Έχεις τίποτα καινούριο να μας πεις;

Καμία δουλειά δεν είχα τώρα να κάθομαι και να αραδιάζω αμπελοφιλοσοφίες εδώ. Έχω διάβασμα.

Ωστόσο επειδή σπανίως γράφω πια κι επειδή το να θέλω να γράψω σημαίνει ότι κάτι πολύ σημαντικό πρέπει να βγει από τη σφαίρα του μυαλού μου και να γίνει λέξεις ώστε να συνεχίσει να υπάρχει αυτό το ημερολόγιο σκέψεων θα το κάνω.

Λοιπόν, έχετε σκεφτεί ποτέ ότι λέτε την ίδια ιστορία σε κάθε άνθρωπο που σας γνωρίζει; Κι όσο σας γνωρίσει και όσο του επιτρέπετε εσείς , λέτε κι άλλα από τα πιο κρυφά-τα πιο βαθιά-τα πιο μοναχικά-τα πιο προσωπικά.

Είμαστε όμως αυτό; Κι αν είμαστε, θα είμαστε για πάντα αυτό; Θα είμαστε πάντα το παρελθόν μας; Δηλαδή ναι, είμαστε μια συλλογή από άπειρες παρελθοντικές στιγμές που μας καθόρισαν λιγότερο ή περισσότερο, αλλά θα είμαστε για πάντα αυτό;

Τι θα γίνει αν πάψουμε να είμαστε όλη αυτή η συλλογή παρελθοντικών CD με τα γνωστά τραγούδια; Τι θα γίνει αν αφαιρέσουμε μερικά CD. Αν δεν τα ξαναπαίξουμε ποτέ σε εμάς ή σε άλλους και χαθούν για πάντα; Τι θα γίνει αν αφήσουμε πίσω καθοριστικές για τη ζωή μας αναμνήσεις; Εννοώ...και τι πειράζει; Τι πειράζει να τις θάψουμε για πάντα; Να μην τις ξαναναφέρουμε ποτέ σε εμάς, σε άλλους, στους ψυχολόγους μας; 

Κι αν μηδενίσουμε το κοντέρ για κάποια πράγματα με έναν τρόπο; κι αν αυτό είναι προς όφελός μας; κι αν πάψουμε να κουβαλάμε ένα χαρακτηριστικό μας που συνδέεται με κάποια CD; Και τι πειράζει πια;

Γιατί φοβόμαστε τόσο πολύ να αφήσουμε πίσω αυτά που μας έχουν καθορίσει και επιμένουμε να τα χρησιμοποιούμε για να εξηγήσουμε την ύπαρξή μας; Πώς διατηρούμε την ελεύθερή μας βούληση αν κάθε κίνησή μας είναι πλέον προκαθορισμένη λόγω του προκαθορισμένου χαρακτήρας μας; Και δεν εννοώ προφανώς να αρχίσεις να κλέβεις παγωτά από ανυποψίαστα νήπια , ενώ τόσο καιρό δεν το έκανες γιατί στο είχανε κλέψει κι εσένα όταν ήσουν μπέμπης.

Δεν εννοώ αυτό ρε παιδιά. Δεν εννοώ αυτό.

Εννοώ ότι βαρέθηκα την ιστορία της ζωής μου! Καλή είναι, κακή είναι, δική μου είναι, την είπα, την ξαναείπα, την είπα σε μένα, την ειπα σε φίλους σε γνωστούς ,την είπα σε ψυχολόγους, την είπα στον τοίχο. Ε φτάνει! 

Λοιπόν, μετά από πολύ σκέψη επί του θέματος κατέληξα στο εξής

Οι ιστορίες μας μας δεσμέυουν. Μας αφαιρούν την δύναμη της ελεύθερης βούλησης. Είναι κάτι σαν τη θρησκεία. Είναι σα να πιστεύουμε στον εαυτό μας με εναν ειδωλολατρικό τρόπο. Οι ιστορίες που μας καθόρισαν είναι τα τοτέμ μας. Αν είχαμε δωδεκάθεο ο 1ος Θεός θα ήταν η ιστορία που η Μαιρούλα στο δημοτικό σε είπε χαζή και τώρα νιώθεις ότι οι φίλοι σου σε θεωρούν χαζή , ο 2ος Θεός θα ήταν η μανούλα σου που σου είπε στα 15 Ό,τι και να κάνεις , τούβλο θα μείνεις και τώρα το ακούς στο κεφάλι σου κάθε φορά που πας σε συνεντευξη για δουλειά, ο 3ος Θεός είναι ο φίλος σου ο Κώστας που στα 17 σου φαγε τη γκόμενα και τώρα όλες σου φαίνεται ότι σε κερατώνουν κτλ κτλ καταλαβαίνετε τι θέλω να πω.

Και γνωρίζεις έναν άνθρωπο κι αρχίζεις και λες Είμαι ο Λάμπης, είμαι 40 χρονών, δουλέυω στην Εθνική Τράπεζα. Και μετά από 1 χρόνο λες ΠΕΡΙΕΡΓΑ ΤΟΝ ΚΟΙΤΑΣ ΤΟΝ ΚΟΛΛΗΤΟ ΜΟΥ και μετά από 2 χρόνια λες ΤΙ ΕΝΝΟΟΥΣΕΣ ΜΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΠΕΣ? ΕΝΝΟΟΥΣΕ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΤΟΥΒΛΟ?

Λοιπόν είμαστε όλοι ειδωλολάτρες και προστατεύουμε τις μικρές μας ιστορίες σαν τις εικόνες σε εκκλησία. Τις κοιτάμε, τις φιλάμε, τις φυλάμε , τις χαιδολογάμε και φοβόμαστε μη εμφανιστεί κανείς και μας τις πάρει. Κι αν εμφανιστεί και κουνηθούν οι εικόνες, αμέσως λέμε ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΚΕΙ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗ ΜΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΟΥ ΤΗΝ ΠΑΡΕΙΣ

ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΩ ΛΑΜΠΗ ΜΟΥ, ΑΠΛΑ ΣΕ ΡΩΤΗΣΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ ΑΦΟΥ ΜΕΤΑ ΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΟΥ ΕΙΠΑΝ ΘΑ ΣΕ ΠΑΡΟΥΝ

ΝΑΙ ΑΛΛΑ ΜΟΥ ΕΙΠΑΝ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΤΟΥΒΛΟ ΚΑΙ ΜΕ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΤΟΜΑ

ΠΟΤΕ ΣΤΑ ΕΙΠΑΝ ΑΥΤΑ ΛΑΜΠΗ ΜΟΥ

ΑΣΕ ΜΕ

Λοιπόν αυτές οι μικρές πολύτιμες ιστορίες της ζωής μας που τόσο μας έχουν καθορίσει και μας έχουν φέρει εδώ σήμερα και τις φυλάμε προσεκτικά...

Ναι, τι;

Ε μπορεί να ναι λίγο άχρηστες πια.

Τι εννοείς;

Εννοώ ότι μπορεί να εξυπηρέτησαν τον σκοπό τους για ένα Χ χρονικό διάστημα, αλλά μπορεί τώρα να ναι άχρηστες.

Μας πώς είναι άχρηστο κάτι που με έχει καθορίσει τόσο πολύ;

Εύκολα. Πέταξέ το και θα δεις. Μην το ξαναπείς στον εαυτό σου. Μην το ξαναπεις σε κανέναν. Ζήσε τη ζωή σου σα να μη συνέβη ποτέ.

Ναι αλλά αυτό σημαίνει ότι βρίσκομαι σε άρνηση.

Όχι δεν είσαι σε άρνηση. 20 χρόνια ασχολείσαι με αυτό. Τι άλλο θέλεις να το κάνεις ας πούμε; Μόνο να το χρησιμοποιήσεις σαν δικαιολογία για τη στασιμότητά σου μπορείς.

Τι εννοείς; ότι αυτό με κρατάει πίσω;

ΕΛΑ ΟΧΙ ΔΕΝ ΕΙΠΑ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΛΕΣ ΑΥΤΟ. ΕΣΕΝΑ ΝΑ ΣΕ ΚΡΑΤΑΕΙ ΠΙΣΩ; ΕΛΑ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ, ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΜΑΣ.

Με ειρωνεύεσαι;

Ε προφανώς σε ειρωνεύομαι. Μήνας μπαίνεις, μήνας βγαίνει η ίδια ιστορία. Σε βαρέθηκα.

Εμένα βαρέθηκες;

Ναι εσένα και την βαρετή σου ιστορία. Την έχω ακούσει χίλιες φορές. Δεν έχει και απεριόριστο χρόνο να ξέρεις.

Τι εννοείς;

Εννοώ ότι θα ήταν πολύ αστείο , 20 χρόνια μετά να μην έχεις τίποτα καινούριο να πεις πέραν των αναμνήσεών που σε καθόρισαν στην παιδική σου ηλικία.

Μα σαν ενήλικας σπάνια με καθορίζει κάτι τόσο πολύ.

Ε μα, υπάρχει χώρος για να σε καθορίσει και κάτι;

Τι εννοείς;

Εννοώ ότι υπάρχει περίπτωση να ναι γεμάτες οι θέσεις στιγμών που μας καθορίζουν και να μην αφηνεις άλλες να έρθουν. Επίσης υπάρχει περίπτωση να θεωρείς ότι μόνο κακές στιγμές μπορούν να σε καθορίσουν και να αλλάξουν το ρου της ιστορίας σου.

Δηλαδή; Πιστεύεις ότι μπορούν καλές στιγμές να μας καθορίσουν;

Ε λογικά μπορούν. Αν δώσουμε τον χώρο που αρμόζει.

Πιστεύω ότι λες μαλακίες και ότι είσαι σε άρνηση.

Μπορεί. Τουλάχιστον εγώ θα πάρω το ρίσκο και θα ρίξω μερικά πράγματα κουβά. Ενώ εσύ...θα σε συναντήσω 20 χρόνια μετά και μια μέρα σε κανένα πιώμα και θα λες ακόμα ''Η Αννούλα εμένανε δεν έπρεπε να με κερατώσει στο Γυμνάσιο. Θα πεθάνω με το άχτι''

Ναι αλλά για εμένα ήτανε σημαντικό γεγονός αυτό στη ζωή μου.

Και για εμένα ήταν σημαντικό να φορέσω φούξια καλσόν στο πάρτι γενεθλίων μου στην πρώτη γυμνασίου. 

Τι σχέση έχει αυτό με την Αννούλα;

Έλα ντε.