Τσαμπουκά θέλει.

Ίσως μπορείς να κοροιδέψεις το μυαλό σου και να τον κάνεις να βλέπει τα συναισθήματα που θέλεις να δει, όπως έχουμε πει.
Ίσως αυτό, άνθρωπε, να μπορείς να το καταφέρεις.
Αλλά είναι κι εκείνο, το άλλο, που δεν το έχεις καταφέρει.
Αυτό που βρίσκεις τη δύναμη να σταματήσεις τις σκέψεις να ξεπηδάνε από δω κι από κει.
Έψαχναν οι επιστήμονες να βρουν τι τρέχει πιο γρήγορα απ'το φως και κανείς δεν σκέφτηκε το προφανέστατο.
Τη σκέψη.
Κι όσο πιέζεσαι να σταματήσεις τα σχέδια και τα σενάρια, τόσο αυτό σου πάει κόντρα.
Σαν να μην έχεις τον έλεγχο πια.
Η μόνη λύτρωση, ο ύπνος. 
Αλλά κι εκεί καμιά φορά τα όνειρα σου σε ξυπνάνε, απλά για να χρησιμοποιήσεις ακόμα και το τελευταίο δευτερόλεπτο για να σκεφτείς και να σκεφτείς και να σκεφτείς.
Μα όριο στο μυαλό δεν έβαλε κανείς.
Ταυτόχρονα υπάρχεις σε 3 μέρη.
Παρελθόν, παρόν και μέλλον.
Σαν να'ναι τρία ανθρωπάκια και το καθένα σε τραβάει προς διαφορετική κατεύθυνση.
Και κάθεται το ένα καλά και ζωηρεύουν τα άλλα πιο πολύ.
Ηρεμία πουθενά.
Κι εσύ περπατάς ήρεμος στο δρόμο, κι όλοι αντικρύζουν απλά έναν άνθρωπο που κάνει 1 βήμα τη φορά, μα καταβάθος μέσα στο μυαλό σου υπάρχει ένας άλλος άνθρωπος με υπερδυνάμεις που κάνει 40 βήματα τη φορά.
Και τρέχει εμπρός σαν να θέλει κάτι να βρει, και τρέχει πίσω σαν να θέλει κάτι να θυμηθεί και στέκεται καμιά φορά ακίνητος να πάρει μια ανάσα, να κοιτάξει τι συμβαίνει γύρω του.
Είναι αλήθεια γιατρέ μου. 
Ακούω φωνές.
Τη φωνή της συνείδησης, τη φωνή της επιθυμίας, τη φωνή της ανάγκης.
Μια φωνή που με συμβουλεύει. Μια φωνή που με προτρέπει και μια που με αποτρέπει.
Μια φωνή απ'το παρελθόν που μου θυμίζει κι άλλη μία σιωπηλή που με βοηθάει να ξεχνώ.
Μια φωνή από το μέλλον που συμμερίζεται τον ενθουσιασμό μου κι άλλη μία που συμμερίζεται τους φόβους μου.
Μια φωνή από το παρόν που μου μαθαίνει να ζω κι άλλη μία που μου μαθαίνει να προσέχω.
Κι έτσι σε δευτερόλεπτα κάθε φορά, ούτε δευτερόλεπτα..λιγότερο, εγώ αποφασίζω και ζυγίζω τις φωνές και λέω ''σωπάστε όλοι. τώρα θα κάνουμε αυτό''

Τσαμπουκά θέλει.