Μια ανάρτηση πριν από την επόμενη

 Ένα χρόνο μετά.

Πόσο έντονες είναι οι αλλαγές όταν γεννιέσαι. Από νεογέννητο που υπάρχει στην αγκαλιά κάποιου, σε νήπιο που μπουσουλάει, σε ένα μικράκι που περπατάει και μια μέρα πάει σχολείο. Κι ύστερα λένε όλοι πω πω πώς μεγάλωσες, ψήλωσες. Αυτό δε συμβαίνει τόσο όταν είσαι για τα καλά ενήλικας μέχρι να αρχίσεις πια να γερνάς και να αλλάζεις και να παίρνεις άλλες μορφές.

Αυτό δημιουργεί και μια ψευδαίσθηση στασιμότητας. Μοιάζω το ίδιο, σκέφτομαι το ίδιο. Αποφάσισα ποιος ενήλικας θέλω να είμαι, άρα έτσι θα παραμείνω. Είναι όμως αυτή η πραγματικότητα ή για να το θέσω καλύτερα είναι αυτό κάτι που θες;

Όταν είσαι νεογέννητο αναγκαστικά κάποια μέρα θα είσαι ενήλικας. Μεγαλώνεις, αλλάζεις , δεν μπορείς να κάνεις κάτι για να το σταματήσεις αυτό.

Μπορείς όμως πολύ εύκολα σαν ενήλικας να φέρεις ισχυρή αντίσταση στην αλλαγή που μπορεί να πρέπει να συμβεί μέσα σου.

Τι περίεργοι που είμαστε οι ενήλικες.

Νομίζουμε ότι έχουμε απαντήσει στα μεγάλα ερωτήματα της ζωής, μα στην πραγματικότητα το μόνο που έχουμε κάνει είναι να φτιάξουμε μια λίστα με απαντήσεις που μας δημιουργούν ασφάλεια.