Κυριακή με τη Σοφούλα

Έβαλα kasetophono.com, πάτησα την playlist με τίτλο ''Μελαγχολία'', παρέλειψα το 1ο τραγούδι γιατί έχω βαρεθεί να το ακούω και ξεκινάω με το 2ο.
Μου αρέσει, οπότε θα μιλήσω.

Νόμιζα ότι αυτό που μας στοιχειώνει από το παρελθόν είναι τα λάθη μας, οι καταστάσεις για τις οποίες μετανιώνουμε, οι αποφάσεις που δεν αλλάζουν πια.
Όμως, συνειδητοποίησα πως όσο ωριμάζει κανείς και δέχεται πιο ομαλά το γεγονός ότι δεν είναι τέλειος και πως τα λάθη είναι μέρος του παιχνιδιού, αρχίζουν να τον στοιχειώνουν πιο πολύ οι όμορφες στιγμές.
Αυτή η μελαγχολία, αυτή η αναβίωση όμορφων καταστάσεων μπορεί να στραφεί εύκολα εναντίον σου αν θεωρήσεις πως μπορεί και να μην τις ξαναβιώσεις και σε πιάσει καταθλιψάρα.
Όταν, μάλιστα, οι όμορφες στιγμές σου περιλαμβάνουν άτομα που δεν υπάρχουν πλέον στη ζωή σου αυτή η θεώρηση μπορεί να γίνει εύκολα πεποίθηση.
Υπάρχει όμως μια παγίδα σε όλη αυτή την σκέψη.
Φοβάσαι ότι δεν θα τις ξαναβιώσεις, ενώ κανονικά έπρεπε να είσαι σίγουρος ότι δεν θα τις ξαναβιώσεις.
Γιατί ναι, ανήκουν στο παρελθόν.
Ποτέ δεν θα ξαναβιώσεις τις ίδιες όμορφες στιγμές γιατί γενικότερα δεν ξαναβιώνουμε στιγμές του παρελθόντος είτε είναι καλές είτε κακές.
Θα βιώσεις όμως καινούριες όμορφες στιγμές. Ίσως παρόμοιες, ίσως εντελώς διαφορετικές.
Θα ζήσεις νέες εμπειρίες με τους ανθρώπους σου, αλλά και νέες εμπειρίες με άτομα που ακόμα δεν έχεις γνωρίσει.
Η φράση ''τα καλύτερα είναι αυτά που δεν έχουν έρθει ακόμα'' παλιότερα με εκνεύριζε. Νόμιζα πως έκανε μια σύγκριση. Νόμιζα πως μια τέτοια φράση μείωνε την αξία του παρελθόντος για χάρη ενός λαμπρότερου μέλλοντος. Κάτι για να γλυκάνουμε την πίκρα μας.
Αλλά δεν είναι έτσι. Δεν είναι μια σύγκριση. Είναι μια προτροπή, μια ώθηση.
Ένα χτύπημα για να σταματήσουμε να είμαστε φαντάσματα στην ίδια μας τη ζωή.
Δεν είναι ένα μότο, δεν είναι εξώφυλλο, δεν είναι αφίσα στον τοίχο.
Είναι μια αλήθεια.
Ναι ήταν ωραία.
Ναι δεν μπορούμε να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω.
Δεν είναι κάτι διαπραγματεύσιμο.

Με μέτρο η αναπόληση.
Πάνω από κάποια δευτερόλεπτα κινδυνεύει να γίνει θηλιά.

Άλλαξα playlist.
Έβαλα το Jazzy And Sexy Nights.

Πόσο άχρηστος αισθάνεσαι σήμερα;

Είμαστε πραγματικά ελεύθεροι ή από τη στιγμή που γεννιόμαστε κουβαλάμε έναν σταυρό που η κοινωνία έχει βάλει στην πλάτη μας;
Υπάρχει προκαθορισμένο πλάνο για το κάθε φύλο και κάθε αλλαγή έστω και μικροαλλαγή χρειάζεται τρομερούς αγώνες και αμέτρητα χρόνια για να εδραιωθεί και να γίνει κι αυτή φυσιολογική και αποδεκτή, χωρίς σίγουρο αποτέλεσμα.
Το greek dream είναι τόσο ύπουλο που έχει αγγίξει γενιές και γενιές ανθρώπων ,οι οποίοι πέθαναν δυστυχισμένοι ζώντας μιας ζωή που δεν ήθελαν μόνο και μόνο για την εκπλήρωση αυτού το ονείρου.
Οι πολίτες σαν παίκτες ενός βιντεοπαιχνιδιού γεννιούνται και πολεμούν καθημερινώς να περάσουν στο επόμενο ηλικιακό level με όλα τα προαπαιτούμενα εφόδια, με τη μόνη διαφορά ότι στο βιντεοπαιχνίδι της ζωής ο παίκτης έχει μόνο μία ζωή και δεν μπορεί να αναστηθεί. Παρ'όλα αυτά ζει με την ψευδαίσθηση της αθανασίας και θεωρεί ότι το game over είναι για τους υπόλοιπους.
Επίσης, ενώ έχει τη δυνατότητα restart, έχοντας ως μοναδικό στόχο να τερματίσει πρώτος και να την μπει στους υπόλοιπους παίκτες, δεν θυσιάζει την μέχρι τώρα πορεία του ακόμα κι αν καμία από τις επιλογές του δεν τον έχει ευχαριστήσει πραγματικά. Εντελώς άκαμπτος και εργοστασιακά ρυθμισμένος , κοιτάζει μονάχα μπροστά του και λαχταρά να δει το βάθρο να αχνοφαίνεται.
Κι αν δεν έχει τα προαπαιτούμενα για το ηλικιακό level που βρίσκεται;
Ενοχές.
Κόπλεξ.
Τύψεις.
Κάθε στιγμή η κοινωνία σε ελέγχει και βάζει τικ σε αυτά που έκανες.
Κάθε στιγμή η κοινωνία μπορεί να σε κάνει να νιώσεις ότι κάτι σου λείπει, ότι κάτι έκανες λάθος, ότι κάτι δεν πρόλαβες να κάνεις, ότι κάτι πρέπει να κάνεις.
Κάθε στιγμή η κοινωνία μπορεί να σε κάνει να νιώσεις άσχημα για αυτά που σου αρέσουν και γι'αυτά που δεν σου αρέσουν, γι'αυτά που θέλεις και γι'αυτά που δεν θέλεις.
Τη μια στιγμή κρίνεις τον διπλανό σου ως μη φυσιολογικό και την επόμενη μπορεί να είσαι εσύ ο μη φυσιολογικός για τον διπλανό.
Και το ακόμα πιο τρελό είναι ότι ακόμα και η αυτοκριτική που μπορεί να κάνεις ενίοτε, βασίζεται στα κοινωνικά πρότυπα.
Δεν έχει καμία σημασία τι κάνει εσένα χαρούμενο.
Δεν έχει καμία σημασία τι κάνει εσένα ευτυχισμένο.
Δεν έχει καμία σημασία τι κάνει εσένα ήρεμο.
Δεν έχει καμία σημασία τι σε γεμίζει.
Δεν έχει καμία σημασία τι σε κάνει καλύτερο άνθρωπο.
Δεν έχει καμία σημασία τι θέλεις εσύ.
Δεν έχει καμία σημασία αν έχεις όνειρα και φιλοδοξίες.
Παύεις να υφίστασαι σαν μονάδα.
Είσαι μονάχα μέρος μιας αγέλης.
Δεν είναι μόνο η πολιτική αυτή που σου προκαλεί ένα αίσθημα πνιγμού.
Είναι όλη σου η ζωή που σε πνίγει.
Η μόνη σου άμυνα είναι η αμφισβήτηση.
Μια μόνιμη αμφισβήτηση ώστε να έχεις μια ευκαιρία παραπάνω να διακρίνεις αν η κάθε σου ανάγκη είναι πραγματική και πηγάζει από μέσα σου ή είναι πλαστή και σε έχουν πείσει πως πηγάζει από μέσα σου.

Εμετούλης.



Αυτοαγκαλίτσα

Υπάρχει μια διαφορά μεταξύ του δεν μπορώ και του δεν θέλω.
Στο ένα καταλήγεις αφού έχεις δώσει το 100% του εαυτού σου.
Στο άλλο καταλήγεις μετά από μικρότερο ποσοστό.
Μπορεί να βαριέσαι, μπορεί να νιώθεις τεμπέλης στην τοποθεσία Γαυγάμηλα, μπορεί να φοβάσαι την αποτυχία, πολλά μπορεί. Άλλά όλα αυτά σε οδηγούν στο να μη ΘΕΛΕΙΣ να προσπαθήσεις.
Πρέπει να συμφωνήσουμε ότι από δω και πέρα θα καταλήγεις στο συμπέρασμα ότι ΔΕΝ μπορείς , όταν πιστεύεις ότι έχεις δώσει το 100% του εαυτού σου.
Δεν είναι κακό να μην μπορείς να καταφέρεις κάτι.
Ο κάθε άνθρωπος έχει τις δυνατότητές του, τα ταλέντα του, τα όριά του.
Το σημαντικό είναι να τα αναγνωρίσει και να πορεύεται με αυτή τη γνώση στη ζωή του , η οποία θα τον γλιτώσει από πολλές σκέψεις τύπου είμαι ανίκανος και δεν θα τα καταφέρω ποτέ.
Όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με ένα αποτέλεσμα που δεν σε ικανοποιεί κάνε κάποιες ερωτήσεις στον εαυτό σου.

  • Αφιέρωσα όσο χρόνο χρειαζόταν; 
  • Επέμεινα αρκετά;
  • Έδωσα αρκετή σημασία ή το αντιμετώπισα πιο αδιάφορα;
  • Μήπως περίμενα την τύχη να με βοηθήσει; Μήπως στηρίχθηκα στα ζώδια; Μήπως περίμενα να ανοίξει ο πάτος μου;
  • Μήπως θεώρησα ότι η Ρώμη χτίζεται όντως σε 2 μέρες;
  • Έφτιαξα πλάνο; Πόσο παρέκκλινα από αυτό; 
  • Ήμουν αρκετά συνεπής;
  • Στερήθηκα τίποτα για χάρη του; (αυτό είναι λίγο υποκειμενικό)
Αν λοιπόν κατά τη γνώμη σου ανταποκρίθηκες όσο καλύτερα μπορείς εσύ να ανταποκριθείς σε κάτι, δέξου το αποτέλεσμα χωρίς ακυρωτικές σκέψεις για τον εαυτό σου. Αυτό μπόρεσες, αυτό έκανες. Κομπλέ. Αυτοαγκαλιάσου.
Αν θεωρείς ότι δεν έδωσες το 100% του εαυτού σου, αν θεωρείς ότι μπορείς και καλύτερα, διόρθωσε τα λάθη σου.
Με μισές δουλειές, θα χεις και μισά αποτελέσματα.