Λεξικό της κοινής νεοελληνικής

Ξέρω μια λέξη που σου προσφέρει ασφάλεια και ταυτόχρονα φόβο.
Ξέρω μια λέξη που είναι δώρο για τους ξεκάθαρους και χειροβομβίδα στα χέρια των μπερδεμένων.
Ξέρω μια λέξη που είναι εργαλείο για τους προγραμματισμένους και εμπόδιο για τους αυθόρμητους.
Ξέρω μια λέξη που μπορεί να σου προσφέρει χαρά αλλά μπορεί και να σε πνίξει.
Ξέρω μια λέξη που θες να αρχίσει αλλά και να σταματήσει να υπάρχει.
Ξέρω μια λέξη που μπορεί να σε ηρεμεί αλλά και μπορεί και να σε τρελάνει.
Ξέρω μια λέξη που δεν καταλαβαίνεις πως έρχεται και δεν ξέρεις πώς φεύγει.




Σ

Υ

Ν

Η

Θ

Ε

Ι

Α


Συνέχεια στα όρια, κουράζομαι κι εγώ

Ξυπνάς μια μέρα κι όλα μοιάζουν πανεύκολα.
Εύκολο το να προσπαθήσεις.
Εύκολο το να αποκτήσεις.
Εύκολο το να καταφέρεις.
Εύκολο το να περιμένεις.
Εύκολο το να υπομένεις.
Εύκολο το να συνεχίσεις όλα τα παραπάνω.

Ξυπνάς την επόμενη κι έχεις πια κουραστεί.
Το δεν μπορώ δεν σημαίνει πάντα δεν θέλω.
Γιατί καμιά φορά κουράζεσαι αλήθεια να προσπαθείς,να επιμένει και να υπομένεις.
Κουράζεσαι να συνεχίζεις να παλεύεις χωρίς αποτέλεσμα να αποκτήσεις αυτό που θέλεις.
Ό,τι κι αν είναι αυτό για τον καθένα.

Οπότε γυρίζεις πλευρό.
Γιατί σήμερα έπιασε βροχή και δεν παίζει να ψάξεις ομπρέλα αλλά ούτε και να περπατήσεις στη βροχή.

Γιατί γουστάρεις μόνο ήλιο αυτή τη φορά και κουράστηκες να περιμένεις τη συννεφιά να τελειώσει.

Γιατί έτσι.


Είναι αυτά τα όριά μας που για τον καθένα είναι διαφορετικά.
Είναι αυτά τα όριά μας που τα ξεπερνάμε κάθε τόσο αλλά καμιά φορά δεν.

Δεν δίνει ώθηση η ψυχή για να κινήσει το μυαλό και το κορμί.

Στεφάνι; Βλέπεις στεφάνι; Παιδί; Παιδί βλέπεις;

Απρόβλεπτη. Αυτό είναι η ζωή. Μια απρόβλεπτη ιστορία. Κι έτσι πρέπει να την αντιμετωπίζουμε.
Διότι σε αφήνει να κάνεις σχέδια για το μέλλον αλλά δεν σου αποκαλύπτει ποτέ τα μυστικά που κρύβει το παρόν. Τα μυστικά που κρύβει η στιγμή. Γιατί η στιγμή κρύβει μεγαλύτερες εκπλήξεις από το μέλλον.
Οπότε μάλλον το χρωστάμε στον εαυτό μας να ενθουσιαζόμαστε με κάθε τι καλό που μας συμβαίνει την κάθε μέρα ξεχωριστά.
Γιατί όπως διάβασα κάπου, αν δεν ενθουσιαστείς όταν είσαι ενθουσιασμένος πότε θα ενθουσιαστείς; όταν θα σου έχει φύγει ο ενθουσιασμός;

Όσα σχέδια και να κάνεις πάντα θα υπάρχει αυτός ο αστάθμητος παράγοντας. Η στιγμή. Που μπορεί να ανατρέψει τα πάντα.
Κι αν δεν μας έτρωγε τόσο πολύ να ξέρουμε τι θα γίνει, η Άση Μπίλιου μπορεί να είχε γίνει κομμώτρια κι η Λίτσα Πατέρα πολιτικός μηχανικός.

Έχουμε τόση ανάγκη να ξέρουμε τι θα συμβεί, αλλά μεγαλύτερη ανάγκη έχουμε να ξέρουμε ότι θα μας συμβεί κάτι καλό. Θέλουμε κάποιον να μας πει ότι την άλλη βδομάδα τα οικονομικά μας θα είναι καλά και ότι αυτόν τον μήνα η Αφροδίτη είναι στον 4ο οίκο οπότε θα γνωρίσουμε τον μεγάλο έρωτα.
Ίσως θέλουμε κάποιον να μας δίνει την ελπίδα που εμείς δε δίνουμε στον εαυτό μας, ακόμα κι αν γνωρίζουμε ότι όλα αυτά είναι μπούρδες καλά μαγειρεμένες.

Γιατί καμιά φορά κάτι παθαίνουμε και μπλοκάρουμε. Παίρνουμε τη δουλειά των αστρολόγων και προβλέπουμε πως το μέλλον είναι δυσοίωνο κιόλας. Σταματάμε να απολαμβάνουμε τη στιγμή και χάνουμε χίλιες δυο ευκαιρίες να νιώσουμε χαρούμενοι και ευτυχισμένοι. Τελειώνουμε καταστάσεις με το φόβο ότι κάποτε έτσι κι αλλιώς θα τελειώσουν ή ότι απλά δεν θα πετύχουν και δεν προσπαθούμε να ρουφήξουμε έστω και την τελευταία σταγόνα από κάτι που μας έκανε να νιώθουμε καλά. Κι ύστερα...κι ύστερα...μα δεν υπάρχει ύστερα. Ύστερα το πουλάκι πετάει και μας αφήνει ενθύμιο ένα ''γιατί'' γι'αυτά που δεν κάναμε κι ένα ''μακάρι'' γι'αυτά που θα θέλαμε να έχουνε γίνει διαφορετικά.

Ας μην γινόμαστε λοιπόν μελλοντολόγοι κι ας μην καταδικάζουμε καταστάσεις.
Ας αφήσουμε την ίδια τη ζωή να μας δείξει αν οι επιλογές μας είναι σωστές ή λάθος.
Και στην τελική...ας το κάνουμε αυτό το ρημάδι το λάθος, γιατί στην προσπάθειά μας να το προλάβουμε κάνουμε άλλες χίλιες δυο ανοησίες που ίσως είναι πολύ χειρότερες.

Αβντά.

Μιλάς με γρίφους γέροντα

Ο δρόμος για την αποδοχή του εαυτού σου είναι πολύ μακρύς μερικές φορές και κρύβει πολλές ευκαιρίες για να αλλάξεις μονοπάτι.
Πώς άλλωστε θα αποδεχθείς κάτι που δε γνωρίζεις ακριβώς πως είναι;
Πώς θα αποφασίσεις πώς είναι αν εμφανίζονται τόσο συχνά διαφορετικά ερεθίσματα που σου αλλάζουν γνώμη;
Μάλλον κανένα πλάνο δεν είναι σταθερό μέχρι...μέχρι να γίνει. Απλά.
Για να σταθεροποιηθεί πολλές φορές χρειάζεται χτυπήματα.
Για να καταλήξεις να έχεις άποψη πρέπει να βυθιστείς καμιά φορά και στην αμφιβολία, στην αναζήτηση, στην κρίση των πάντων.
Δεν έχω γνωρίσει πολλά άτομα που από πολύ νωρίς ήξεραν τι ήθελαν και ποτέ δεν παρέκκλιναν από αυτό. 
Καμιά φορά θεωρώ πως είναι άξια θαυμασμού διότι έχουν αποφασιστικότητα,επιμονή,υπομονή και ξέρουν τι θέλουν οπότε το διεκδικούν.
Καμιά φορά όμως δεν τα θαυμάζω και τόσο. Γιατί σκέφτομαι πως ίσως το γεγονός ότι δεν έχουν παρεκκλίνει ποτέ είναι κι αυτό που τα εμπόδισε από το να παρεκκλίνουν.
Κι όταν λέω να παρεκκλίνουν εννοώ να κάνουν διαφορετικές επιλογές από ότι έκαναν πάντα ή επιλογές που δεν εξυπηρετούν το πλάνο που έχουν στο κεφάλι τους.
Έτσι νιώθω ότι ζουν για το πλάνο τους και δεν ξέρουν πως να ζήσουν χωρίς αυτό.
Αλλά έτσι είναι κάποιοι άνθρωποι. Έτσι νιώθουν ήρεμοι, χαρούμενοι και ικανοποιημένοι.
Είναι και κάποιοι άλλοι που αφήνονται σε οποιαδήποτε φουρτούνα τους τύχει στο ταξίδι. Αφήνουν το καράβι να το παρασύρει το κύμα κι όπου τους βγάλει. Καμιά φορά, μετά από πολλές φουρτούνες και πολλές ακτές αποφασίζουν να παλέψουν να φτάσουν σε εκείνη την ακτή που τους άρεσε περισσότερο. Άλλες φορές ταξιδεύουν επ' αόριστο χωρίς προορισμό.
Αλλά έτσι είναι κάποιοι άνθρωποι. Έτσι νιώθουν ήρεμοι, χαρούμενοι και ικανοποιημένοι.

Είμαστε τόσοι πολλοί και τόσο διαφορετικοί μεταξύ μας που δεν πιστεύω ότι μπορούμε να κατηγοριοποιήσουμε κανέναν χωρίς να έχουμε κάνει λάθος. Μάλλον γι'αυτό κάθε κατηγοριοποίηση είναι αυτόματα λανθασμένη.
Γιατί σήμερα είμαστε έτσι κι αύριο είμαστε διαφορετικοί. Κάτι έτυχε, κάτι σκεφτήκαμε, κάπως αλλιώς την είδαμε , κάτι νιώσαμε, για κάτι αμφιβάλλαμε, για κάτι άλλο μετανιώσαμε και είπαμε να δούμε τη ζωή κι από άλλη οπτική γωνία.
Καμιά φορά ένα τσακ χρειάζεται για να γυρίσει η βίδα απ'την άλλη μεριά.
Αν αυτή η άλλη μεριά είναι καλύτερη ή χειρότερη..μάλλον αυτό το κρίνει ο καθένας μόνος του συγκρίνοντας τις διαφορετικές εκδοχές του εαυτού του κι όχι συγκρίνοντας τον εαυτό του με άλλους ανθρώπους γύρω του.

LOL

Να σε δω να γελάς, να σε δω να μου γελάς

Είναι το γέλιο σου που γράφει μουσική, είναι το γέλιο σου που τη χαρά ανασταίνει

Γέλα μου ν'αρχίσω να γελάω , έχει δρόμο αυτό το βράδυ για να βγει
Κοίταξέ με δεν ξέρω πού πατάω, άνοιξε και με τραβάει η γη

Γέλα μου όπως και χθες γέλα μου , στα μάτια σου δε θέλω άλλα δάκρυα


Μα τι σημασία έχει να γελάς αν η ψυχή σου κλαίει.
Τι σημασία έχει να χαμογελάς με χείλη σφιγμένα και μάτια ατάραχα.
Τι σημασία έχει να γελάς απλά γιατί πρέπει.
Για να προστατευτείς; Να μην αποκαλυφθείς; Να μη φανερωθείς;
Aυτό σε νοιάζει;
Να δουν οι άλλοι πως ξέρεις να χαμογελάς ή να είσαι πραγματικά χαρούμενος;
Όχι και το χαμόγελο ψεύτικο.
Είναι όλα τα υπόλοιπα ψεύτικα. Ας μην είναι κι αυτό ψεύτικο.

Το χαμόγελο και το γέλιο είναι προσωπική σου υπόθεση. Εσύ το αποφασίζεις.
Χάρισε το μόνο σ'εκείνους που το αξίζουν πραγματικά.
Μα πάνω απ'όλα χάρισέ το στον εαυτό σου.
Σ'αυτόν δεν μπορείς να πεις ψέματα έτσι κι αλλιώς.

Το πραγματικό χαμόγελο βγαίνει από μέσα σου και σε φωτίζει ολόκληρο.
Το ψεύτικο είναι μια απλή κίνηση του προσώπου σου.
Κι αυτό φαίνεται.
 Πίστεψέ με.

Τι ώρα περνάει το επόμενο;

Πόσες φορές δεν επιλέξαμε να ζήσουμε στην άρνηση γιατί διαφορετικά θα έπρεπε να αντιμετωπίσουμε την σκληρή πραγματικότητα;
Πόσες φορές καταφέραμε να πείσουμε τον εαυτό μας πως θέλουμε ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που πραγματικά θέλαμε απλά για να μην αντικρίσουμε κατάματα την αλήθεια.
Πόσες φορές είπαμε δεν θέλω, ενώ θέλαμε.
Πόσες φορές είπαμε δεν μπορώ, ενώ μπορούσαμε αλλά δεν θέλαμε να προσπαθήσουμε.
Πόσες φορές είπαμε δεν έχω τη δύναμη, ενώ την είχαμε αλλά δεν πιστέψαμε στον εαυτό μας.
Πόσες φορές είπαμε πως όλα είναι εντάξει, ενώ δεν ήταν απλά δεν αντέχαμε να αντιμετωπίσουμε τη δύσκολη στιγμή.
Πόσες φορές ακόμα θα πούμε ψέμματα στον ίδιο μας τον εαυτό γιατί φοβόμαστε να αντιμετωπίσουμε την αλήθεια μας.
Και πόσες φορές θα ξεχάσουμε τι πραγματικά επιθυμούμε και τι πραγματικά μας κάνει ευτυχισμένους απλά γιατί το να τα αποκτήσουμε μοιάζει Γολγοθάς και προτιμούμε να συμβιβαστούμε με κάτι λιγότερο, κάτι μέτριο , κάτι που δεν προσεγγίζει ούτε λίγο την πραγματική μας ανάγκη.
Για πόσο ακόμα πιστεύεις πως μπορεί να αναβάλλεις τη μέρα που θα προσπαθήσεις να πραγματοποιήσεις τα όνειρά σου και να διεκδικήσεις αυτά που σου αρμόζουν.
Όχι σήμερα, όχι αύριο, όχι τον άλλο μήνα.

Αν όχι τώρα, πότε;

Πότε λεβέντη μου; πότε κούκλα μου;
Πότε;

Πρόσεχε γιατί στο τέλος όντως θα πείσεις τον εαυτό σου με τα ψέματα που του ξεφουρνίζεις, θα σε αφήσει ήσυχο για λίγο και μετά από καιρό θα στην πετάξει μπροστά στη μούρη την αλήθεια.

Γιατί τελικά, πώς να ξεφύγεις από κάτι που υπάρχει μέσα σου!