ ΑΞΙΑ ΕΙΜΑΙ''

Είναι γλυκιά η ελευθερία ρε γαμώτο.
Κι έχει σωστά, λάθη, συνέπειες, δικαιώματα, υποχρεώσεις, ρίσκο.
Έχει το γλυκό ρίσκο της νιότης που πολεμάει τον συντηρητισμό των μεγάλων και γεννάει καινοτομίες.
Κι είναι δικά σου. Δικιά σου ευθύνη κι ας είναι βαριά.
To μάθατε στα παιδιά σας αυτό;
Τους μάθατε την ομορφιά των συναισθημάτων που σε κατακλύζουν όταν καταφέρνεις κάτι μόνος σου; Αυτή τη γλυκιά ικανοποίηση, την ολοκλήρωση, τη δύναμη.
Ή μεγαλώσατε τα παιδιά σας προσπαθώντας να ικανοποιήσετε τα δικά σας απωθημένα;
Η μεγαλώσατε τα παιδιά σας με την έγνοια να μην επαναλάβουν τα λάθη σας;
Μήπως είχατε αυτόν τον διακαή πόθο να γίνουν αλάνθαστα; Μήπως είχατε και έχετε αυτό τον διακαή πόθο να τα προστατεύσετε από κάθε πόνο, από κάθε κακοτοπιά, από κάθε στραβοπάτημα;
Μήπως ο βασιλιάς σας κι η βασίλισσα ζούσαν σε μια φούσκα κυνηγώντας τον άπιαστο ιδανικό κόσμο που φτιάχτηκε στη φαντασία σας;
Τους μάθατε πως να βγαίνουν στην αρένα με τα λιοντάρια ή υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να μην αντέξουν ούτε καν τα γιουχαρίσματα της κερκίδας;

Άσε με να ζήσω κύριε Τάκη, κύρια Νίτσα, κυριά Σοφία, κυρια Ελενη, κύρια Μάρω, κυριε Κώστα, κύριε Γιάννη, κύριε Δημήτρη, κυρία Τούλα, κυριε Γιωργο, κύριε Πέτρο, κυρία Φωτεινή, κυρία Σούλα.
Δεν είμαι κτήμα σου.
Δεν είμαι η συνέχειά σου.
Δεν είμαι ο τρόπος για να νικήσεις τον θάνατο.
Δεν είμαι ο τρόπος για να ζήσεις μια 2η ζωή.
Είμαι ένας διαφορετικός άνθρωπος.
Είμαι εγώ.
Κάποτε σου μοιάζω, κάποτε είμαι εντελώς διαφορετικός.
Κάποτε κάνω σωστά, κάποτε κάνω λάθη.
Κάποτε κάνω επιλογές που σε χαροποιούν, κάποτε κάνω επιλογές που σε ταράζουν.
Αγάπα με κι έτσι.


Το ρούχο πρέπει να το φοράς όχι να σε φοράει

Το να αναμοχλεύεις το παρελθόν δεν είναι και το πιο έξυπνο πράγμα που μπορείς να κάνεις, είναι όμως ένας καλός τρόπος για να μάθεις καλύτερα τον εαυτό σου. Αν δεν γυρίσεις πίσω να αναλύσεις τα γεγονότα πώς θα καταλάβεις τα λάθη σου, πώς θα καταλάβεις τι σε ενοχλεί στους άλλους, πώς θα καταλάβεις τι ήθελες να κάνεις και τελικά δεν το έκανες; Όμως, ένα ταξίδι στα παλιά θέτει υπό μεγάλη αμφισβήτηση και τις αποφάσεις που πήρες κάποτε.
Μερικές αποφάσεις είναι τόσο παράξενες.
Θυμάσαι τότε που διάλεξες εκείνο το πράσινο φόρεμα;
Μα ποτέ δεν σου άρεσε το πράσινο. Σε θυμάμαι να το λες κιόλας πολλές φορές.
Είναι το χρώμα πουμισούσες.
Κι όμως τότε πριν πολλά χρόνια διάλεξες το πράσινο.
Τι σε ώθησε σε αυτή την απόφαση;
Πού ήσουν εσύ όταν πάρθηκε αυτή η απόφαση;
Πού ήταν το γούστο σου;
Πού ήταν οι επιθυμίες σου;
Πού ήταν το αγαπημένο σου χρώμα, το μωβ, όταν έπρεπε να πάρεις εκείνη την απόφαση.
Σε έβλεπα να το φοράς κι εκείνο να μην στρώνει με τίποτα.
Όλοι σου έλεγαν ότι είσαι πανέμορφη κι ό,τι σου πάει πολύ.
Εσύ το κοιτούσες στον καθρέφτη και χαμογελούσες αλλά ένιωθες ότι κάτι δεν κόλλαγε.
Αλλά δεν ήξερες τι. Είχες ξεχάσει κι εσύ η ίδια ότι το πράσινο ήταν το χρώμα που μισούσες.
Τα όμορφα λόγια συνεχίστηκαν. Αρκούσαν για να σε κάνουν να νιώθεις εντάξει.
Είχες την αποδοχή. Είχες αυτό που χρειαζόσουν για να καλύψεις την μεγάλη ανασφάλεια και την αδυναμία που ένιωθες. Την ανασφάλεια και την αδυναμία με την οποία περπατούσες παράλληλα σαν από πάντα.
Όμως τα χρόνια πέρασαν κι εσύ δεν περπατάς παράλληλα με τους δαίμονές σου πλέον.
Καμιά φορά συναντιέστε και λέτε ένα γεια, πίνετε έναν καφέ, κοιμούνται στο κρεβάτι σου και ύστερα φεύγουν.
Και κοιτάς ξανά εκείνες τις αποφάσεις που πάρθηκαν από ανασφάλεια κι αδυναμία και νιώθεις ότι δεν ήσουν καν εκεί όταν πάρθηκαν. Νιώθεις ότι δεν σε ρώτησε κάνεις.
Θες να φωνάξεις πως το αγαπημένο σου χρώμα είναι το μωβ, όχι το πράσινο.
Θες να φωνάξεις πως είσαι μωβ, πως νιώθεις μωβ, πως σκέφτεσαι μωβ και ζεις στο πράσινο.
Θες απεγνωσμένα να γυρίσεις τον χρόνο πίσω να σκίσεις το πράσινο φόρεμα και να υποστηρίξεις το χρώμα σου. Γιατί ενώ αγαπούσες κι αγαπάς τόσο το μωβ δεν το υποστήριξες; Γιατί φοβήθηκες; Γιατί έκανες πίσω;
Παρ'όλα αυτά το παρελθόν δεν αλλάζει. Μερικά λάθη διορθώνονται, μερικά όχι. Μερικά λάθη συγχωρούνται, μερικά όχι. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να διαμορφώσουμε το μέλλον μας και να προσπαθήσουμε να μην επαναλάβουμε τα λάθη του παρελθόντος.

Ποια είστε κυρία μου; 
Τι θέλετε;
Τι σας αρέσει;
Τι σας κάνει χαρούμενη;
Το θέλετε κοντό; το θέλετε μακρύ;
Ποιο είναι το αγαπημένο σας χρώμα κυρία μου;
Δεν είναι η γαμημένη η αποδοχή το ζήτημα κυρία μου.
Το ρούχο πρέπει να το φοράς όχι να σε φοράει.