Sicore

Ό,τι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό.
Απλά μέχρι να νιώσεις δυνατός θα νιώθεις σκοτωμένος.
Για πολύ καιρό.
Θα περάσεις από εσωτερικές συγκρούσεις, ερωτήσεις δίχως απαντήσεις.
Θα σκεφτείς να τα παρατήσεις όλα μα η ανάγκη σου για ζωή δεν θα σε αφήσει.
Θα θες να εξαφανιστείς από όλους αλλά η αγάπη σου για τους ανθρώπους σου θα είναι πιο δυνατή από αυτή σου την ανάγκη.
Θα χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο γιατί δεν θα βρίσκεις λύσεις-θαύματα. Δεν υπάρχουν λύσεις θαύματα.
Θα εύχεσαι να ξυπνήσεις και να είναι όλα αλλιώς. Να κάνεις ένα κλικ και να αλλάξεις τα πάντα.
Κι όλα αυτά γιατί θα νιώθεις ότι δεν έχεις καμία δύναμη πια να προσπαθήσεις.
Κι έτσι χωρίς να το πολυκαταλάβεις θα μάθεις καλύτερα εσένα.
Θα έρθεις τόσες φορές αντιμέτωπος με τις πράξεις σου, τα λάθη σου, τις επιλογές σου που θα αναγκαστείς να μπεις στη διαδικασία της αυτοκριτικής.
Και κάπου εκεί ανάμεσα θα ανακαλύψεις πτυχές τους εαυτού σου που δεν ήξερες ότι υπάρχουν.
Θα ανακαλύψεις έναν άλλον εαυτό.
Κι όταν πια συνειδητοποιήσεις πως οι λύσεις είναι μπροστά στα μάτια σου απλά δεν είχες το κουράγιο να ανοίξεις τα μάτια σου και να τις αρπάξεις , τότε θα βρεις εκείνη τη δύναμη που σου έλειπε.
Τη δύναμη να αντιμετωπίσεις ό,τι σε βασανίζει με λύσεις εφικτές κι όχι φανταστικές ή τη δύναμη να προσπεράσεις ό,τι σε ταλαιπωρεί αφού αποδεχτείς ότι σε αυτή τη ζωή δεν μπορούμε να έχουμε τα πάντα.
Μακάρι να υπήρχαν μαγικές λύσεις, μακάρι να τα ελέγχαμε όλα και μακάρι όλα να πήγαιναν ρολόι.
Ή προσπαθείς ή προσπερνάς. Διάλεξε αυτό με το οποίο θα είσαι ήρεμος.
Οπότε , ναι. Ό,τι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό. Σε κάνει πιο σοφό.
Ίσως μερικές φορές σε αλλάζει ριζικά αλλά κι η αλλαγή είναι μέρος της εξέλιξής σου.
Δεν είναι η ηλικία που διαμορφώνει το χαρακτήρα σου. Η ηλικία είναι ένας αριθμός.
Τον χαρακτήρα σου τον διαμορφώνουν οι εμπειρίες σου. Και οι εμπειρίες σου.
Και στον αγώνα της εμπειρίας δυστυχώς ή ευτυχώς νικάνε όσοι έχουν φάει τα περισσότερα σκατά, όσοι συνάντησαν τα περισσότερα εμπόδια κι όσοι ''χτυπήθηκαν'' από πολλά βέλη στο δρόμο τους.
Και τις δικές μου γενικολογίες να τις προσαρμόζεις στην Ιστορία σου πάντα.

Κι αν πέσεις να σηκωθείς.
Δεν το λέω για να ακουστεί σαν κλισέ.
Αλήθεια σου λέω. Σήκω.

ΣΗΚΩ ΡΕ

Αμόραλαμεχικάνα

Αλήθεια μερικές φορές αναρωτιέμαι τι γίνεται στο μυαλό σου όταν δεν μιλάς κι όταν η προσοχή σου δεν είναι στραμμένη κάπου;
Τι γίνεται στο μυαλό σου όταν στέκεσαι αμίλητος σε μια καρέκλα και κοιτάζεις έναν τοίχο;
Τι γίνεται στο μυαλό σου όταν είσαι μόνος σου;
Υπάρχουν άραγε πράγματα που δεν έχεις πει ποτέ σε κανέναν;
Είμαι σίγουρη πως υπάρχουν...
Αναρωτιέμαι τι είδους ανηφόρα να ανεβαίνεις εσύ κάθε μέρα;
Εσύ για τι αγχώνεσαι και για τι ανυπομονείς;
Με τι βασανίζεσαι και τι σε κρατάει αύπνο πολλά βράδια;
Ποιος είναι ο προσωπικός σου Γολγοθάς άραγε..

Δεν σε ρωτάω από περιέργεια.
Σε ρωτάω μήπως βρούμε κοινές μυστικές σκέψεις.
Γιατί εμείς οι άνθρωποι έχουμε την τάση να πιστεύουμε πως κουβαλάμε τα πιο δύσκολα προβλήματα και πως εμείς τα ζούμε στην πιο δύσκολη βερσιόν τους.

Κι όταν λέω εσύ εννοώ
Εσένα που ξέρω μόνο το όνομά σου και όχι την ιστορία σου
Εσένα που περπατάς αφηρημένος στο δρόμο και πέφτεις κατα λάθος πάνω μου
Εσένα που κάθεσαι σκυθρωπός στο λεωφορείο και ανυπομονείς να φτάσεις στη στάση σου , λες κι οι άνθρωποι γύρω σου σε πνίγουν.
Εσένα που σε προσπερνάω και με κοιτάζεις επίμονα σαν να σου θυμίζω κάποιον γνωστό σου
Όλους εσάς τους χιλιάδες που κάποια στιγμή στη ζωή σας περάσατε φευγαλέα από το οπτικό μου πεδίο κι ύστερα συνεχίσατε να περπατάτε στη δική σας πραγματικότητα.


Πόσοι είμαστε ρε φίλε σε τούτον το ντουνιά...


Μέλι μέλι και τηγανίτα τίποτα.

Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του ζωή.
Μια ζωή με τις δικές του συνήθειες.
Κάποιες τις έμαθε από αλλού, κάποιες τις ανακάλυψε μόνος του.
Άλλοι σηκώνονται το πρωί και τρώνε πρωινό, άλλοι δεν τρώνε τίποτα.
Άλλοι σηκώνονται και πίνουν καφέ, άλλοι πίνουν χυμό.
Άλλοι το μεσημέρι διαβάζουν εφημερίδα, άλλοι κοιτάζουν τηλεόραση.
Κάποιοι ακούνε μουσική, κάποιοι προτιμούν να διαβάσουν ένα βιβλίο.
Άλλοι μιλάνε με τους φίλους τους κάθε μέρα, άλλη μια φορά τη βδομάδα, άλλοι μια φορά το μήνα.
Κάποιοι μιλάνε στους γονείς τους καθημερινά, κάποιοι έχουν να μιλήσουν χρόνια.
Κάποιοι δουλεύουν το πρωί, κάποιοι το βράδυ.
Κάποιοι πάνε σχολείο, κάποιοι σπουδάζουν.
Κάποιοι κάνουν μπάνιο το πρωί, κάποιοι το βράδυ.
Όλες αυτές οι μικρές συνήθειες που γεμίζουν το 24ωρο.
Αλλά έχεις καθήσει ποτέ να σκεφτείς αν πραγματικά σου αρέσει η ζωή που κάνεις;
Αυτή η ζωή, με τις όποιες συνήθειες.
Κι αν δεν σου αρέσει έχεις σκεφτεί ποτέ πόσο δύσκολο είναι να ξεφύγεις από τις συνήθειές σου;
Πόσο δύσκολο είναι να αλλάξεις αυτά που σε ενοχλούν και να εγκαταλείψεις την σιγουριά του γνώριμου;
Πόσο δύσκολο είναι να παραδεχθείς στον ίδιο σου τον εαυτό τι δεν σου αρέσει από τη ζωή σου και να προσπαθήσεις να το αλλάξεις;
Η μένεις εκεί και μιζεριάζεις ρίχνοντας τις ευθύνες στα άστρα και τον καιρό απλά για να μην αντιμετωπίσεις τις λάθος επιλογές σου;
Ένα είναι σίγουρο.
Μπορείς να ''κρύβεσαι για χρόνια'' από όλον τον κόσμο αλλά ποτέ δεν μπορείς να κρυφτείς από τον εαυτό σου.
Απλά κάθησε ήρεμα και σκέψου.
Τι στο διάολο δεν μου αρέσει στη ζωή μου; 
Ας βρω επιτέλους τη δύναμη να την αλλάξω.
Ενοχλητικές συνήθειες; Άνθρωποι που μας μαυρίζουν την ψυχή; Καταστάσεις που κάθε μέρα μας τρώνε;
Έχεις δίκιο. Δεν είναι όλα στο χέρι μας πάντα. Αλλά μιλάω γι'αυτά που είναι στο χέρι μας. 
Και στο 95% των περιπτώσεων όλα είναι στο χέρι μας.
Απλά μας κρατάει πίσω ο φόβος, ή ότι κάποτε είχαμε προσπαθήσει να αλλάξουμε κάποια πράγματα κι αποτύχαμε, ή μας κρατάει πίσω το άγνωστο.
Συνεχώς σκεφτόμαστε ότι θα ζούμε για πάντα κι αναβάλουμε τις αλλαγές.
Αλλά θα είσαι μία φορά 20 , μία φορά 30 , μία φορά 40.
Τα χρόνια δεν γυρνάνε πίσω, αλλά ποτέ δεν είναι αργά για να κάνεις τη ζωή σου πιο όμορφη.

Εγώ πιστεύω σε σένα πάντως.
Πιστεύω πως έχεις τη δύναμη να ομορφύνεις τη ζωή σου.
Απλά μη γίνεις ένας από τους 60χρονους που κάποτε θα συμβουλεύσει έναν 20χρονο να μην κάνει τα λάθη του. Ό,τι δεν σου πάει άλλαξέ το τώρα.
Μη γίνεις παραγωγός συμβουλών, γίνε το ζωντανό παράδειγμα.

Και μη παρερμηνεύσεις τα λόγια μου.
Η ομορφιά της ζωής σου πηγάζει αρχικά από τις επιλογές σου που πηγάζουν από εσένα.
Γι'αυτό προτού ξεκινήσεις να κρίνεις τους γύρω σου και να διώχνεις κόσμο , κάνε τη δική σου αυτοκριτική.

Τα πάντα είναι θέμα οπτικής γωνίας.
Κι άλλες φορές είναι 46 μοίρες κι άλλες 78.


Ελευθερία

έμπνευση, μεγάλη έμπνευση: into the wild

Είναι κάπως σχεδιασμένο.
Είναι κάπως δεδομένο.
Είναι κάπως καθιερωμένο.
Είναι κάπως κοινωνικά αποδεκτό.
Γεννιέσαι, μεγαλώνεις, σπουδάζεις, δουλεύεις για να αποκτήσεις χρήματα ή πολλά χρήματα, αγοράζεις, κάνεις οικογένεια και δημιουργείς παιδιά για να τα καθοδηγήσεις προς την ίδια πορεία.
Αυτός όμως διάλεξε να τα απαρνηθεί όλα.
Χρήματα, υλικά αγαθά και περιπλανιόταν.
Είχε άλλο στόχο. 
Να φτάσει στην Αλάσκα.
Μόνος του.
Περπάτησε πολύ, έμαθε πολλά κι έψαχνε κι αυτός την ευτυχία.
''Κάνεις λάθος'' του είπε ''η ευτυχία δεν είναι στις ανθρώπινες σχέσεις. Είναι γύρω σου, στη φύση, σε ό,τι υπάρχει''. Ή κάπως έτσι το θυμάμαι εγώ.
Το διάβαζε και σε βιβλία. Είχαν δοκιμάσει κι άλλοι να ''παρεκκλίνουν'' από τα κοινωνικά πρότυπα και έγραψαν και κανένα βιβλίο.
Και κάπου εκεί στο τέλος αποφάσισε πως ''η ευτυχία είναι μόνο αληθινή όταν μπορείς να τη μοιραστείς''  τελικά.
Ένιωσε ελεύθερος. 
Ένιωσε πραγματικά ελεύθερος.
Μα εμείς ζούμε στον δικό μας φαύλο κύκλο.
Όσο πιο πολλά, τόσο το καλύτερο.
Και θύματα και θύτες.
Ποιος ξέρει τι είμαστε.
Άλλοι δέχονται το ''πρόγραμμα'', άλλοι όχι κι άλλοι αμφιταλαντεύονται ανάμεσα στα θέλω και στα πρέπει.
Μα δεν μπορούμε να κρίνουμε κανέναν-είμαστε οι επιλογές μας , δεν μπορούμε να προσδιορίσουμε την ευτυχία μπορούμε όμως να πούμε με ασφάλεια πως δεν είμαστε ελεύθεροι.
Γιατί τα δεσμά δεν είναι μόνο εκείνα τα σίδερα που δεν σε αφήνουν να βγεις στον έξω κόσμο.
Τα δεσμά είναι πολλά.
Μερικά μας τα δημιουργούν άλλοι και μερικά τα δημιουργούμε εμείς στον εαυτό μας.
Είναι εκείνα τα μη και τα όχι. Εκείνες οι απαγορεύσεις που σου κόβουν τα φτερά. Εκείνα τα όχι που σου μικραίνουν το μυαλό. Εκείνα τα μη που σου φοράνε παρωπίδες. Εκείνοι οι περιορισμοί που σε οδηγούν να ζήσεις ίσως όχι αυτό που θέλεις πραγματικά αλλά αυτό που πρέπει.
Εκείνα τα μη και τα όχι που πηγάζουν επειδή κάποιος άλλος φοβάται, κάποιος άλλος ελπίζει, κάποιος άλλος έχει σχεδιάσει, κάποιος άλλος έχει φανταστεί , κάποιος άλλος αποφασίζει.
Κι εσύ καταντάς μισο-υποταγμένος και μισο-ελεύθερος.
Τόση ελευθερία όση χρειάζεται για να μη νιώσεις πως πνίγεσαι.
Και πίσω απ'όλα καταβάθος να κρύβεται ο Θεός.
Όχι αυτός που τιμάς στους ναούς.
Ο άλλος. Ο ορατός.
Γεννιόμαστε τέλειοι με το πιο καθαρό βλέμμα και κάπου στην πορεία χαλάμε.
Όλοι. Ανεξαιρέτως.
Πολλά τα ερεθίσματα.
Πάρα πολλά.
Και ο καθένας να τα μεταφράζει όπως έμαθε.
Γιατί πέρα από τα Αγγλικά, τα Γερμανικά, τα Ισπανικά και τα λοιπά έχουμε και τις άλλες γλώσσες.
Τις προσωπικές. Αυτές που γεννιούνται από τα ερεθίσματα που δέχεται ο καθένας.
Πόσοι είμαστε; 6 δις; Τόσες και οι γλώσσες που υπάρχουν..
Γιατί ο καθένας μας μεταφράζει αυτά που μπαίνουν στα αυτιά του όπως νομίζει.

Πώς θα συννενοηθούμε ρε παιδιά έτσι;
Πώς;

Μπάι Μπάι


Μεγάλωσες και χαμπάρι δεν πήρες.

Η φάση είναι ΚΘΒΕ

Κοίτα εγώ αν μου επιτρέπεις δεν είμαι μόνο αυτό που βλέπεις κι είναι φορές που αναρωτιέμαι πώς καταφέρνω και κρατιέμαι.

Αυτά τα είπε το Νατασάκι. Δεν τα είπα εγώ.
Κι έρχομαι σε ερωτώ εσένα τώρα.
Εσύ έχεις μάσκα;
Εκείνες τις δύσκολες μέρες , τις θλιμμένες, που είσαι λίγο down τι κάνεις;
Ναι ρε παιδί μου, δεν θα πας να κλαφτείς σε όλον τον κόσμο αλλά δεν παίζει αυτό το χαμόγελο
365 ημερών να ναι πάντα αληθινό.
Και καλά εμένα θα με δουλέψεις, όταν κοιτάζεσαι στον καθρέφτη τι κάνεις;
Χαμογελάς κι εκεί ψεύτικα;
Tους ανθρώπους σου πάντως δεν τους ξεγελάς.
Καλά δεν το συζητώ για τον εαυτό σου.
Απλά το ΜΥΚΟΝΟΟΟΟΟΣ 365 μέρες τον χρόνο δεν έπεισε ποτέ κανέναν.
Όχι ότι σε νοιάζει. Το ξέρω ότι δεν σε νοιάζει.
Βέβαια άμα δεν σε ένοιαζε δεν θα ασχολιόσουν καθόλου με το να καλυφθείς ή να φανερωθείς.
Αλλά είναι κι αυτά τα τυπικά ''τι έχεις;'' από τυπάδες άγνωστους ουσιαστικά που σου τη δίνουν.
Ε και λες δεν βαριέσαι, ας ρίξω εκεί ένα χαμόγελο αλά Ελένη Μενεγάκη, να περάσω από τα βλέμματα χωρίς να τα τραβήξω και μετά γυρίζω σπίτι μου και κυλιέμαι στον καναπέ σαν νέος Σνόρλαξ.
Στην τελική όταν οι άγνωστοι σε ρωτάνε ''τι έχεις'' παρακαλάνε για ένα ''τιποτα ρε. όλα καλά. είμαι λίγο κουρασμένος''. Έτσι κι ανοίξεις το στόμα σου και τα ομολογήσεις όλα καταριούνται την ώρα και τη στιγμή που σε ρώτησαν. Άντε ας μην είμαι απόλυτη. Είναι και κάποιες εξαιρέσεις. Οι γνωστοί ''άνθρωποι-γεννημένοι-ψυχολόγοι''
Γενικά όμως οι γύρω σου νοιάζονται και ασχολιούνται με την πάρτη σου πολύ λιγότερο από όσο νομίζεις κι από όσο θέλεις να νομίζεις.
Όχι ότι είναι κατακριτέο. Καθείς με τα προβλήματα του. Καθείς με τον περίγυρό του. Έτσι πάει.
Το καλό είναι ότι τη βρίσκεται την άκρη τα βράδια ε. Ποτάκι, χορός, χαλάρα. Φιλαράκια απ'τα λίγα.
Ας ξενοιάσεις και λίγο.
Απλά ρε φίλε μου σε βλέπω κι εκεί κάπως ''μαγκωμένο''. Δεν το φχαριστιέσαι. Τι παίζει; Τι χαμόγελο είναι αυτό τώρα; Αληθινό ή ψεύτικο;
Πω μετά από τόσες πρόβες δεν σε καταλαβαίνω πια πότε υποκρίνεσαι και πότε λες αλήθεια.
Και πάλι όμως τι σκατά σε νοιάζει για μένα.
Τον εαυτό σου ρώτα ρε φίλε μου.
Πες , γελάω αλήθεια τώρα ή έτσι για τα τυπικά;
Πες, η ζωή μου είναι αυτή ή πρωινό στο MEGA.;
Τα θελες και τα παθες όμως. Αφού εσύ είσαι γεννημένος για τη γωνίτσα σου.
Τι τα θελες τώρα και τα μπλεξες.
Αφού αυτή τη ζωή εσύ δεν τη γουστάρεις. Δεν ξέρεις να τη ζεις αληθινά. Δεν σε γεμίζει. Υποκρίνεσαι. Τι τα θελες ρε φίλε μου;
Είναι αργά τώρα λες; Ξέρω κι εγώ ρε παιδί μου. Τι να σου πω. Έχω ακούσει να λένε πως ''ποτέ δεν είναι αργά''. Τώρα αλήθεια είναι;ψέμματα είναι; Δεν ξέρω ρε φίλε μου.
Τι τα θελες ρε φίλε μου όμως. Άντε δεν σε κατηγορώ. Ήταν σαν κόκκινο κουμπί αυτή η φάση. Άπαξ και σου πούν μην το πατήσεις, σε τρώει να δεις τι παίζει. Ε και το πάτησες. Σου φυγε η απορία.
Σε κόβω και να μη σου φυγε όμως. Σε κόβω για προβληματισμένο. Τι; όχι;
Πάρε το χρόνο σου.
Πώς έμπλεξες έτσι ρε φίλε μου; Πραγματικά πρέπει να τραβάς λούκι.
Έλα ρε μη στεναχωριέσαι. Όλα καλά θα πάνε. Τα λέμε. Να κανονίσουμε κανένα καφεδάκι. Θα σε πάρω. Πιο πιθανό με παπά και με κουμπάρο.