Κάτι από αγάπη

You cannot save people. You can only love them.

Ύστερα από πολλά χρόνια, μια μέρα θα ξυπνήσεις και θα συνειδητοποιήσεις ότι κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός. Αντιμετωπίζει ακόμα και ίδια προβλήματα με σένα, αλλά τα αντιμετωπίζει με τόσο διαφορετικό τρόπο που και οι δύο μπορεί να οδηγηθείτε σε τελείως διαφορετικά αποτελέσματα.
Οπότε, όταν προσπαθείς να βοηθήσεις κάποιον άνθρωπο, πρέπει να έχεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου, ότι μιλάς σε κάποιον άλλον κι όχι σε έναν καθρέφτη.
Δεν είναι λογικό να θεωρείς δεδομένο πως θα δεχτεί τον τρόπο σκέψης σου , επειδή σε σένα μοιάζει σωστός. Έτσι κι αλλιώς, κανένας ενήλικας δεν μπορεί να πάρει απόφαση για κάποιον άλλον ενήλικα , αλλά ο καθένας αποφασίζει για τον εαυτό του.
Δεν μπορείς να σώσεις τους ανθρώπους από μονοπάτια που θεωρείς εσύ ότι οδηγούν στον γκρεμό.
Δεν μπορείς να εγκαταλείπεις ανθρώπους επειδή δεν σε άκουσαν και προχώρησαν προς τα εκεί που ήθελαν.
Μπορείς απλά να τους αγαπάς.
Να είσαι εκεί, όχι για να τους πεις ''στα'λεγα'' , εκτός κι αν περιορίζεται στα πλαίσια της καζούρας.
Επομένως, όταν αγαπάς έναν άνθρωπο τον αγαπάς στο σύνολό του.
Και το σύνολό του περιλαμβάνει τις επιλογές του και τις αποφάσεις του. Αυτές που δημιούργησε με το δικό του μυαλό. Ένα μυαλό που υπακούει σε παρελθόν, παρόν και μέλλον. Σε ένα προσωπικό παρελθόν, παρόν και μέλλον.

Δεν μπορείς να σώσεις έναν άνθρωπο.
Μπορεί να προσπαθήσεις και ίσως να τα καταφέρεις. Αλλά και πάλι αυτό θα γίνει γιατί ο άλλος συμφώνει κατά βάθος με τον δικό σου τρόπο σκέψης.
Μπορεί να προσπαθήσεις και να μην τα καταφέρεις.
Και τότε απλά θα συνεχίσεις να τους αγαπάς.

Το αν ένα μονοπάτι οδηγεί στον γκρεμό ή στον παράδεισο είναι υποκειμενικό.
Αλλά φαντάζομαι ούτε εσύ θα ήθελες να σε εγκαταλείψουν για την ύπαρξη υποκειμενικότητας στα πράγματα.


Πρωινός καφές με τη Σοφία

Τα συναισθήματα αλλάζουν.
Οι άνθρωποι αλλάζουν.
Οι σκέψεις αλλάζουν.
Οι αποφάσεις αλλάζουν.
Οι στόχοι αλλάζουν.
Οι ανάγκες αλλάζουν.
Οι επιθυμίες αλλάζουν.
Οι συνθήκες αλλάζουν.
Οι καταστάσεις αλλάζουν.
Τα σχέδια αλλάζουν.
Τα όνειρα αλλάζουν.
Οι συνήθειες αλλάζουν.
Οι εποχές αλλάζουν.
Οι δείκτες του ρολογιού αλλάζουν.

Το μόνο που μπορεί να μείνει σταθερό είναι αυτό για το οποίο θα παλεύεις κάθε μέρα,με νύχια και με δόντια ,να κρατήσεις σταθερό. 

Έχεις φαντασία;

Από μικρός ήθελες την επιβεβαίωση από κάποιον μεγαλύτερο.
Ίσως το δάσκαλο, ίσως τη μάνα, ίσως το θείο.
Αργότερα μπορεί να ήταν ένας φίλος. Ένας γνωστός.
Ήθελες κάποιον να σου δώσει το οκ, το πράσινο φως για να συνεχίσεις.
Μόλις ήθελες να κάνεις κάτι έπρεπε να έχεις και τη σύμφωνη γνώμη κάποιου άλλου για να προχωρήσεις. 
Όχι σαν δεύτερη γνώμη. 
Πολλές φορές, το αν θα έκανες κάτι ή όχι κρεμόταν από τα χείλη κάποιου άλλου.
Και μεγαλώνεις και μεγαλώνεις και καμιά φορά βλέπεις ότι ακόμα και τις ελευθερίες που δικαιούσαι τις διώχνεις μόνος σου.
Ενώ έχεις την ικανότητα να αποφασίζεις και το μυαλό να κρίνεις (δεδομένου ότι δεν είσαι 4 χρονών) ακόμα πρέπει να υπάρξει κάποιος να σου αφαιρέσει τις ανασφάλειες και όλο το βάρος που προσδίδει μια απόφαση για να νιώθεις καλύτερα.
Κι αυτό γιατί μάλλον δεν είσαι και πολύ εξοικειωμένος με το να κάνεις και λάθη εκτός από σωστά και να ζεις με αυτά ή καλύτερα δεν είσαι εξοικειωμένος με το να υποστηρίζεις τις επιλογές σου ό,τι αποτέλεσμα και να φέρουν
Οπότε θέλεις έναν συνήγορο, έναν μάρτυρα, έναν αποδιοπομπαίο τράγο που δεν θα τον κατηγορήσεις κυριολεκτικά, απλά στο μυαλό σου θα τοn θεωρήσεις συνυπεύθυνο του λάθους σου, γιατί λάθος μοιρασμένο..μισό λάθος.

Ήταν κάτι δασκάλες κάποτε που ενώ ζωγράφιζε το παιδί του έλεγαν να προσέχει να μη βγει εκτός από τα περιθώρια. Άλλες του έλεγαν να χρησιμοποιεί μόνο άσπρο μαύρο. Άλλες να κάνει τον κύκλο με διαβήτη.Αλλά η ζωή είναι αφηρημένο σχέδιο. Κι αν εγώ θέλω να κάνω τοn ήλιο πράσινο αντί για κίτρινο και το γρασίδι ροζ αντί για πράσινο, θα το κάνω. Και δεν θα σε ρωτήσω. Ούτε εσένα που δεν βγαίνεις ποτέ εκτός από τα περιθώρια, ούτε εσένα που χρησιμοποιείς μόνο άσπρο και μαύρο, ούτε εσένα που κάνεις τον ήλιο πάντα κίτρινο και το γρασίδι πράσινο, ούτε εσένα που κάνεις τον κύκλο πάντα με διαβήτη για να είναι τέλειος και ολοστρόγγυλος.

Άλλο επιβράβευση, άλλο επιβεβαίωση, άλλο περιορισμός.


Ποτέ και Πάντα και Δεν και Μη και Ίσως

Όλα αλλάζουν, όλα διορθώνονται, όλα φτιάχνουν αρκεί να το θες.
Αυτό θα σας έλεγε κάποιος αν ήθελε να σας ''ξεπετάξει'' στα γρήγορα.
Αλλά, η ζωή δεν είναι και τοοοοσο ... απλή.
Συμφωνώ, πως μπορεί να πετύχεις πράγματα ακατόρθωτα αν προσπαθήσεις λίγο παραπάνω και λίγο διαφορετικά.
Αλλά δεν γίνεται να μην υπάρχουν και πράγματα που απλά ΔΕΝ μπορείς να τα αλλάξεις όσο κι αν θες.
Ειδικά όταν εμπλέκονται και άλλα άτομα.
Δεν θα μπορείς πάντα να αλλάζεις τη γνώμη κάποιου με την σπουδαία επιχειρηματολογία σου.
Δεν θα μπορείς πάντα να συγχωρεθείς για τα λάθη σου.
Δεν θα μπορείς πάντα να συγχωρέσεις το λάθος κάποιου άλλου.
Δεν θα μπορείς πάντα να ξεχνάς τα πράγματα που σε πλήγωσαν.
Δεν θα μπορείς πάντα να προσπερνάς τα εμπόδια με χαμόγελο.
Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν. 
Είτε γιατί κάποιος άλλος δεν συνηγορεί σε αυτό , είτε γιατί κουράστηκες να προσπαθείς, είτε γιατί δεν υπάρχει κάποιος τρόπος που ταιριάζει σε σένα.
Οπότε μερικές φορές πρέπει απλά να το χωνεύεις και να προχωράς παρακάτω.
Όσο και να στεναχωριέσαι, όσο και να σε πληγώνεις, όσο και να τρώγεσαι γιατί η ΜΗ αλλαγή δεν ήταν καθόλου στα σχέδιά σου, δεν έχεις άλλη επιλογή από το να το χωνέψεις.
Το θέμα είναι αν όντως έχεις κάνει τα αδύνατα δυνατά.
Αν όντως έχεις κάνει ό,τι μπορούσες.
Αν όντως η τελευταία σου προσπάθεια είναι η τελευταία.
Αν όντως είσαι σίγουρος ότι με λίγη παραπάνω προσπάθεια δεν θα τα καταφέρεις.
Πρέπει να είσαι αρκετά σίγουρος ότι κάτι όντως δεν αλλάζει πριν μπεις στη διαδικασία να το χωνέψεις.
Ποτέ όμως δεν θα είσαι και απόλυτα βέβαιος.

Αλλά, τελικά ...ναι.
Μερικά πράγματα δεν αλλάζουν όσο και να το θες.
Μπορεί όμως να μην αλλάζουν τώρα ή αύριο ή στο άμεσο μέλλον.

''Ποτέ'' ,δεν λέμε.
Ούτε ''πάντα'', λέμε.
Ειδικά το ''ποτέ'', κλείνουμε το στόμα πριν προλάβουμε να το ξεστομίσουμε.
Τα μεγαλύτερα ''ποτέ'' έγιναν ''πάντα'' και το αντίστροφο.

Το μυστικό της ευτυχίας

Μην περιμένετε καμία λίστα με συμβουλές.
Μην περιμένετε καμία ανάρτηση ατελείωτη.
Μην αγοράσετε κάποιο βιβλίο με αυτόν τον τίτλο και 323 σελίδες.

Το μυστικό είναι ένα και μοναδικό.



Να αγαπάς τον εαυτό σου

Το καρντιά πονάει όταν πζηλώνει.

Κάπου διάβασα ότι αλλάζουμε φίλους κάθε 7 χρόνια. Δεν έδωσα και πολύ σημασία αλλά έχει βάση αυτό που λέει. Μπορεί η απόσταση να μην είναι η πραγματική αιτία για να διαλυθεί μια σχέση, αλλά η απόσταση μπορεί να αποτελέσει βαρύ πλήγμα. Αλλάζουμε τόπους, συνήθειες , προτεραιότητες. Κάπου εκεί συναντιόμαστε με αγνώστους και γινόμαστε γνωστοί.
Άλλους τους βρήκες στο σχολείο και μοιραστήκατε το θρανίο.
Άλλους τους βρήκες μέσω γνωστών και μοιραστήκατε μυστικά.
Άλλους τους βρήκες στο Πανεπιστήμιο και μοιραστήκατε εμπειρίες.
Άλλους τους βρήκες στη δουλειά και μοιραστήκατε τα νεύρα για το αφεντικό.
Και οι άνθρωποι πάνε κι έρχονται, όπως πας και έρχεσαι κι εσύ.
Και θέλει δύναμη , θέληση και πολύ προσπάθεια να ''βρεθείς'' με έναν άνθρωπο.
Όταν τα πράγματα στη ζωή σου αλλάζουν, όταν τα πράγματα στη ζωή του αλλάζουν, τότε πρέπει να παλέψεις.
Γιατί άνθρωποι έρχονται και φεύγουν. Έρχονται και φεύγουν.
Παίρνουμε και δίνουμε. Ξεχνάμε και θυμόμαστε. Ερωτευόμαστε και ξε-ερωτευόμαστε.
Μα κάθε τόσο χάνουμε κι από έναν.
Είτε γιατί το θέλησε ο άλλος, είτε γιατί το θέλησες εσύ, είτε γιατί το θελήσατε και οι δυο.
Αλλά, θα υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι στη ζωή σου που θα είναι αναντικατάστατοι.
Κι αυτούς τους αναντικατάστατους θα τους κρατήσεις με νύχια και με δόντια.
Και οι άνθρωποι φεύγουν κι εμείς δεν αντιδράμε, μάθαμε να ξεχνάμε και να μένουμε μόνοι κι η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει.Αλλά από μικροί μαθαίνουμε να χάνουμε. Η απώλεια θα μπορούσε να ναι κούνια μας. Και τα χρόνια περνάνε. ΄Ωσπου κάτι τελειώνει.
Και τα λοιπά και τα λοιπά και τα λοιπά. Και το story επαναλαμβάνεται.
Το κακό είναι να εκμεταλλεύεσαι την απόσταση που δημιουργείται για να αφήσεις πίσω σου ανθρώπους. Για να ξεχάσεις. Για να φερθείς σαν έναν παιδί που παράτησε το παλιό του παιχνίδι γιατί του αγόρασαν ένα καινούριο,καλύτερο και πιο εξελιγμένο.Αυτό είναι το χειρότερο.Να ξεχνάς.

Αλλά η ζωή συνεχίζεται..

Τικ-τακ-τικ-τακ

Έβγαλα την ημερομηνία και την ώρα από τις αναρτήσεις.
Γιατί, τι νόημα έχει; Τι νόημα έχει να θυμάμαι πότε έγραψα το κάθε τι; Τι νόημα έχει να βλέπω αν έχω καιρό να γράψω ή αν έχει περάσει απλά μια ώρα.
Τι παίζει δηλαδή με αυτή την έννοια του χρόνου. Μας έχει καταστρέψει.
Να κάνεις αυτό τότε κι όχι τότε. Να καταφέρεις αυτό τότε κι όχι τότε. Να γίνεις αυτό τότε κι όχι τότε.
Κι αν όχι τότε τι; Δεν είναι φυσιολογικό; Δεν είναι αποδεκτό;
Δεν είναι όλα τα πράγματα τοποθετημένα μέσα σε ένα φυσιολογικό εύρος τιμών που καθορίζεται από την κοινωνία.
Αρκετές προθεσμίες αναγκαζόμαστε να ακολουθούμε.
Γιατί να βάζεις προθεσμία και στη ζωή σου;
Γιατί να σε πνίγει τόσο πολύ αυτό που κάποιοι άλλοι προωθούν ως το normal.
Δεν είσαι μικρός για να αρχίσεις κάτι. Δεν είσαι μεγάλος για να αρχίσεις κάτι. 
Άσε τις ηλικίες και τα νούμερα.
Άσε τις συγκρίσεις και τις συμβουλές αυτών που δεν τόλμησαν.
Αλλά κυρίως άσε τις συγκρίσεις.
Δεν ταιριάζουν σε όλους τα ίδια.
Δεν έχουν όλοι τα ίδια όνειρα.
Όταν κλείνουμε τα μάτια μας και ταξιδεύουμε, ο καθένας μας φαντάζεται και κάτι διαφορετικό.
Γιατί την κυνηγάμε τόσο πολύ αυτή την διαφορετικότητα;
Γιατί πρέπει όλοι να σκέφτονται το ίδιο; Γιατί όλοι πρέπει να κάνουν τα ίδια όνειρα;
Δεν πρέπει τίποτα.  Δεν ΠΡΕΠΕΙ ΤΙ-ΠΟ-ΤΑ.
Τα πρέπει σου να τα χτίσεις εσύ.
Γιατί πρέπει να κρίνουμε τόσο έντονα , όσους έχουν άλλο τρόπο σκέψης;
Γιατί;

Με έχουν κουράσει ετούτοι οι αριθμοί.
24 Αυγούστου
3 Μαίου
2013
23 χρονών
12 το μεσημέρι
3 το πρωί
σε 2 χρόνια
σε 6 χρόνια
σε ένα τέταρτο
σε 5 μήνες.

Ο χρόνος όσο μας οργανώνει, άλλο τόσο μας καταναλώνει τα σωθικά.
Άκου τη φωνή μέσα σου που σου λέει ΘΕΛΩ κι άσε τη φωνή μέσα σου που σου λέει ΠΡΕΠΕΙ.
Ακολούθα τις επιθυμίες σου . Δεν είναι πολύ αργά, ούτε πολύ γρήγορα.

Μη νομίζεις...κι εγώ ακόμα το δουλεύω

Θα μου άρεσε να γράψω αυτό το άρθρο στα αγγλικά μόνο και μόνο για να λέω συνέχεια και με γεμάτο στόμα φράσεις όπως LIFE IS FUCKING HARD ή LIFE IS FUCKING AWESOME ή FUCK! ή  WHY IS THE UNIVERSE SO SCREWED UP? και τέτοια όμορφα πράματα.
Αλλά είμαι Χελληνίδα και τα τιμάω εγώ τα ελληνικά μου fuck yeah!
Anyway (χουχού)
Τελοσπάντων.

Όλα σε αυτή τη ζωή είναι θέμα οπτικής γωνίας.
Οπότε , η ζωή...ναι! μπορεί να είναι δύσκολη αντικειμενικά για διάφορους λόγους για τον καθένα , αλλά παίζει τεράστιο ρόλο με τι μάτι θα τις κοιτάς αυτές τις δυσκολίες. Παίζει τεράστιο ρόλο τι είδους σκέψεις θα κάνεις , διότι οι σκέψεις διαμορφώνουν τα συναισθήματά μας, τις πράξεις μας και τελικά τη ροή της ζωής μας.
Ναι, όλα στο ξεκίνημα φαίνονται εύκολα. Η μανούλα σου σε ταίζει, σε ξεσκατίζει, σε βάζει για ύπνο, σου αλλάζει πάνες,σε βοηθάει να γράψεις καλά το ζήτα και το ξι και τέτοια. Μεγαλώνεις όμως σιγά σιγά και όσο πιο πολλά πράγματα αναλαμβάνεις να κάνεις μόνος σου τόσο πιο πολύ σκουραίνουν τα πράγματα. Μέχρι που θα έρθει μια μέρα που θα είσαι υπεύθυνος για τα πάντα και μάλιστα μπορεί να είσαι υπεύθυνος και για μια άλλη ζωή. Γενικά οι ευθύνες είναι βαρύ πράγμα αλλά δεν είναι αυτό ακριβώς το θέμα μας.
Το θέμα μας είναι ότι η ζωή είναι... FUCKING HARD.
Έχει δυσκολίες, έχει εμπόδια, έχει άγχη, έχει σκατανθρώπους, έχει αποτυχίες, έχει κλάματα, έχει πόνο. Έχει ανατροπές που σου μαυρίζουν την ψυχή και εξελίξεις που σου καταστρέφουν την ηρεμία σου.
Αλλά έχει και ωραία πράγματα. Έχει γέλια και χαρές, έχει έρωτες κι αγάπες, φρου φρου κι αρώματα, όμορφους ανθρώπους, θεσπέσιες μουσικές, ατέλειωτες κουβέντες, αγκαλιές και φιλιά, χαμόγελα μεγάλα, όμορφες εκπλήξεις, έντονα συναισθήματα , γλυκά λόγια. Έχει σοκολάτα για εσάς και πατατάκια για εμένα.
Κι εδώ έρχομαι εγώ να σου πω, διάλεξε από ποια οπτική γωνία θα τα βλέπεις.
Θα δώσεις ένταση στις κακοτυχίες και θα σκέφτεσαι πως όλο τέτοιες σου συμβαίνουν και πως πολύ σπάνια συμβαίνει κάτι καλό ή θα δώσεις ένταση στις καλοτυχίες και θα σκέφτεσαι πως η ζωή σου είναι γεμάτη τέτοιες με εξαίρεση κάποια δύσκολα διαλείμματα που πλάνταξες και λίγο;

Μη το αφήνεις να σε πάρει από κάτω.
Να ξέρεις πως αν το αφήσεις, θα σε αφήσει κι αυτό.
Πρέπει να προσπαθείς συνεχώς. Πρέπει να σκοτώνεις τις σκέψεις-διαολάκια για να επιβιώνουν οι σκέψεις-αγγελάκια.
Δυστυχώς το μυαλό δεν ελέγχεται εύκολα. Τρέχει με ταχύτητα φωτός.
Αλλά έχεις δύναμη να βάλεις φρένο στις κακές σου σκέψεις.
YOU ARE FUCKING STRONG.
Μα ό,τι και να σου έχει τύχει, τι νόημα έχει να σκέφτεσαι πως όλα θα πηγαίνουν πάντα στραβά.
Εσύ τότε δεν ζεις, απλά περιμένεις το κακό να συμβεί.
Μαλακία θα παιχτεί stadart κάποια στιγμή. Είναι αναπόφευκτο. Ειδικά όταν τα θέματα σου περιλαμβάνουν άλλους ανθρώπους μαλακίες παίζονται συνέχεια γιατί κάθε άνθρωπος σκέφτεται και αποφασίζει με το δικό του μυαλό.
Αλλά αυτό δεν αφορά εσένα.

Αυτό που έχεις να κάνεις ΕΣΥ,  είναι να αντιμετωπίζεις τη ζωή με χαμόγελο.
Όσο ηλίθιο κι αν ακούγεται, όσο χιλιοειπωμένο, όσο ρομαντικό , όσο βλακώδες, όσο και να θες να με δείρεις τώρα και να με φιμώσεις γιατί ΛΕΩ ΜΑΛΑΚΙΕΣ, εγώ δεν σκάω.
ΤΗ ΖΩΗ ΘΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΊΖΕΙΣ ΜΕ ΧΑΜΟΓΕΛΟ.
ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΊΖΕΙΣ ΜΕ ΧΑΜΌΓΕΛΟ ΑΡΓΑ Ή ΓΡΗΓΟΡΑ ΘΑ ΠΑΘΕΙΣ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΨΥΧΟΛΟΓΟ ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΗΠΙΕΣ.
ΤΟ ΞΕΡΕΙ Η ΜΑΝΑ ΣΟΥ ΟΤΙ ΗΠΙΕΣ ΤΟ ΝΟΙΚΙ ;